Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελλάδα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2023

ΝΑΤΟ πετιέται...

 


Σόρυ για τον τίτλον αλλά εν είχα έμπνευση. Μεταφράζοντας την αγγλικήν ονομασίαν (North Atlantic Treaty Organization), ονομάζεται Οργανισμός Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού, άρα στα ελληνικά θα το ελαλούσαμεν ΟΣΒΑ, αλλά έμεινεν μας η αρχική του εκφορά, ειδικά αφού ταιρκάζει τζ̆αι πιο καλά με το "...το ίδιο συνδικάτο" που φωνάζουν ως τες μέρες μας οι κομμουνισταί.

Βέβαια που το τζ̆αιρόν της ίδρυσης του (1949) ως τα σήμερα έσ̆ιει επεκταθεί σε μέλη ώστε να καλύπτει γεωγραφικά την πλειονότηταν τούτου που λέμεν "δυτικός κόσμος" (Η.Π.Α., Καναδάς, Ευρωπαϊκή Ένωση), ενώ ο κύριος λόγος που ιδρύθηκεν, δηλαδή η αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου", έσίει σε μεγάλον βαθμόν εκλείψει που την δεκαετίαν του 1990, όταν το μεγάλον "αντίπαλον δέος", η ΕΣΣΔ, εκατέρρευσεν, τζ̆αι μαζίν της το αντίστοιχον "ΝΑΤΟ", δηλαδή το "Σύμφωνον της Βαρσοβίας".
Εφροντίσαν όμως οι ιθύνοντες, προεξαρχόντων των Αμερικανών, με τους οποίους η έννοια ΝΑΤΟ εν ταυτισμένη σε μεγάλον βαθμόν, να του έβρουν άλλες "αποστολές", με αποτέλεσμαν να διατηρείται ως τες μέρες μας. Προσφέροντας μιαν λεωφόρον όπου ξεχαρμανιάζουν τζ̆αι πλουτίζουν οι μεγάλοι κατασκευαστές όπλων, πουλώντας εργαλεία ολέθρου, αλλά τζ̆αι υποστήριξην στες πολιτικές της δύσης στες περιπτώσεις όπου "όταν δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος".

Ερχόμενοι στην περίπτωσην της Κύπρου, έχουμεν διάφορα σχετικά με τούτον το πράμαν που λέγεται ΝΑΤΟ. Η ίδια η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ουσιαστικά μια "ενδονατοϊκή" διευθέτηση, ανάμεσα σε τρία μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή την Ελλάδαν, την Τουρκίαν τζ̆αι την - πρώην αποικιοκράτην - Μεγάλη Βρεττανίαν, υπό την σαφήν καθοδήγησην του αυθέντη που ονομάζεται Η.Π.Α. Τζ̆αι ήταν μια διευθέτηση που έγινεν ουσιαστικά ερήμην των θκυό κύριων κοινοτήτων της Κύπρου, των Ελληνοκυπρίων τζ̆αι των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι στα αμέσως προηγούμενα χρόνια είχαν αρχίσει εμφύλιον μεταξύ τους, με τους μεν να απαιτούν ένωσην με την Ελλάδα τζ̆αι τους δε διχοτόμηση.

Τούτον, ειδικά εκ των υστέρων, φαντάζει σαν "βόμβα στα θεμέλια" του νέου κράτους αλλά θα ήταν αρκετή η καλή θέληση τζ̆αι η διάθεση συμβιβασμού τόσον του απλού κόσμου, όσον τζ̆αι, ειδικά, της ηγεσίας για να δοθεί οξυγόνον στο νέον κράτος τζ̆αι να μπορέσει να σταθεί στα πόθκια του. Αντίθετα, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων άρχισεν που την επομένην της υπογραφής των σχετικών συμφωνιών να σχεδιάζει την παραβίασην τους. Όσον τζ̆αι να παραδεχτεί κάποιος τες προβληματικές πρόνοιες του νέου συντάγματος, εν μπορεί αντικειμενικά να τους αποδόσει πιο μεγάλην σημασίαν που τες διαθέσεις των ηγετών δακάτω, οι οποίες ούτε πίστην στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν εδείξαν ούτε προσπάθειες συμβιβασμού εκαταβάλαν.

Όποια τζ̆αι να ήταν η κατάσταση δακάτω, τζ̆αι λαμβάνοντας υπόψη την εποχήν της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή καταμεσής του ψυχρού πολέμου, οι νατοϊκοί επιδιώκαν θκυό βασικά πράματα: αφενός να μείνει μακριά η Κύπρος, έναν στρατηγικά πολλά σημαντικόν γεωγραφικόν σημείον, που την επιρροήν των κομμουνιστών, τζ̆αι αφετέρου να μεν προκύπτουν προβλήματα ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέλη του, δηλαδή την Ελλάδαν τζ̆αι την Τουρκίαν (κυρίως) αλλά τζ̆αι την Μεγάλη Βρεττανία. Δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος τζ̆αι ασχέτως πρόθεσης, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων ελάχιστα έως καθόλου έπραξεν για να εξασφαλίσει είτε το έναν είτε το άλλον. Οι Ε/Κ εσυνδεθήκαν με τους Αδέσμευτους, που εθεωρείτουν που το ΝΑΤΟ κάτι σαν παράρτημαν της ΕΣΣΔ, ενώ στην πρώτην ευκαιρίαν επροσπαθήσαν να παραβούν την συμφωνίαν που εκάμαν το 1960, αλλάσσοντας την με πρόνοιες που σε μεγάλον βαθμόν ανατρέπαν την, έστω ετεροβαρήν, πολιτικήν ισότηταν που είχαν εξασφαλίσει οι Τ/Κ. Αποτέλεσμαν η πρώτη διχοτόμηση του 1963, η οποία εν θεωρώ προσωπικά ότι μπορεί να αποδοθεί, τουλάχιστον εξ' ολοκλήρου, στο ΝΑΤΟ.

