Κυπριακόν, παλαιστινιακόν, ουκρανικόν....τρία προβλήματα

 Κυπριακόν, παλαιστινιακόν, ουκρανικόν. Τρία μακροχρόνια, σύνθετα τζ̆αι εξαιρετικά δισεπίλυτα προβλήματα με διεθνείς προεκτάσεις. Ήδη που την περιγραφήν τους, βλέπουμεν τες εμφανείς τους ομοιότητες. Χωρίς φυσικά να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι εν πανομοιότυπα.

Το κυπριακόν πάει πίσω στον 19ον αιώναν, λλίον πριν την ελληνικήν επανάστασην. Το ουκρανικόν τζ̆αι το παλαιστινιακόν εν κάπως πιο πρόσφατα, αλλά αρχίζουν τζ̆αι τζείνα μέσα στον ίδιον αιώναν, το πρώτον μέσα στην δίνην των τεράστιων αναταράξεων στην τσαρικήν Ρωσίαν τζ̆αι το άλλον μέσα στην παραπαίουσαν Οθωμανικήν αυτοκρατορίαν. Το παλαιστινιακόν μοιράζεται τούτην την παράμετρον με το κυπριακόν. Άλλη μια ομοιότητα μεταξύ τους.

Το κυπριακόν με το παλαιστινιακόν έχουν άλλην μιαν ομοιότηταν. Εν άμεσα συνδεδεμένα με τους εκκολαπτόμενους εθνικισμούς που ήρταν, με καθυστέρησην, στην ανατολικήν Μεσόγειον, επηρεασμένοι που τες μεγάλες επαναστάσεις στην Αμερικήν τζ̆αι την Γαλλίαν. Το κυπριακόν διέπεται που τες δυναμικές του ελληνικού εθνικιστικού αλυτρωτισμού, τζ̆αι του αρκετά μεταγενέστερου τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού (το ελληνικόν κράτος εμφανίστηκεν το 1830 ενώ το τουρκικόν μόλις το 1922). Εν γενικά έναν πρόβλημαν εθνικιστικής, πρώτιστα, φύσεως, σε έναν τόπον που ουδέποτε στο παρελθόν είσ̆εν κάποιαν αυτόνομην, κρατικήν ή άλλη, οντότηταν αλλά αποτελούσεν μονίμως μέρος κάποιας αυτοκρατορίας τζ̆αι έναν διαχρονικόν σταυροδρόμιν εθνικών τζ̆αι θρησκευτικών ζυμώσεων. Σε τούτα μοιάζει, ξανά, πάρα πολλά, με το παλαιστινιακόν, απλά τζ̆αμέ οι εθνικισμοί αλλάσσουν, διότι έχουμεν αφενός τον Εβραϊκόν εθνικισμόν (γνωστόν τζ̆αι ως σιωνισμόν) πακέτον με τον αναδυόμενον μετά την κατάρρευσην της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αραβικόν εθνικισμόν. Το παλαιστινιακόν εμπεριέχει πολλά πιο έντονα την θρησκευτικήν παράμετρον, αφού έχουμεν σημίτες (Άραβες τζ̆αι Ισραηλινοί εν ούλλοι σημίτες) οι οποίοι διαχωρίζουνται πρώτιστα που την θρησκείαν αντί το έθνος. Θκυό αβρααμικές θρησκείες συγκρούονται βασικά. Το ίδιον ισχύει βέβαια με τους χριστιανούς Έλληνες τζ̆αι τους μουσουλμάνους Τούρκους, αν τζ̆αι στο κυπριακόν εν έχουμεν τόσον έντονην την σύγκρουσην των θρησκειών.

Μια παρένθεση για το ουκρανικόν, το οποίον προσωπικά γνωρίζω το λλιόττερον που τα τρία. Προφανώς τζ̆αμέ έχουμεν μεν μιαν σύγκρουσην εθνικιστικής φύσεως, αλλά το περιβάλλον αφορούσεν πιο πολλά σε ιδεολογικές ζυμώσεις παρά εθνικιστικές. Η οκτωβριανή επανάσταση εμετάτρεψεν την περιοχήν σε ΕΣΣΔ, η οποία μπορεί μεν να ήταν μια "διεθνιστική ομοσπονδία", αλλά εξελίκτηκεν, όπως το καταλαβαίνω, σε έναν "ρωσικόν imperium". Η περιοχή της Ουκρανίας τζ̆αι το σχετικόν θέμαν προφανώς προκύπτει που την αντίδρασην των Ουκρανών στο να γίνουν Ρώσοι, είτε με το καλόν είτε με το ζόριν. Η μεν Ρωσία εθεωρούσεν, τζ̆αι θεωρεί ως σήμερα, την Ουκρανίαν ως κεφαλαιώδην χώρον για την ασφάλειαν της, πέραν του ότι εν μια γεωγραφική περιοχή πολλά σημαντικών φυσικών πόρων. Γενικά μπορούμεν να πούμεν ότι όσον αφορά τες καταβολές τους, το κυπριακόν εν πιο κοντά με το παλαιστινιακόν παρά με το ουκρανικόν. Οι ομοιότητες τους αφορούν τες πιο σύγχρονες εξελίξεις στο ουκρανικόν, δηλαδή την εμπλοκήν του ΝΑΤΟ κατά κύριον λόγον τζ̆αι της Ε.Ε. κατά δεύτερον. Το ΝΑΤΟ έπαιξεν σημαντικόν ρόλον στην εξέλιξην τόσον του κυπριακού (με τρεις νατοϊκές δυνάμεις να εν μέρος της ίδιας της συνταγματικής λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας), όσον τζ̆αι του παλαιστινιακού, αφού ο κύριος λόγος που υπάρχει ακόμα Ισραήλ είναι το πόσον σημαντικόν θεωρείται για τα συμφέροντα της συγκεκριμένης συμμαχίας τζ̆αι της δύσης γενικόττερα στην περιοχήν της Μέσης Ανατολής. Το ΝΑΤΟ τζ̆αι οι παρεμβάσεις του εν κοινή παράμετρος τζ̆αι στα τρία προβλήματα.

Επιστρέφοντας στο κυπριακόν με το παλαιστινιακόν, εντοπίζουμεν άλλην μιαν μεγάλην ομοιότηταν. Τζ̆αι οι θκυό περιοχές, Κύπρος τζ̆αι Παλαιστίνη, επεράσαν που μιαν σχετικά σύντομην περίοδον υπό την διοίκησην των Άγγλων. Οι οποίοι, είτε εκ προθέσεως είτε λόγω ανικανότητας, εν εβοηθήσαν καθόλου στην επίλυσην των εθνοθρησκευτικών διαφορών στες θκυό περιοχές, αντίθετα οι ενέργειες τους επιδεινώσαν μιαν ήδη δύσκολην τζ̆αι τεταμένην κατάστασην. Δαμέ τα θκυό προβλήματα διαφέρουν που το ουκρανικόν, αφού ενώ οι συγκρούσεις σε Κύπρον τζ̆αι Παλαιστίνην αρχίσαν τζ̆αι εσυνεχιστήκαν για πολλές που τες πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, στην Ουκρανίαν το πρόβλημαν πιο πολλά υπόβοσκεν, κάτω που το σιδηρούν παραπέτασμαν της ΕΣΣΔ, τζ̆αι εν επανεμφανίστηκεν παρά την δεκαετίαν του 1990, μετά δηλαδή την διάλυσην της.

Τζ̆αι στα τρία προβλήματα έχουμεν μιαν μεγάλην δύναμην εναντίον μιας μικρής, ή μικρόττερης εν πάσει περιπτώσει. Τουρκία εναντίον Κυπριακής Δημοκρατίας, Ισραήλ εναντίον Παλαιστινίων (που ακόμα εν αξιωθήκαν να κάμουν επίσημα αναγνωρισμένον κράτος) τζ̆αι Ρωσία εναντίον Ουκρανίας. Τζ̆αι στα τρία προβλήματα είχαμεν (τζ̆αι έχουμεν) παράνομες, παρακρατικές οργανώσεις, τρομοκρατίαν, περιόδους ένοπλων συγκρούσεων, πραξικοπήματα, εισβολές, καταλήψεις τζ̆αι κατοχές εδαφών, παράνομους εποικισμούς. Είχαμεν επίσης ανακωχές τζ̆αι συνάψεις συμφωνιών οι οποίες όμως εν αντέξαν στον χρόνον. Το κυπριακόν διαφέρει που τα άλλα θκυό στο ότι παραμένει τα τελευταία 51 χρόνια μια "ψυχρή σύγκρουση". Τζ̆αι στα τρία προβλήματα παρατηρούμεν ότι πρόκειται για ενδεχομένως τες πιο στρατικοποιημένες περιοχές του πλανήτη σήμερα. Τζ̆αι στα τρία προβλήματα έχουμεν άμεση ή έμμεσην εμπλοκήν διεθνών συμφερόντων, τα οποία εν μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για την επίτευξην ανθεκτικών συμφωνιών, αντίθετα, με τες ραδιουργίες τους επιδεινώνουν συχνά την κατάστασην.

Τελειώνω με έναν συνοπτικόν πίνακαν που είχα κάμει με αφορμήν το ουκρανικόν τζ̆αι το πως μοιάζει με το κυπριακόν. Αν κάποιος βάλει μιαν τρίτην στήλην για το παλαιστινιακόν, νομίζω εύκολα εννά διακρίνει ότι τα τρία πορβλήματα έχουν παραπάνω κοινά παρά διαφορές. Τζ̆αι τούτη η παραγματικότητα θα έπρεπεν να μας επηρεάζει κάπως στο πως τοποθετούμαστεν, ως τρίτοι, στα άλλα θκυό προβλήματα πέραν του κυπριακού. 

Αυτάααα. Ώσπου να βρεθεί επιτέλους μια βιώσιμη λύση τζ̆αι στα τρία τούτα προβλήματα, stayu cool and keep rocking!

Πατριωτικός ρεαλισμός

 

Είμαστεν σε προεκλογικήν περίοδον τοπικά τζ̆αι σε περίοδον τεράστιων αναταράξεων διεθνώς οπότε παρατηρούμεν μιαν έξαρσην συζητήσεων στην δημόσιαν σφαίραν που αφορούν στο τι μπορεί να γίνει στο κυπριακόν το επόμενον διάστημαν, ειδικά εφόσον έφυεν ο αδιάλλακτος τζ̆αι διχοτομικός Τατάρ τζ̆αι εκλέγηκεν πανηγυρικά ο, σίγουρα πιο συζητήσιμος, Ερχιουμάν.

Ήρτεν που λαλείτε ο Μητσοτάκης στο μνημόσυνον του Κληρίδη τζ̆αι αναφέρτηκεν στον μακαρίτην ως θιασώτην της έννοιας που αποτελεί τον τίτλον της ανάρτησης. Τζ̆αι εμουντάραν οι σύσσωμοι οι απορριπτικοί του τόπου, που εν χωνεύκουν τον Μητσοτάκην διότι "βρωμά υποχωρητικότηταν", να απαξιώσουν τον όρον. Τζ̆αι φυσικά όπως κάθε παράλογη συζήτηση, έτσι τζ̆αι τούτη εκφυλίζεται σε γλωσσικόν διαγωνισμόν.

Βέβαια οι έννοιες εν απλές τζ̆αι ξεκάθαρες. Ρεαλισμός κατ' εμέναν είναι απλά ότι αντί να λειτουργείς με στείρον συναίσθημαν, βάλλεις πρώτα την λογικήν μπροστά πριν κάμεις μιαν επιλογήν. Πατριωτισμός εν ακόμα πιο απλόν. Εν η αγάπη για την πατρίδαν. Η οποία πατρίδα εν ταυτίζεται απαραίτητα με το έθνος.

Άρα, τζ̆αι το πράμαν εξακολουθεί να εν απλόν, ο πατριωτικός ρεαλισμός υποβάλλει ότι στες επιλογές σου για την πατρίδαν σου, την οποίαν προφανώς αγαπάς, βάλλεις πρώτιστα την λογικήν τζ̆αι όχι το συναίσθημαν. Τζ̆αι η λογική συνήθως υπαγορεύκει τον συμβιβασμόν. Όχι την βίαν. Η βία για πολλούς, ειδικά τους συναισθηματίες πατριώτες, φαντάζει η δύσκολη επιλογή. Εν είναι όμως. Ο άθρωπος εύκολα γίνεται βίαιος, ποικιλοτρόπως. Εύκολα αφήνει το συναίσθημαν να τον παρασύρει. Δύσκολον είναι να περιορίσει την συναισθηματικήν φόρτισην τζ̆αι να δει την κατάστασην έξω που το κουτίν, νηφάλια τζ̆αι με ορίζονταν πέραν του άμεσου. Δύσκολον είναι να δείξει εμπιστοσύνην σε αθρώπους που μέχρι σήμερα θεωρεί εχθρούς. Διότι μπορεί να διακρίνει ότι σε μακροπρόθεσμον ορίζονταν κάθε άθρωπος, ανεξαρτήτως άλλων ιδιοτήτων, θέλει την ησυχίαν του τζ̆αι ψάχνει καταστάσεις αμοιβαίου οφέλους, αντί αμοιβαίας καταστροφής.

Ας δούμεν στην ιστορίαν του κυπριακού τι επιλογές εκάμαμεν για να αντιληφθούμεν αν ήταν πατριωτικά ρεαλιστικές ή όϊ.

