ΝΑΤΟ πετιέται...

 

Σόρυ για τον τίτλον αλλά εν είχα έμπνευση. Μεταφράζοντας την αγγλικήν ονομασίαν (North Atlantic Treaty Organization), ονομάζεται Οργανισμός Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού, άρα στα ελληνικά θα το ελαλούσαμεν ΟΣΒΑ, αλλά έμεινεν μας η αρχική του εκφορά, ειδικά αφού ταιρκάζει τζ̆αι πιο καλά με το "...το ίδιο συνδικάτο" που φωνάζουν ως τες μέρες μας οι κομμουνισταί.

Βέβαια που το τζ̆αιρόν της ίδρυσης του (1949) ως τα σήμερα έσ̆ιει επεκταθεί σε μέλη ώστε να καλύπτει γεωγραφικά την πλειονότηταν τούτου που λέμεν "δυτικός κόσμος" (Η.Π.Α., Καναδάς, Ευρωπαϊκή Ένωση), ενώ ο κύριος λόγος που ιδρύθηκεν, δηλαδή η αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου", έσίει σε μεγάλον βαθμόν εκλείψει που την δεκαετίαν του 1990, όταν το μεγάλον "αντίπαλον δέος", η ΕΣΣΔ, εκατέρρευσεν, τζ̆αι μαζίν της το αντίστοιχον "ΝΑΤΟ", δηλαδή το "Σύμφωνον της Βαρσοβίας".
Εφροντίσαν όμως οι ιθύνοντες, προεξαρχόντων των Αμερικανών, με τους οποίους η έννοια ΝΑΤΟ εν ταυτισμένη σε μεγάλον βαθμόν, να του έβρουν άλλες "αποστολές", με αποτέλεσμαν να διατηρείται ως τες μέρες μας. Προσφέροντας μιαν λεωφόρον όπου ξεχαρμανιάζουν τζ̆αι πλουτίζουν οι μεγάλοι κατασκευαστές όπλων, πουλώντας εργαλεία ολέθρου, αλλά τζ̆αι υποστήριξην στες πολιτικές της δύσης στες περιπτώσεις όπου "όταν δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος".

Ερχόμενοι στην περίπτωσην της Κύπρου, έχουμεν διάφορα σχετικά με τούτον το πράμαν που λέγεται ΝΑΤΟ. Η ίδια η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ουσιαστικά μια "ενδονατοϊκή" διευθέτηση, ανάμεσα σε τρία μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή την Ελλάδαν, την Τουρκίαν τζ̆αι την - πρώην αποικιοκράτην - Μεγάλη Βρεττανίαν, υπό την σαφήν καθοδήγησην του αυθέντη που ονομάζεται Η.Π.Α. Τζ̆αι ήταν μια διευθέτηση που έγινεν ουσιαστικά ερήμην των θκυό κύριων κοινοτήτων της Κύπρου, των Ελληνοκυπρίων τζ̆αι των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι στα αμέσως προηγούμενα χρόνια είχαν αρχίσει εμφύλιον μεταξύ τους, με τους μεν να απαιτούν ένωσην με την Ελλάδα τζ̆αι τους δε διχοτόμηση.

Τούτον, ειδικά εκ των υστέρων, φαντάζει σαν "βόμβα στα θεμέλια" του νέου κράτους αλλά θα ήταν αρκετή η καλή θέληση τζ̆αι η διάθεση συμβιβασμού τόσον του απλού κόσμου, όσον τζ̆αι, ειδικά, της ηγεσίας για να δοθεί οξυγόνον στο νέον κράτος τζ̆αι να μπορέσει να σταθεί στα πόθκια του. Αντίθετα, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων άρχισεν που την επομένην της υπογραφής των σχετικών συμφωνιών να σχεδιάζει την παραβίασην τους. Όσον τζ̆αι να παραδεχτεί κάποιος τες προβληματικές πρόνοιες του νέου συντάγματος, εν μπορεί αντικειμενικά να τους αποδόσει πιο μεγάλην σημασίαν που τες διαθέσεις των ηγετών δακάτω, οι οποίες ούτε πίστην στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν εδείξαν ούτε προσπάθειες συμβιβασμού εκαταβάλαν.

Όποια τζ̆αι να ήταν η κατάσταση δακάτω, τζ̆αι λαμβάνοντας υπόψη την εποχήν της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή καταμεσής του ψυχρού πολέμου, οι νατοϊκοί επιδιώκαν θκυό βασικά πράματα: αφενός να μείνει μακριά η Κύπρος, έναν στρατηγικά πολλά σημαντικόν γεωγραφικόν σημείον, που την επιρροήν των κομμουνιστών, τζ̆αι αφετέρου να μεν προκύπτουν προβλήματα ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέλη του, δηλαδή την Ελλάδαν τζ̆αι την Τουρκίαν (κυρίως) αλλά τζ̆αι την Μεγάλη Βρεττανία. Δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος τζ̆αι ασχέτως πρόθεσης, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων ελάχιστα έως καθόλου έπραξεν για να εξασφαλίσει είτε το έναν είτε το άλλον. Οι Ε/Κ εσυνδεθήκαν με τους Αδέσμευτους, που εθεωρείτουν που το ΝΑΤΟ κάτι σαν παράρτημαν της ΕΣΣΔ, ενώ στην πρώτην ευκαιρίαν επροσπαθήσαν να παραβούν την συμφωνίαν που εκάμαν το 1960, αλλάσσοντας την με πρόνοιες που σε μεγάλον βαθμόν ανατρέπαν την, έστω ετεροβαρήν, πολιτικήν ισότηταν που είχαν εξασφαλίσει οι Τ/Κ. Αποτέλεσμαν η πρώτη διχοτόμηση του 1963, η οποία εν θεωρώ προσωπικά ότι μπορεί να αποδοθεί, τουλάχιστον εξ' ολοκλήρου, στο ΝΑΤΟ.

Επεράσαν μετά άλλα 11 χρόνια, στα οποία οι μεν Ε/Κ έκδηλα αφενός ουδέποτε απαρνηθήκαν την ένωσην τζ̆αι αφετέρου εδείχναν προθέσεις "πλήρους ελληνοποίησης" της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι δε, Τ/Κ σε έναν παράλληλον σύμπαν εγκλωβισμού σε θύλακες, εγίναν έρμαιον των εθνικιστών τους, με ολέθριες συνέπειες σε σχέσην με τα συμβάντα κατά την Τουρκική εισβολήν του 1974. Τούτα τα 11 χρόνια οι νατοϊκοί εκάμαν κάποιες κινήσεις προς το δικόν τους συμφέρον, που κατά βάσην ήταν το ίδιον που ανέφερα, δηλαδή αποτροπή επιρροής κομμουνισμού, αποτροπή έντασης ανάμεσα στα μέλη τους. Τούτες επεριλαμβάναν κάποια "σχέδια συμφωνίας" αλλά τζ̆αι πιέσεις προς τες ηγεσίες, τόσον δακάτω όσον τζ̆αι σε Ελλάδαν/ Τουρκίαν, με αποκορύφωμαν τες τουλάχιστον θκυό φορές που αποτράπηκεν Τουρκική εισβολή πριν το 1974. Μπορεί κάποιος να θέσει "ηθικά διλήμματα" περί "δικαιώματος παρέμβασης", αλλά ζώντας στον "πραγματικόν κόσμον", εν εγεννούσεν η νατοϊκή παρουσία το πρόβλημαν αλλά οι θκυό κοινότητες της Κύπρου, σε συνδυασμόν με τες παθογένειες στες μαμμάδες-πατρίδες, όπου επικρατούσαν σχεδόν συνέχεια οι κάθε λογής στρατόκαυλοι, με αποκορύφωμαν τες χούντες.

Μέχρι σήμερα δε, εν πεπεισμένοι πάρα πολλοί στην Κύπρον, είτε λόγω ελλιπούς πληροφόρησης/ παιδιόθεν προπαγάνδας, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, ότι το πραξικόπημαν τζ̆αι η εισβολή στην Κύπρον ήταν έναν νατοϊκά σχεδιασμένον έγκλημαν. Σίγουρα οι διάφοροι παίκτες που εμπλέκονται εν νατοϊκοί, σίγουρα η μελέτη ντοκουμέντων δείχνει ανάμιξην νατοϊκών σε σχέδια απομάκρυνσης του Μακαρίου με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, αλλά, που όσα εγώ εθκιάβασα τζ̆αι καταλαβαίνω, λείπει το κυριότερον στοιχείον για έναν έγκλημαν: το κίνητρον.Η ηγεσία του ΝΑΤΟ εν είσ̆εν κανέναν κίνητρον στο να διακινδυνεύσει έναν πόλεμον ανάμεσα σε θκυό πολλά σημαντικά μέλη του εν μέσω του ψυχρού πολέμου, δίπλα που την Μέσην Ανατολήν που ήδη ήταν στες φλόγες με τους Ισραηλινούς τζ̆αι τους Άραβες. Οι δε Η.Π.Α. εβρεθήκαν την συγκεκριμμένην περίοδον χωρίς πρόεδρον, αφού ήταν υπό παραίτησην ο Νίξον λόγω του Watergate. Προσωπική μου άποψη είναι ότι το πραξικόπημαν στην Κύπρο ήταν μια μεγάλη ηλιθιότητα, που έδωσεν την τέλειαν αφορμήν στην- πάντα έτοιμην για επέμβασην- Τουρκίαν να εισβάλει. Αλλά εν ήταν ηλιθιότητα του ΝΑΤΟ, ήταν ηλιθιότητα της χούντας τζ̆αι των υποστηρικτών της δακάτω, τους οποίους βέβαια εφρόντισεν να τσικλήσει ο "εθνάρχης" με τους ακροβατισμούς του.
Οι χειρισμοί μετά την εισβολήν ενισχύσαν το αφήγημαν, αφού ήταν ξεκάθαρον ότι το στοίχημαν εν ήταν να αποδοθεί δικαιοσύνη στην Κύπρον, αλλά να κρατηθεί εντός του ΝΑΤΟ η πολλά σημαντική που κάθε άποψην Τουρκία. Υπήρξεν μεν τριετές εμπάργκο όπλων, αλλά ήταν έκδηλη η έγνοια των Η.Π.Α. να κρατήσουν μακριά την Τουρκίαν που την - ανοικτήν - αγκαλιάν της ΕΣΣΔ, της "χώρας αρχών" κατά τους τόπακες μας. Για να διακόψουν το εμπάργκο, οι νατοϊκοί επροσφέραν μας το Βαρώσι απλά για να διαπραγματευτούμεν. Απορρίψαμεν το. 