Επεράσαν μετά άλλα 11 χρόνια, στα οποία οι μεν Ε/Κ έκδηλα αφενός ουδέποτε απαρνηθήκαν την ένωσην τζ̆αι αφετέρου εδείχναν προθέσεις "πλήρους ελληνοποίησης" της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι δε, Τ/Κ σε έναν παράλληλον σύμπαν εγκλωβισμού σε θύλακες, εγίναν έρμαιον των εθνικιστών τους, με ολέθριες συνέπειες σε σχέσην με τα συμβάντα κατά την Τουρκική εισβολήν του 1974. Τούτα τα 11 χρόνια οι νατοϊκοί εκάμαν κάποιες κινήσεις προς το δικόν τους συμφέρον, που κατά βάσην ήταν το ίδιον που ανέφερα, δηλαδή αποτροπή επιρροής κομμουνισμού, αποτροπή έντασης ανάμεσα στα μέλη τους. Τούτες επεριλαμβάναν κάποια "σχέδια συμφωνίας" αλλά τζ̆αι πιέσεις προς τες ηγεσίες, τόσον δακάτω όσον τζ̆αι σε Ελλάδαν/ Τουρκίαν, με αποκορύφωμαν τες τουλάχιστον θκυό φορές που αποτράπηκεν Τουρκική εισβολή πριν το 1974. Μπορεί κάποιος να θέσει "ηθικά διλήμματα" περί "δικαιώματος παρέμβασης", αλλά ζώντας στον "πραγματικόν κόσμον", εν εγεννούσεν η νατοϊκή παρουσία το πρόβλημαν αλλά οι θκυό κοινότητες της Κύπρου, σε συνδυασμόν με τες παθογένειες στες μαμμάδες-πατρίδες, όπου επικρατούσαν σχεδόν συνέχεια οι κάθε λογής στρατόκαυλοι, με αποκορύφωμαν τες χούντες.

Μέχρι σήμερα δε, εν πεπεισμένοι πάρα πολλοί στην Κύπρον, είτε λόγω ελλιπούς πληροφόρησης/ παιδιόθεν προπαγάνδας, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, ότι το πραξικόπημαν τζ̆αι η εισβολή στην Κύπρον ήταν έναν νατοϊκά σχεδιασμένον έγκλημαν. Σίγουρα οι διάφοροι παίκτες που εμπλέκονται εν νατοϊκοί, σίγουρα η μελέτη ντοκουμέντων δείχνει ανάμιξην νατοϊκών σε σχέδια απομάκρυνσης του Μακαρίου με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, αλλά, που όσα εγώ εθκιάβασα τζ̆αι καταλαβαίνω, λείπει το κυριότερον στοιχείον για έναν έγκλημαν: το κίνητρον.Η ηγεσία του ΝΑΤΟ εν είσ̆εν κανέναν κίνητρον στο να διακινδυνεύσει έναν πόλεμον ανάμεσα σε θκυό πολλά σημαντικά μέλη του εν μέσω του ψυχρού πολέμου, δίπλα που την Μέσην Ανατολήν που ήδη ήταν στες φλόγες με τους Ισραηλινούς τζ̆αι τους Άραβες. Οι δε Η.Π.Α. εβρεθήκαν την συγκεκριμμένην περίοδον χωρίς πρόεδρον, αφού ήταν υπό παραίτησην ο Νίξον λόγω του Watergate. Προσωπική μου άποψη είναι ότι το πραξικόπημαν στην Κύπρο ήταν μια μεγάλη ηλιθιότητα, που έδωσεν την τέλειαν αφορμήν στην- πάντα έτοιμην για επέμβασην- Τουρκίαν να εισβάλει. Αλλά εν ήταν ηλιθιότητα του ΝΑΤΟ, ήταν ηλιθιότητα της χούντας τζ̆αι των υποστηρικτών της δακάτω, τους οποίους βέβαια εφρόντισεν να τσικλήσει ο "εθνάρχης" με τους ακροβατισμούς του.
Οι χειρισμοί μετά την εισβολήν ενισχύσαν το αφήγημαν, αφού ήταν ξεκάθαρον ότι το στοίχημαν εν ήταν να αποδοθεί δικαιοσύνη στην Κύπρον, αλλά να κρατηθεί εντός του ΝΑΤΟ η πολλά σημαντική που κάθε άποψην Τουρκία. Υπήρξεν μεν τριετές εμπάργκο όπλων, αλλά ήταν έκδηλη η έγνοια των Η.Π.Α. να κρατήσουν μακριά την Τουρκίαν που την - ανοικτήν - αγκαλιάν της ΕΣΣΔ, της "χώρας αρχών" κατά τους τόπακες μας. Για να διακόψουν το εμπάργκο, οι νατοϊκοί επροσφέραν μας το Βαρώσι απλά για να διαπραγματευτούμεν. Απορρίψαμεν το. 

Μέσα στες δεκαετίες που επεράσαν, η επιρροή του "μπαμπούλα" ΝΑΤΟ στην Κύπρον επεριορίστηκεν στην συμπεριφοράν των τριών μελών του δακάτω, με τους Εγγλέζους να επιλέγουν κατά βάσην την αδιαφορίαν (με κάποιες εξαιρέσεις, όπως για το σχέδιον Ανάν) τζ̆αι το στρογγυλοκάτσιμον στα κεκτημένα τους (βλέπε κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις) τζ̆αι τες μαμάδες πατρίδες να εν μονίμως εγκλωβισμένες στον εθνικισμόν τζ̆αι την μισαλλοδοξίαν, τροφοδοτούμενες σε μεγάλον βαθμόν τζ̆αι που το ίδιον το κυπριακόν πρόβλημαν. Οι προσπάθειες συμφωνίας επικεντρωθήκαν στο βήμαν των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία επίσης πολλάκις εκατηγορήσαμεν ως κοινότητα ότι εν αποδίδουν δικαιοσύνη. Τα αποτελέσματα γνωστά, τζ̆αι καταθλιπτικά, ειδικά που το 2017 τζ̆αι μετά.