• Είχαμεν την επιλογήν της ένωσης με την Ελλάδαν τζ̆αι της ανεξαρτησίας. Επιλέξαμεν ως στόχον τον πιο δύσκολον, άρα λλιόττερον ρεαλιστικόν, που ήταν η ένωση με την Ελλάδαν.
• Είχαμεν την επιλογήν να επιδιώξουμεν τον στόχον μας με ειρηνικά μέσα ή με βίαια μέσα. Επιλέξαμεν τα βίαια μέσα.
• Είχαμεν την επιλογήν να εντάξουμεν στην προσπάθειαν μας ούλλους τους Κυπραίους, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής τζ̆αι ιδεολογίας. Επιλέξαμεν να εντάξουμεν τους δεξιούς ελληνοκύπριους, φκάλλοντας εκτός σχεδόν τον μισόν πληθυσμόν (Τουρκοκύπριους, αριστερά)
• Είχαμεν την επιλογήν να σταματήσουμεν την βίαν τους πρώτους μήνες μετά την έναρξην του ένοπλου αγώνα. Επιλέξαμεν να την συνεχίσουμεν άλλα τέσσερα χρόνια.
• Είχαμεν την επιλογήν να στηρίξουμεν την ανεξαρτησίαν που επετύχαμεν ή να συνεχίσουμεν την προσπάθειαν για ένωσην. Επιλέξαμεν ξανά το πιο ακραίον.
• Είχαμεν την ευκαιρίαν να δοκιμάσουμεν το νέον σύνταγμαν σε βάθος χρόνου, με στόχον να βελτιώσουμεν τες δυσλειτουργικές πρόνοιες. Τρία μόλις χρόνια μετά επροσπαθήσαμεν να ανατρέψουμεν πλήρως την λογικήν του.
• Για 11 χρόνια είχαμεν την ευκαιρίαν να επανεντάξουμεν τους Τ/Κ στο κράτος με συνομιλίες. Επιλέξαμεν να παίζουμεν το παιχνίδιν της εξάντλησης τους.
• Στην αντιπαράθεσην με την χούνταν των Αθηνών επιλέξαμεν να τους πέψουμεν πίσω τους αξιωματικούς τους. Με τα γνωστά αποτελέσματα.
• Για τριάντα χρόνια επιλέξαμεν την άρνησην σχεδόν σε κάθε πρωτοβουλίαν διαδοχικών Γ.Γ. του Ο.Η.Ε, βαφτίζοντας κάθε αντιπρόσωπον του ως φιλότουρκον.
• Είχαμεν την ευκαιρίαν να πούμεν το ναι στο πρώτον δημοψήφισμαν που είχαμεν στην ιστορίαν μας για συμφωνίαν στο κυπριακόν. Επιλέξαμεν το όχι.
• Εξήντα έναν χρόνια μετά έχουμεν ηγεσίαν η οποία δείχνει να ικανοποιείται με την διαιώνισην του στάτους κβο τζ̆αι την σύναψην αμφιβόλου αξίας συμμαχιών αντί για την επίδειξην διάθεσης συμβιβασμού με τον εχθρόν.
• Μετά που τούτα ούλλα, ορισμένοι έχουν την αυταπάτην ότι "συνέχεια υποχωρούμεν" τζ̆αι το θράσος να κατηγορούν όποιον επισημαίνει το καταστροφικόν των επιλογών μας ως μειοδότην.

Ζήτω η ηρωική μωρία! Κάτω ο πατριωτικός ρεαλισμός!

Ώσπου να σταματήσουν να χάνουν οι λέξεις την έννοιαν τους, stay cool and keep rocking!

Με το ΑΚΕΛ τζ̆αι τους Μπουτζ στες Βρυξέλλες

 

"Ταπακούδης; Τζ̆αι επήες με αντιπροσωπείαν του ΑΚΕΛ; Πρώτην φοράν ακούω έτσι πράμαν", είπεν ο Κυριάκος, οπαδός του Άρη Λεμεσού, αγνώστων λοιπών στοιχείων, σε κουβένταν μας στο αεροδρόμιον της Αθήνας επιστρέφοντας που την επίσκεψην μας στες Βρυξέλλες. Όπου όντως εταξιδέψαμεν με ομάδαν υπο την διοργάνωσην του ΑΚΕΛ, τζ̆αι πιο συγκεκριμένα του ευρωβουλευτή Νιαζί Κιζίλγκιουρεκ. Ο Κυριάκος είσ̆εν ξανακούσει το επίθετον λόγω της πολυετούς επαγγελματικής τζ̆αι άλλης σχέσης του με παρακλάδιν της οικογένειας Ταπάκκη στη Λεμεσόν, τζ̆αι ήξερεν ότι πρόκειται περί "παραδοσιακά δεξιάς" οικογένειας, εξ' ου τζ̆αι η εντύπωση που του έκαμεν το νταραβέριν με το πάλαι ποτέ κόμμαν της αριστεράς τζ̆αι του "λαού".

Βέβαια ασχέτως των δεξιών παρακαταθηκών της ευρύτερης οικογένειας Ταπακούδη, εγώ έχω εδώ τζ̆αι πολλά χρόνια διαμορφώσει μιαν, ως επί το πλείστον, αριστερήν ιδεολογίαν στα παραπάνω θέματα που αφορούν την πολιτικήν τζ̆αι την κοινωνίαν, ενώ έχω ψηφίσει το ΑΚΕΛ σε ούλλα τα πολιτικά επίπεδα (δημοτικές, βουλευτικές, ευρωεκλογές, προεδρικές), τζ̆αι ειδικά τον ίδιον τον Νιαζί, τον οποίον εκτιμώ τόσον ως πολιτικόν αλλά τζ̆αι ως επιστήμοναν. Ήταν εύκολον να ανταποκριθώ θετικά στην πρόσκλησην του παιδικού φίλου τζ̆αι συμμαθητή Αύγη (γνωστού τζ̆αι ως Μπουτζ) όταν μου εζήτησεν να πάμεν παρέαν. Η δε συμπερίληψη τζ̆αι του έτερου παλιού φίλου τζ̆αι συμμαθητή Κωσ̆τάκη (επίσης γνωστού ως Μπουτζ - εν κουβέντα μεταξύν τους) έκαμεν ακόμα πιο υποσχόμενην την αναμενόμενην εξέλιξην του ταξιθκιού στες Βρυξέλλες για συνολικά τρεις μέρες. 

Στες Βρυξέλλες είχα πάει άλλες θκυό φορές στο παρελθόν, μιαν για δουλειάν τζ̆αι άλλην μιαν με την οικογένειαν, τζ̆αι είχαν μου αφήσει τζ̆αι οι θκυό πολλά θετικές εντυπώσεις. Τωρά μάλιστα τα έξοδα ήταν πλήρως καλυμμένα, τζ̆αι πέραν του θετικού των φίλων συνταξιδιωτών, θα είχαμεν την ευκαιρίαν να συνυπάρξουμεν με αρκετούς Τουρκοκύπριους συμπατριώτες, οι οποίοι επίσης είχαν προσκληθεί να συμμετάσχουν, αφού το κύριον θέμαν της όλης διοργάνωσης ήταν οι προοπτικές επανένωσης στο πλαίσιον της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Να πούμεν ότι η αεροπορική εταιρία που μας επήρεν (Sky Express), για άλλην μιαν φοράν άφησεν μου άριστες εντυπώσεις. Άνετες θέσεις, καλή εξυπηρέτηση τζ̆αι πάντα συνεπής στες ώρες αναχώρησης. 

Εμείναμεν σε έναν συμπαθητικόν ξενοδοχείον κοντά στο κέντρον των Βρυξελλών τζ̆αι είχαμεν εύκολην πρόσβασην, είτε με τα πόθκια είτε με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, σε όποιον προορισμόν εθέλαμεν να πάμεν. Στα δωμάτια εμείναμεν θκυό-θκυό, πολλά "συντροφικά", τζ̆αι ήταν αναμενόμενον να μας προκαλέσει κάποια "ξεβολέματα", αλλά ήταν επουσιώδη τζ̆αι εν θα επεκταθώ παραπάνω. 

Με τους Τουρκοκύπριους είχαμεν εξαρχής μιαν πολλά αρμονικήν συνύπαρξην, με την έντονην αίσθησην, που έχω κάθε φοράν που συναντώ μέλη της εν λόγω κοινότητας, ότι εν "δικοί" μας αθρώποι. Αν εξαιρέσεις την γλώσσαν, το "τελευταίον σύνορον", όπως είπεν κάποιαν στιγμήν στο ταξίδιν ο Αύγης, ενιώθαμεν εξαιρετικά συμβατοί με τούτους τους αθρώπους. Τα αγγλικά υποβοηθούν την επαφήν, αλλά τι ωραία θα ήταν να εξέραμεν εμείς κάποια βασικά Τουρκικά τζ̆αι τζ̆είνοι κάποια Ελληνικά, ώστε να μεν υψώνεται τούτον το τείχος όποτε μιλά η εκάστοτε ομάδα μεταξύ της. Εν που τα μέτρα προσέγγισης που προσωπικά θα επρότεινα για να έρτουν πιο κοντά οι θκυό κοινότητες, ενθάρρυνση τζ̆αι υποστήριξη της εκμάθησης των θκυό γλωσσών στο ευρύν κοινόν της Κύπρου. Εν έναν μέτρον πλήρως εφικτόν τζ̆αι εντός της συνταγματικής νομιμότητας, αφού αποτελούν τες θκυό επίσημες γλώσσες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Άτε βέβαια να πείσεις το κοινόν ή τες συντεχνίες των εκπαιδευτικών, του πατρίς - θρησκεία - οικογένεια, ότι η εκμάθηση της Τουρκικής έννεν "τουρκολαγνεία" ούτε "προδοτική", αντίθετα εν έναν όφελος όποθθεν τζ̆αι να το αξιολογήσεις.

Το αποκορύφωμαν του ταξιθκιού ήταν η συνάντηση της τρίτης μέρας (πρώτη μέρα ταξίδι, δεύτερη μέρα επισκέψεις/ ξεναγήσεις/ δείπνο) σε αίθουσαν του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, όπου με θέμαν τες προοπτικές επανένωσης εντός της Ε.Ε. εδώσαν το παρόν τους ο Στέφανος Στεφάνου με τους θκυό ευρωβουλευτές του ΑΚΕΛ, ένας εκπρόσωπος του Ρεπουπλικανικού Κόμματος των Τουρκοκυπρίων (όμορρον του ΑΚΕΛ), ο Τουμάζος Τσ̆ιελεπής τζ̆αι μια Τουρκοκύπρια ακαδημαϊκός (σόρυ που εν αναφέρω ονόματα, I suck at that). Η αίθουσα ήταν γεμάτη με κόσμον, τόσον που την αποστολήν της Κύπρου όσον τζ̆αι που άλλους ενδιαφερόμενους, τζ̆αι εκράτησεν σχεδόν τρεις ώρες. Έλπιζα ότι θα ήταν κάτι το πραγματικά αξιόλογον τζ̆αι εν απογοητεύτηκα, ασχέτως αν υπήρξαν θέματα διαχείρισης του διαθέσιμου χρόνου τζ̆αι ρύθμισης των παρεμβάσεων ώστε να υπάρξουν όσον το δυνατόν πιο πολλές. Οι Τουρκοκύπριοι ήταν πραγματικά "διψασμένοι" για εκπροσώπησην, αφού νιώθουν εγκατελειμμένοι που την Ευρώπη, τζ̆αι σε μιαν μέγγενην ανάμεσα αφενός εμάς, που εν τους δεχούμαστεν ως πολιτικά ίσην οντότηταν, τζ̆αι αφετέρου την Τουρκίαν, που εν ενδιαφέρεται πραγματικά για την ευημερίαν τους αλλά χρησιμοποιά τους κυρίως ως πολιτικόν χαρτίν για τα δικά της συμφέροντα. Δαμέ πρέπει πάντως να δώσω τα εύσημα στο ΑΚΕΛ, με το οποίον έχω επανειλημμένα διαφωνήσει σε πολλά θέματα (π.χ. πρόσφατα για το Παλαιστινιακόν), αλλά αποτελεί την μόνην πολιτικήν δύναμην της Κυπριακής Δημοκρατίας που προσφέρει βήμαν στους συμπατριώτες μας τζ̆αι επιδιώκει την συνεργασίαν τζ̆αι συνύπαρξην μαζίν τους. Πρέπει όμως να γίνουν πολλά παραπάνω στο μέλλον για να έχουμεν ελπίδαν να ανατρέψουμεν την στασιμότηταν των θκυό Νίκων τζ̆αι την παράνοιαν του στάτους κβο που ευνοούν.

Η νύχτα της Δευτέρας τζ̆αι ολόκληρη η Τρίτη ήταν σε άλλον τέμπον τζ̆αι άλλην διάθεσην. Ήταν η περίοδος των "Μπουτζ", στους οποίους εντάχτηκα τζ̆αι γω, έστω υπό το καθεστώς του "επίτιμου". Είχαμεν βρεθεί ξανά οι τρεις μας στο μακρινόν παρελθόν, στην εμπειρίαν της Σ.Ε.Α.Π. (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού) στο Ηράκλειον της Κρήτης. Την Δευτέραν τη νύχταν επισκεφτήκαμεν μιαν κλασικήν, συνοικιακήν μπυραρίαν στην "κάτω πόλην" των Βρυξελλών τζ̆αι ετσακκίσαμεν αρκετά pints μπύρας μαζίν με τοπικόν λουκάνικον. Την Τρίτην εξορμήσαμεν με τραίνον προς την Γάνδην τζ̆αι την Μπρυζ. Στην Μπρυζ είχα ξαναπάει στην δεύτερην επίσκεψην στες Βρυξέλλες πριν κάποια χρόνια, αλλά την Γάνδην πρώτην φοράν την έβλεπα. Πιο μεγάλη που την Μπρυζ, αλλά το ίδιον "μεσαιωνικά παραμυθένια", γεμάτη με εντυπωσιακά, μπαρόκ κτίρια τζ̆αι μνημεία. Μέσα στην "προ-χριστουγεννιάτικην" ατμόσφαιραν, το κρύον τζ̆αι τα εορταστικά κιόσκια με ποτά, τρόφιμα τζ̆αι μπιχλιμπίδια επεράσαμεν πραγματικά υπέροχα, τζ̆αι ας εχάσαμεν την απογευματινήν ξενάγησην στες Βρυξέλλες με λεωφορείον.

Το τρίο Μπουτζ (εξ αριστερών Αύγκους, Κωσ̆τάκη, Γούφης),
 κάπου στην Γάνδη

Το βράδυν της Τρίτης επαραθέσαν μας δείπνον οι Ευρωβουλευτές του ΑΚΕΛ σε ελληνικόν εστιατόριον των Βρυξελλών. Μάλλον λάθος επιλογή αφού "when in Rome..." αλλά το φαίν εν φαίν. Κατόπιν εξαιρετικά ορθής εισήγησης του Αύγη, εκάτσαμεν στο τραπέζιν όπου εκυριαρχούσεν το τουρκοκυπριακόν στοιχείον, αφού ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να "συμπλαστούμεν" μαζίν τους τζ̆αι εν το μετανιώσαμεν. Βέβαια το ιδανικόν θα ήταν να είχαμεν μαζίν μας τζ̆αι την "αντίθετην άποψην", δηλαδή εθνικιστές/ απορριπτικούς τζ̆αι των θκυό κοινοτήτων, αφού όσον να' ναι με "ομοϊδεάτες" εν ευκολάκιν να τα έβρεις, αλλά ας μεν θωρούμεν στα δόντια τον άππαρον που μας εδώσαν.

Την τελευταίαν νύχταν, ο κουμπάρος του Κωσ̆τάκη που ζει αρκετά χρόνια στες Βρυξέλλες, επήρεν μας για την τοπικήν σπεσ̆ιαλιτέ, δηλαδή μύδια, σε μιαν πολλά ωραίαν μπυραρίαν στες παλιές γειτονιές της πόλης. Έχουν μιαν ατμόσφαιραν τούτα τα μέρη που πραγματικά πρέπει να την ζήσεις για να την αντιληφθείς. Άλλη μια όμορφη ανάμνηση για να συζητούμεν στες συγκεντρώσεις της παρέας.