Μέσα στες δεκαετίες που επεράσαν, η επιρροή του "μπαμπούλα" ΝΑΤΟ στην Κύπρον επεριορίστηκεν στην συμπεριφοράν των τριών μελών του δακάτω, με τους Εγγλέζους να επιλέγουν κατά βάσην την αδιαφορίαν (με κάποιες εξαιρέσεις, όπως για το σχέδιον Ανάν) τζ̆αι το στρογγυλοκάτσιμον στα κεκτημένα τους (βλέπε κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις) τζ̆αι τες μαμάδες πατρίδες να εν μονίμως εγκλωβισμένες στον εθνικισμόν τζ̆αι την μισαλλοδοξίαν, τροφοδοτούμενες σε μεγάλον βαθμόν τζ̆αι που το ίδιον το κυπριακόν πρόβλημαν. Οι προσπάθειες συμφωνίας επικεντρωθήκαν στο βήμαν των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία επίσης πολλάκις εκατηγορήσαμεν ως κοινότητα ότι εν αποδίδουν δικαιοσύνη. Τα αποτελέσματα γνωστά, τζ̆αι καταθλιπτικά, ειδικά που το 2017 τζ̆αι μετά.

Σήμερα συζητείται το να θέσουμεν το χαρτίν της εισδοχής στο ΝΑΤΟ αμέσω μετά που τυχόν συμφωνίαν στο κυπριακόν. Ισχυρίζεται ο Αβέρωφ, που εν υποψήφιος πρόεδρος, ότι μπορεί να λειτουργήσει ως έξτρα μόχλευση, στον τομέαν της ασφάλειας, παρέαν με τες μοχλεύσεις οικονομικού τύπου που αποτελούν αφενός η ενέργεια που τα γκάζ̆ια τζ̆αι αφετέρου οι σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας.

Λόγω τούτων ούλλων που έγραψα, για μεγάλην μερίδαν των Κυπρίων η συγκεκριμμένη προοπτική αποτελεί ανάθεμαν τζ̆αι ουδέποτε θα συγκατανεύσουν. Που τούτην την άποψην, εν αξιοπερίεργον που ετόλμησεν κάποιος να την θέσει τόσον ανοικτά, τζ̆αι μάλιστα κατά την προεκλογικήν περίοδον.

Προσωπικά έχω γράψει πολλές φορές στα κοινωνικά δίκτυα ότι το ΝΑΤΟ εν έναν θλιβερόν απολίθωμαν μιας τρομακτικής εποχής, που αποτελεί μέσον κυρίως για να πουλούν κάποιοι όπλα τζ̆αι για να ασκούν κάποιοι πολιτικήν "μαστιγίου" τζ̆αι αντιπαράθεσης. Που τούτην την άποψην, σαν ειρηνιστής, μετριοπαθής τζ̆αι αντιμιλιταριστής άθρωπος που είμαι πλέον, θα ήταν τουλάχιστον λυπηρόν για μέναν να βρεθούμεν ως κράτος στους κόλπους του. Πριν δε την εισβολήν του Πούτιν στην Ουκρανίαν, το ΝΑΤΟ είσ̆εν αρχίσει να φαντάζει πολλά παρωχημένον. Ο ηλίθιος επανέφερεν το στον αφρόν, με χώρες διαχρονικά ουδέτερες όπως η Σουηδία να θέλουν να μπουν. Μπράβο Βλαδίμηρε ηλίθιε.

Που την άλλην, ο καρκίνος της Κύπρου έννεν το ΝΑΤΟ, ασχέτως αν συνιστά μέρος του. Ο καρκίνος της Κύπρου είναι το κυπριακόν πρόβλημαν, τζ̆αι η συνεχής αποτυχία επίτευξης συμφωνίας που θα ανατρέψει την παράνοιαν του στάτους κβο τζ̆αι θα επαναφέρει ολόκληρην την κοινωνίαν, την οικονομία τζ̆αι το περιβάλλον του νησ̆ιού σε μιαν στοιχειώδην κανονικότηταν. Αν σκεφτούμεν που την μιαν ότι η Κύπρος τούτην την στιγμήν αποτελεί έναν που τα πιο στρατικοποιημένα μέρη του κόσμου, με τρεις διαφορετικούς νατοϊκούς στρατούς νεκατωμένους, πόσον πιο άσ̆ημα θα την έχουμεν αν μπούμεν επίσημα ως μέλος, ειδικά αν τούτον υποβοηθήσει κάπως την προσπάθειαν επίτευξης συμφωνίας;
Τούτον εν το ερώτημαν που πρέπει να κάμουμεν στον εαυτόν μας. Στο κάτω κάτω, στο μέλλον, όταν τζ̆αι αν σάσει η κατάσταση δακάτω, όπως εμπήκαμεν, φκαίνουμεν.

Ώσπου να το απαντήσουμεν με νηφαλιότηταν, stay cool and keep rocking!

Ήνταλως πάεις πίσω στη Γιαλούσα...

 

Είδα σήμερα το μεσημέριν την εκπομπήν "Αιχμές", που ήταν αφιερωμένη στους πρόσφυγες που την Γιαλούσαν, οι οποίοι εκδιωχθήκαν που το χωρκόν τους πάνω που θκυό χρόνια μετά την εισβολήν. Ήταν έναν αφιέρωμαν με πολλά χρήσιμα στοιχεία, που ενδεχομένως πολλοί να αγνοούν, ειδικά οι νεώτεροι. Ήταν επίσης εξαιρετικά συγκινητικόν, όπως είναι ούλλα σχεδόν τα αφιερώματα για το δράμαν τζ̆αι την καταστροφήν που επέφερεν ο Ιούλιος του 1974. Τζ̆αι κάπου δαμαί ήρτεν τζ̆αι ο προβληματισμός: που μπορεί να σε πάρει το συναίσθημαν, τζ̆αι πως το παντρεύκεις με την λογικήν, ώστε που έναν βάρος να μετατραπεί σε ώθησην;

Οι Γιαλουσίτες, όπως αναφέρθηκεν που κάποιους συμμετέχοντες, είχαν την ιδιαιτερότηταν να παραδώσουν τα κλειθκιά του σπιθκιού τους στα σ̆έρκα των εχθρών, των εισβολέων. Ποιοι ήταν τούτοι οι εχθροί; Ήταν λέει κάτοικοι του χωρκού Κόκκινα, της επαρχίας Πάφου. Άρα, προφανώς, ήταν τζ̆αι τζ̆είνοι "ξεσπιτωμένοι", αφού το χωρκόν τους μέχρι σήμερα εν στρατικοποιημένη περιοχή, όπου εν ζει κανένας. Τούτον εν αναφέρθηκεν στο αφιέρωμαν. Θα ήταν πιο ενδιαφέρον να αντιπαραβάλει κάποιος τες μαρτυρίες των Γιαλουσιτών, με μαρτυρίες της "άλλης" πλευράς.  "Που εβρεθήκετε στην Γιαλούσαν, που τα Κότσ̆ινα; Λείπει σας το χωρκό σας; Εφύετε που επιλογήν ή αναγκάσαν σας;".

Η ιστορία του κυπριακού προβλήματος εν άρκεψεν τον Νοέμβριον του 1976, όταν εκδιωχθήκαν οι τελευταίοι Γιαλουσίτες που το χωρκόν τους. Εν άρκεψεν ούτε στες 15 ή τες 20 Ιουλίου του 1974. Το κυπριακόν άρκεψεν ουσιαστικά στα τέλη του 19ου αιώνα, τζ̆αι υπήρξαν πλήθος σταθμοί τζ̆αι επεισόδια που ορίσαν την μοίραν του λαού της Κύπρου μέσα στες δεκαετίες που ακολουθήσαν.

Τούτη εν τζ̆αι η πρώτη απάντηση στην ερώτησην της ανάρτησης. Έχουμεν ως λαός μεγάλην ανάγκην σωστής εκμάθησης της ιστορίας, ολιστικά τζ̆αι υλιστικά. Η γνώση της ιστορίας εν σβήνει την αδικίαν, ούτε αμβλύνει ιδιαίτερα τον πόνον, την οργήν τζ̆αι τα τόσα άλλα συναισθήματα που μπορεί να μας διακατέχουν, ειδικά κάθε χρόνον τέθκοιες μέρες. Αλλά μπορεί κάλλιστα να την βάλει σε έναν υπόβαθρον, τζ̆αι να δώσει εξηγήσεις πολλά καθαρές στα "γιατί" που ρωτούμεν. Διότι για τον νηφάλιον, δηλαδή λογικόν, μελετητήν της ιστορίας, υπάρχουν απαντήσεις για ούλλα.

Η δεύτερη απάντηση δίνεται στον τομέαν της ίδιας της διαχείρισης του συναισθήματος. Κυκλοφορεί τόσες δεκαετίες ο μύθος ότι υπήρξαμεν "υποχωρητικοί", ότι πάντα ακολουθήσαμεν "πολιτικήν κατευνασμού", τζ̆αι ότι εν πρέπει πλέον να είμαστεν "ηττοπαθείς". Εν το συναίσθημαν που μας θολώνει το μυαλόν τζ̆αι δεχούμαστεν τόσον άκριτα τούτην την ερμηνείαν του παρελθόντος. Μια νηφάλια ανάλυση του τι πραγματικά έγινεν δείχνει ότι ουδέποτε υπήρξαμεν ενδοτικοί, ή συμβιβαστικοί, αντίθετα σε επανειλημμένα επισόδια του προβλήματος εδιούσαμεν ππουνιάν στο μασ̆αίριν, τζ̆αι μετά εδιερωτούμαστεν γιατί μας κόφκει. Το συναίσθημαν του "θύματος" τζ̆αι η διαρκής ψευδαίσθηση της "διεθνούς συνομωσίας" εναντίον μας. 