Σήμερα συζητείται το να θέσουμεν το χαρτίν της εισδοχής στο ΝΑΤΟ αμέσω μετά που τυχόν συμφωνίαν στο κυπριακόν. Ισχυρίζεται ο Αβέρωφ, που εν υποψήφιος πρόεδρος, ότι μπορεί να λειτουργήσει ως έξτρα μόχλευση, στον τομέαν της ασφάλειας, παρέαν με τες μοχλεύσεις οικονομικού τύπου που αποτελούν αφενός η ενέργεια που τα γκάζ̆ια τζ̆αι αφετέρου οι σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας.

Λόγω τούτων ούλλων που έγραψα, για μεγάλην μερίδαν των Κυπρίων η συγκεκριμμένη προοπτική αποτελεί ανάθεμαν τζ̆αι ουδέποτε θα συγκατανεύσουν. Που τούτην την άποψην, εν αξιοπερίεργον που ετόλμησεν κάποιος να την θέσει τόσον ανοικτά, τζ̆αι μάλιστα κατά την προεκλογικήν περίοδον.

Προσωπικά έχω γράψει πολλές φορές στα κοινωνικά δίκτυα ότι το ΝΑΤΟ εν έναν θλιβερόν απολίθωμαν μιας τρομακτικής εποχής, που αποτελεί μέσον κυρίως για να πουλούν κάποιοι όπλα τζ̆αι για να ασκούν κάποιοι πολιτικήν "μαστιγίου" τζ̆αι αντιπαράθεσης. Που τούτην την άποψην, σαν ειρηνιστής, μετριοπαθής τζ̆αι αντιμιλιταριστής άθρωπος που είμαι πλέον, θα ήταν τουλάχιστον λυπηρόν για μέναν να βρεθούμεν ως κράτος στους κόλπους του. Πριν δε την εισβολήν του Πούτιν στην Ουκρανίαν, το ΝΑΤΟ είσ̆εν αρχίσει να φαντάζει πολλά παρωχημένον. Ο ηλίθιος επανέφερεν το στον αφρόν, με χώρες διαχρονικά ουδέτερες όπως η Σουηδία να θέλουν να μπουν. Μπράβο Βλαδίμηρε ηλίθιε.

Που την άλλην, ο καρκίνος της Κύπρου έννεν το ΝΑΤΟ, ασχέτως αν συνιστά μέρος του. Ο καρκίνος της Κύπρου είναι το κυπριακόν πρόβλημαν, τζ̆αι η συνεχής αποτυχία επίτευξης συμφωνίας που θα ανατρέψει την παράνοιαν του στάτους κβο τζ̆αι θα επαναφέρει ολόκληρην την κοινωνίαν, την οικονομία τζ̆αι το περιβάλλον του νησ̆ιού σε μιαν στοιχειώδην κανονικότηταν. Αν σκεφτούμεν που την μιαν ότι η Κύπρος τούτην την στιγμήν αποτελεί έναν που τα πιο στρατικοποιημένα μέρη του κόσμου, με τρεις διαφορετικούς νατοϊκούς στρατούς νεκατωμένους, πόσον πιο άσ̆ημα θα την έχουμεν αν μπούμεν επίσημα ως μέλος, ειδικά αν τούτον υποβοηθήσει κάπως την προσπάθειαν επίτευξης συμφωνίας;
Τούτον εν το ερώτημαν που πρέπει να κάμουμεν στον εαυτόν μας. Στο κάτω κάτω, στο μέλλον, όταν τζ̆αι αν σάσει η κατάσταση δακάτω, όπως εμπήκαμεν, φκαίνουμεν.


Ώσπου να το απαντήσουμεν με νηφαλιότηταν, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή 5 Ιουνίου 2020