Μπύρες τζ̆αι μύδια

Εχωριστήκαμεν με την ελπίδαν (το υπόσχεση εν υπερβολικά δυνατή λέξη) ότι εννά ξαναβρεθούμεν με τους Τουρκοκύπριους. Το δε τρίον νομίζω είσ̆εν την ευκαιρίαν να θυμηθεί πράματα καταχωνιασμένα για χρόνια που όμως επαραμείναν σχετικά σταθερά. Ήταν που τα παρήγορα της ούλλης κουβέντας, το ότι το σώμαν μπορεί να γερνά, αλλά μέσα μας κάποια πράματα μεινίσκουν "για πάντα νέα" (ατς!).

Ώσπου να ξαναβρεθούμεν, Μπουτζ τζ̆αι Τουρκοκύπριοι, stay cool and keep rocking!

Εν υπάρχει "καλή βία"...

 

Εξ΄αφορμής της εκτόξευσης ρουκετών εναντίον πόλεων του Ισραήλ εχτές,έγραψα το εξής στο facebook:

"Tο παλαιστινιακόν εν έναν που τα πιο δύσκολα, αν οϊ το πιο δύσκολον πολιτικόν/ οικονομικόν/ κοινωνικόν πρόβλημαν ανά το παγκόσμιον (υπάρχουν δυστυχώς ακόμα πολλά που βασανίζουν τον άθρωπον παρά την πρόοδον που έσΐει πετύχει σε πολλούς τομείς). Μάλιστα εν έναν πρόβλημαν που με "παρηγορεί" κάπως (τύπου, "υπάρχουν τζ̆αι σ̆ειρόττερα που μας"), αφού η παράνοια του κυπριακού τουλάχιστον εν παράγει νέον αίμαν τζ̆αι νέα θύματα. 

Μεγάλον μέρος της δυσκολίας του, όπως τζ̆ιαι στο κυπριακόν, έγκειται στο ότι πάει πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα, με την ανάδυσην των νέων "εθνών/κρατών" μέσα που την διάλυσην των παλιών αυτοκρατοριών όπως η Οθωμανική τζ̆αι την σταδιακήν "αποαποικιοποίησην" μεγάλων περιοχών όταν δυνάστες όπως η Μ. Βρετανία τζ̆αι η Γαλλία εκαταλάβαν ότι εν τες έπαιρνεν να απομυζούν αθρώπους στην άλλην πλευράν της γης. Έννεν περίεργον ότι ο καθένας που ασχολείται μαζίν του, επιλέγει το ιστορικόν κομμάτιν που εξυπηρετεί το αφήγημαν τζ̆αι τες θέσεις που θέλει να προβάλει. Τούτον εν αλλάσει το ότι ουσιαστικά αποτελεί μιαν εθνικο-θρησκευτικήν παράνοιαν που τροφοδοτεί ανεξάντλητα το μίσος ανάμεσα σε αθρώπους που θα εμπορούσαν να έβρουν σ̆ιήλιες φόρμουλες για να ζήσουν μαζίν σε μιαν που τες κοιτίδες του πολιτισμού, που μάλιστα εν έσ̆ιει να ζηλέψει τίποτε που άλλες, ευημερούσες, περιοχές του πλανήτη.

Σήμερα ως "τρίτοι", το πιο εύκολον πράμαν είναι να είμαστεν εναντίον του Ισραήλ, που υποτίθεται εν "μεγάλον", εν "δυνατόν", τζ̆αι στηρίζουν το οι "κακοί, ιμπεριαλιστές Αμερικάνοι", ενώ οι "καημένοι Παλαιστίνιοι" εν τα "μόνιμα θύματα". Εν κάτι παρόμοιον με μας τους Ε/Κ εναντίον της "μεγάλης, δυνατής, ευνοημένης που τους Αμερικανούς", Τουρκίας. 

Έλα όμως που η ιστορία έννεν "αποσπασματική". Ξέρουμεν, όσοι την μελετούμεν αμερόληπτα, ότι στην Κύπρον, που μας αφορά άμεσα, οι Ε/Κ έννεν ούτε "αθώοι", ούτε "μόνιμα θύματα". Εκάμαν τζ̆αι οι Ε/Κ, τζ̆αι η Ελλάδα πιο γενικά, τεράστια λάθη, ενίοτε τζ̆αι εγκλήματα, τα οποία είχαν σημαντικήν επίδρασην στο ότι η Κύπρος, αντί να εν παράδεισος, εν έναν παρανοϊκά, εθνικά διχοτομένον τζ̆αι στρατοκρατούμενον μέρος του κόσμου.

Κάτι αντίστοιχον συμβαίνει τζ̆αι στο παλαιστινιακόν. Οι Παλαιστίνιοι, που σήμερα υποφέρουν, έχουν σημαντικήν ευθύνην, όπως τζ̆αι τα αραβικά κράτη γυρόν, για τα χάλια της περιοχής, που υπό προϋποθέσεις είναι ένας επίγειος παράδεισος. Τζ̆αι όσον πρώτιστα οι ίδιοι αδυνατούν να αντιληφθούν τούτον το απλόν γεγονός, ουδέποτε, όπως τζ̆αι στην Κύπρον, θα κάμουν χαϊριν, είτε τζ̆είνοι, είτε οι Ισραηλινοί. Όσον δε επιλέγουν να χρησιμοποιούν βίαν, ασχέτως του μεγέθους της, εγώ δύσκολα μπορώ να τους στηρίξω εν λευκώ. Η βία εδοκιμάστηκεν, επανειλημμένα, τζ̆αι το μόνον που επαρήξεν, εν παραπάνω βίαν. Συνεχίστε..."

Όταν αποφάσισα να το βάλω δαμέ στο blog, ήμουν σίουρος ότι κάτι έχω γράψει για το παλαιστινιακόν γενικώς, τζ̆αι όντως εντόπισα την σχετικήν ανάρτησην, πριν εννιά ολόκληρα χρόνια (!):

Κόστος ευκαιρίας

Ήταν μια πολλά ενδιαφέρουσα ανάρτηση, με ακόμα πιο ενδιαφέρων σχολιασμόν. Τζ̆αι έχοντας την ξανά μπροστά μου, εδιαπίστωσα με σχετικήν χαράν ότι σήμερα διατηρώ τες ίδιες, περίπου, απόψεις. Οϊ πως εν κακόν να αλλάσσεις άποψην, ειδικά υπό το φως νέων δεδομένων, αλλά τόσον στο κυπριακόν όσον τζ̆αι στο παλαιστινιακόν, η παράνοια συνεχίζεται με την ίδιαν έντασην όπως πριν εννιά χρόνια. Τζ̆αι απέναντι σε παρανοιϊκές καταστάσεις, εν ανακουφιστικόν να διαπιστώνεις ότι τουλάχιστον το μυαλόν σου εκρατήθηκεν νηφάλιον τζ̆αι ορθολογιστικόν, κόντρα στον εύκολον συναισθηματισμόν τζ̆αι τα λογής λογής συνθήματα.

Ώσπου να αρθεί η παράνοια τζ̆αι να συζητούμεν για πιο ευχάριστα πράματα, stay cool and keep rocking!

Φαύλοι κύκλοι

 

Για να επέλθει κάθαρση, πρέπει να διδαχτούμεν την πραγματικήν ιστορίαν της Κύπρου τον 20ον αιώναν. Για να διδαχτούμεν την πραγματικήν ιστορίαν, πρέπει να επέλθει κάθαρση.

Για να τα έβρουμεν με τους Τ/Κ τζ̆αι την Τουρκίαν πρέπει να επέλθει συμφωνία στο κυπριακό. Για να επέλθει συμφωνία στο κυπριακόν, πρέπει να τα έβρουμεν με τους Τ/Κ τζ̆αι την Τουρκίαν.

Φαύλοι κύκλοι αδιέξοδοι τζ̆αι αλληλοεπικαλυπτόμενοι.

Μόνον αν έρτουν που έξω/ που πάνω τζ̆αι επιβάλουν μας συμφωνίαν, κάθαρσην, τζ̆αι γνώσην της πραγματικής ιστορίας θα σπάσουν οι φαύλοι κύκλοι. Αλλιώς θα συνεχίσουμεν στο διήνεκες την ίδιαν παράνοιαν. Δυστυχώς τζ̆αι οι "τρίτοι" έχουν τα δικά τους, τζ̆αι δύσκολα θα συμπέσουν τα διάφορα συμφέροντα στην εν λόγω "παρέμβασην" προς τον μικρόκοσμον μας, ώστε να είναι τελικά "καταλυτική".

Υπάρχουν τα ίδια τζ̆αι σ̆ειρόττερα που μας, δαμέ δίπλα, με τους Ισραηλίτες τζ̆αι τους Παλαιστινίους. Το οποίον βέβαια ελάχιστα έως καθόλου παρήγορον είναι.

Ώσπου να σπάσουν οι φαύλοι μας κύκλοι, stay cool and keep rocking!

ΝΑΤΟ πετιέται...

 

Σόρυ για τον τίτλον αλλά εν είχα έμπνευση. Μεταφράζοντας την αγγλικήν ονομασίαν (North Atlantic Treaty Organization), ονομάζεται Οργανισμός Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού, άρα στα ελληνικά θα το ελαλούσαμεν ΟΣΒΑ, αλλά έμεινεν μας η αρχική του εκφορά, ειδικά αφού ταιρκάζει τζ̆αι πιο καλά με το "...το ίδιο συνδικάτο" που φωνάζουν ως τες μέρες μας οι κομμουνισταί.

Βέβαια που το τζ̆αιρόν της ίδρυσης του (1949) ως τα σήμερα έσ̆ιει επεκταθεί σε μέλη ώστε να καλύπτει γεωγραφικά την πλειονότηταν τούτου που λέμεν "δυτικός κόσμος" (Η.Π.Α., Καναδάς, Ευρωπαϊκή Ένωση), ενώ ο κύριος λόγος που ιδρύθηκεν, δηλαδή η αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου", έσίει σε μεγάλον βαθμόν εκλείψει που την δεκαετίαν του 1990, όταν το μεγάλον "αντίπαλον δέος", η ΕΣΣΔ, εκατέρρευσεν, τζ̆αι μαζίν της το αντίστοιχον "ΝΑΤΟ", δηλαδή το "Σύμφωνον της Βαρσοβίας".
Εφροντίσαν όμως οι ιθύνοντες, προεξαρχόντων των Αμερικανών, με τους οποίους η έννοια ΝΑΤΟ εν ταυτισμένη σε μεγάλον βαθμόν, να του έβρουν άλλες "αποστολές", με αποτέλεσμαν να διατηρείται ως τες μέρες μας. Προσφέροντας μιαν λεωφόρον όπου ξεχαρμανιάζουν τζ̆αι πλουτίζουν οι μεγάλοι κατασκευαστές όπλων, πουλώντας εργαλεία ολέθρου, αλλά τζ̆αι υποστήριξην στες πολιτικές της δύσης στες περιπτώσεις όπου "όταν δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος".

Ερχόμενοι στην περίπτωσην της Κύπρου, έχουμεν διάφορα σχετικά με τούτον το πράμαν που λέγεται ΝΑΤΟ. Η ίδια η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ουσιαστικά μια "ενδονατοϊκή" διευθέτηση, ανάμεσα σε τρία μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή την Ελλάδαν, την Τουρκίαν τζ̆αι την - πρώην αποικιοκράτην - Μεγάλη Βρεττανίαν, υπό την σαφήν καθοδήγησην του αυθέντη που ονομάζεται Η.Π.Α. Τζ̆αι ήταν μια διευθέτηση που έγινεν ουσιαστικά ερήμην των θκυό κύριων κοινοτήτων της Κύπρου, των Ελληνοκυπρίων τζ̆αι των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι στα αμέσως προηγούμενα χρόνια είχαν αρχίσει εμφύλιον μεταξύ τους, με τους μεν να απαιτούν ένωσην με την Ελλάδα τζ̆αι τους δε διχοτόμηση.

Τούτον, ειδικά εκ των υστέρων, φαντάζει σαν "βόμβα στα θεμέλια" του νέου κράτους αλλά θα ήταν αρκετή η καλή θέληση τζ̆αι η διάθεση συμβιβασμού τόσον του απλού κόσμου, όσον τζ̆αι, ειδικά, της ηγεσίας για να δοθεί οξυγόνον στο νέον κράτος τζ̆αι να μπορέσει να σταθεί στα πόθκια του. Αντίθετα, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων άρχισεν που την επομένην της υπογραφής των σχετικών συμφωνιών να σχεδιάζει την παραβίασην τους. Όσον τζ̆αι να παραδεχτεί κάποιος τες προβληματικές πρόνοιες του νέου συντάγματος, εν μπορεί αντικειμενικά να τους αποδόσει πιο μεγάλην σημασίαν που τες διαθέσεις των ηγετών δακάτω, οι οποίες ούτε πίστην στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν εδείξαν ούτε προσπάθειες συμβιβασμού εκαταβάλαν.

Όποια τζ̆αι να ήταν η κατάσταση δακάτω, τζ̆αι λαμβάνοντας υπόψη την εποχήν της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή καταμεσής του ψυχρού πολέμου, οι νατοϊκοί επιδιώκαν θκυό βασικά πράματα: αφενός να μείνει μακριά η Κύπρος, έναν στρατηγικά πολλά σημαντικόν γεωγραφικόν σημείον, που την επιρροήν των κομμουνιστών, τζ̆αι αφετέρου να μεν προκύπτουν προβλήματα ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέλη του, δηλαδή την Ελλάδαν τζ̆αι την Τουρκίαν (κυρίως) αλλά τζ̆αι την Μεγάλη Βρεττανία. Δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος τζ̆αι ασχέτως πρόθεσης, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων ελάχιστα έως καθόλου έπραξεν για να εξασφαλίσει είτε το έναν είτε το άλλον. Οι Ε/Κ εσυνδεθήκαν με τους Αδέσμευτους, που εθεωρείτουν που το ΝΑΤΟ κάτι σαν παράρτημαν της ΕΣΣΔ, ενώ στην πρώτην ευκαιρίαν επροσπαθήσαν να παραβούν την συμφωνίαν που εκάμαν το 1960, αλλάσσοντας την με πρόνοιες που σε μεγάλον βαθμόν ανατρέπαν την, έστω ετεροβαρήν, πολιτικήν ισότηταν που είχαν εξασφαλίσει οι Τ/Κ. Αποτέλεσμαν η πρώτη διχοτόμηση του 1963, η οποία εν θεωρώ προσωπικά ότι μπορεί να αποδοθεί, τουλάχιστον εξ' ολοκλήρου, στο ΝΑΤΟ.