Ήνταλως να πάμεν πίσω στη Γιαλούσα; Η διαδρομή δυστυχώς εν καθαρά προσωπική. Το σύστημαν στην Κύπρον εν σύστημαν διαιώνισης τούτης της "συναισθηματικής κατάστασης". Εμείς οι καημένοι, εμείς οι αδικημένοι, εμείς οι κατατρεγμένοι αλλά παράλληλα εμείς οι ανώττεροι ούλλων, εμείς που μπορούμεν να καταφέρουμεν τα πάντα, εμείς που πρέπει να πιστεύκουμεν στο αδύνατον. Είναι κλειδωμένη η κατάσταση σε έναν φαύλον κύκλον,που για να σπάσει πρέπει να λυθεί το κυπριακόν, αλλά που για να λυθεί το κυπριακόν πρέπει να σπάσει ο φαύλος κύκλος.

Για τούτον χρειαζούμαστεν αθρώπους που να μεν είναι κυνικοί, τζ̆αι χωρίς συναίσθημαν, αλλά να ιεραρχούν την λογικήν πιο ψηλά, τζ̆αι να διαθέτουν την συναισθηματικήν νοημοσύνην να αποστασιοποιούνται που την οργήν τζ̆αι την ανάγκην εκδίκησης, ή τον φόβον να χαρακτηριστούν "προδότες", απλά επειδή εν νηφάλιοι τζ̆αι ρεαλιστές, αντί δακρύβρεχτοι συναισθηματίες, στην διαχείρισην της πραγματικότητας.

Τέθκοι αθρώποι μπορούν να διαμορφωθούν μόνον εκτός Κύπρου. Γι' αυτόν εύχομαι τζ̆αι συνιστώ στους νέους να φύουν που δακάτω για κάποια χρόνια έστω τζ̆αι να παν σε μέρη όπου μπορούν να αντιμετωπίσουν το κυπριακόν έξω που το κουτίν. Μόνον έτσι θα μπορέσουν να διοχετεύσουν τον "αιώνιον πόνον" μας, ως λαού, σε δημιουργίαν αντί καταστροφήν. Τζ̆αι, ανάμεσα σε άλλα, να μπορέσουν να διακρίνουν τζ̆αι τον αντίστοιχον πόνον του "άλλου". Να αντικρύσουν τον πόνον του Κοτσ̆ινιάτη όπως κάμνουν με τον πόνον του Γιαλουσίτη. Υπάρχει τζ̆αι η επιλογή να προσπαθήσει κάποιος να γνωρίσει τον "εχθρόν", δηλαδή τους συμπατριώτες μας που την άλλην πλευράν του συρματοπλέγματος, ειδικά τους νεώτερους. Αλλά όταν βάλλουμεν στην βουλήν έναν κόμμαν που θέλει να κλείσουν τα οδοφράγματα, οι μόνες δίοδοι επικοινωνίας δηλαδή, εν είμαι πολλά αισιόδοξος ότι οι νέοι μας εννά κάμουν έτσι προσπάθειαν σε ικανούς αριθμούς για να ανατραπεί η παράνοια.

Ώσπου να δούμεν το συναίσθημαν με τα μμάθκια της λογικής, stay cool and keep rocking!

Ο Σταυρής τζιαι το ελλαδο/κυπριακόν νταραβέριν

Αρέσκει μου πολλά όταν επαληθεύκουνται οι πρώτες μου εντυπώσεις. Όταν άρκεψεν το φετινόν masterchef με τους θκιό Κυπραίους του, τον Σταυρήν τζ̆αι τον Ιωάννην, όσοι ασχολούνται με το εν λόγω reality ελατρέψαν τον δεύτερον όσον εμισήσαν τον πρώτον. Ο Ιωάννης ήταν ευγενέστατος, ικανότατος, διακριτικότατος, φιλικότατος. Ο Σταυρής ήταν αγενέστατος, φανφάρας τζ̆αι προκλητικός. Το μόνον του θετικόν ήταν ότι πολλά νωρίς στο παιχνίδιν έδειξεν δυνατός μαγειρικά. Προσωπικά όμως, εγώ εσυμπάθησα παραπάνω τον Σταυρήν που τον Ιωάννην. Που την αρχήν. Που το ότι εσυστήθηκεν ως "Κυπραίος" αντί ως "Ελληνοκύπριος" (τι μισητός, σχιζοφρενικός αυτοπροσδιορισμός ρε παιδί μου), που το ότι εμιλούσεν με την διάλεκτον διάχυτην στην ομιλίαν του, χωρίς να τον κόφτει ιδιαίτερα αν θα τον καταλάβουν, που το ότι έδειχνεν τσαμπουκκάν παρά φτιαχτήν "καλήν συμπεριφοράν". Ναι, εν άγαρμπος κοινωνικά, σε βαθμόν αναισθησίας, τζ̆αι στην θέσην του θα επρόσεχα πως εκφράζουμαι, αλλά που την άλλην εν μασά τα λόγια του ούτε επαρουσίασεν συμπεριφοράν υποκρισίας, γιατί φαίνεται τύπος που εν του περνά να υποκρίνεται. Αντίθετα, ο Ιωάννης έπαιξεν έναν ρόλον, του "καλού παιδιού". Όσον θετικός τζ̆αι να μου έδειχνεν, τζ̆είνον το επιτηδευμένον "καλαμάρισμαν" του εφακκούσεν μου κέντρον.

Η εξέλιξη του παιχνιθκιού εδικαίωσεν σε μεγάλον βαθμόν την άποψην μου. Το κοινόν σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρον αναγκάστηκεν αρχικά να παραδεχτεί τον Σταυρήν ως προς τες ικανότητες του, τζ̆αι, σταδιακά, να τον συμπαθήσει, τόσον για την ντομπροσύνην του όσον τζ̆αι - το κυριόττερον - για τον έκδηλον Κυπριωτισμόν του. Εν μια συμπεριφορά που εν μπορεί, αν είσαι ορθολογιστής, να ενοχλήσει κανέναν. Αν νιώθεις πρώτα Κυπραίος, σ̆αίρεσαι που ένας άθρωπος εκπροσωπεί τούτον το πράμαν. Αν νιώθεις πρώτα Έλληνας, ξέρεις ότι μεγάλον μέρος της Κυπριακής ταυτότητας εν Ελληνικόν, τζ̆αι συγχωρείς τον διαχωρισμόν που εισάγεται σε διάφορες περιπτώσεις. 

Για να κάμουμεν μιαν αντιπαραβολήν. Θκιό συμπαίκτες του Σταύρου, ο Γιώργος τζ̆αι η Μάρλεν εν που την Κρήτην. Ηράκλειον τζ̆αι Χανιά αντίστοιχα. Αν δεν το δηλώσουν οι ίδιοι (ευτυχώς εκάμαν το), δεν έσ̆εις ιδέαν ως τρίτος, βάσει ομιλίας, πόθεν είναι. Διότι η κοινή νεοελληνική έσ̆ει μεν προσφέρει ευκολίαν επικοινωνίας στον Ελληνικόν κορμόν, αλλά παράλληλα έσ̆ει ισοπεδώσει τον πληθυσμόν, εξαφανίζοντας επί της ουσίας, τες τοπικές διαλέκτους. Οι λόγοι που η Κυπριακή αντέχει, παρά τον σχολικόν προσηλυτισμόν της κοινής νεοελληνικής, εν πολλά ενδιαφέρον θέμαν, κοινωνιολογικά τζ̆αι άλλωσπως.

Παράλληλα, μεγάλη μερίδα του κόσμου σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρον, σε μεγάλον βαθμόν αρνείται να αντιληφθεί κάποιες απτές πραγματικότητες. Γι'αυτόν συγχίζει τον τούτον το "χάσμαν" ανάμεσα σε "Κυπραίους" τζ̆αι "εξ Ελλάδος". Στην σύγχρονην εποχήν οι έννοιες "κράτος" τζ̆αι "έθνος" τείνουν να ταυτιστούν. Η Κύπρος εν το μόνον κομμάτιν του "ελληνικού κορμού" που, για λόγους χιλιοειπωμένους, εν έγινeν επαρχία του νεοελληνικού κράτους αλλά ανεξάρτητον κράτος. Έναν κράτος που εν ντε φάκτο διχοτομημένον ακριβώς λόγω εθνοτικών συγκρούσεων, με το 40% του υπό κατοχήν τζ̆αι αμιγώς Τουρκικόν που άποψην σύνθεσης τζ̆αι αυτοπροσδιορισμού του πληθυσμού του. Τζ̆αι που προσπαθεί να επανεντάξει το κατεχόμενον του κομμάτιν μέσα που έναν ομοσπονδιακόν μοντέλον, όπου οι θκιό κοινότητες του νησ̆ιού να μπορέσουν να εμπιστευτούν η μια την άλλην αρκετά ώστε να συνυπάρξουν.