Ο Σταυρής τζιαι το ελλαδο/κυπριακόν νταραβέριν


Αρέσκει μου πολλά όταν επαληθεύκουνται οι πρώτες μου εντυπώσεις. Όταν άρκεψεν το φετινόν masterchef με τους θκιό Κυπραίους του, τον Σταυρήν τζ̆αι τον Ιωάννην, όσοι ασχολούνται με το εν λόγω reality ελατρέψαν τον δεύτερον όσον εμισήσαν τον πρώτον. Ο Ιωάννης ήταν ευγενέστατος, ικανότατος, διακριτικότατος, φιλικότατος. Ο Σταυρής ήταν αγενέστατος, φανφάρας τζ̆αι προκλητικός. Το μόνον του θετικόν ήταν ότι πολλά νωρίς στο παιχνίδιν έδειξεν δυνατός μαγειρικά. Προσωπικά όμως, εγώ εσυμπάθησα παραπάνω τον Σταυρήν που τον Ιωάννην. Που την αρχήν. Που το ότι εσυστήθηκεν ως "Κυπραίος" αντί ως "Ελληνοκύπριος" (τι μισητός, σχιζοφρενικός αυτοπροσδιορισμός ρε παιδί μου), που το ότι εμιλούσεν με την διάλεκτον διάχυτην στην ομιλίαν του, χωρίς να τον κόφτει ιδιαίτερα αν θα τον καταλάβουν, που το ότι έδειχνεν τσαμπουκκάν παρά φτιαχτήν "καλήν συμπεριφοράν". Ναι, εν άγαρμπος κοινωνικά, σε βαθμόν αναισθησίας, τζ̆αι στην θέσην του θα επρόσεχα πως εκφράζουμαι, αλλά που την άλλην εν μασά τα λόγια του ούτε επαρουσίασεν συμπεριφοράν υποκρισίας, γιατί φαίνεται τύπος που εν του περνά να υποκρίνεται. Αντίθετα, ο Ιωάννης έπαιξεν έναν ρόλον, του "καλού παιδιού". Όσον θετικός τζ̆αι να μου έδειχνεν, τζ̆είνον το επιτηδευμένον "καλαμάρισμαν" του εφακκούσεν μου κέντρον.
Η εξέλιξη του παιχνιθκιού εδικαίωσεν σε μεγάλον βαθμόν την άποψην μου. Το κοινόν σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρον αναγκάστηκεν αρχικά να παραδεχτεί τον Σταυρήν ως προς τες ικανότητες του, τζ̆αι, σταδιακά, να τον συμπαθήσει, τόσον για την ντομπροσύνην του όσον τζ̆αι - το κυριόττερον - για τον έκδηλον Κυπριωτισμόν του. Εν μια συμπεριφορά που εν μπορεί, αν είσαι ορθολογιστής, να ενοχλήσει κανέναν. Αν νιώθεις πρώτα Κυπραίος, σ̆αίρεσαι που ένας άθρωπος εκπροσωπεί τούτον το πράμαν. Αν νιώθεις πρώτα Έλληνας, ξέρεις ότι μεγάλον μέρος της Κυπριακής ταυτότητας εν Ελληνικόν, τζ̆αι συγχωρείς τον διαχωρισμόν που εισάγεται σε διάφορες περιπτώσεις. 
Για να κάμουμεν μιαν αντιπαραβολήν. Θκιό συμπαίκτες του Σταύρου, ο Γιώργος τζ̆αι η Μάρλεν εν που την Κρήτην. Ηράκλειον τζ̆αι Χανιά αντίστοιχα. Αν δεν το δηλώσουν οι ίδιοι (ευτυχώς εκάμαν το), δεν έσ̆εις ιδέαν ως τρίτος, βάσει ομιλίας, πόθεν είναι. Διότι η κοινή νεοελληνική έσ̆ει μεν προσφέρει ευκολίαν επικοινωνίας στον Ελληνικόν κορμόν, αλλά παράλληλα έσ̆ει ισοπεδώσει τον πληθυσμόν, εξαφανίζοντας επί της ουσίας, τες τοπικές διαλέκτους. Οι λόγοι που η Κυπριακή αντέχει, παρά τον σχολικόν προσηλυτισμόν της κοινής νεοελληνικής, εν πολλά ενδιαφέρον θέμαν, κοινωνιολογικά τζ̆αι άλλωσπως.
Παράλληλα, μεγάλη μερίδα του κόσμου σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρον, σε μεγάλον βαθμόν αρνείται να αντιληφθεί κάποιες απτές πραγματικότητες. Γι'αυτόν συγχίζει τον τούτον το "χάσμαν" ανάμεσα σε "Κυπραίους" τζ̆αι "εξ Ελλάδος". Στην σύγχρονην εποχήν οι έννοιες "κράτος" τζ̆αι "έθνος" τείνουν να ταυτιστούν. Η Κύπρος εν το μόνον κομμάτιν του "ελληνικού κορμού" που, για λόγους χιλιοειπωμένους, εν έγινeν επαρχία του νεοελληνικού κράτους αλλά ανεξάρτητον κράτος. Έναν κράτος που εν ντε φάκτο διχοτομημένον ακριβώς λόγω εθνοτικών συγκρούσεων, με το 40% του υπό κατοχήν τζ̆αι αμιγώς Τουρκικόν που άποψην σύνθεσης τζ̆αι αυτοπροσδιορισμού του πληθυσμού του. Τζ̆αι που προσπαθεί να επανεντάξει το κατεχόμενον του κομμάτιν μέσα που έναν ομοσπονδιακόν μοντέλον, όπου οι θκιό κοινότητες του νησ̆ιού να μπορέσουν να εμπιστευτούν η μια την άλλην αρκετά ώστε να συνυπάρξουν.
Τούτον καθίσταται αδύνατον όσον η "Ελληνική" (τζ̆αι αντιστοίχως η "Τουρκική") ιδιότητα μπαίνει μπροστά που την "Κυπριακήν". Αν θα συνυπάρξουν οι θκιό κοινότητες, οφείλουν να προτάξουν το τι τους ενώνει (Κυπριακή ιδιότητα) αντί τι τους χωρίζει (Ελληνική/Τουρκική ιδιότητα). Στες ελεύθερες περιοχές, όπου οι πολίτες απολαμβάνουν τα αγαθά ενός κολοβού μεν, ελεύθερου κράτους δε, ήδη τούτη η τάση εκδηλώνεται. Ο Σταυρής έννεν πλέον χαρακτηριστικόν παράδειγμαν μιας μικρής μειοψηφίας, όπως παλιά, αλλά μιας αυξανόμενης μάζας "Κυπραίων", ασχέτως αν ούλλοι συνειδητοποιούν ότι η εθνική τους καταγωγή εν πρόδηλα Ελληνική. Όπως οι Χιλιανοί, οι Παναμέζοι, οι Κοσταρικανοί κλπ. ξέρουν ότι μιλούν Ισπανικά τζ̆αι θρησκεύουν ως καθολικοί χριστιανοί, αλλά έννεν Ισπανοί, εν μια ξεχωριστή εθνική οντότητα, αφού απολαμβάνουν κρατικήν κυριαρχίαν. Δυστυχώς, οι Κυπραίοι Τουρκικής καταγωγής εν απολαμβάνουν, σε μεγάλον βαθμόν εξαιτίας των δικών τους επιλογών, τούτον το αγαθόν. Εμείς που μετέχουμεν της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα έπρεπεν να τους στέλλουμεν το μήνυμαν ότι εν εξίσου Κυπραίοι με μας, τζ̆αι ότι θέλουμεν τους μαζί μας, δεχόμενοι φυσικά την διαφορετικήν τους εθνικήν καταγωγήν. Τζ̆αι για να γίνουμεν πιο πειστικοί, πρέπει να αποδεχτούμεν επιτέλους, ότι πρώτιστα είμαστεν Κυπραίοι, όχι Έλληνες. Εκτός φυσικά αν συμφιλιωθούμεν με την ιδέαν της "εθνοτικά καθαρής" λύσης ενός κράτους "έστω μισού αλλά Ελληνικού". Που εν ακόμα πιο ανέφικτον, αφού η Τουρκία ουδέποτε θα ανεχτεί έτσι πράμαν στο "μαλακόν υπογάστριον" της.