Επεράσαν μετά άλλα 11 χρόνια, στα οποία οι μεν Ε/Κ έκδηλα αφενός ουδέποτε απαρνηθήκαν την ένωσην τζ̆αι αφετέρου εδείχναν προθέσεις "πλήρους ελληνοποίησης" της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι δε, Τ/Κ σε έναν παράλληλον σύμπαν εγκλωβισμού σε θύλακες, εγίναν έρμαιον των εθνικιστών τους, με ολέθριες συνέπειες σε σχέσην με τα συμβάντα κατά την Τουρκική εισβολήν του 1974. Τούτα τα 11 χρόνια οι νατοϊκοί εκάμαν κάποιες κινήσεις προς το δικόν τους συμφέρον, που κατά βάσην ήταν το ίδιον που ανέφερα, δηλαδή αποτροπή επιρροής κομμουνισμού, αποτροπή έντασης ανάμεσα στα μέλη τους. Τούτες επεριλαμβάναν κάποια "σχέδια συμφωνίας" αλλά τζ̆αι πιέσεις προς τες ηγεσίες, τόσον δακάτω όσον τζ̆αι σε Ελλάδαν/ Τουρκίαν, με αποκορύφωμαν τες τουλάχιστον θκυό φορές που αποτράπηκεν Τουρκική εισβολή πριν το 1974. Μπορεί κάποιος να θέσει "ηθικά διλήμματα" περί "δικαιώματος παρέμβασης", αλλά ζώντας στον "πραγματικόν κόσμον", εν εγεννούσεν η νατοϊκή παρουσία το πρόβλημαν αλλά οι θκυό κοινότητες της Κύπρου, σε συνδυασμόν με τες παθογένειες στες μαμμάδες-πατρίδες, όπου επικρατούσαν σχεδόν συνέχεια οι κάθε λογής στρατόκαυλοι, με αποκορύφωμαν τες χούντες.

Μέχρι σήμερα δε, εν πεπεισμένοι πάρα πολλοί στην Κύπρον, είτε λόγω ελλιπούς πληροφόρησης/ παιδιόθεν προπαγάνδας, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, ότι το πραξικόπημαν τζ̆αι η εισβολή στην Κύπρον ήταν έναν νατοϊκά σχεδιασμένον έγκλημαν. Σίγουρα οι διάφοροι παίκτες που εμπλέκονται εν νατοϊκοί, σίγουρα η μελέτη ντοκουμέντων δείχνει ανάμιξην νατοϊκών σε σχέδια απομάκρυνσης του Μακαρίου με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, αλλά, που όσα εγώ εθκιάβασα τζ̆αι καταλαβαίνω, λείπει το κυριότερον στοιχείον για έναν έγκλημαν: το κίνητρον.Η ηγεσία του ΝΑΤΟ εν είσ̆εν κανέναν κίνητρον στο να διακινδυνεύσει έναν πόλεμον ανάμεσα σε θκυό πολλά σημαντικά μέλη του εν μέσω του ψυχρού πολέμου, δίπλα που την Μέσην Ανατολήν που ήδη ήταν στες φλόγες με τους Ισραηλινούς τζ̆αι τους Άραβες. Οι δε Η.Π.Α. εβρεθήκαν την συγκεκριμμένην περίοδον χωρίς πρόεδρον, αφού ήταν υπό παραίτησην ο Νίξον λόγω του Watergate. Προσωπική μου άποψη είναι ότι το πραξικόπημαν στην Κύπρο ήταν μια μεγάλη ηλιθιότητα, που έδωσεν την τέλειαν αφορμήν στην- πάντα έτοιμην για επέμβασην- Τουρκίαν να εισβάλει. Αλλά εν ήταν ηλιθιότητα του ΝΑΤΟ, ήταν ηλιθιότητα της χούντας τζ̆αι των υποστηρικτών της δακάτω, τους οποίους βέβαια εφρόντισεν να τσικλήσει ο "εθνάρχης" με τους ακροβατισμούς του.
Οι χειρισμοί μετά την εισβολήν ενισχύσαν το αφήγημαν, αφού ήταν ξεκάθαρον ότι το στοίχημαν εν ήταν να αποδοθεί δικαιοσύνη στην Κύπρον, αλλά να κρατηθεί εντός του ΝΑΤΟ η πολλά σημαντική που κάθε άποψην Τουρκία. Υπήρξεν μεν τριετές εμπάργκο όπλων, αλλά ήταν έκδηλη η έγνοια των Η.Π.Α. να κρατήσουν μακριά την Τουρκίαν που την - ανοικτήν - αγκαλιάν της ΕΣΣΔ, της "χώρας αρχών" κατά τους τόπακες μας. Για να διακόψουν το εμπάργκο, οι νατοϊκοί επροσφέραν μας το Βαρώσι απλά για να διαπραγματευτούμεν. Απορρίψαμεν το. 

Μέσα στες δεκαετίες που επεράσαν, η επιρροή του "μπαμπούλα" ΝΑΤΟ στην Κύπρον επεριορίστηκεν στην συμπεριφοράν των τριών μελών του δακάτω, με τους Εγγλέζους να επιλέγουν κατά βάσην την αδιαφορίαν (με κάποιες εξαιρέσεις, όπως για το σχέδιον Ανάν) τζ̆αι το στρογγυλοκάτσιμον στα κεκτημένα τους (βλέπε κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις) τζ̆αι τες μαμάδες πατρίδες να εν μονίμως εγκλωβισμένες στον εθνικισμόν τζ̆αι την μισαλλοδοξίαν, τροφοδοτούμενες σε μεγάλον βαθμόν τζ̆αι που το ίδιον το κυπριακόν πρόβλημαν. Οι προσπάθειες συμφωνίας επικεντρωθήκαν στο βήμαν των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία επίσης πολλάκις εκατηγορήσαμεν ως κοινότητα ότι εν αποδίδουν δικαιοσύνη. Τα αποτελέσματα γνωστά, τζ̆αι καταθλιπτικά, ειδικά που το 2017 τζ̆αι μετά.

Σήμερα συζητείται το να θέσουμεν το χαρτίν της εισδοχής στο ΝΑΤΟ αμέσω μετά που τυχόν συμφωνίαν στο κυπριακόν. Ισχυρίζεται ο Αβέρωφ, που εν υποψήφιος πρόεδρος, ότι μπορεί να λειτουργήσει ως έξτρα μόχλευση, στον τομέαν της ασφάλειας, παρέαν με τες μοχλεύσεις οικονομικού τύπου που αποτελούν αφενός η ενέργεια που τα γκάζ̆ια τζ̆αι αφετέρου οι σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας.

Λόγω τούτων ούλλων που έγραψα, για μεγάλην μερίδαν των Κυπρίων η συγκεκριμμένη προοπτική αποτελεί ανάθεμαν τζ̆αι ουδέποτε θα συγκατανεύσουν. Που τούτην την άποψην, εν αξιοπερίεργον που ετόλμησεν κάποιος να την θέσει τόσον ανοικτά, τζ̆αι μάλιστα κατά την προεκλογικήν περίοδον.

Προσωπικά έχω γράψει πολλές φορές στα κοινωνικά δίκτυα ότι το ΝΑΤΟ εν έναν θλιβερόν απολίθωμαν μιας τρομακτικής εποχής, που αποτελεί μέσον κυρίως για να πουλούν κάποιοι όπλα τζ̆αι για να ασκούν κάποιοι πολιτικήν "μαστιγίου" τζ̆αι αντιπαράθεσης. Που τούτην την άποψην, σαν ειρηνιστής, μετριοπαθής τζ̆αι αντιμιλιταριστής άθρωπος που είμαι πλέον, θα ήταν τουλάχιστον λυπηρόν για μέναν να βρεθούμεν ως κράτος στους κόλπους του. Πριν δε την εισβολήν του Πούτιν στην Ουκρανίαν, το ΝΑΤΟ είσ̆εν αρχίσει να φαντάζει πολλά παρωχημένον. Ο ηλίθιος επανέφερεν το στον αφρόν, με χώρες διαχρονικά ουδέτερες όπως η Σουηδία να θέλουν να μπουν. Μπράβο Βλαδίμηρε ηλίθιε.

Που την άλλην, ο καρκίνος της Κύπρου έννεν το ΝΑΤΟ, ασχέτως αν συνιστά μέρος του. Ο καρκίνος της Κύπρου είναι το κυπριακόν πρόβλημαν, τζ̆αι η συνεχής αποτυχία επίτευξης συμφωνίας που θα ανατρέψει την παράνοιαν του στάτους κβο τζ̆αι θα επαναφέρει ολόκληρην την κοινωνίαν, την οικονομία τζ̆αι το περιβάλλον του νησ̆ιού σε μιαν στοιχειώδην κανονικότηταν. Αν σκεφτούμεν που την μιαν ότι η Κύπρος τούτην την στιγμήν αποτελεί έναν που τα πιο στρατικοποιημένα μέρη του κόσμου, με τρεις διαφορετικούς νατοϊκούς στρατούς νεκατωμένους, πόσον πιο άσ̆ημα θα την έχουμεν αν μπούμεν επίσημα ως μέλος, ειδικά αν τούτον υποβοηθήσει κάπως την προσπάθειαν επίτευξης συμφωνίας;
Τούτον εν το ερώτημαν που πρέπει να κάμουμεν στον εαυτόν μας. Στο κάτω κάτω, στο μέλλον, όταν τζ̆αι αν σάσει η κατάσταση δακάτω, όπως εμπήκαμεν, φκαίνουμεν.

Ώσπου να το απαντήσουμεν με νηφαλιότηταν, stay cool and keep rocking!

Τα σύνορα μας είναι στην Κερύνεια

 

Γνωστόν το σύνθημαν, αθθυμήσαν μας το εψές οι εκπρόσωποι της ΠΑΕΕΚ, οι οποίοι εζητήσαν που τους ομονοιάτες να σηκώσουν μαζίν πανώ που το έγραφεν. Για να εισπράξουν άρνησην, για την οποίαν εκφράσαν έκδηλα την μομφήν τους.

"Έννεν πολιτικόν το θέμαν" υποστήριξεν ο εκπρόσωπος της ομάδας. Όντως, εν είναι όμως;

Το συγκεκριμένον σύνθημαν εγώ αθθυμούμαι το παιδιόθεν, να κυριαρχεί στες διάφορες αντικατοχικές εκδηλώσεις, προεξαρχούσης της ετήσιας διαδήλωσης κατά την επέτειον ίδρυσης του ψευδοκράτους. Είναι εξόχως πολιτικόν σύνθημαν, τζ̆αι εκφράζει μιαν πολλά συγκεκριμμένην, διαχρονικήν πολιτικήν στάσην στο κυπριακόν: την πολιτικήν της πρόταξης τζ̆αι του "μακροχρόνιου αγώνα".

Εννά μου πεις, ήντα ζόριν τραβά ο ομονοιάτης με το σύνθημαν; Επιφανειακά ομιλώντας, ακόμα τζ̆αι οι υποστηρικτές της ΔΔΟ ξέρουν ότι σε μιαν επανενωμένην, ομοσπονδιακήν Κύπρον, όντως τα "σύνορα θα περιλαμβάνουν την Κερύνεια". Οι θιασώτες όμως του συνθήματος τούτου το 2021, εν διαφέρουν ιδιαίτερα, είτε το αντιλαμβάνουνται είτε οϊ, που τους θιασώτες της πρόταξης των πρώτων δεκαετιών μετά την εισβολήν του 1974. Εν υπονοούν ότι "τα σύνορα της Κυπριακής Δημοκρατίας" εν στην Κερύνειαν, αλλά τα "σύνορα της ελληνοκυπριακής δημοκρατίας". Ουδέποτε τούτον το σύνθημαν εξέφρασεν, ή μπορεί να εκφράσει, πνεύμαν συμβιβασμού τζ̆αι διάθεσης διαμοιρασμού του κοινού κράτους με τους Τ/Κ. Αποτελεί ουσιαστικά μιαν "ασυμβίβαστην", εσαεί απορριπτικήν του πλαισίου συμφωνίας, έκφρασην. Θα ήταν άρα εξόχως υποκριτικόν που έναν οργανωμένον σύνολον, που κατά βάσην υποστηρίζει το πλαίσιον συμφωνίας ΔΔΟ, όπως οι οπαδοί της Ομόνοιας, να δεχτεί αβασάνιστα να σηκώσει πανώ με έτσι σύνθημαν, υποστηρίζοντας την ουσίαν του περιεχομένου του.

Το πιο τραγικόν με την συμπεριφοράν ομάδων όπως η ΠΑΕΕΚ, είναι ότι όσον περνούν οι δεκαετίες, θα αθθυμίζουν καταστάσεις όπως ο Πανιώνιος, που έσ̆ει έδραν του την "Νέα Σμύρνην". Με πανώ τζ̆αι συνθήματα πρόταξης τζ̆αι "μακροχρόνιου αγώνα", δύσκολα θα παν πίσω στην πόλην τους. Πιο πιθανόν είναι να ιδρυθεί μια "Νέα Κερύνεια" κάπου, ως θλιβερή ανάμνηση άλλης μιας χαμένης πατρίδας...

Ώσπου να κάμουμεν σύνθημαν μας την μετριοπάθειαν τζ̆αι τον συμβιβασμόν, stay cool and keep rocking!

Αναστασιάδης

 

Το 2013 εψήφισα τον Αναστασιάδην για πρόεδρον παρόλον που ήδη η ιδεολογία μου απείχεν παρασάγγας που την δικήν του τζ̆αι το ότι γενικά αντιπροσώπευεν ως άθρωπος. Πολιτικός καριέρας, δικηγόρος με μεγάλον πλούτον, εμφανώς αλαζόνας ήδη, ο "Νίκαρος" δεν αποτελούσεν ούτε τότε για τα κριτήρια μου ότι καλλύττερον για τον προεδρικόν θώκον της χώρας μου. Εψήφισα τον τότε για θκυό λόγους: (1) για την στάσην του το 2004, τζ̆αι γενικά την διακηρυγμένην θέσην του υπέρ του πλαισίου διαπραγμάτευσης (2) γιατί ο άθρωπος που είσ̆εν απέναντι του δεν ήταν, πάλε με βάσην τα κριτήρια μου, επαρκής για την θέσην του προέδρου της δημοκρατίας, ασχέτως αν ιδεολογικά τζ̆αι σαν χαρακτήρας ήταν σαφώς πιο θετικός. 
Κατά την πρώτην του θητείαν ο Αναστασιάδης επέτυχεν τρία σημαντικά πράματα. Εμείωσεν την θητείαν στον στρατόν, επροχώρησεν την εφαρμογήν του ΓΕ.Σ.Υ. τζ̆αι έφκαλεν μας που τα μνημόνια στα οποία είχαμεν συρθεί μετά που διαδοχικές οικονομικές φούσκες. Στο δε κυπριακόν εφάνηκεν να πλησιάζει την επίτευξην συμφωνίας όσον κανένας άλλος, για να κάμει πίσω κυριολεκτικά στο παρά έναν, με τα γνωστά αποτελέσματα. 