Τούτον καθίσταται αδύνατον όσον η "Ελληνική" (τζ̆αι αντιστοίχως η "Τουρκική") ιδιότητα μπαίνει μπροστά που την "Κυπριακήν". Αν θα συνυπάρξουν οι θκιό κοινότητες, οφείλουν να προτάξουν το τι τους ενώνει (Κυπριακή ιδιότητα) αντί τι τους χωρίζει (Ελληνική/Τουρκική ιδιότητα). Στες ελεύθερες περιοχές, όπου οι πολίτες απολαμβάνουν τα αγαθά ενός κολοβού μεν, ελεύθερου κράτους δε, ήδη τούτη η τάση εκδηλώνεται. Ο Σταυρής έννεν πλέον χαρακτηριστικόν παράδειγμαν μιας μικρής μειοψηφίας, όπως παλιά, αλλά μιας αυξανόμενης μάζας "Κυπραίων", ασχέτως αν ούλλοι συνειδητοποιούν ότι η εθνική τους καταγωγή εν πρόδηλα Ελληνική. Όπως οι Χιλιανοί, οι Παναμέζοι, οι Κοσταρικανοί κλπ. ξέρουν ότι μιλούν Ισπανικά τζ̆αι θρησκεύουν ως καθολικοί χριστιανοί, αλλά έννεν Ισπανοί, εν μια ξεχωριστή εθνική οντότητα, αφού απολαμβάνουν κρατικήν κυριαρχίαν. Δυστυχώς, οι Κυπραίοι Τουρκικής καταγωγής εν απολαμβάνουν, σε μεγάλον βαθμόν εξαιτίας των δικών τους επιλογών, τούτον το αγαθόν. Εμείς που μετέχουμεν της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα έπρεπεν να τους στέλλουμεν το μήνυμαν ότι εν εξίσου Κυπραίοι με μας, τζ̆αι ότι θέλουμεν τους μαζί μας, δεχόμενοι φυσικά την διαφορετικήν τους εθνικήν καταγωγήν. Τζ̆αι για να γίνουμεν πιο πειστικοί, πρέπει να αποδεχτούμεν επιτέλους, ότι πρώτιστα είμαστεν Κυπραίοι, όχι Έλληνες. Εκτός φυσικά αν συμφιλιωθούμεν με την ιδέαν της "εθνοτικά καθαρής" λύσης ενός κράτους "έστω μισού αλλά Ελληνικού". Που εν ακόμα πιο ανέφικτον, αφού η Τουρκία ουδέποτε θα ανεχτεί έτσι πράμαν στο "μαλακόν υπογάστριον" της.

Ώσπου να ξεκαθαρίσουμεν, σε Κύπρον τζ̆αι Ελλάδαν, τες προτεραιότητες του αυτοπροσδιορισμού μας, stay cool and keep rocking!

Η υποκρισία των vegan

Οκ θωρούμεν masterchef με την Αγάπη. Που εν θα εθωρούσα μάλλον μόνος μου, αλλά ομολογώ ότι περνώ καλά παρακολουθώντας το. Σαν παρένθεση, αφού πάντα αρέσκει μου να ξεστρατίζω που τον τίτλον, γουστάρω Σταυρήν! Εντάξει, εν ένας αλαζόνας γάρος που ενδέχεται να τιμωρηθεί για το καλάμιν που έσ̆ει καβαλλήσει, αλλά γουστάρω ρε αδερφέ "Κυπριακότηταν". Οπως γουστάρουν τζ̆αι οι καλαμαράες, είτε ως συμπαίκτες του είτε το ευρύν κοινόν. Τι ωραία κουβέντα ας πούμεν εψές που τον υποδέχτηκεν ο άλλος Σταύρος, ο Βαρθαλίτης, με την λέξην "κουρούπεττε" τζ̆αι την - συμπαθέστατην - αδυναμίαν του μέσου καλαμαρά να τονίσει τα σύμφωνα. Ο καλαμαράς εν τραβά κανέναν ζόριν να δυσκολευτεί λλίον στην κατανόησην της κυπριακής, μιας ελληνικότατης διαλέκτου. Αντίθετα, γουστάρει. Μεν σου πω ότι γοητεύκεται, όπως μας γοητεύκει εμάς η άρθρωση των καλαμαράδων όταν έρκουνται δακάτω. 

Οι μόνοι που εν γουστάρουν εν κάτι "Κυπραίοι", που εν γουστάρουν γενικά που εν Κυπραίοι αλλά θέλουν να αυτοαποκαλούνται "Έλληνες", χωρίς φυσικά να είναι, αφού Έλληνας εν ο πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας το 2020, ουσιαστικά κανένας άλλος. Όποιος ζήσει Ελλάδαν για κάποια χρόνια μπορεί να πιστοποιήσει τούτον το πράμαν. Οι Κυπραίοι τζ̆αι οι απανταχού ομογενείς μπορεί να βαυκαλίζουνται ότι εν "Έλληνες", αλλά εγώ ξέρω ότι Έλληνας χωρίς να ζήσει την πραγματικήν Ελλάδαν ως καθημερινότηταν εν ιμιτασιόν. Το τραγικόν είναι ότι μέμφουνται όσους εξ ημών σ̆αιρούμαστεν την κυπριακότηταν μας, ως "δυστυχισμένους", την στιγμήν που εν οι ίδιοι που αρνούνται να συμφιλιωθούν με απλές πραγματικότητες τζ̆αι είναι όντως δυστυχείς που εν Κυπραίοι.

Πίσω στο θέμαν μας. Η βίγκαν τύπισσα στο mastechef, η Ντέμη εσυμμετείχεν σε μια-θκιό δοκιμασίες γευσιγνωσίας. Τζ̆αι ΕΦΤΥΝΕΝ ΤΟ ΦΑΪΝ ρε αδερφέ!!! Επειδή ήταν "ζωική πρωτεϊνη" ιμίσ̆!!! Τζ̆αι μετά τούτοι οι αθρώποι φκαίνουν να μας πουλήσουν "ηθικήν ανωτερότηταν", ότι τάχατες η στάση τους εν πιο "ορθή" επειδή εν τρων "νεκρά ζώα". Θα ήταν κάπως ανεκτόν, αφού ο καθένας μας έσ̆ει τες δικές του αυταπάτες τζ̆αι κολλήματα, αν δεν ήταν τόσον υποκριτικόν. Μόνον ο θρησκευτικός φαρισσαϊσμός ανταγωνίζεται την υποκρισίαν των βίγκαν.

Καλάν οι vegeterian εν κάτι όπως τους "αγνωστικιστές", τους "ναι μεν αλλά" της υπόθεσης. Αλλά τουλάχιστον καταδέχουνται να καταναλώσουν ζωικά προϊόντα, διότι μπορούν να παραδεχτούν ότι εν μέρος της ζωής μας. Αναπόδραστον μέρος της ζωής μας. Κατ'αρχήν κατανάλωση ζωικής πρωτείνης ή ζωής πιο γενικά έννεν μόνον η βρώση. Καταναλώνεις ζωήν μόνον τζ̆αι μόνον που γενιέσαι. Που την μέραν που έρκεσαι σε τούτον τον κόσμον ως την μέραν που πεθανίσκεις, το ίδιον το σώμαν σου είναι έναν ατέρμονον πεδίον μάχης, όπου κτίζεται τζ̆αι καταστρέφεται ζωή. Εκτός τζ̆αι αν για τους βίγκαν έννεν "ζώον" έναν μικρόβιον ή μια κατσαρίδα ή τα βακτηρίδια μέσα στο χαλίν του σπιθκιού τους. Με κάθε βήμαν ενός βίγκαν, με κάθε ανάσαν που παίρνει σκοτώνουνται εκατομμύρια μικροοργανισμοί, αλλά "καθαρίζεται" με το να φτύνει καλομαγειρεμένον κρέας ή ψάριν διότι "έπρεπεν να εν ζωντανόν τζ̆αι οϊ στο πιάτον μου". Οι "αγαθές προθέσεις", ότι π.χ. εν θέλουν να υποφέρουν τα ζώα, έννεν αρκετές για ξέπλυμμαν. Αν ήταν άγνοια θα εμπορούσα να δείξω συμπάθειαν. Αλλά έννεν άγνοια, εν εξόφθαλμη υποκρισία. Τζ̆αι εδώ που τα λέμεν, πως να μεν είναι, αφού ο βιγκανισμός τείνει να γίνει θρησκεία. Θρησκεία τζ̆αι αυταπάτες/ άγνοια/ υποκρισία εν έννοιες αλληλένδετες. Μπορεί να φαίνουμαι σκληρός, αλλά μόνον ένας πραγματικός βίγκαν, υπό την έννοιαν της παντελούς αποχής που την θανάτωσην ζωής, υπάρχει: ο νεκρός. Μόνον όταν πεθάνεις γίνεσαι πραγματικά βίγκαν. Σόρρυ.

Ώσπου να σταματήσουν να φτύνουν φαϊν οι βίγκαν επειδή "εν ζωϊκόν", stay cool and keep rocking!

Φεντεραλισμός στην Κύπρο τζιαι την Ε.Ε.

Γιατί φαίνεται ότι η ομοσπονδία εν το μόνο πλαίσιο λύσης που να διατηρεί την "ακεραιότηταν" της Κυπριακής Δημοκρατίας; Νομίζω εν προφανές. Στην Κύπρον υπάρχει εδώ τζιαι 43 χρόνια ντε φάκτο διαίρεση εθνικής βάσης, δηλαδή έχουν διαμορφωθεί θκιό "τμήματα" τα οποία χαρακτηρίζουνται "εθνικά καθαρά", οϊ τόσον που άποψην πληθυσμού, αφού εν γεμάτα με μετανάστες άλλων εθνικοτήτων, αλλά που την άποψην της άσκησης εξουσίας τζιαι της διαπαιδαγώγησης.
Τα δε ισοζύγια δυνάμεων εν επιτρέπουν την "επανένωσην" υπό έναν "ενιαίον κράτος", αφού οι μεν "ελληνοκύπριοι" θεωρούν άδικον να πάρουν "υπερπρονόμια" οι σαφώς λλιόττεροι "τουρκοκύπριοι", τζιαι φοούνται παράλληλα τα νταηλίκια της "μαμάς" Τουρκίας. Οι δε τουρκοκύπριοι θεωρούν αντίστοιχα άδικον να υποβιβαστούν σε επίπεδον μειονότητας, την στιγμήν που το παρόν σύνταγμαν διά τους προνόμια "κοινότητας", ενώ με τη σειράν τους φοούνται την "εκδίκησην" των ελληνοκυπρίων για τα όσα εκάμαν κάποιοι που την κοινότηταν τους κατά την εισβολήν. Η μόνη λύση λοιπόν για να παραμείνει η Κυπριακή Δημοκρατία ως μια "οντότητα", είναι έναν πλαίσιον όπου οι θκιό κοινότητες να πάρουν μέρος που όσα ζητούν (μιαν "ιθαγένειαν, διεθνής προσωπικότηταν" κλπ. οι ελληνοκύπριοι, εκτεταμένην αυτονομίαν οι τουρκοκύπριοι) τζιαι παράλληλα να "παραιτηθούν" που έναν άλλον μέρος (οι ελληνοκύπριοι το ενιαίον κράτος τζιαι οι τουρκοκύπριοι έναν δικόν τους κράτος).