Ώσπου να ξεκαθαρίσουμεν, σε Κύπρον τζ̆αι Ελλάδαν, τες προτεραιότητες του αυτοπροσδιορισμού μας, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή 29 Μαΐου 2020

29 Μαϊου


Εμιλούσαν σήμερα λλίον πριν το μεσημέρι στο ραδιόφωνο ο Καρπετόπουλος με τον Πανούτσο για την 29η Μαϊου τζ̆αι το ότι αφενός για τον "Ελληνισμόν" εν "αποφράδα μέρα", ενώ για τους νεο-οθωμανούς εν μέρα πανηϋρκού. Προ τιμήν του ο Καρπετόπουλος είπεν ότι ο μόνος λόγος που νιώθει ο ίδιος μελαγχολίαν εν το ότι σήμερα θα ήταν ο τελικός του champions league στην Κωνσταντινούπολη (που αλώπως μόνον ο "Ελληνισμός" την λαλεί έτσι πλέον, ούλλοι οι άλλοι "βάρβαροι" λαλούν την "Ισταμπούλ") αλλά, λόγω της πανδημίας, όπως τόσα άλλα, εματαιώθηκεν, τζ̆αι μελετούν τρόπους να γίνει κάπου, κάποτε. Κατά τα άλλα,όπως είπεν, αν ήταν παρόν, μάλλον θα ευχαριστιέτουν τους εορτασμούς των Τούρκων, ως τουρίστας, ασχέτως αν είναι Έλληνας. Τζ̆αι έκλεισεν η κουβέντα με το πόσον βρισίδιν έφαεν όταν έγραψεν κάτι συναφές σε τούτον το πνεύμαν στα κοινωνικά δίκτυα, που τους διαφόρων ειδών ελληνο-χριστιανο-ταλιμπάν.
Που τες πιο τρανταχτές αποδείξεις του πόσον φτιαχτά οικοδομήματα εν το έθνος τζ̆αι η θρησκεία, είναι το πόσα φούμαρα μας ταϊζουν αλλά τζ̆αι το πόσον πρόθυμοι είναι, δυστυχώς, μια τεράστια μερίδα του πληθυσμού σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρο (κατά προέκτασην, αφού αντιγράφουμεν τους σε πολλά) να τα καταπιεί αμάσητα.
Η λεγόμενη "Βυζαντινή αυτοκρατορία" ουδεμίαν σχέσην είσ̆εν με τον αρχαίον ελληνικόν πολιτισμόν. Οι ίδιοι οι Βυζαντινοί εν αποκαλούσαν τον εαυτόν τους έτσι. Για τον απλούστατον λόγον ότι εθεωρούσαν τους εαυτούς τους συνεχιστές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι "βυζαντινοί" το λοιπόν αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "ρωμαίους". Που καμμιάν άποψην, μέχρι τζ̆αι την εξαφάνισην του τελευταίου κομμαθκιού της εν λόγω αυτοκρατορίας, εν ένιωσεν κανένας κάτοικος της ότι εν "Έλληνας". Ακόμα τζ̆αι όσοι εζούσαν στες πάλαι ποτέ περιοχές της "αρχαίας Ελλάδας" δεν θα εδιανοούνταν, λλίον πριν την άλωσην της Κωνσταντινούπολης, να αυτοχαρακτηριστούν ως "Έλληνες". Για τον απλούστατον λόγον ότι για τους (νεο)"Ρωμαίους", που παράλληλα ήταν φανατικά θρησκευόμενοι ορθόδοξοι χριστιανοί, ο όρος "Έλληνας" ήταν ταυτισμένος με τον αρχαίον, "ειδωλολατρικόν" κόσμον (του στυλ, εν κακόν να φιλάς αγάλματα, αλλά εν καλόν να φιλάς κόκκαλα ή ζωγραφισμένον ξύλον). 
"Μα καλάν" εννά μου πει κάποιος, "αφού εμιλούσαν Ελληνικά". "Τζ̆αι οι Τρεις ιεράρχες; Οι "προστάτες των ελληνικών γραμμάτων;" εννά με ρωτήσει ένας άλλος. Η απάντηση εν απλή. Το να ανήκεις σε έναν έθνος εν το προδιαγράφει τι γλώσσαν μιλάς. Προδιαγράφει το πρώτιστα ο αυτοπροσδιορισμός. Το να νιώθεις δηλαδή εσύ ο ίδιος ότι ανήκεις στο εν λόγω έθνος. Οι "βυζαντινοί" όπως είπαμεν, εν ενιώθαν "Έλληνες". Μάλιστα, αν μη τι άλλον, ο όρος "Έλληνας" ήταν αρνητικός για λλόου τους. Οι δε τρεις ιεράρχες, σε πολλά σημεία των έργων τους ουσιαστικά ξιτιμάζουν τους Έλληνες, τους οποίους επανειλημμένα συνδέουν οϊ με κάποιον ομοιογενήν εθνικόν σχηματισμόν (που ουδέποτε υπήρξεν στην αρχαίαν Ελλάδαν, που ήταν έναν μωσαϊκόν πόλεων-κρατών παρά μια οντότητα που να μοιάζει με τα σύγχρονα έθνη-κράτη) αλλά με την ειδωλολατρείαν.
Το κατασκεύασμαν που αποκαλούμεν "ελληνο-ορθοδοξία" εν πολλά πρόσφατον. Ουσιαστικά εν προϊόν, τζ̆αι μάλιστα σχετικά καθυστερημένον, της περιόδου μετά την Αναγέννησην  τζ̆αι τον Διαφωτισμόν, που ουσιαστικά "εγεννήσαν" ούλλα τα σύγχρονα έθνη τζ̆αι την σχετικήν κοσμοθεωρίαν. Έννεν τυχαίον ότι οι Οθωμανοί εν αναφέρουν ούτε είχαν πουθενά "Έλληνες" στους υπόδουλους πληθυσμούς τους. Είχαν χριστιανούς τζ̆αι "Ρουμ" δηλαδή " Ρωμαίους", στα Τούρκικα. Όταν μια αναδυόμενη αστική τάξη αποφάσισεν ότι ήθελεν το τσιφλίκιν, που σήμερα εν το ελληνικόν κράτος, δικόν της αντί να διά φόρον στον σουλτάνον, έβαλεν μπρος έναν τεράστιον παραμύθιν περί "αρχαίου ελληνικού λαού" που "ζει σκλαβωμένος". Συνεπικουρούμενοι που την, έως τότε φοροεισπράκτοραν του σουλτάνου, ορθόδοξην εκκλησίαν, η οποία ελάμβανεν έτσι έναν πρώτης τάξεως ξέπλυμαν, εστήσαν  την απίστευτου θράσους επινόησην της "ελληνορθοδοξίας". Στην οποίαν μέχρι σήμερα πιστεύκουν ακράδαντα οι παραπάνω Έλληνες τζ̆αι Κυπραίοι. Εν πολλά αστείον, αν μεν ήταν τραγικόν, αφού οι τελευταίες αναλαμπές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος επατηθήκαν στην λάσπην κάτω που τα πόθκια ταλιμπαν χριστιανών κατά τους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν. Μεγάλον μέρος του γνωσιακού πλούτου  των αρχαίων Ελλήνων εκάηκεν τζ̆αι εξαφανίστηκεν ως ειδωλολατρικόν μίασμαν, τζ̆αι αν μεν ήταν οι Άραβες να διασώσουν έναν μέρος του, εν αμφίβολον τι θα εμείνισκεν για μας σήμερα, μετά που 1000 χρόνια θεοκρατικού "Βυζαντίου".
Συγχωράτε με λοιπόν αγαπητοί "εν Χριστώ" (sic) Έλληνες αδερφοί αν μεν θρηνώ μαζί σας σήμερα την "αποφράδαν μέραν", που μια έκδοση θεοκρατίας (Ισλάμ) εκατάκτησεν την πρωτεύουσαν μιας άλλης (Χριστιανισμός). Στο κάτω-κάτω, εν τον ίδιον Αβρααμικόν θεόν που λατρεύκουν τζ̆αι οι θκιό, παρέαν με τους Εβραίους. Άσε που εγώ σήμερα εν θωρώ γιατί πρέπει να βάλλω τον "ελληνισμόν" μου πάνω που τον "Κυπριωτισμόν" μου. Τζ̆αι τα θκιό μια χαρά κατασκευάσματα είναι. Θκιαλέω όποιον θέλω, άμα βαρκούμαι να κάμω έναν δικό μου δηλαδή.