Έτσι, παρά το ότι σε συνολικόν επίπεδον, έκρινα τον έναν επιτυχημένον πρόεδρον, δεν τον εψήφισα το 2018. Εψήφισα τον αντίπαλον του, παρόλον που ήταν ο ίδιος, ανεπαρκής άθρωπος (για πρόεδρος, οϊ γενικώς). Τότε είχα την αίσθησην ότι ο μέσος Κυπραίος ψηφίζει με πρώτον κριτήριον το κυπριακόν. Είχα λάθος. Ο μέσος Κυπραίος, ενδεχομένως ήδη που το 2013, εν ψηφίζει βάσει του κυπριακού. Έσ̆ει βάλει ως προτεραιότηταν άλλα δεδομένα. Δυστυχώς. Με το κυπριακόν στο στάτους κβο, κάμε ότι άλλον θέλεις, αρρωστά τα ούλλα. 

Στην 2ην του θητείαν ο Αναστασιάδης έφκαλεν επανειλημμένα την αλαζονείαν που τον χαρακτηρίζει, ενδυναμωμένος που την άνετην του επικράτησην στες εκλογές. Άφησεν το κυπριακόν να "παγώσει", ωσάν να μεν είμαστεν ως πλευρά οι άμεσα πληττόμενοι που την παρέλευσην του χρόνου, ενώ επανειλημμένα υπενίχτηκεν, σαν τον τελευταίον απορριπτικόν, ότι υπάρχουν Κυπραίοι "οπαδοί της όποιας λύσης". Στο εσωτερικό πεδίον έγινεν πιο πρόδηλη η εξυπηρέτηση συμφερόντων τζ̆αι η ικανοποίηση κύκλων, τόσον με τον διορισμόν υπουργών τζ̆αι αξιωματούχων όσον τζ̆αι με την γενικότερην συμπεριφοράν προς κάθε μορφήν κριτικής τζ̆αι αντιπολίτευσης. Οφείλω όμως να επισημάνω ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης κατά την περίοδον της πανδημίας έχουν θετικόν πρόσημον, τουλάχιστον ως τωρά, ενώ αν αληθεύει ότι έσ̆ει προχωρήσει η μεταρρύθμιση στην τοπικήν αυτοδιοίκησην, τότε στην λίσταν των κατορθωμάτων του Αναστασιάδη προστιθεται η πρόοδος σε άλλον έναν τομέαν όπου η κατάσταση ήταν διαχρονικά απαράδεκτη. 

Η ιστορία με τα διαβατήρια σίουρα σκιάζει την διακυβέρνησην, όπως τζ̆αι η ιστορία του συνεργατισμού, ενώ η επιλογή ανεπαρκέστατων ατόμων σε καίριες θέσεις, όπως του υπουργού παιδείας τζ̆αι εσωτερικών ή της συζύγου ενός μεγαλοδημοσιογράφου ως υπουργού δικαιοσύνης προκαλούν δικαιολογημένες αντιδράσεις. Που την άλλην, το φαινόμενον της διαφθοράς, ακριβώς επειδή εν αλληλένδετον με το κυπριακόν πρόβλημαν, εν αφήνει κανέναςνχώρον "καθαρόν". Εν προφανές το μούθκιασμαν της αντιπολίτευσης με τες αποκαλύψεις του Al Jazeera, αφού εν υπάρχει "καθαρή φωλιά" σε κανέναν πολιτικόν χώρον, τζ̆αι μια πιο εντατική διερεύνηση αγχώνει τους ούλλους. Για να αλλάξει πραγματικά η Κύπρος ως προς την διαφθοράν χρειάζεται αφενός λαός που να αντιδρά σε πιο μεγάλην έντασην τζ̆αι διάρκειαν, τζ̆αι δημοσιογραφία πραγματικά ανεξάρτητη που την εξουσίαν, σε ούλλα τα επίπεδα. Ούτε το έναν υπάρχει, ούτε το άλλον, τζ̆αι σε συνδυασμόν με την παράνοιαν του στάτους κβο στο κυπριακόν, δύσκολα αλλάσσουν τα πράματα.

Κλείοντας για τον Αναστασιάδην, στο τέλος της μέρας μεινίσκω με έναν μεγάλον "γιατί". Το 2016-17 είσ̆εν την ευκαιρίαν να γραφτεί το όνομαν του στην ιστορίαν, ενδεχομένως να κερδίσει υποψηφιότηταν, μαζίν με τον λεβέντην τον Ακκιντζ̆ί, για το βραβείον νόμπελ ειρήνης. Ούλλα τα άλλα είσ̆εν τα, πλούτον, πολιτικήν ισχύν, καθιερωμένες σχέσεις με το κεφάλαιον εντός τζ̆αι εκτός Κύπρου. Τι τον έκαμεν να τραβήσει πίσω, λλία μέτρα πριν το τέρμαν; Οι εικασίες πολλές αλλά δύσκολα εννά μάθουμεν ολόκληρην την αλήθκειαν. Πάντως έσ̆ει ακόμα θκυό χρόνια θητείας, οπότε η αξιολόγηση του εν ολοκληρώνεται. Τζ̆αι παρά την διαφωνίαν μου με τους χειρισμούς του, τζ̆αι την άβυσσον που μας χωρίζει ιδεολογικά, εν θα έχω πρόβλημαν να τον αξιολογήσω αντικειμενικά. 

Ώσπου να λήξει η θητεία του Αναστασιάδη, stay cool and keep rocking!

Ησυχία, ελευθερία τζ̆αι αλήθκεια

 

"This is Cyprus" απάντησεν γελώντας ένας που τους πρωταγωνιστές του γνωστού βίντεο του Al Jazeera. This is Cyprus. Δαμέ εν Κύπρος. Τούτη εν η Κύπρος. Ποια δηλαδή εν η Κύπρος το 2020; Εξέραμεν λλίον πολλά ότι εν "πλυντήριον μαύρου χρήματος". Τωρά εμάθαμεν ότι έγινεν τζ̆αι "πλυντήριον αθρώπων". Εν πειράζει φίλε μου αν είσαι καταζητούμενος σε κάποιαν άλλην χώραν. Εννά σε κανονίσουμεν. Θα σου δώσουμεν έναν ωραίον διαβατηριούδιν της Μπανανοκρατίας μας, που με κάποιον τρόπον ανεξήγητον, εξακολουθεί να θεωρείται τζ̆αι διαβατήριον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τζ̆αι μπορείς να αρχίσεις μιαν νέαν ζωήν. Φτάνει φυσικά να βαστάς αρκετά ριάλια. Ούλλα τζ'ούλλα, έννεν φτηνόν το διαβατήριον μας.

Τι άλλον εν η Κύπρος το 2020; Έναν ψευδοκράτος στον βορράν τζ̆αι έναν "κλεφτοκράτος" στο νότον. Έναν κράτος όπου οι εξουσίες, πέραν της συνήθους δυσμενούς επίδρασης τους στην συμπεριφοράν του αθρώπου, χαρακτηρίζουνται που μιαν χρόνιαν στρέβλωσην, αφού έσ̆ει που το 1963 που η μια που τες θκυό κοινότητες που βάσει συντάγματος συμμετέχει στο κράτος, αποχώρησεν τζ̆αι δεν επέστρεψεν ποττέ. Τζ̆αι δυστυχώς εν πολλοί που μας που εν αντιλαμβανούμαστεν ότι η ντε φάκτο διχοτόμηση του τόπου εν άρκεψεν το 1974, αλλά 11 χρόνια πιο νωρίς.Τούτη η στρέβλωση έσ̆ει δώσει στην κοινότηταν των Ε/Κ παραπάνω εξουσίες από ότι προβλέπεται. Τζ̆αι παραπάνω εξουσία ίσον, νομοτελειακά, παραπάνω διαφθορά. Τζ̆αι φυσικά εν ασκούν εξουσίαν οι απλοί Ε/Κ, αλλά μια μικρή κλίκκα του μεγάλου κεφαλαίου, τζ̆αι οι εκπρόσωποι τους στην κυβέρνησην τζ̆αι τα άλλα κομμάθκια της εξουσίας, τόσον την νομοθετικήν, όσον τζ̆αι την δικαστικήν. 

Υπάρχει υποτίθεται τζ̆αι μια "τέταρτη εξουσία". Που μπορεί, άμα επιτελέσει την πραγματικήν της αποστολήν, να ρίξει τες άλλες τρεις. Τούτον έδειξεν μας το πολλά εντυπωσιακά το βίντεο του Al Jazeera σε συνδυασμόν με το ανεξέλεγκτον της κοινωνικής δικτύωσης τζ̆αι την δυσκολία λογοκρισίας στο internet γενικότερα. Ήταν αρκετόν έναν ρεπορτάζ, έστω που σπόνταν, αφού αρχικά το θέμαν του εν ήταν η διαφθορά στην Κύπρον αλλά το ξέπλυμαν παρανομούντων με "χρυσά διαβατήρια", για να παραιτηθούν ο πρόεδρος της βουλής τζ̆αι ένας βουλευτής. Αλλά δυστυχώς η διαφθορά απλώνεται τζ̆αι σε τούτον τον χώρον. Δείτε τι εκάμαν οι δημοσιογράφοι τζ̆αι τα ΜΜΕ όταν επρωτοακούστηκεν η ιστορία με το Al Jazeera. Ουσιαστικά επαίξαν την κασέτταν των πολιτικών μας, όπως ας πούμεν ο υπουργός εσωτερικών, ότι το Al Jazeera εν "φιλότουρκον", "βάλλει τουρκικές διαφημίσεις", "θέλει να πλήξει το κυπριακόν πρόγραμμαν" (βλέπε ξέπλυμαν) κλπ. Εν μου αρέσκει να ισοπεδώνω αλλά στην Κύπρον εν έχουμεν δημοσιογραφίαν. Ο Όργουελ είπεν ότι "δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύσεις κάτι που κάποιος για κάποιον λόγον εν θέλει να δημοσιευτεί. Τα υπόλοιπα εν δημόσιες σχέσεις". Στην Κύπρον ο μέσος δημοσιογράφος κάμνει δημόσιες σχέσεις στην καλλύττερην περίπτωσην τζ̆αι στην σ̆ειρόττερην, προπαγάνδαν. Υπέρ ή εναντίον, αναλόγως που ποιον εξαρτάται οικονομικά. Οι κατά τζ̆αιρούς εξαιρέσεις δυστυχώς απλά επιβεβαιώνουν τον κανόναν. Ποιος θέλει εξάλλου να "τον πάρει ο δαίμονας", όπως τους έταξεν ο "πρώτος πολίτης" της χώρας πρόσφατα;

Εννά μου πει κάποιος, "καλάν ρε μεγάλε, εσύ νάμπου εισηγείσαι;". Για να είμαι ειλικρινής, εν έχω κάτι ουσιαστικόν να προτείνω. Ο απλός πολίτης βασικά θκυό μέσα έσ̆ει στη διάθεσην του για ειρηνικήν αντιμετώπισην της διαφθοράς. Ο πρώτος εν η ψήφος του τζ̆αι ο δεύτερος εν ο δρόμος, η διαδήλωση. Αλλά ο πρώτος προσφέρεται κάθε λλία χρόνια, τζ̆αι ισχύει τούτον που ισχύει τζ̆αι στα ταμεία: άμα απομακρυνθείς που την κάλπην ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.  Μεν αναφέρω δε που μας έχουν γραμμένους οι ηγέτες μας κατά την διάρκειαν της θητείας τους. Μεινίσκει ο δεύτερος. Είδα με ευχαρίστησην κάποιους να κατεβαίνουν στο δρόμον διαμαρτυρόμενοι. Εν ήταν πολλοί αλλά τουλάχιστον έγινεν μια αρχή. Όπως είσ̆εν πει ο Καστοριάδης κάποιαν στιγμήν, ο άθρωπος ρέπει προς την ησυχίαν. Εν θέλει ρε αδερφέ να ξεβολεύκεται. Αλλά ο Θουκυδίδης είσ̆εν γράψει ότι πρέπει να θκιαλέξουμεν: ή ήσυχοι εννά είμαστεν ή ελεύθεροι. Τζ̆αι τα θκυό μαζίν εν γίνεται. Νάμπου βολεύκει τους διεφθαρμένους πολιτικούς, δικαστές, βουλευτές, δημοσιογράφους μας; Να καθούμαστεν ήσυχοι. Ψηφίστε τζ̆αι σκάστε Τι άλλον; Να ξεχνούμεν. Ο άθρωπος ξεχάννει εύκολα. Έννεν τυχαίον ότι η λέξη "αλήθκεια" αποτελείται που το στερητικόν "α" τζ̆αι την "λήθην", δηλαδή την "λησμονιάν"῏ Αλήθκεια σημαίνει να μεν ξεχνούμεν κάτι. Άρα, για να καταλήξω, μια αρχή κατά της διαφθοράς θα ήταν ως πολίτες αφενός να ανησυχούμεν τζ̆αι αφετέρου να μεν ξεχάννουμεν.

Ώσπου να ανησυχήσουμεν τζ̆αι να μεν ξεχάννουμεν, stay cool and keep rocking!

Χώμαν που εν επερπάτησα, γη που εν ηξέρω...

 

"Η ιδέα και οι αξίες του ΑΠΟΕΛ που αποδίδονται από τους ιδρυτές του με τη φράση «Δύο μαγικές λέξεις, δύο υπέροχες ιδεολογίες, δύο μεγάλες περηφάνιες, δύο δόξες. ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ και κατ’ επέκταση ΑΠΟΕΛΙΣΜΟΣ», μας επιτρέπουν να προσθέσουμε συμβολικά δίπλα από το όνομα του Αθλητικού Ποδοσφαιρικού Ομίλου Ελλήνων Λευκωσίας, τη συμβολικότητα μιας πόλης που αποτελεί τη φωνή της προσφυγιάς, στη μοιρασμένη μας πατρίδα. Με απόφαση των Διοικητικών Συμβουλίων της εταιρείας και του Σωματείου, για 46 ώρες όσα και τα χρόνια που η πόλη της Αμμοχώστου έμενε «ελεύθερη» από την μπότα του κατακτητή αλλά πολιορκημένη με συρματοπλέγματα, είμαστε συμβολικά ΑΠΟΕΛ/ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ."