Βασική προϋπόθεση φυσικά για να υπάρξει έστω ελπίδα συμφωνίας, είναι τζιαι οι θκιό κοινότητες σταδιακά να "απεκδυθούν" το "ελληνο-" τζιαι το "τουρκο-" αντίστοιχα τζιαι να δώσουν προτεραιότηταν στο "-κύπριος". Εν τόσον στοιχειώδες αλλά για πολλούς, μάλλον την πλειοψηφίαν, τζιαι στες θκιό κοινότητες, έννεν ακόμα φανερόν. Φυσικά εν τζιαι λαλεί κάποιος να "ισοπεδώσεις" τες εθνικές καταγωγές, αφού εν στοιχείον "πλούτου" εφόσον αξιοποιηθεί σωστά, αλλά πρέπει ποικιλοτρόπως να δοθεί προτεραιότητα στην "κυπριακήν ταυτότηταν", ή αν προτιμάτε, την "ιδιότηταν του κύπριου πολίτη". Όπως δηλαδή συμβαίνει σε πλείστες όσες "πολυεθνικές ομοσπονδίες" ανά το παγκόσμιο. Όπου αναγνωρίζεται πρώτιστα η ανάγκη "συνοχής" του κράτους τζιαι μετά η "εθνική ταυτότητα" των κοινοτήτων του. Μια τέθκοια καλλιέργεια συνείδησης, του "κύπριου πολίτη" δηλαδή, θα έπρεπεν να είshεν αρκέψει ήδη, ακριβώς για να καταστήσει τες πιθανότητες αποδοχής μιας συμφωνίας ομοσπονδίας πιο μεγάλες στα δημοψηφίσματα που εννά γίνουν κάποτε.

Εν ενδιαφέρον ότι παρόμοια θέματα αντιμετωπίζει τζιαι μια τεράστια - εν δυνάμει - ομοσπονδία που ονομάζεται "Ευρωπαϊκή Ένωση". Η Ε.Ε. εν μια παγκόσμια πρωτοτυπία στο ότι μια μεγάλη ομάδα εθνών-κρατών προσπαθεί εδώ τζιαι δεκαετίες να κινηθεί από κοινού σε έναν μέλλον ειρήνης τζιαι ευημερίας. Τζιαι εν προφανές ότι στο πρώτον σκέλος παρουσιάζει αξιοσημείωτην επιτυχίαν, αφού η "γηραιά ήπειρος" εν στην πιο ειρηνικήν της φάσην εδώ τζιαι αιώνες, παρά τες κατά τόπους μικροσυγκρούσεις, αλλά τζιαι τες τάσεις αποχώρησης διαφόρων μελών της, προεξάρχουσας της Μεγάλης Βρετανίας (που πάντα ήταν με το μισόν πόδιν έξω για να λέμεν την αλήθκειαν).

Ποια εν η πιο μεγάλη αποτυχία της Ε.Ε. ως σήμερα κατ'εμέναν; Η αδυναμία να πείσει τους πολίτες των χωρών-μελών της ότι αφενός έχουν την ιδιότηταν του "ευρωπαίου πολίτη" τζιαι αφετέρου ότι σταδιακά πρέπει να "προηγηθεί" της ιδιότητας του "εθνικού πολίτη". Πάλε δαμέ εννοείται ότι εν πρέπει να επιδιώκεται "ισοπέδωση" των εθνικών ταυτοτήτων, αλλά "ενσωμάτωση" σε μιαν πλουραλιστικήν κοινωνίαν. Όμως ο στόχος ποττέ εν θα επιτευχθεί αν σε κάθε δύσκολον εμπόδιον οι χώρες-μέλη προτάσσουν το συμφέρον του "έθνους" τζιαι κλωτσούν στα σκουπίθκια την "ευρωπαϊκήν ταυτότηταν". Τούτον περιλαμβάνει τόσον τα κράτη-μέλη που έχουν κατά τζιαιρούς αδικηθεί που τες αποφάσεις των οργάνων της Ε.Ε. αλλά τζιαι την "ηγετικήν πυραμίδαν", στην οποίαν ανήκουν η Γερμανία τζιαι η Γαλλία.
Φυσικά το άλλον που έπρεπεν να εν προφανές είναι ότι σε μιαν "ομοσπονδίαν", ο όρος "εξουσία" πρέπει σταδιακά να "εκλείψει". Όταν κάποια κράτη-μέλη προσπαθούν να "επιβληθούν" των υπολοίπων λόγω ισχύος, τότε καταρρέι το οικοδόμημαν, όπως τζιαι όταν κάθε κράτος-μέλος θεωρεί το λογικόν να βάλλει την "εθνικήν" υπόστασην πάνω που την ιδιότηταν του μέλους. Απαιτείται λοιπόν "ηγεσία" τζιαι "ενδυνάμωση" τόσον της ιδιότητας του πολίτη όσον τζιαι της αίσθησης ότι εξυπηρετείται πάντα το "κοινόν συμφέρον" τζιαι όχι τα επιμέρους, ή για να το πούμεν πιο ολιστικά, ότι τα επιμέρους συμφέροντα πρέπει να συμπλέουν με το κοινόν.

Δύσκολον; Προφανώς, για τούτον τζιαι εν επιτυγχάνεται ακόμα. Αδύνατο; Η απάντηση είναι πάλε προφανής: τίποτε έννεν αδύνατον αν υπάρχει θέληση τζιαι σύμπνοια. Τζαι ηγέτες που να την εκφράσουν με την σωστήν μεθοδολογίαν.

Ώσπου να εύρουμεν ηγέτες τζιαι μεθοδολογίαν, stay cool and keep rocking!

Porca miseria Κυπραίοι...

"Πόθεν αίσχος έπρεπεν να λαλούν!" ωρύεται ο ένας. "Μα εν πολιτικούς που έχουμεν σε τούτον τον τόπον σιόρ; Να μας περιπαίζουν μέρα μεσημέριν;"

"Άσσιχτίρ οι διεφθαρμένοι!"ξιτιμάζει η άλλη! "Για τα ριάλια του κάθε ολιγάρχη καπιτάλα οι ζωππόβορτοι οι Κυπραίοι αφήνουν να ισοπεδωθούν τα καημένα τα shελονούθκια! Ξέρετε άλλη χώραν που να κάμνουν έτσι πράματα;"

"Μα να τρώει τα κονδύλια της Ε.Ε. μια Ροζαλίτα τζιαι να την αφήνουν να αλωνίζει έτσι σχέδιον;"απελπίζεται μια τρίτη. "Σε σοβαρές χώρες όποιος πάει να κάμει έτσι πράμαν κόφκουν του τα shέρκα του, οϊ όπως δακάτω".

"Αστυνομικόν άθρωπον τζιαι να τον πιάννουν να αυνανίζεται δημοσίως ρε κουμπάρε;" διερωτάται κάποιος άλλος. "Μα που ζούμεν σιόρ; Άτε κανεί τζιαι πάμεν να φύουμεν που την Μπανανίαν, εν αντέχεται". Τζιαι εν πολλοί φαίνεται που συμμερίζουνται τούτες τες "τάσεις φυγής". Ε, λοιπόν, οι πόρτες εν ανοιχτές τζιαι οι shύλλοι δημμένοι...

Έφερνα τα στο μυαλό μου, βουττημένος στην θάλασσαν του Μενεού, μετά που μόλις 20 λεπτά οδήγημαν που το σπίτι μου, καθώς ο ήλιος έππεφτεν πίσω που τους κοντινούς λόφους, όπου εμπορούσα να διακρίνω έναν αξιοσημείωτον αριθμόν ανεμογεννητριών, τζιαι εσκέφτουμουν πόσον μίζεροι εν κάμποσοι που μας τζιαι πόσον λλίον εκτιμούν το τι έχουν τζιαι το που ζουν. Τζιαι πως προτιμούν να επικεντρώνουνται στα αρνητικά, ωσάν να αδυνατούν να δουν κάτι το θετικόν να αναθαρρήσουν νάκκον.

Εντάξει, εν λέω, υπάρχουν πολλά ενοχλητικά, έως απαράδεκτα δεδομένα στη μέσην πραγματικότηταν της Κύπρου τζιαι των Κυπραίων αλλά παράλληλα υπάρχουν πολλά καλά, τα οποία κατά τη γνώμη μου, εν παρασάγγας παραπάνω. 

Τουλάχιστον ας πούμεν, εμάς εν μας κτυπούν τυφώνες που να ισοπεδώνουν τα πάντα μιαν την άλλην, όπως κάποιες πολιτείες των Η.Π.Α. ή ολόκληρη η Καραϊβική. Ούτε μας καταπλακώνουν οι λασπο-πλημμύρες όπως σε τόσες ασιατικές τζιαι αφρικανικές χώρες. Ούτε ισοπεδώνουν τες πόλεις μας οι πόμπες όπως δαμέ δίπλα στη Συρίαν. 

