Το ξεπροβόδισμαν

 

Τον Σεπτέμβρην του 1994 εποσπάστηκα που την μαλακίαν του στρατού τζιαι ετοιμάστηκα να μεταβώ στην νύμφην του Θερμαϊκού (την Θεσσαλονίκην σιόρ) για σπουδές στο πολυτεχνείον. Είχα έβρει ήδη θκυό συγκάτοικους τζιαι είσιεν ήδη κλειστεί τζιαι το τριάριν στην στροφήν Τριανδρίας όπου θα εμεινίσκαμεν. Αν αθθυμούμαι καλά οι Λεμεσιανοί πατεράδες των θκυό συγκατοίκων μου ήταν γνωστοί μεταξύ τους τζιαι είχαν πάει προκαταβολικά για να ετοιμάσουν τα σχετικά, έπιπλα, συσκευές κλπ. οπότε ο μόνος γονιός που ήταν παρόν στο παρθενικόν ταξίδιν ήταν ο παπάς μου, που πιο πολλά εθιμοτυπικά παρά επί του πρακτέου εσυνόδευσεν με σε τούτην την αρχήν ενός πολλά σημαντικού κεφαλαίου στην ζωήν μου. Είσιεν κάμει το ίδιον όταν άρχιζεν τες σπουδές της η αδερφή μου στην Αθήναν πέντε χρόνια νωρίττερα, αν τζιαι σίγουρα άλλον η σχέση του πρωτότοκου παιδιού, ειδικά όταν εν κόρη, με τον πατέραν.

Με τον παπάν μου εν είμαστεν ποττέ πολλά συνδεδεμένοι ή διαχυτικοί, παρόλον που η αγάπη τζιαι η αλληλοεκτίμηση ήταν τζιαμέ παρούσα διαχρονικά. Έτσι τούτη η εγγύτητα, μέσα στο αεροπλάνον, μέσα στο ταξίν προς την πόλην τζιαι τζιείνην την πρώτην νύχταν που εμείναμεν στο διαμέρισμαν οι θκυό μας, αφού οι συγκάτοικοι θα έρκουνταν την επομένην, είσιεν κάποια άβολα στοιχεία. Συνολικά όμως, η παρουσία του τζιαι ο χρόνος που επεράσαμεν μαζίν ήταν πολλά θετικά στοιχεία, αφού γενικώς εν ήμουν έμπειρος τότε ούτε στα ταξίθκια ούτε στην έναρξην νέας ρουτίνας σε άγνωστες μεγαλουπόλεις, όπως εφάνταζεν τότε η Θεσσαλονίκη. Ήταν που τότε που επροσδιόρισα ως σημαντικήν τζιαι αναγκαίαν τούτην την τελετουργίαν τζιαι ότι όφειλα να κάμω το ίδιον για τα δικά μου κοπέλια όταν θα έρκετουν η ώρα.

Έλα όμως που οι καταστάσεις εφέραν το ώστε να μεν πάω ούτε με τον έναν στην Ολλανδίαν, ούτε με τον άλλον στην Ελλάδαν όταν εξεκινήσαν να παν στο καλόν. Ο Ολλανδός εκανόνισεν τα ούλλα που δακάτω τζιαι έφυεν μόνος του, αφού ούτε εγώ ούτε η μάμμα του εμπορούσαμεν να φύουμεν ενώ ο αδερφός του είσιεν ακόμα υποχρεώσεις με τα στρατά τζιαι εν είσιεν άδειαν οδήγησης για να κινείται μόνος του. Τουλάχιστον στην Ελλάδαν, τζιαι πιο συγκεκριμένα την Αλεξανδρούπολην, επήεν παρέαν η Αγάπη, τζιαι επέρασεν λλίες μέρες μαζίν του ώσπου να διευθετηθεί η διαμονή του τζιαι κάποιες διαδικαστικές εκκρεμότητες. Εγώ όμως ήμουν απών. Έφερα το κάπως βαρέως.