Τούτες οι φανφάρες που μιαν ομάδαν, οι οπαδοί της οποίας όταν θέλουν να πικκάρουν τους Ανορθωσιάτες περιπαίζουν τους ότι εγκαταλείψαν το Βαρώσιν χωρίς να πολεμήσουν. Μιαν ομάδαν ο μέσος υποστηρικτής της οποίας εν νιώθει "Κυπραίος" αλλά "Έλληνας", δηλαδή συνοψίζει σε τούτην την απλήν έκφρασην παράνοιας τον κύριον λόγον που η Αμμόχωστος εν πόλη-φάντασμα. Η παράνοια των αλυτρωτικών εθνικισμών των "μαμάδων--πατρίδων", εκατάστρεψεν τούτον τον τόπον τζ̆αι ακόμα καλά κρατεί, τζ̆αι στες θκυό πλευρές του συρματοπλέγματος.  Εννοείται ότι επί της ουσίας εν φακκούν πένναν αν θα μείνει έτσι για άλλα 46 χρόνια, φτάνει φυσικά να μεν χαλά το αφήγημαν τους.

Βέβαια οι Αποελίστες τόσα καταλάβουν, τόσα κάμνουν. Οι Αμμοχωστιανοί, όσοι εμείναν ακόμα δηλαδή, ήντα δικαιολογίαν έχουν, σε εκδήλωσην διαμαρτυρίας για τες κινήσεις των Τούρκων στην περίκλειστην πόλην τους, να ψάλλουν την "Υπερμάχω στρατηγώ" τζ̆αι τον εθνικόν ύμνον της Ελλάδας; Να μεν ξέρουν καν ότι υπάρχει ύμνος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Της ίδιας Δημοκρατίας που απαιτούν να αποκαταστήσει ως επικράτειαν ο διεθνής παράγοντας. 

Εν καλόν το συναίσθημαν. Εν λάθος να είναι το πλάσμαν κυνικόν τζ̆αι να σκέφτεται μόνον με την ψυχρήν λογικήν. Αλλά εν ακόμα πιο μεγάλον λάθος να καθυποτάσσεται η λογική, η νηφαλιότητα τζ̆αι η κριτική σκέψη στο στείρον συναίσθημαν. Τζ̆αι η πραγματικότητα αγαπητοί Βαρωσ̆ιώτες είναι ότι ο χρόνος που περνά εν ξαναγυρίζει. Μπορεί να έσ̆ετε αναγιώσει τα κοπελλούθκια τζ̆αι τα εγγόνια σας με την διδαχήν ότι εν "Βαρωσ̆ιώτες" τζ̆αι ορισμένοι που σας να παπαγαλίζετε τους στίχους του Σεφέρη με τα "κρικέλια", αλλά όσον ωραίοι στίχοι τζ̆αι να είναι οι συγκεκριμμένοι, η λαϊκή σοφία "άδρωπος εν ο τόπος" εν πολλά πιο βάσιμη. Για να γίνεις Αμμοχωστιανός, πρέπει να γεννηθείς στην Αμμόχωστον. Να αναγιωθείς στην Αμμόχωστον. Να ζήσεις την Αμμόχωστον. Τα κοπελλούθκια τζ̆αι τα εγγόνια σας, επί της ουσίας, εν Σκαλιώτες, Λευκωσιάτες, Λεμεσ̆ιανοί τζ̆αι Παφίτες. Τζ̆αμέ εγεννηθήκαν, αναγιωθήκαν, έχουν ζήσει. Εν έχουν ιδέαν τι εστίν Αμμόχωστος, για να την νοσταλγήσουν. Ούτε μπορείτε να τους φυτέψετε την δικήν σας νοσταλγίαν.

Όποτε παίζει το "Χώμα που περπάτησα" πριν τα ματς της Ανόρθωσης στο "Αντώνης Παπαδόπουλος", νιώθω η αλήθκεια μιαν μικρήν συγκίνησην, όπως τζ̆αι την επιθυμίαν να γίνει επιτέλους κάτι που να φέρει σε τούτον τον τόπον την λύτρωσην που τον καρκίνον του Κυπριακού προβλήματος. Αλλά παράλληλα θυμίζει μου τον στείρον συναισθηματισμόν μας, για μιαν πόλην που όσον περνά ο τζ̆αιρός κανένας εν θα έσ̆ει περπατήσει, άρα ούτε θα μπορεί να νοσταλγήσει.

Ώσπου να νοσταλγήσουμεν την Αμμόχωστον, stay cool and keep rocking!

Κίνδυνος τζιαι ασφάλεια

Η ζωή μας εν συνυφασμένη με τον κίνδυνον. Ειδικά που την στιγμήν που αρχίζουμεν να παίρνουμεν αποφάσεις, δηλαδή μόλις έρτουμεν σε τούτον τον κόσμον, ή λλίον μετά τέλος πάντων.
Κίνδυνον περιλαμβάνει η επιλογή να σηκωστείς το πρωίν που το κρεβάτιν. Κίνδυνον περιλαμβάνει τζ̆αι το να παραμείνεις ππέσοντας.Για τούτον κάθε απόφαση, κάθε επιλογή βασίζεται σε έναν ζύγισμαν κινδύνου/ οφέλους. Πόσος εν ο κίνδυνος κάθε επιλογής σε σχέσην με το αναμενόμενον όφελος της. Τζ̆αι κάπως έτσι πορεύκεσαι κάθε μέρα, κάθε μήναν, χρόνον κ.ο.κ. ώσπου να πεθάνεις.

Καθώς τα άτομα, λόγω ενδόμυχης ανάγκης, ενίοτε εντάσσουνται σε ομάδες, μπορούμεν να προεκτείνουμεν τούτην την αρχήν σε επίπεδων συνόλων, όπως η οικογένεια, η γειτονιά, το χωρκόν, η πόλη, το κράτος, ο πλανήτης. Στην προκειμένην περίπτωσην, προεκτείνω την στην Κύπρον τζ̆αι τον λαόν της, τόσον που την νότιαν μερκάν του συρματοπλέγματος της κατοχής τζ̆αι της ντε φάκτο διχτόμησης όσον τζ̆αι που την βόρειαν.

Ο κυπριακός λαός εν λαός επαρχιώτικος, αφού μόλις τες πρόσφατες δεκαετίες έσ̆ει αρχίσει η αστικοποίηση του, στες συνθήκες της οποίας συνήθως αναπτύσσεται μια πιο "κοσμοπολίτικη" συμπεριφορά, αφού μαθαίνεις να ζεις με τον "ξένον", ενώ στην επαρχίαν, ειδικά σε κλίμακες όπως η Κύπρος, ούλλοι ξέρουν τους πάντες σχεδόν. Ο επαρχιωτισμός, κατά την γνώμην μου, εν συνυφασμένος με έναν συντηρητισμόν τζ̆αι έναν φόβον της αλλαγής. Η αλλαγή εκλαμβάνεται ως "επικίνδυνη" τζ̆αι τα οφέλη της δυσδιάκριτα, ενώ η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης είναι σχεδόν πάντα προτιμητέα ως γνώριμη τζ̆αι ασφαλής. Μπορεί κάποιος, έστω καταχρηστικά, να περιγράψει την κυπριακή κοινωνίαν ως μιαν κοινωνίαν που αποστρέφεται τον κίνδυνον. Πέραν του φόβου της αλλαγής, ο συντηρητικός επαρχιώτης Κυπραίος δυσκολεύκεται να αντιληφθεί ότι εν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια πουθενά. Άρα ούτε στην γνώριμην κατάστασην που εν θέλει να αλλάξει. Προτιμά δηλαδή μιαν κατάστασην "λλιόττερου κινδύνου", όπως τον αντιλαμβάνεται, όχι "μηδενικού κινδύνου" όπως νομίζει. "Better the devil you know" που λαλούν τζ̆αι στα αγγλικά χωρκά. Έννεν τυχαίον ότι τζ̆αι οι πολιτικές επιλογές της Κυπριακής επαρχίας δείχνουν συντήρησην, με ελάχιστες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόναν.

Στο μεγάλον καρκίνωμαν της Κυπριακής κοινωνίας, που ονομάζεται "κυπριακόν πρόβλημαν", τζ̆αι αρρωστά τα πάντα οριζοντίως τζ̆αι καθέτως, εν αναπόφευκτον τούτος ο συντηρητισμός να επιδρά αντιστοίχως. Αν θεωρήσουμεν ότι οι προοπτικές του εν λόγω προβλήματος είναι ουσιαστικά θκιό, δηλαδή η επ' αόριστον διατήρηση του παρανοϊκού στάτους κβο της ντε φάκτο, "εθνικά καθαρής", διχοτόμησης (ώσπου να γίνει τζ̆αι "ντε γιούρε", δηλαδή νομικά κατοχυρωμένη) ή η επίτευξη συμφωνίας κάποιου είδους ομοσπονδίας, όπως προδιαγράφεται στο, επί 45 χρόνια διαμορφούμενον πλαίσιον διαπραγμάτευσης, η πρώτη προοπτική είναι η "γνώριμη, άρα ασφαλής" τζ̆αι η δεύτερη εν η "άγνωστη άρα επικίνδυνη". Έτσι αντιλαμβάνεται την κατάστασην ο μέσος Κυπραίος, ένθεν τζ̆αι ένθεν της πράσινης γραμμής. Για τούτον δυσκολεύκεται, παρά το ότι ξέρει ότι τα πράματα εν μεινίσκουν στάσιμα τζ̆αι ότι ο χρόνος εν "πανδαμάτωρ", να τολμήσει την αλλαγήν, τζ̆αι προτιμά την υπάρχουσαν κατάστασην. Better the devil you know.

Κάπου δαμέ φυσικά, θα εγυρεύκαμεν την πραγματικήν ηγεσίαν. Δηλαδή εκλελεγμένους αθρώπους που εν άγονται που τον συντηρητισμόν της κοινωνίας, αλλά ηγούνται τζ̆αι φέρνουν την αλλαγήν της προόδου. Που μπορούν να εξηγήσουν στον μέσον, συντηρητικόν, φοϊτσ̆ιάρην Κυπραίον ότι μπορεί μεν ο κίνδυνος να αυξηθεί με μιαν επιλογήν, αλλά τζ̆αι το ότι αφενός υπάρχει κίνδυνος, τζ̆αι μάλιστα μεγάλος, με την σημερινήν κατάστασην, τζ̆αι ότι αφετέρου μεγαλλύτερος κίνδυνος συνήθως σημαίνει τζ̆αι μεγαλλύττερα οφέλη, άρα βελτίωσην σε σχέσην με σήμερα. Μπορεί να χαντακωθείς φυσικά, αλλά ο ηγέτης εν φωτίζει το χαντάκωμαν, φωτίζει την προοπτικήν. Υποτίθεται.

Οι Κυπραίοι βορείως του συρματοπλέγματος έχουν τα τελευταία χρόνια έναν ηγέτην που προσπαθεί στοιχειωδώς για αλλαγήν της κατάστασης. Ούτε τέλειος είναι ούτε πλήρως απελευθερωμένος που τα κλισέ τζ̆αι τα στεγανά της κοινότητας που εκπροσωπεί. Αλλά εν προφανής η προσπάθεια του να σπάσει το κατεστημένον, με σαφήν κίνδυνον για τον ίδιον αλλά τζ̆αι την κοινότηταν του. Οι δε Κυπραίοι νοτίως του συρματοπλέγματος έχουν εκλέξει έναν ηγέτην που, ειδικά στην 2ην του θητείαν, άγεται που τες προσωπικές του φιλοδοξίες τζ̆αι τα συμφέροντα τα δικά του τζ̆αι κάποιων ομάδων, αντί να ηγείται του συνόλου της κοινότητας του. Παραμένει έτσι δέσμια του στάτους κβο τζ̆αι τρέμει την αλλαγήν. Η τραγωδία της υπόθεσης είναι ότι τούτον που φοάται, δηλαδή η οριστική αποξένωση με το 40% της πατρίδας του, εν το εξασφαλίζει τίποτε με μεγαλλύττερην ασφάλειαν, που την επ'αόριστον συνέχισην της υπάρχουσας κατάστασης. 

Υπάρχει πάντα φυσικά η ελπίδα ότι είτε η ηγεσία, είτε ο λαός, είτε τζ̆αι οι θκιό, λόγω διαφόρων, κυρίως εξωγενών, παραγόντων, εννά γίνουν λλιόττερον επαρχιώτες, που άποψην συντηρητισμού, τζ̆αι θα αρκέψουν να διανοούνται την επιλογήν της "επικίνδυνης αλλαγής". Τζ̆αι ήμουν ανέκαθεν αισιόδοξος άθρωπος. Μπορεί να γίνει κάποτε τούτον.

Ώσπου να γίνει, stay cool and keep rocking!

Ο Κόφι Ανάν τζ̆αι η Κύπρος

Ο κολλητός ο Λουκάς έκαμεν μου δώρον πριν κάτι μήνες έναν βιβλίον του μακαρίτη πρώην Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών, Κόφι Ανάν, με τίτλον "Interventions, A life in war and peace".  Πρέπει να πω ότι τέθκοιου είδους βιογραφικά βιβλία εν είναι το καλλύττερο μου, οπότε αν μεν μου το εκάμναν δώρον εν επρόκειτουν να το θκιαβάσω. Αλλά αφενός έκαμεν μου το δώρον ο Λουκάς, τζάι αφετέρου ο Ανάν εν συνυφασμένος με το καρκίνωμαν του τόπου, το κυπριακόν πρόβλημαν, οπότε έπιασεν το γυρίν του τζ̆αι πρόσφατα ετέλειωσα το. Εν ετρελλάθηκα με το περιεχόμενον τζ̆αι την μέθοδον εξιστόρησης αλλά κάποια περιεχόμενα του ήταν πολλά χρήσιμα τζ̆αι εξόχως διδακτικά. Οϊ για την Κύπρον δυστυχώς. Για άλλα μέρη του κόσμου.

Ούλλοι οι σύγχρονοι Κυπραίοι που μιαν ηλικία τζ̆αι πάνω ξέρουν ποιος ήταν ο Κόφι Ανάν. Ήταν ο Γ.Γ. στην θητείαν του οποίου εσυντάχτηκεν τζ̆αι ετέθηκεν, για πρώτην φοράν στα χρονικά του κυπριακού προβλήματος, έναν πλαίσιον συμφωνίας προς ψήφισην σε χωριστά δημοψηφίσματα. Το εν λόγω πλαίσιον συμφωνίας έπιασεν το όνομαν του συγκεκριμένου αθρώπου ("Σχέδιον Ανάν"), τζ̆αι που τότε, τόσον κατά την διάρκειαν του αλλά μέχρι τζ̆αι τες μέρες μας, οι Κυπραίοι εχωριστήκαν σε "ναιναίκους" τζ̆αι "απορριπτικούς", αναλόγως της θέσης που επήραν στο συγκεκριμένο δημοψήφισμαν. Οι δε πρώτοι, εκτός που "ναιναίκοι" ενίοτε αποκαλούνται τζ̆αι "ανανιστές", μια λέξη που άμα της προσθέσεις τζ̆αι έναν "υ" παίρνει σε σε μιαν άλλην, που εν τέλει δακάτω στην Κύπρον περιγράφει τον μέσον όρον, ειδικά όσον αφορά στην πολιτικήν αντίληψην. 