Ο ήλιος δακάτω λαμπει 95% του χρόνου τζιαι έρκουνται με τα εκατομμύρια να λιαστούν αλλά εμάς ενοχλεί μας. Πάφφα πούφφου ούλλη μέρα, κλεισμένοι μέσα στα κλιματιστικά, τζιαι δώστου οι φωτογραφίες με τα 45άρκα τζιαι τα 50άρκα στα θερμόμετρα. Μόλις όμως κάμει λλίον κρυούδιν ή καμμιάν νεροποντήν λλίον δυνάμενην, πάλε αρκέφκει η μουρμούρα: "Μα πόσον κρύον σιόρ, εμαρκώσαμεν. Έδωκα τζιαι €500 για θέρμανσην!" ή "Πάλε επλημμυρίσαν οι δρόμοι, εν δήμαρχος τούτος;" κλπ. Η ίσια μας βασικά εν βρίσκεται ακόμα τζιαι με τα "καιρικά φαινόμενα".

Ως αρκετά πρόσφατα, το αυτοκίνητο εν εκρίναμεν αναγκαίον να το κλειδώσουμεν καν. Τωρά σίουρα πρέπει να κλειδώσεις τζιαι καλά κάμνεις να μεν αφήκεις πράματα αξίας εκτεθειμένα. Αλλά τουλάχιστον περπατάς τη νύχταν άφοβα, σε αντίθεσην με πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ακόμα τζιαι τες πιο ανεπτυγμένες. Η μικρή κοινωνία μπορεί να εν "χωρκάτικη" τζιαι "αδιάκριτη", αλλά παράλληλα εν οικεία τζιαι οι δεσμοί της οικογένειας εν δυνατοί ακόμα. Γι'αυτόν εν είσαι μόνος σου όταν κάμνεις μιαν αρχήν επαγγελματικήν ή οικογενειακήν, οι δικοί σου εν τζιαμέ κατάϋρα να σε στηρίξουν. Εννά μου πεις, γίνεσαι 30-40 χρονών τζιαι ακόμα παίρνεις καππακλίν της μάμμας σπίτιν, αλλά στο κάτω-κάτω, προτιμάς να ζεις στην Αυστρίαν που μόλις κλείσεις 18 σύρνουν σε έξω που το σπίτιν γιατί "ενηλικιώθηκες"; Ουδέν καλόν αμιγές κακού.

Οι πολιτικοί μας εν διεφθαρμένοι ναι. Πέτε μου μιαν χώραν, ακόμα τζιαι που τες "προηγμένες", που έννεν διεφθαρμένοι. Εν ίδιον του κράτους τζιαι της εξουσίας η διαφθορά. "Μα τζιαμέ τιμωρούν τους, δαμέ αλωνίζουν" λαλούν σου. Ναι φίλε μου, το κράτος σου όμως εν 67 χρονών, τα δικά τους εν 200 τζιαι 300 χρονών. Στην εξουσίαν δακάτω ακόμα εν αθρώποι που εζούσαν στα πρώτα του βήματα, τζιαι μάχουνται να τους διαδεχτούν τα κοπελλούθκια τους. Οι άλλοι έχουν τόσες γενιές πολιτικών τζιαι τόσην παιδείαν στην πολιτικήν αγωγήν τζιαι ακόμα αντιμετωπίζουν διαφθοράν. Γιατί σου κάμνει τόσην εντύπωσην; Ξεχνάς επίσης την "στρέβλωσην" του κυπριακού τζιαι τι "καθυστέρησην" προκαλεί στην "πολιτική νοημοσύνην" τούτου του τόπου;

Ο μέσος Κυπραίος εν φωνακλάς ναι αλλά σκάζει σου τζιαι κανένα χαμόγελον. Εν παραπονιάρης αλλά εν τζιαι εργατικός. Θέλει τα ούλλα δικά του αλλά εν έτοιμος να βοηθήσει έναν άγνωστον. Δυσπυρκά στες ουρές αλλά περιμένει τη σειράν του. Χωρίζει εύκολα αλλά αρέσκει του η οικογένεια. Εν εγωκεντρικός αλλά θέλει φίλους, τζιαι μάλιστα πολλούς. Οι δε Κυπραίες, εν τσαούshες, αλλά - θεωρώ - εν οι πιο ερωτικές τζιαι οι πιο όμορφες γυναίκες του κόσμου!

Όταν λοιπόν σε μιαν ώραν μπορείς να βρεθείς που τα ύψη του Ολύμπου στες πιο καθαρές παραλίες της Ευρώπης, μεν νοσταλγείς τα shιόνια της Κεντρικής Ευρώπης ή τους τυφώνες της Καραϊβικής.
Όταν κάθε παθκιά του τόπου σου εν ιστορία τζιαι πολιτιστική κληρονομιά, μεν μελαγχολείς στην σκέψην του Λούβρου ή της Σκάλας του Μιλάνου. Όταν μπορείς να γευτείς ορισμένες που τες πιο νόστιμες γεύσεις της μεσογειακής κουζίνας, μεν ξερογλύφεσαι με πάπιαν Πεκίνου ή βατραχοπόδαρα. Όταν μπορείς να περπατήσεις ή να ποδηλατήσεις ανάμεσα στα πιο όμορφα τζιαι ποικίλα γήινα ανάγλυφα τζιαι φυτά, μεν μακαρίζεις τους Ευρωπαίους επειδή έχουν ποδηλατόδρομους στα αχανή αστικά τους κέντρα.

Κάμε κριτικήν, οϊ μηδενισμόν. Να θωρείς τζιαι πιο ψηλά, ναι, αλλά θώρε τζιαι που πατάς τζιαι τι κατέχεις, τζιαι πόσοι εν σε shιειρόττερην μοίραν. Κανεί πιον με τη μιζέρκαν, είμαστεν αδικαιολόγητοι, είμαστεν αχάριστοι.

Ώσπου να κόψουμεν τη μιζέρκαν, stay cool and keep rocking!

"There are cultural ties but that's it. We are following our own course"

Επειδή, όπως εσημείωσεν τζιαι ο φίλος ο Άνεφ, έshιει τζιαιρόν να πολιτικολογήσω, εννά το κάμω σήμερα. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι μια δήλωση του υπ. Οικονομικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Χάρη Γεωργιάδη, στο Reuters, την οποίαν μπορείτε να θκιαβάσετε δαμέ.

Άμα βολτάρετε στα "μέσα κοινωνικής δικτύωσης", τα μπλογκς τζιαι λοιπά, θα δείτε ότι οι εν λόγω δηλώσεις, πακκέττον με την πιο παλιάν ("δεν ξέρω τι θέλει η ελληνική κυβέρνηση") έχουν μεγάλο σουξέ. Τζιαμέ κατάϋρα μπορείτε να δείτε τους"κατήγορους" τζιαι τους "υπερασπιστές" του Γεωργιάδη. Έτσι χοντρικά, οι "κατήγοροι" προέρχονται που ούλλον ουσιαστικά το φάσμαν της πολιτικής ιδεολογίας ενώ οι "υπερασπιστές" εν κυρίως τούτον που, λλίον αβασάνιστα, εγώ θα εβάφτιζα "φιλελεύθεροι" (είτε σκέττον είτε με το "νεο-" κοτσαρισμένον). 

Προσωπικά εγώ δεν έχω κανέναν λόγον να ενταχθώ είτε στο έναν είτε στο άλλον "στρατόπεδον". Με τον Γεωργιάδην εν σαφές ότι διαφωνώ ιδεολογικά, διότι πιστεύκει στο καπιταλιστικό σύστημαν. Εν επίσης σαφές ότι την συγκεκριμένην δήλωσην έκαμεν την μέσα που το ιδεολογικόν του πρίσμαν, το οποίον του υπαγορεύει να διαχωρίσει τη θέσην του, ως Υπ.Οικ. μιας ανεξάρτητης χώρας (τζιαι ως καπιταλιστής) που τες "αντισυστημικές τάσεις" της ελληνικής κυβέρνησης (αν είναι καν τέθκοιες). 

Αλλά είναι τραγελαφικόν ταυτόχρονα να θωρώ ειδικά εξ αριστερών ορμώμενους, να προσπαθούν με επιχειρήματα "ταξικής προσέγγισης" να κατακεραυνώσουν το Γεωργιάδην, με αφορμήν τούτην την δήλωσην, η οποία, σε εξόχως απλήν γλώσσαν συμπλέει με χρόνιες θέσεις της κυπριακής αριστεράς για απογαλακτισμόν, τουλάχιστον σε σημαντικά θέματα πολιτικής, οικονομίας τζιαι κοινωνίας, που το πάλαι ποτέ "εθνικόν κέντρον". Διότι αποδεδειγμένα, η κοσμοθεωρία της "σύμπλευσης" με τα "εθνικά κέντρα" (Ελλάδας τζιαι Τουρκίας) έshιει καταστρέψει (τζιαι συνεχίζει να καταστρέφει) την Κυπριακήν Δημοκρατίαν.

Είναι επίσης κωμικόν, να διατυπώνεις συμφωνίαν με τη συγκεκριμένη δήλωσην τζιαι να έshιεις απέναντι σου τόσον τους κλασσικούς "ελληνάρες" που σε στολίζουν με τα επίσης κλασσικά κοσμητικά επίθετα (προδότη, νεοκύπριε, ανθέλληνα κλπ. κλπ.) όσον τζιαι τους (εξίσου) κλασσικούς "συντρόφους", οι οποίοι σφάζουν σε με το γάντιν (παπαγαλάκιν, αφελήν κλπ. κλπ.). Επί της ουσίας όμως συμπλέουν εναντίον σου. Τζιαι όταν τους το καταδεικνύεις "εγώ εν τζιαι", "προσβάλλεις με", "είσαι της θεωρίας των δύο άκρων" κλπ κλπ.

Κλείω επαναλαμβάνοντας κάτι που που είπα τζιαι του Στέλιου Παπαλάγκι πρόσφατα: δεν φακκώ πένναν για τα "κίνητρα" κάποιου πίσω που μιαν ενέργειαν του. Ενδιαφέρει με το αποτέλεσμαν των ενεργειών του. Τζιαι η συγκεκριμένη δήλωση του Χάρη Γεωργιάδη, ασχέτως του τι τον ώθησεν να την διατυπώσει, είναι πέρα για πέρα σωστή τζιαι απλή στη λογικήν της: Άλλον η Κύπρος, άλλον η Ελλάδα. Deal with it.