Ώσπου να μας περάσει, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή 1 Μαΐου 2020

Η υποκρισία των vegan


Οκ θωρούμεν masterchef με την Αγάπη. Που εν θα εθωρούσα μάλλον μόνος μου, αλλά ομολογώ ότι περνώ καλά παρακολουθώντας το. Σαν παρένθεση, αφού πάντα αρέσκει μου να ξεστρατίζω που τον τίτλον, γουστάρω Σταυρήν! Εντάξει, εν ένας αλαζόνας γάρος που ενδέχεται να τιμωρηθεί για το καλάμιν που έσ̆ει καβαλλήσει, αλλά γουστάρω ρε αδερφέ "Κυπριακότηταν". Οπως γουστάρουν τζ̆αι οι καλαμαράες, είτε ως συμπαίκτες του είτε το ευρύν κοινόν. Τι ωραία κουβέντα ας πούμεν εψές που τον υποδέχτηκεν ο άλλος Σταύρος, ο Βαρθαλίτης, με την λέξην "κουρούπεττε" τζ̆αι την - συμπαθέστατην - αδυναμίαν του μέσου καλαμαρά να τονίσει τα σύμφωνα. Ο καλαμαράς εν τραβά κανέναν ζόριν να δυσκολευτεί λλίον στην κατανόησην της κυπριακής, μιας ελληνικότατης διαλέκτου. Αντίθετα, γουστάρει. Μεν σου πω ότι γοητεύκεται, όπως μας γοητεύκει εμάς η άρθρωση των καλαμαράδων όταν έρκουνται δακάτω. 
Οι μόνοι που εν γουστάρουν εν κάτι "Κυπραίοι", που εν γουστάρουν γενικά που εν Κυπραίοι αλλά θέλουν να αυτοαποκαλούνται "Έλληνες", χωρίς φυσικά να είναι, αφού Έλληνας εν ο πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας το 2020, ουσιαστικά κανένας άλλος. Όποιος ζήσει Ελλάδαν για κάποια χρόνια μπορεί να πιστοποιήσει τούτον το πράμαν. Οι Κυπραίοι τζ̆αι οι απανταχού ομογενείς μπορεί να βαυκαλίζουνται ότι εν "Έλληνες", αλλά εγώ ξέρω ότι Έλληνας χωρίς να ζήσει την πραγματικήν Ελλάδαν ως καθημερινότηταν εν ιμιτασιόν. Το τραγικόν είναι ότι μέμφουνται όσους εξ ημών σ̆αιρούμαστεν την κυπριακότηταν μας, ως "δυστυχισμένους", την στιγμήν που εν οι ίδιοι που αρνούνται να συμφιλιωθούν με απλές πραγματικότητες τζ̆αι είναι όντως δυστυχείς που εν Κυπραίοι.
Πίσω στο θέμαν μας. Η βίγκαν τύπισσα στο mastechef, η Ντέμη εσυμμετείχεν σε μια-θκιό δοκιμασίες γευσιγνωσίας. Τζ̆αι ΕΦΤΥΝΕΝ ΤΟ ΦΑΪΝ ρε αδερφέ!!! Επειδή ήταν "ζωική πρωτεϊνη" ιμίσ̆!!! Τζ̆αι μετά τούτοι οι αθρώποι φκαίνουν να μας πουλήσουν "ηθικήν ανωτερότηταν", ότι τάχατες η στάση τους εν πιο "ορθή" επειδή εν τρων "νεκρά ζώα". Θα ήταν κάπως ανεκτόν, αφού ο καθένας μας έσ̆ει τες δικές του αυταπάτες τζ̆αι κολλήματα, αν δεν ήταν τόσον υποκριτικόν. Μόνον ο θρησκευτικός φαρισσαϊσμός ανταγωνίζεται την υποκρισίαν των βίγκαν.
Καλάν οι vegeterian εν κάτι όπως τους "αγνωστικιστές", τους "ναι μεν αλλά" της υπόθεσης. Αλλά τουλάχιστον καταδέχουνται να καταναλώσουν ζωικά προϊόντα, διότι μπορούν να παραδεχτούν ότι εν μέρος της ζωής μας. Αναπόδραστον μέρος της ζωής μας. Κατ'αρχήν κατανάλωση ζωικής πρωτείνης ή ζωής πιο γενικά έννεν μόνον η βρώση. Καταναλώνεις ζωήν μόνον τζ̆αι μόνον που γενιέσαι. Που την μέραν που έρκεσαι σε τούτον τον κόσμον ως την μέραν που πεθανίσκεις, το ίδιον το σώμαν σου είναι έναν ατέρμονον πεδίον μάχης, όπου κτίζεται τζ̆αι καταστρέφεται ζωή. Εκτός τζ̆αι αν για τους βίγκαν έννεν "ζώον" έναν μικρόβιον ή μια κατσαρίδα ή τα βακτηρίδια μέσα στο χαλίν του σπιθκιού τους. Με κάθε βήμαν ενός βίγκαν, με κάθε ανάσαν που παίρνει σκοτώνουνται εκατομμύρια μικροοργανισμοί, αλλά "καθαρίζεται" με το να φτύνει καλομαγειρεμένον κρέας ή ψάριν διότι "έπρεπεν να εν ζωντανόν τζ̆αι οϊ στο πιάτον μου". Οι "αγαθές προθέσεις", ότι π.χ. εν θέλουν να υποφέρουν τα ζώα, έννεν αρκετές για ξέπλυμμαν. Αν ήταν άγνοια θα εμπορούσα να δείξω συμπάθειαν. Αλλά έννεν άγνοια, εν εξόφθαλμη υποκρισία. Τζ̆αι εδώ που τα λέμεν, πως να μεν είναι, αφού ο βιγκανισμός τείνει να γίνει θρησκεία. Θρησκεία τζ̆αι αυταπάτες/ άγνοια/ υποκρισία εν έννοιες αλληλένδετες. Μπορεί να φαίνουμαι σκληρός, αλλά μόνον ένας πραγματικός βίγκαν, υπό την έννοιαν της παντελούς αποχής που την θανάτωσην ζωής, υπάρχει: ο νεκρός. Μόνον όταν πεθάνεις γίνεσαι πραγματικά βίγκαν. Σόρρυ.