Έπιασα που λέτε να θκιαβάσω το βιβλίον προσβλέποντας σε έναν τουλάχιστον κεφάλαιον ή έστω εκτεταμένην ενότηταν στην οποίαν να περιγράφεται το "κυπριακόν νταραβέριν". Αλλά φευ! Ξέρετε πόσες φορές αναφέρεται η λέξη "Κύπρος" στο - τριακόσιων πενήντα τόσων σελίδων- βιβλίον του Κόφι; Τρεις φορές. Την μιαν απλά αναφέρει ότι τον Μάρτιον του 2004, εν μέσω των τελικών διαπράγματεύσεων στο Μπούργκενστοκ για το κυπριακό, ο νους του ήταν να έβρει στο τηλέφωνον τον πρόεδρον του Σουδάν, μιαν χώραν όπου εδιαδραματίζετουν έναν δράμαν με εθνοτικές σφαγές τζ̆αι βιασμούς. Με λλία λόγια, ο Ανάν που κατά κάποιους δακάτω "ήταν φιλότουρκος τζ̆αι πιόνιν των αγγοαμερικανών τζ̆αι ήθελεν να μας επιβάλει το σχέδιον του για να μας καταστρέψει", εν ήταν καν προσηλωμένος τότε σε μας, αφού εσυμβαίναν πολλά πιο σημαντικά πράματα στον κόσμον που την πελλάραν του κυπριακού.

Την δεύτερην φοράν,μετά που κάααμποσες σελίδες, αναφέρει ξανά τον "ομφαλόν της Γης" για να εκθιάσει την εμπειρίαν του Άλφαρο Ντε Σότο (τζ̆αι τούτον εξιτιμάσαμεν τον κάμποσον νομίζω), τον οποίον εχρειάστηκεν στο πλαίσιον του παλαιστινιακού, έναν άλλον πρόβλημαν δίπλα μας για το οποίον αφιέρωσεν το έναν τρίτον του βιβλίου του. Τζ̆αι κάμνει τζ̆αι μιαν τρίτην, παντελώς κουφήν, αναφοράν προς το τέλος, όπου γράφει, χωρίς επεξήγησην, ότι τες θκιό βασικές σέκτες στο πρόβλημαν του Αφγανιστάν εβαφτίσαν τες με χαρακτηριστικά ονόματα, τζ̆αι την μιαν αποκαλέσαν την "the Cyprus group". Άσχετον δηλαδή.

Βασικά ετέλειωσεν το βιβλίον τζ̆αι ακόμα εγύρευκα την ενότηταν για τες προσπάθειες του στο κυπριακόν. Η σημασία της Κυπρούλας για τον Κόφι στα απομνημονεύματα του ανέρχετουν σε κάτι γραμμές, στες οποίες απλά ήθελεν reference για κάτι άσχετον με την Κυπρούλαν.

Εννά μου πεις, ο άθρωπος τζ̆αι οι συνεργάτες του εκάτσαν τζ̆αι εσυντάξαν έναν πλαίσιον συμφωνίας σ̆ίλιων τόσων σελίδων τζ̆αι μεις εφτύσαμεν το, γιατί να αφιερώσει παραπάνω μελάνιν ή σάλιον για τους πελλό-κυπραίους; Που την άλλην, νομίζω εν πολλά παραστατική η ούλλη κουβέντα για το πόσον σημαντικοί νομίζουμεν ότι είμαστεν δακάτω γιαα τους άλλους, τζ̆αι το πόσον ασήμαντοι είμαστεν τελικά μπροστά στα τόσα, επίκαιρα τζ̆αι πολλά πιο σημαντικά προβλήματα του πλανήτη.

Ώσπου να αντιληφθούμεν τούτα τα αυτονόητα, stay cool and keep rocking!

Απόφαση ειρήνης

Εξανάπα σας το ότι εγεννήθηκα 19 Ιουλίου του 1974 έννεν; Παραπάνω που μιαν φοράν, είμαι σίουρος. Τζ̆αι σιγά το πράμαν εννά μου πεις. Απλά, αθθύμισεν μου το σήμερα μιαν κουβέντα του Κασουλίδη στην εκδήλωσην για την διακήρυξη πρωτοβουλίας "Απόφαση Ειρήνης". Είπεν ο Κασουλίδης ότι "εμείς αναγιωθήκαμεν με το κυπριακόν πρόβλημαν". Τζ̆αι φυσικά για μέναν τούτον γίνεται πιο έντονον, αφού κάθε μέρα της ζωής μου ήταν μετά την καταστροφήν που ήρτεν στον τόπον λόγω τούτου ακριβώς του προβλήματος (το κυπριακόν πρόβλημαν εν ξεκινά βεβαίως με την τουρκικήν εισβολήν αλλά πάνω που 100 χρόνια νωρίττερα).

Αφού επέρασα σχεδόν την μισήν ζωήν μου επηρεασμένος που τα εθνικο-θρησκευτικά στερεότυπα ("η Κύπρος εν ελληνική, Γεώργιε Γρίβα Διγενή ζεις τζ̆αι μας οδηγείς, τούρκος καλός μόνον ο νεκρός" κλπ.), ευτυχώς έφυα για μιαν γεμάτην δεκαετίαν που την Κύπρον, τζ̆αι παρά το ότι εσπούδασα τζ̆αι εδούλεψα στην "μαμάν πατρίδαν" (την Ελλάδαν σιόρ), αντί να παραμείνω εθνικιστής τζ̆αι θρήσκος, εξελίκτηκα σε αναρχικόν τζ̆αι άθεον (ιδεολογικά μιλώντας, γιατί στην πράξην είμαι μικρομεσαίος αστός). Έννεν σωστόν να κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια αλλά άμα άλλαξα εγώ, καθαρά μέσα που θκιάβασμαν τζ̆αι απλές εμπειρίες ζωής, θεωρώ ότι μπορεί να αλλάξει ο οποιοσδήποτε τες πεποιθήσεις τζ̆αι την κοσμοθεωρίαν του. Πάνω που μιαν φοράν τζ̆ιόλας.

Τούτες τες πρωτοβουλίες, που τον τζ̆αιρόν που ήρτα πίσω Κύπρον πριν 15 χρόνια, παρακολουθώ τες τζ̆αι συμμετέχω όσον μπορώ ("Ομάδα Κύπρος", "Κίνηση για μια ομοσπονδιακή Κύπρο", "Unite Cyprus" κ.α.). Εν μια εξιλέωση τροποντινά για έναν άθρωπον ελάχιστα "κινητοποιημένον", ή για να το πω πιο σκληρά, έναν "αγωνιστήν του καναπέ" όπως εγώ. Σε σχέσην δε με πολλούς Κυπραίους, αν μεν είναι τζ̆αι με τον μέσον όρον, μια χαρά έχω δώσει το παρόν μου "στο δρόμο", ασχέτως αν τα αποτελέσματα των κινητοποιήσεων ήταν ανάξια λόγου. Έτσι, σήμερα, παρά το ότι είδα κάποιες μικροδιαφορές, η εκδήλωση επροκάλεσεν μου έναν έντονον dejavu. Το αίσθημαν ότι κάπου το εξανάζησα τούτον, με τα ίδια περίπου άτομα, με τες ίδιες περίπου ατάκες, με το ίδιον περίπου μήνυμαν τζ̆αι ελπίδαν ότι "άτε πέρκιμον γίνει κάτι επιτέλους για να επιτευχθεί συμφωνία στο μαυρογέρημον το κυπριακό". Εχάρηκα που είδα αθρώπους διαφορετικών ιδεολογικών καταβολών να εν παρέαν για κάτι που εκλαμβάνουν ως το κοινόν καλόν τζ̆αι την αυτονόητην λογικήν. Εχάρηκα που επαναλάβαμεν το πόσον συμφωνούμεν για το τι πρέπει τζ̆αι το τι μπορεί να γίνει κατά την νέαν προσπάθειαν επανέναρξης των συνομιλιών. Αλλά....

Αλλά κάθε φοράν που βρισκούμαστεν είμαστεν περίπου οι ίδιοι. Έχουμεν καταντήσει γραφικοί, ακόμα τζ̆αι για αθρώπους που συμφωνούν μαζί μας. Τζ̆αι, το πιο καταθλιπτικόν, κάθε φοράν που ξεκινά μια διαδικασία διαπραγμάτευσης, τζ̆αι βρισκούμαστεν για την κουντήσουμεν, είμαστεν ούλλον τζ̆αι πιο γερασμένοι, κουρασμένοι, απογοητευμένοι. Τζ̆αι με μιαν αίσθησην ότι λλιανίσκουμεν αντί να πολλύνουμεν. Ότι ο χρόνος που παρέρχεται αντί να βάλλει του κόσμου νουν, πελλανίσκει τον τέλεια. Αρχίζοντας που την πολιτικήν ηγεσίαν τζ̆αι τελειώνοντας που τον τελευταίον απολίτικον 18χρονον μπροστά στο τάμπλετ (εν βάλλω τους πιο μιτσ̆ιούς γιατί εν μπορούν να ψηφίσουν κάτι, δυστυχώς για λλόου τους).

Έσ̆ιει δίκαιον ο παλιός συνμπλόγκερ ("Νεκατώματα") ο Γρηγόρης, μέσα στο βιβλίον του "Ο Ντενκτάς στο νότο", ότι ηγεσία τζ̆αι λαός τείνουν να συμφιλιωθούν με το "στύλλον-στύλλον άνεσην" τζ̆αι με το "στάτους κβο ώσπου πάει τζ̆αι μετά μιαν όσον το δυνατόν πιο ανώδυνην διχοτόμησην". Σε τούτον βοηθά η σταδιακή συρρίκνωση του αριθμού των "πραγματικών προσφύγων", δηλαδή όσων έχουν πραγματκά βιώματα που τα κατεχόμενα. Η απάντηση του λαού στους τυχοδιωκτισμούς των τελευταίων θκιό προέδρων, που υποτίθεται ήταν "ναιναίκοι", ήταν να ενισχύσουν τους νεοναζί, είτε απέχοντας είτε ψηφίζοντας τους. Ο μέσος ελληνοκύπριος έσ̆ει βολευτεί με το στάτους κβο. Εκλαμβάνει το ως πιο "ασφαλές" που μιαν ενδεχόμενην συμφωνίαν ομοσπονδίας, ή ακόμα τζ̆αι να ξεπερνά τον φόον του (που θα έπρεπεν, αφού σήμερα η Κύπρος εν που τες πιο στρατικοποιημένες περιοχές του πλανήτη), εν προτίθεται επ'ουδενί να μοιραστεί την εξουσίαν με τον "δολοφόνον/ βιαστήν" τουρκοκύπριον. Για τον συγκεκριμένον "άλλον", ο μέσος ελληνοκύπριος διαθέτει μόνον μίσος τζ̆αι επιθυμίαν εκδίκησης. Είτε στο συνειδητόν, είτε στο ασυνείδητον μέρος του μυαλού του.

Κάποιος που εννά ανατρέξει σε παλιές αναρτήσεις μου για το κυπριακόν εννά δει ότι ήμουν πολλά πιο αισιόδοξος. Ήταν τότε που επίστωνα στον απλόν κόσμον στοιχειώδην λογικήν τζ̆αι στην ηγεσίαν στοιχειώδην υπευθυνότηταν έναντι τζ̆είνων που την εκλέγουν. Δυστυχώς, επανειλημμένα, ούτε ο λαός ψηφίζει λογικά, ούτε οι ηγέτες εν υπεύθυνοι απέναντι του. Διότι, τραγικώς, ο κάθε λαός εκλέγει τζ̆είνους που του αξίζουν. 

Ο Κυπραίος, για να αλλάξει πραγματικά στάσην τζ̆αι να υπερβεί τα στεγανά του, χρειάζεται κούντημαν. Εν έχω ιδέαν ήντα είδους, ή ποιος μπορεί να το επιφέρει. Σίουρα οϊ η τωρινή ηγεσία, που εν βουττημένη μέσα στην κούππαν με το μέλιν ως τον λαιμόν. Τζ̆αι οι κινήσεις που τα κάτω προς τα πάνω εν ίδιον ώριμων πολιτικά κοινωνιών, στες οποίες η κυπριακή δυστυχώς εν ανήκει, ούτε προβλέπεται σύντομα να ενταχθεί.

Όπως τζ̆αι να'σ̆ιει, εύχομαι στην "Απόφαση Ειρήνης" να πετύχει παραπάνω που τες προηγούμενες αντίστοιχες πρωτοβουλίες. Τζ̆αι φυσικά εννά είμαι τζ̆ιαμέ όπου χρειαστεί για να βάλω το λιθαράκιν μου. Σε αντίθεσην όμως με το παρελθόν, εν θα περιμένω κάτι αξιοσημείωτον. Αν επιτευχθεί πραγματική πρόοδος τζ̆αι έρτει επιτέλους έστω η ευκαιρία να ξεκαθαρίσει ο κυπριακός λαός αν θέλει να ζήσει με τους "άλλους" ή αν θα κόψει τον τόπον στα θκιό, θα το αντιμετωπίσω ως μιαν έπληξην. 

Ώσπου να εκπλαγώ, stay cool and keep rocking!

Πόλεμος

Η Κύπρος δεν είναι τούτον που θα αποκαλούσεν κάποιος, "ειρηνικόν μέρος". Διαχρονικά. Που τον τζιαιρόν που υπάρχουν αθρώποι σε τούτον τον τόπον υπάρχει τζιαι πόλεμος. Όταν εν έρκετουν που έξω, οι Κυπραίοι επολεμούσαν μεταξύν τους. Τζιαι τούτον εν άλλαξεν ούτε όταν για πρώτην φοράν στα χρονικά, εκάμαν δικόν τους κράτος, την Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Χωρίς ακόμα να στεγνώσει το μελάνιν στην συμφωνίαν για το νέον κράτος, οι Κυπραίοι ήδη αρχίσαν τους σκοτωμούς μεταξύν τους, είτε βάσει εθνικής, είτε βάσει ιδεολογικής ομαδοποίησης. Ώσπου ήρτεν τζιαι ο έσχατος εισβολέας, στη μορφήν της Τουρκίας, για να δημιουργήσει μιαν τραγικήν φαυλότηταν κατοχής η οποία κρατά το απίστευτον χρονικόν διάστημαν των 44 (προσεχώς) χρόνων. Μια παράνοια που δηλητηριάζει τα πάντα σε τούτην την χώραν τζιαι κρατά μας πίσω τζιαι κάτω, παρά τα απίστευτα αγαθά που μπορεί να προσφέρει η Κύπρος, ως πατρίδα, στον κάτοικον της.