Until you deal with it, stay cool and keep rocking!

"Κύπρος γη εθνικιστική"....

Έχουμεν τζιαι υποψήφιον πρόεδρον εθνικιστήν (εκτός που το Νίκαρον εννοώ, ο οποίος μάλλον έσιει τ'όνομαν αλλά που χάρην δεν...)! Έθθα του κάμω τζιαι διαφήμισην, όποιος εν τον έσιει ακουστά ας το γυρέψει μόνος του. Υπόσχεται δε να λύσει τα προβλήματα της κρίσης με "κοινωνικοποιήσεις" τζιαι "κρατικοποιήσεις" ενώ βάλλει κατά της "κερδοσκοπικής και τοκογλυφικής μανίας των ιδιωτικών τραπεζών". Αν δεν εδήλωννεν μετά στόμφου την ιδεολογίαν του εννά ενόμιζεν ο ανυποψίαστος αναγνώστης ότι έσιει να κάμει με κάποιον σοσιαλ-κομμουνίζονταν. Εν τούτα που λαλώ τζιαι τους φίλτατους αριστερούς τζιαι νευριάζουν.

Τούτες οι ντόπιες εκδόσεις εθνικιστών έχουν ως έναν που τα αγαπημένα τους συνθήματα το "Κύπρος Γη Ελληνική". Τώρα να δούμεν πως ερμηνεύκεται τούτον:

1) Η γη ομιλεί ελληνικά τζιαι είναι χριστιανή ορθόδοξη (άλλον μεγάλον θέμαν για άλλη φορά).

2) Η γη εν κοτσιανιασμένη σε Έλληνες

3) Η γη έσιει στάμπες με την ελληνική σημαίαν (όπως σημαθκιάζουμεν ας πούμεν τες κατσέλλες)

4) ..........(δεκτές εισηγήσεις)

Ένας φίλος σε μιαν βόλταν μας στην κατεχόμενη Λευκωσίαν έδωκεν μιαν ενδιαφέρουσαν ερμηνείαν. "Για τους Έλληνες" είπεν "μια περιοχή χαρακτηρίζεται Ελληνική όταν έσιει υπάρξει τζιαμέ ελληνικός πολιτισμός, όπως εντοπίζεται π.χ.που τα μνημεία που διατηρούνται, τα τοπωνύμια κλπ.".
Μιας τζιαι εσυνάφερεν το έδωκεν μας τζιαι την τούρτζικην ερμηνείαν: "Οι Τούρτζιοι θεωρούν τουρκικήν οποιαδήποτε παθκιάν γης στην οποίαν εσκοτωθήκαν δικοί τους αθρώποι πολεμώντας".

Βασικά η εθελοτυφλία τζιαι το αδιέξοδον του εθνικισμού ως ιδεολογία εκφράζεται με εντυπωσιακήν διαύγειαν τζιαι δύναμην στο εξής φιλμάκιν του (αξέχαστου) Karl Sagan:

Τούτος ο κόσμος που αποκαλούμεν δικό μας υπάρχει περίπου τέσσερα δισεκατομμύρια χρόνια. Η Κύπρος εδιαμορφώθηκεν περίπου στη σημερινήν της μορφήν πριν εννιά εκατομμύρια χρόνια. Ο άθρωπος ως homo sapiens υπάρχει περίπου θκιακόσιες σιηλιάες χρόνια. Στοιχεία πολιτισμού επαρουσιαστήκαν κάποιες δεκάδες σιηλιάες χρόνια στην περιοχήν της "εύφορης ημισελήνου" (fertile crescent" (Μεσοποταμία, Αίγυπτος ουσιαστικά, γειτονιές μας).

Στην Κύπρον κάποιες πρώιμες μορφές προϊστορικού πολιτισμού επαρουσιαστήκαν κάποιες σιηλιάες χρόνια π.Χ. (πως με εκνευρίζει η χρήση ως ιστορικού σημείου αναφοράς η γέννηση κάποιου που ΔΕΝ τεκμηριώννεται ιστορικά η ύπαρξη του). Υπήρχεν δηλαδή ήδη κάποιου είδους πολιτισμός γηγενής όταν ήρταν δακάτω οι Αχαιοί μετά τον τρωικόν πόλεμον. Εν ανάθεμαν για τους ελληνοεθνικιστές τούτον βέβαια γιατί καταρρίπτει τον ισχυρισμόν τους περί την εις αει ελληνικότηταν δακάτω (ενώ εν ως κατακτητές τζιαι "εποικιστές" που ήρταν οι Αχαιοί), υποσκάπτεται θωρείς η όλη Κυπρο-θεωρία τους εν τη γενέσει της. Τζιείνη η άφιξη, μαζίν με πιθανές επιρροές που τον Μινωϊκόν πολιτισμόν (αν δεν κάμνω λάθος) συνιστούν την πρώτην εμφάνισην Ελλήνων δακάτω. Δηλαδή κάπου  στο σιήλια π.Χ. Άρα επειδή μόλις 3000 χρόνια πριν (σε εννιά εκατομμύρια χρόνια ύπαρξης του νησιού) κάποιοι αθρώποι ήρταν τζιαι εζήσαν δακάτω, έχουμεν την ακατάρριπτην θεωρίαν του "Κύπρος, γη Ελληνική". 

Τι γίνεται όμως; Η εμφάνιση των σύγχρονων εθνών (άρα τζιαι του Ελληνικού) ΔΕΝ έσιει ιστορικήν συνέχειαν με την αρχαιότηταν.Να θθυμίσουμεν ότι τα τότε Ελληνικά φύλα ΔΕΝ ήταν οργανωμένα σε ενιαία μορφώματα αλλά σε πόλεις - κράτη. Ήταν δε πολλά πιο δυνατή η υπόσταση των πολιτών τους ως π.χ. Αθηναίοι, Σπαρτιάτες, Θηβαίοι κλπ. παρά ως "Έλληνες". Ο Ηρόδοτος αναφέρει τα κοινά στη γλώσσα, τη θρησκεία, τα έθιμα, κάμνει τζιαι μιαν νύξην περί "γονιδιακής" συγγένειας (που εν κουρουφέξαλλα αλλά ο άθρωπος ήταν αρχαίος, δικαιολογείται, τι να πούμεν για τους σημερινούς), αλλά αν μελετήσει κανένας προσεκτικά την ιστορικήν καταγραφήν, θα διαπιστώσει ότι οι τότε συνθήκες ποσώς ομοιάζουν με τις σημερινές ως προς τον ορισμόν του "έθνους", του "κράτους" κλπ. Είχα ασχοληθεί ξανά με το θέμαν δαμέ. Βέβαια που τότε έχω αλλάξει τζιαι γω κάποιες που τες απόψεις μου, π.χ. εν θεωρώ αναγκαίαν την ανάπτυξην Κυπριακής εθνικής συνείδησης, το εθνική να λείπει βασικά, πλέον καλόν θα ήταν να γίνουμεν πρώτα άθρωποι τζιαι μετά θωρούμεν.

Ο εθνικισμός ως ιδεολογία αναπτύχθηκεν μετά την Γαλλικήν επανάστασην (17ος αιώνας μ.Χ.), αφού επροηγήθηκεν πρώτα η σταδιακή ανάπτυξη τζιαι επικράτηση του καπιταλισμού ως διαδόχου του φεουδαλισμού στα κοινωνικοοικονομικά δρώμενα της οικουμένης. Η αναδυόμενη τάξη των αστών, η οποία ενισχύθηκεν που την ανακάλυψην του Νέου κόσμου τζιαι την εκμετάλλευσην των αποικιών που τες μεγάλες δυνάμεις της Ευρώπης εκθρόνισεν βιαίως την αριστοκρατίαν/ φεουδαρχίαν τζιαι ανέλαβεν τα ηνία της υφηλίου. Ο εθνικισμός αναπτύχθηκεν ως έκφανση της εφαρμογής του νέου συστηματος, πρώτα στον "παλιόν κόσμον" τζιαι μετά στον υπόλοιπον κόσμον. Άρα καπιταλισμός τζιαι εθνικισμός εν μέρη της ίδια εξίσωσης. 'Εναν που τα νεόκοπα "έθνη/ κράτη" της νέας κατάστασης ήταν τζιαι η Ελλάδα. Αν αθθυμάστε καλά, για να σταθεί το νέον μόρφωμαν ενεκατωθήκαν τζιαι κάμποσοι "φιλέλληνες". Εντάξει, σίουρα καποιοι ρομαντικοί τζιαι αθώοι ξένοι υπήρχαν αλλά ουσιαστικά το νέον έθνος/ κράτος εξυπηρετούσεν τες επεμβατικές τους τάσεις στην υπο διάλυσην αυτοκρατορίαν των οθωμανών. Εσύμφερεν τους βασικά τζιαι πρώτιστα, έννεν λόγω "αγάπης"προς την "Ελλάδαν" που εκάμαν ότι εκάμαν.

Φυσικά, για να στερκώσει πρώτα ιδεολογικά τζιαι μετά ουσιαστικά το Ελληνικόν έθνος/κράτος, το οποίον ουδέποτε ουσιαστικά υπήρξεν στο παρελθόν, έπρεπεν να γίνει μια διασύνδεση με έναν ένδοξον παρελθόν, ιστορίαν κλπ. του οποίου θα ήταν ο άξιος συνεχιστής, καθώς εδιαλύετουν στα εξ ων συνετέθην η τότε οθωμανική αυτοκρατορία. Το υλικόν που είχαν να επεξεργαστούν οι πρωτεργάτες της "αναγέννησης του έθνους" εν εβοηθούσεν γιατί στην οθωμανικήν αυτοκρατορίαν εν είσιεν "έλληνες" αλλά "χριστιανούς". Αφού τους μετέπειτα έλληνες οι τούρτζιοι (που ακόμα ούτε τζιείνοι αυτοαποκαλούνται τούρτζιοι αφού ούτε το δικόν τους έθνος/ κράτος υπήρχεν ακόμα - άλλη παρόμοια ιστορία τούτη) ελαλούσαν τους "ρωμιούς"που το "Ρωμαίος", δηλαδή εβλέπαν τους ως απογόνους οϊ των Ελλήνων (που ως "εθνοτική ομάδα" είχαν ξηλειφτεί που τους χριστιανούς λλίους αιώνες μ.Χ.) αλλά των "Ρωμαίων"  (του Βυζαντίου καλέ, αν τζιαι δαμέ αξίζει να αναφέρουμεν ότι οι ίδιοι οι "Βυζαντινοί" εν τζιαι αυτοαποκαλούνταν έτσι αφού εθεωρούσαν εαυτούς συνεχιστές της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Βυζαντινούς εβάφτισεν τους ένας Γάλλος Ιησουϊτης.)