Ώσπου να σταματήσουν να φτύνουν φαϊν οι βίγκαν επειδή "εν ζωϊκόν", stay cool and keep rocking!

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

"There are cultural ties but that's it. We are following our own course"

Επειδή, όπως εσημείωσεν τζιαι ο φίλος ο Άνεφ, έshιει τζιαιρόν να πολιτικολογήσω, εννά το κάμω σήμερα. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι μια δήλωση του υπ. Οικονομικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Χάρη Γεωργιάδη, στο Reuters, την οποίαν μπορείτε να θκιαβάσετε δαμέ.
Άμα βολτάρετε στα "μέσα κοινωνικής δικτύωσης", τα μπλογκς τζιαι λοιπά, θα δείτε ότι οι εν λόγω δηλώσεις, πακκέττον με την πιο παλιάν ("δεν ξέρω τι θέλει η ελληνική κυβέρνηση") έχουν μεγάλο σουξέ. Τζιαμέ κατάϋρα μπορείτε να δείτε τους"κατήγορους" τζιαι τους "υπερασπιστές" του Γεωργιάδη. Έτσι χοντρικά, οι "κατήγοροι" προέρχονται που ούλλον ουσιαστικά το φάσμαν της πολιτικής ιδεολογίας ενώ οι "υπερασπιστές" εν κυρίως τούτον που, λλίον αβασάνιστα, εγώ θα εβάφτιζα "φιλελεύθεροι" (είτε σκέττον είτε με το "νεο-" κοτσαρισμένον). 
Προσωπικά εγώ δεν έχω κανέναν λόγον να ενταχθώ είτε στο έναν είτε στο άλλον "στρατόπεδον". Με τον Γεωργιάδην εν σαφές ότι διαφωνώ ιδεολογικά, διότι πιστεύκει στο καπιταλιστικό σύστημαν. Εν επίσης σαφές ότι την συγκεκριμένην δήλωσην έκαμεν την μέσα που το ιδεολογικόν του πρίσμαν, το οποίον του υπαγορεύει να διαχωρίσει τη θέσην του, ως Υπ.Οικ. μιας ανεξάρτητης χώρας (τζιαι ως καπιταλιστής) που τες "αντισυστημικές τάσεις" της ελληνικής κυβέρνησης (αν είναι καν τέθκοιες). 
Αλλά είναι τραγελαφικόν ταυτόχρονα να θωρώ ειδικά εξ αριστερών ορμώμενους, να προσπαθούν με επιχειρήματα "ταξικής προσέγγισης" να κατακεραυνώσουν το Γεωργιάδην, με αφορμήν τούτην την δήλωσην, η οποία, σε εξόχως απλήν γλώσσαν συμπλέει με χρόνιες θέσεις της κυπριακής αριστεράς για απογαλακτισμόν, τουλάχιστον σε σημαντικά θέματα πολιτικής, οικονομίας τζιαι κοινωνίας, που το πάλαι ποτέ "εθνικόν κέντρον". Διότι αποδεδειγμένα, η κοσμοθεωρία της "σύμπλευσης" με τα "εθνικά κέντρα" (Ελλάδας τζιαι Τουρκίας) έshιει καταστρέψει (τζιαι συνεχίζει να καταστρέφει) την Κυπριακήν Δημοκρατίαν.
Είναι επίσης κωμικόν, να διατυπώνεις συμφωνίαν με τη συγκεκριμένη δήλωσην τζιαι να έshιεις απέναντι σου τόσον τους κλασσικούς "ελληνάρες" που σε στολίζουν με τα επίσης κλασσικά κοσμητικά επίθετα (προδότη, νεοκύπριε, ανθέλληνα κλπ. κλπ.) όσον τζιαι τους (εξίσου) κλασσικούς "συντρόφους", οι οποίοι σφάζουν σε με το γάντιν (παπαγαλάκιν, αφελήν κλπ. κλπ.). Επί της ουσίας όμως συμπλέουν εναντίον σου. Τζιαι όταν τους το καταδεικνύεις "εγώ εν τζιαι", "προσβάλλεις με", "είσαι της θεωρίας των δύο άκρων" κλπ κλπ.
Κλείω επαναλαμβάνοντας κάτι που που είπα τζιαι του Στέλιου Παπαλάγκι πρόσφατα: δεν φακκώ πένναν για τα "κίνητρα" κάποιου πίσω που μιαν ενέργειαν του. Ενδιαφέρει με το αποτέλεσμαν των ενεργειών του. Τζιαι η συγκεκριμένη δήλωση του Χάρη Γεωργιάδη, ασχέτως του τι τον ώθησεν να την διατυπώσει, είναι πέρα για πέρα σωστή τζιαι απλή στη λογικήν της: Άλλον η Κύπρος, άλλον η Ελλάδα. Deal with it.