Υπάρχει όμως τζιαι μια άλλη τραγικότητα στην ιστορίαν τούτην: οι εισβολείς ισχυριστήκαν τζιαι συνεχίζουν να ισχυρίζουνται ότι εν εκάμαν εισβολήν τζιαι πόλεμον, αλλά "ειρηνευτικήν επιχείρησην". Άμα σκέφτεσαι φυσικά τα θύματα της εν λόγω επιχείρησης, τόσον τζιείνους που εχάσαν την ζωήν τους όσον τζιαι τους υπόλοιπους που εχάσαν πολλά άλλα, τζιαι συνεχίζουν να τα χάνουν, νιώθεις στιγμιαία να εξοργίζεσαι που την ειρωνίαν τζιαι να μεν μπορείς να κατανοήσεις πως το ίδιον συμβάν μπορεί να ερμηνεύκεται τόσον διαφορετικά αναλόγως της συνοπαρτζιάς στην οποίαν ανήκεις. Το πλέον τραγικόν όμως, είναι να συνειδητοποιείς ότι, με κυνικήν καθαρά θεώρησην, τα τελευταία 43 χρόνια παίζει να εν η πιο "ειρηνική" περίοδος στην ιστορίαν της Κύπρου. Εντάξει, σε έναν τόπον που τους πλέον στρατικοποιημένους του πλανήτη, με δεκάδες shιηλιάες υπό τα όπλα, με στρατιωτικές βάσεις - ορμητήρια για ούλλους τους γειτονικούς πολέμους τζιαι μιαν τεράστιαν ουλήν που διατρέχει το σώμαν του, με το εξόχως ποιητικόν όνομαν "πράσινη γραμμή", δύσκολα μπορείς να πιάσεις τούτην την πραγματικότηταν. Αλλά, επί της ουσίας, τα τελευταία 43 χρόνια οι Κυπραίοι εν σκοτώνουνται σχεδόν καθόλου, ούτε μεταξύ τους, ούτε που τους ξένους. Τζιαι η γενιά που εν τωρά γονείς, όπως εγώ ας πούμεν, εν εσυμμετείχαν ούτε υπήρξαν θύματα μαχών ή εμφύλιων συγκρούσεων. Οι δε μόνες πόμπες που εκρύγνηνται στην Κύπρον, πέραν των - μάταιων - ασκήσεων της Εθνικής Φρουράς, εν του υπόκοσμου όταν θέλει να εκφοβίσει οφειλέτες στοιχημάτων ή άλλων υπόγειων δοσοληψιών. Τζιαι τα θύματα "στρατιωτικής δραστηριότητας", εν θύματα ατυχημάτων, αναμενόμενων ακόμα τζιαι σε τζιαιρόν ειρήνης. Πιο πολλούς χάνουμεν στην άσφαλτον τζιαι λόγω καρκίνου παρά λόγω της κατάστασην με τον "εχθρόν".

Η παράνοια του κυπριακού προβλήματος, λαλούμεν συχνά, μπορεί μόνον να εκλείψει μέσω της διαπραγμάτευσης. Για τον απλόν λόγον ότι είμαστεν νάνοι μπροστά στον γιγάντιον νταήν της περιοχής, είτε μόνοι μας είτε με την Ελλάδαν, τζιαι το αποτέλεσμαν τυχόν πολεμικής σύρραξης το πιθανόττερον θα εκατέληγεν σε ήτταν, η οποία προφανώς θα έκαμνεν την θέσην μας ακόμα δυσμενέστερην που τη σημερινήν. Αντιλαμβανούμαστεν όμως το τι σημαίνει πόλεμος; Το φόβον, την ανασφάλειαν τζιαι την φρίκην που φέρνει μαζίν του;

Θα ανέμενεν κάποιος, που έναν λαόν που γειτονεύκει με χώρες όπως η Συρία, όπου κατασκοτώνουνται για χρόνια, με εκατοντάδες shιηλιάες νεκρούς τζιαι πρόσφυγες, να διατηρεί μιαν επαφήν με τούτην την κατάστασην που ονομάζεται πόλεμος. Τζιαι όμως, αν κρίνω που τον εαυτόν μου, που είμαι τζιαι έφεδρος υπολοχαγός, αλλά τζιαι που τον μέσον συμπατριώτην με τον οποίον συναναστρέφουμαι, ότι έχουμεν μαύρα μεσάνυχτα. Εξαιρούνται φυσικά όσοι εζήσαν τες μάχες κατά την εισβολήν, τον τρόμον των αεροπορικών τζιαι άλλων βιομβαρδισμών, την φρίκην της αιχμαλωσίας τζιαι του εξαδραποδισμού στες φυλακές, ή ακόμα τζιαι κάποιοι γέροντες που εσυμμετείχαν στες διακοινοτικές ταραχές της δεκαετίας του '60 τζιαι τον αγώναν της ΕΟΚΑ νωρίττερα. Τούτοι οι αθρώποι εν είτε ηλικιωμένοι είτε φεύκουν σιγά-σιγά που την ζωήν, ελαττώνοντας το ποσοστόν που μας που μπορεί να αντιληφθεί τι εστίν πόλεμος.

Η φυσιολογική ερώτηση είναι: έννεν καλόν που εν έχουμεν ζήσει οι περισσότεροι Κυπραίοι την βίαν του πολέμου; Τζιαι η αβασάνιστη απάντηση είναι: ναι, φυσικά, κανένας εν αξίζει να υποστεί τέθκοιαν συμφοράν. Που την άλλην όμως, τρομάζει με κάποτε τούτη η έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας. Διότι όταν εν έshιεις ζήσει κάποια πράματα, κάπου μπορεί να υποτιμήσεις την επίδρασην τους. Η πρόσφατη συμπεριφορά της Τουρκίας, με τα πλοία της μέσα στα μούτρα μας, φαίνεται να εξάπτει σε μιαν μερίδαν που μας μιαν "πολεμόχαρην" διάθεσην. Μιαν τάσην να θέλει να εγκαταλείψει την οδόν της διαπραγμάτευσης, τζιαι να επιδιώξει άλλα "μέσα". Μέσα σύγκρουσης. 

Τζιαι καλάν, όντως όταν εν είσαι έτοιμος να πολεμήσεις για κάτι, προφανώς εν σου αξίζει τζιαι εννά το χάσεις. Αλλά, εν έτει 2018, εν μπορεί παρά να σε θλίβει, τζιαι να σε απελπίζει το πόσον απαραίτητα εν ακόμα τα πρωτόγονα αισθήματα τζιαι η προσφυγή στη βίαν, για την επίλυσην διαφορών που θκιό σόφρωνες άθρωποι θα εμπορούσαν να συμφωνήσουν σε διάστημαν κάποιων ωρών, φτάνει να είχαν ολόκληρην την πληροφόρησην τζιαι την θέλησην να ξεπεράσουν τα στερεότυπα τους. 

Εν έχω πρόβλημαν να παραδεχτώ ότι εν φοούμαι απλώς το ενδεχόμενον πολέμου. Τρέμω το. Εν το θεωρώ καθόλου απομακρυσμένον ενδεχόμενον. Τζιαι τρέμω το ακριβώς γιατί αν συμβεί εννά θέλω να πολεμήσω. Τον φόβον τζιαι την φρίκην έχω τα αντιμετωπίσει στους εφιάλτες μου τζιαι στες πολεμικές ταινίες. Εν μπορώ να διανοηθώ τι θα μου κάμουν αν γίνει πραγματικότητα. Όμως τούτα τα αισθήματα γίνουνται ακόμα πιο κατακλυσμιαία, όταν αντιληφθείς ότι είσαι γονιός, τζιαι ότι στην "γραμμήν του πυρός", ή πίσω της, εν θα είσαι μόνον εσύ, αλλά τζιαι η οικογένεια σου. 

Ώσπου ο πόλεμος να εν τόσον μακρινός, που έθθα υπάρχει ούτε ως ανάμνηση, stay cool and keep rocking!

Το μη χείρον...

Εκόντεψεν η πρώτη Κυριακή των εκλογών τζιαι νομίζω εν η πρώτη φορά που νιώθω τόσον "χωρίς επιλογήν". Καλάν το 2013, εψήφισα τον Νίκαρον με μισήν καρκιάν, την στιγμήν που ιδεολογικά είμαι ξεκάθαρα εντελώς αλλού, διότι είχα μιαν ελπίδαν ότι εννά φανεί συνεπής στην υπερβατικήν τζιαι ορθολογιστικήν στάσην του στο δημοψήφισμαν του 2004. Όπως εφάνηκεν στην πορείαν, τζιαι παρά κάποια σημαντικά κατορθώματα της διακυβέρνησης του (έξοδος που το μνημόνιο, μείωση στρατιωτικής θητείας, υπερψήφιση του ΓΕ.Σ.Υ.), ή το γεγονός ότι για πρώτη φοράν στα χρονικά η Τουρκία έφτασεν ως το τραπέζιν του διαλόγου για θέματα ασφάλειας/ εγγυήσεων, ο Αναστασιάδης έπραξεν όπως οι προκάτοχοι του, τζιαι έβαλεν τα πολιτικά του συμφέροντα πάνω που το συμφέρον του τόπου. Τούτον εν το δικό μου συμπέρασμαν τόσον που την καταγραφήν των γεγονότων όσων τζιαι την κατά τζιαιρούς συμπεριφοράν του, προεξαρχόντων των τσιόφτων περί "οπαδών της όποιας λύσης", το οποίον - ειρωνικά - εν ατάκα τζιαι προμετωπίδα των "αρχόντων της απόρριψης", τόσον στα κόμματα όσον τζιαι στα ΜΜΕ.

Που την άλλην, το ΑΚΕΛ, το οποίον όσον αφορά στο κυπριακόν εστάθηκεν στον "πούντον" του που λέμεν, τζιαι εκράτησεν μιαν γραμμήν συμπόρευσης με τον πρόεδρον, περιορίζοντας την αντιπολίτευσην στα εσωτερικά ζητήματα, αποφάσισεν να κατεβάσει έναν υποψήφιον ο οποίος δεν θεωρώ ότι ήταν η καλλίττερη επιλογή. Θα εμπορούσεν κάλλιστα να επιλέξει τον ίδιον τον γενικόν του γραμματέαν, ο οποίος χαίρει εκτίμησης τζιαι εκτός του ΑΚΕΛ, ιδιαίτερα εντός της "επανενωτικής" συνοπαρτζιάς, τζιαι δεν θα ετίθετουν τζιαι θέμαν συσπείρωσης του κόμματος. Απλά πράματα. Ο Σταύρος Μαλάς εν συμπαθέστατος, εν φεντεραλιστής, εν εποικοδομητικός, αλλά ΔΕΝ είναι - κατ' εμέναν - ηγέτης. Εν τεχνοκράτης. Πιο ταιρκαστός ρόλος για έτσι άθρωπον εν ο συμβουλευτικός τζιαι ο υποστηρικτικός, όχι ο ηγετικός. Μπορεί εντέχνως ορισμένοι να παρουσιάζουν την υποψηφιότηταν του ως αντίστοιχην του Γιώργου Βασιλείου, αλλά φοούμαι ότι εν διαθέτει πολλά στοιχεία του μέντορα του, όπως η διεθνής εμπειρία αλλά τζιαι η "στόφα του πολιτικού ηγέτη".

Τέσπα, επειδή εγώ όταν ψηφίζω γνώμονας μου εν το καρκίνωμαν που ονομάζεται κυπριακόν, σκοπεύω για πρώτη φοράν να στηρίξω υποψήφιον που υποστηρίζει το ΑΚΕΛ, όχι γιατί τον θεωρώ τον καλλίττερον, αλλά επειδή θέλω αφενός να επιβραβεύσω την συμπεριφοράν τζιαι την υπεύθυνην στάσην του στο κυπριακόν, τζιαι αφετέρου να στείλω μήνυμαν στον Νίκαρον ότι η συμπεριφορά που επέδειξεν την τελευταίαν περίοδον μετά την κορύφωσην τζιαι την αποτυχίαν των διαπραγματεύσεων ήταν απαράδεκτη τζιαι πρέπει να του στοιχίσει. Εννοείται ότι εφόσον ο Μαλάς περάσει δεύτερον γύρον με τον Αναστασιάδην, εννά στηρίξω ξανά Μαλάν, ασχέτως αν, όπως εν αναμενόμενον, προσπαθήσει να προσεταιριστεί τους απορριπτικούς. Ανάλογην συμπεριφοράν αναμένω τζιαι που τον Αναστασιάδην εξάλλου, τζιαι θεωρείται "φυσιολογικόν", παρά τες τάσεις εμετού που μου προκαλεί προσωπικά. Θα είναι αρκετόν για μέναν αν οι απορριπτικοί μείνουν εκτός δεύτερου γύρου για τρίτη συνεχόμενην εκλογική διαδικασία. Το μη χείρον βέλτιστον που λαλεί τζιαι ο τίτλος.

Το θέμαν είναι τι θα συμβεί αν αντί του Μαλά περάσει ο Παπαδόπουλος. Εσχάτως διάφοροι, ακόμα τζιαι εντός της "επανενωτικής" συνοπαρτζιάς, επροσπαθήσαν, είτε μέσα στην οργήν τους για την μεταμόρφωσην Αναστασιάδη, είτε τεχνηέντως, να υποβάλουν ότι παρά Αναστασιάδης, καλλίττερα Παπαδόπουλος. Εν ξέρω σε τι παράλληλην πραματικότηταν ζουν τούτα τα άτομα, αλλά ενδεχόμενη αναρρίχηση του Νικόλα Παπαδόπουλου στον προεδρικόν θώκον είναι παρασάγγας το πιο δυσμενές σενάριον για όσους που μας έχουν έστω μισόν γραμμάριον ελπίδας για κατάληξην σε συμφωνίαν στο κυπριακόν πριν την "δευτέραν παρουσίαν". Μπορεί ο Αναστασιάδης να απογοήτευσεν, αλλά κατά βάσην παραμένει υποστηρικτής του παρόντος πλαισίου, το οποίον είναι αποδεδειγμένα το μόνον που μπορεί να οδηγήσει κάπου. Οπότε δεν ξέρω πραγματικά τι εννά κάμω αν δεν περάσει ο Μαλάς. Αν δω λόγω χάρην ότι ο Παπαδόπουλος ευνοείται με την αποχήν σε σημείον να κινδυνεύουμεν να εκλεγεί, προσωπικά θα έρτω σε πολλά δύσκολην θέσην. Ας ελπίσουμεν ότι έθθα συμβεί τούτον.

Ώσπου να μπορώ να επιλέξω κάτι πιο καλόν που το μη χείρον, stay cool and keep rocking!