Που χωρεί σε ούλλα τούτα η Κυπρούλλα μας; Καλή ερώτηση.

Η Κύπρος διαχρονικά ακόμα τζιαι όταν οι Έλληνες τους "εθνικού κορμού" εκεντούσαν (βλέπε νίκες πάνω στους Πέρσες, εκστρατεία Αλεξάνδρου κλπ.) έκοφκεν νακκουρίν μακριά ρε παιδί μου. Αφού είσιεν τζιαι κυπριακής κατασκευής/ επάνδρωσης πλοία εναντίον του Μέγα τότε αφού η Κύπρος ήταν υπό τους Πέρσες. Σημειώστε ότι ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος, το ίνδαλμαν των σύγχρονων εθνικιστών μας, έτυχεν μεταχείρισης "βαρβάρου" που τους υπόλοιπους βέρους ελληναράδες (Αθηναίους κλπ.) οπότε το πιστοποιητικόν ελληνικότητας του (στο πλαίσιον των συμφερόντων του πάλε τζιαι οϊ γιατί εκάφτην να βαφτιστεί Έλληνας) απέκτησεν το αφού τους εματζιέλλεψεν θκιό-τρεις φορές (πρώτα με τζαι μετά χωρίς τον τζιύρην του).

Σίουρα υπήρξαν περίοδοι που "ελληνοποιήθηκεν" (με την τότε έννοιαν) ο τόπος, είχαμεν τον τσιάκκον τον Ευαγόραν ας πούμεν τζιαι μετά τους Πτολεμαίους (διάδοχοι Αλεξάνδρου) αλλά μετά εμεσολαβήσαν ένα σωρόν κατακτητές, Ρωμαίοι, Άραβες, Βυζαντινοί Ρωμαίοι, Βρεττανοί, Γάλλοι, Ενετοί, Οθωμανοί. Εννά μου πεις, οι "Βυζαντινοί" εμιλούσαν ελληνικά (τζιαι λατινικά λέω εγώ). Ναι φιλούθκια μου αλλά τα ελληνικά τότε ήταν όπως τα αγγλικά σήμμερα. Είσαι εγγλέζος σήμμερα επειδή μιλάς αγγλικά; Έτσι τζιαι οι "Βυζαντινοί"με τους "Έλληνες". Καμία σχέση. Αν μελετήσει κάποιος τζιαι νάκκον τους τρεις ιεράρχες, εννά παρατηρήσει ότι όταν εγράφαν "Έλληνας" εννούσαν "ειδωλολάτρης/ εθνικός", τζιαι εννούσαν το λλίον-πολλά ως ξιτιμασιά. Αλλά μεν το πείτε στους εθνικιστές μας που ξέρουν την ελληνικήν ιστορίαν πόξω τζιαι ανακατωτά τζιαι στεναχωρηθούν, ή θυμώσουν τζιαι αρκέψουν το ξύλον δέκα σε έναν.

Ούλλοι τούτοι οι ενδιάμεσοι (στους πολλούς αιώνες ως την "εθνικήν παλιγγενεσίαν") αφήκαν φυσικά το στίγμαν τους (η διάλεκτος μας εν γεμάτη λέξεις τους π.χ.) ώσπου ήρτεν τζιαι δακάτω ο "εθνικιστικός αλυτρωτισμός" του 19ου αιώνα (θώρε Κυπριανόν, ο οποίος τελικά έννεν ο ηρωομάρτυρας που μας τσαμπουνούν, τζιαι τούτον άλλον μεγάλον θέμαν).

Επειδή εκτός που "αλύτρωτοι", ήμαστεν που τότε μουσουπέττηες, εν τα εκαταφέραμεν να "ευοδωθούν" οι "πόθοι του υπόδουλου ελληνισμού" τον τζιαιρόν που το έθνος/ κράτος της Ελλάδας "απελευθέρωννεν" τα "σκλαβωμένα εδάφη" (φυσικά κανένας εν ρωτά τι εγίνουντουν όσοι εν ελογίζουντουν "έλληνες" άμα την "απελευθέρωσην", ας εκόφκαν το λαιμόν τους εννά σου πει κάθε καλός εθνικιστής, τζι'ας είχαν παρουσίαν αιώνων στους τόπους τζιείνους). Εμπλέξαμεν τζιαι με τους Εγγλέζους, οι οποίοι εκτός που εθνικίσταροι εμπαίνναν στην παρακμήν της δικής τους αυτοκρατορίας τζιαι εν μας εξαπολούσαν να κάμουμεν τα δικά μας.

Έτσι αποφασίσαμεν να κάμουμεν ένοπλον αγώναν για την ένωσην. Το αν ήταν καλή επιλογή οϊ έννεν εύκολον να το κρίνει κάποιος ακόμα τζιαι σήμμερα, αλλά καλώς ή κακώς αντί για ένωσην οδήγησεν σε ανεξάρτητον κράτος, την δωτήν τζιαι κουτσουρεμένην αλλά Κυπριακήν nonetheless Δημοκρατίαν με το όνομαν!

Τζιαι τι κάμνουμεν μόλις επιάμεν έστω τούτον το κράτος; Εδιχοτομήσαμεν το. Ήνταλως; Με την εθνικιστικήν υστερίαν εκατέρωθεν των πελλοκυπραίων χριστιανο-οθωμανών που ξαφνικά για που το αρχίδιν του Μεγαλέξανδρου για που το γενετικόν υλικόν του μύστακα του Κκεμάλ εθεωρήσαν πως εξεπεταχτήκαν. 

Παράλληλα, όταν τζιαι δακάτω κάποιοι επήραν πρέφαν την εμφάνισην του αντίπαλου ιδεολογικού δέους (σοσιαλισμός/ κομμουνισμός) εβαφτίσαν την αυτομάτως ως τον θκιάολον τον μαύρον. Γιατί; Στες εξαγγελίες τους ελέαν ότι εν απειλή για το "έθνος" τζιαι τη "θρησκείαν". Αλλά στο μυαλόν τους εν την πούγγαν τους που είχαν υπόψην. Ήταν να ανεχτούν μιαν ιδεολογίαν που εξεσήκωννεν τους μεροκαμαθκιάρηες εναντίον της ντόπιας πλουτοκρατίας, στην οποίαν ανήκει (ως τα σήμμερα) τζιαι η ντόπια ιεραρχία της θρησκείας; Στην πυράν πάραυτα! Τζιαι δαμέ έσιει μιαν πληγήν που εν κλείει, έστω τζιαι αν το ναυάγιον του "υπαρκτού σοσιαλισμού" εσυνυσέφερεν αρκετά σε τούτον (οϊ όσον ο εθνικισμός ως έκφανση του καπιταλισμού πάντως).

Τζιαι σήμμερα ούλλοι τούτοι που εν οι πιο ελληναράδες, χριστιαναράδες κλπ. πάλε τούτον έχουν κατά νουν όταν τσαμπουνούν τες λιτανείες τους: τα συμφέροντα τους, την τσιεπούαν τους. Καπηλεύκουνται τες ευαισθησίες του κόσμου τζιαι την ελλιπήν γνώσην του (λόγω στερεοτύπων που του καλλιεργούν παιδιόθεν) για να περάσουν τη γραμμήν τους περί "εθνικής/ θρησκευτικής καθαρότητας".

Κορυφαία αντίφαση: προάγουν την "ελληνικότηταν"την ίδιαν ώραν που σιήζουν το μαγιώ τους ότι "αποκούμπιν μας τζιαι στήριγμαν μας η Κυπριακή Δημοκρατία". Ρε αστοιχείωτοι, πόσον δύσκολον είναι να καταλάβετε ότι υποσκάπτετε την έτσι την Κυπριακήν Δημοκρατίαν; Βαφτίζοντας την Ελληνικήν Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Ε, τζιαι οι ποτζιεί (που εν παραπάνω τζιαι πιο καλά οπλισμένοι εθνικίσταροι σωβινιστές) βαφτίζουν την Τούρτζικην. Είσαστεν θκιό πλευρές του ίδιου νομίσματος, προδώννετε το κράτος σας, υποσκάπτετε την υπόστασην του αλλά όταν σας το καταδεικνύουν κάποιοι μαζόχες (διότι εν καταλάβουμεν ότι η ηλιθιότητα εν αήτηητη), εν τζείνοι οι προδότες.

Επιστρέφουμεν στον "εθνικιστήν" υποψήφιον πρόεδρον (ούτε ο Λιλλήκκας είναι αν τζιαι τζιαι τζιείνος έτσι γραφικός είναι) ο οποίος έσιει απαντήσεις τζιαι λύσεις για την καπιταλιστικήν κρίσην. Κε υποψήφιε, ένα σου λαλώ: αν είσαι εθνικιστής, είσαι τζιαι καπιταλιστής άρα είσαι μέρος του προβλήματος. Ως εκ τούτου, αν δεν αλλάξεις κκελλέν, προσωπικά θα βρίσκω τες προτάσεις σου φαιδρές τζιαι αστοιχείωτες.

Ώσπου να καταλάβουν οι εθνικιστές ότι εν οι ίδιοι που συνιστούν το πρόβλημαν (καπιταλισμός τζιαι οι κρίσεις του) άρα εν μπορούν να μιλούν τζιαι για λύσεις, stay cool and keep rocking!