Until you deal with it, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη 20 Ιουλίου 2011

Αισιόδοξος μέχρι αηδίας...

Ανέκαθεν υπήρξα αισιόδοξος ανθρώπος (ή σκύλος, αναλόγως οπτικής γωνίας) . Και αυτό παρά τους κατά καιρούς "πάτσους" που δέχτηκα και δέχομαι από τη ζωή και τους ανθρώπους.
Δύο παραδειγματάκια, που τόσο λατρεύω, από δύο τέτοιους "πάτσους" που ποσώς πέτυχαν να τσαλακώσουν το διάχυτον του αιθεροβάμωνα μέσα μου.

Πριν καμμιά δεκαριά χρονάκια χρωστούσα το τελευταίο μάθημα στο πολυτεχνείο, τον Κλασσικό Αυτόματο Έλεγχο, μάθημα που είτε τα έκανες όλα σωστά είτε όλα λάθος (σφάλμα ίσον καταστροφή στην ηλεκτρολογία όπως μάθαμε άλλωστε εσχάτως και στο Μαρί). Ολόκληρη εξεταστική δηλαδή και μήνες πριν είχα μόλις ένα μάθημα να μελετήσω και να περάσω. Πάω λοιπόν στην εξέταση νιώθοντας πολύ έτοιμος. Τελειώνω ολόκληρο το γραπτό και βγαίνω έξω αισιόδοξος για τουλάχιστον το "5" (/10) και ότι πάω μάλλον και για βαθμό. Μάλιστα κάλεσα και τους γονείς να ετοιμαστούν για την ορκωμοσία τον Οκτώβριο που ακολουθούσε. Δυό εβδομάδες (!!) μετά, ψάχνω εναγωνίως το όνομα μου ανάμεσα στις δεκάδες που χρωστούσαν το μάθημα. Το βρίσκω, μαζί και το βαθμό μου: "2". Μόνο αν το νιώσατε ποτέ θα καταλαβαίνατε τι ένοιωσα εκείνη τη στιγμή. Λίγους μήνες μετά το πέρασα με "7,5". Δεν μόυ πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ, αν και ήμουν τυχερός, είχα συμπαράσταση (ξέρει αυτή...).

Το δεύτερο παράδειγμα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα, λίγο πριν φύγω για Ελλάδα για σπουδές το '94. Μαζί με κολλητό είμαστε στο "Αντώνης Παπαδόπουλος", όπου η Ανορθωσάκκα προηγείται με 5-0 της τότε ΕΠΑ, ενώ στο "Τσίρειο" την ίδια ώρα ο Απόλλωνας υποδέχεται την Ομόνοια και με ισοπαλία ή ήττα χάνει το πρωτάθλημα σε μας, το οποίο δεν είχαμε γευτεί ποτέ μέχρι την τότε ζωή μου (το τελευταίο το είχαμε πάρει το '63). Λίγο πριν το τέλος των δύο αγώνων, ο κόσμος είναι βουβός, όλοι στα ραδιοφωνάκια και ακούουν το αποτέλεσμα του άλλου αγώνα, που είναι ισόπαλος λίγα λεπτά πριν το τέλος. Η αισιοδοξία μου έντονη, πρέπει να κρατήσει η Ομόνοια. Στην εκπνοή ο Χαρίτου παίζει βόλεϊ με το φάουλ του Σπόλιαριτς τζιαι το πρωτάθλημα κάμνει φτερά για άλλη μια φορά.

Ε, λοιπόν, επιάμεν το τον επόμενο χρόνο τζιαι άρκεψεν τζιαι η δυναστεία μας της περιόδου 1995-2008! Βέβαια εχρειάστηκεν να φύω που την Κύπρο για να βάλουμεν μπρος αλλά χαλάλιν.

Έτσι λοιπόν, όταν του χρόνου με το καλό φέρει ο Συντρόφιας δημοψηφίσματα, ως την ώραν που θα φκει η κάλπη για το "ναι" ή "οϊ" εγώ θα είμαι αισιόδοξος! Μέχρι αηδίας.....

Stay cool and keep rocking!!!