Έτσι όταν η Αγάπη αποφάσισεν να πάμεν μιαν βόλταν τζιαι στους θκυό μέσα στον Νιόβρην, παρόλον που θα έρτουν τζιαι οι θκυό για τες διακοπές των Χριστουγέννων, ένιωσα ωραία στην σκέψην ότι θα ήταν έστω έναν καθυστερημένον ξεπροβόδισμαν που μέρους μας.

Εταξιδέψαμεν πρώτα στο Άμστερνταμ τζιαι μετά επιάσαμεν τραίνον προς το Έσνκεντε, την πόλην όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιον του Τβέντε, όπου σπουδάζει το πρώτον κοπέλλιν. Έναν τριετές BSc στην "Δημιουργικήν Τεχνολογίαν", έναν συνδυασμόν τέχνης με μηχανικήν λλίον πολλά. Ενοικιάσαμεν έναν ευρύχωρον airbnb στο κέντρον, διότι το διαμέρισμαν που μεινίσκει ο γιος μας εν πολλά μικρόν για να φιλοξενήσει πάνω που έναν άτομον, τζιαι έμεινεν μαζί μας για τες τρεις νύχτες της διαμονής μας.

Ο τζιαιρός εφάνηκεν πολλά εντάξει, αφού ήταν λιακάδα τζιαι σχετικά ήπιον κρύον, σε σχέσην με τες προηγούμενες βδομάδες που ήταν συνέχεια μουντός τζιαι βροχερός. Η πόλη ήταν γραφική, καθαρή τζιαι καλοσυντηρημένη, χωμένη στο πράσινον τζιαι ζωηρή με κίνησην. Έτυχεν μάλιστα να παίζει η τοπική ομάδα με την Πάφον, τζιαι στους δρόμους ακούαμεν ποδά ποτζιει κυπριακά. Έκαμεν μου φοβερά θετικήν εντύπωσην η φιλικότητα τζιαι προσιτότητα των ντόπιων, που εν εταίρκαζεν καθόλου με την εικόναν των ψυχρών βόρειων που είχα στο μυαλόν μου. Βέβαια παίζει ρόλον το ότι η πόλη εν σχετικά μικρή, στο μέγεθος μιας δικής μας πόλης δακάτω. Στες μεγάλες πόλεις της χώρας έχουν μου πει ότι έννεν το ίδιον.

Το πανεπιστήμιον άρεσεν μου πολλά. Κάπου δέκα λεπτά με το λεωφορείον ή το ποδήλατον (γεμάτος ο τόπος ποδήλατα εν τω μεταξύ), με μεγάλες επιφάνειες πρασίνου τζιαι υδάτων, κτίρια μοντέρνας αισθητικής τζιαι εξαιρετικά συντηρημένα τζιαι γενικά ένας αέρας Ευρώπης που προσωπικά έχω μάθει να αγαπώ τζιαι να εύχομαι να διαχυθεί κάπως τζιαι δακάτω σιγά σιγά. Ένιωσα ότι σε έναν τέθκοιον μέρος θα εσπούδαζα ευχάριστα τζιαι τούτον εμετρίασεν κάπως την μελαγχολίαν της αναχώρησης μας. Η Ολλανδία έσιει την φήμην της σκληρής κατάστασης στα πανεπιστήμια, αφού ενδεχόμενες συνεχείς αποτυχίες σε μαθήματα μπορεί να οδηγήσουν στην αποβολήν των φοιτητών που τες σπουδές τους, αλλά επροσπάθησα να περάσω στον γιο μας ότι για μας απόλυτη προτεραιότητα εν η υγεία του τζιαι η ευτυχία του, οϊ οι ακαδημαϊκες του επιδόσεις. Για μέναν ειδικά η εμπειρία της ανώτατης μόρφωσης, ασχέτως αντικειμένου, προσφέρει εφόδια που εν αντιλαμβανούμαστεν καν τζιαι εμφανίζουνται στην πορείαν της ζωής μας επανειλημμένα, ασχέτως αν το αντικείμενον των σπουδών συνάδει ή οϊ με τες μετέπειτα επιλογές μας. Τούτον σε συνδυασμόν με το να φύει κάποιος που την Κύπρον για άλλες καταστάσεις "εκτός κουθκιού" εν κάτι που επιθυμούσα έντονα για τα κοπέλια τζιαι είμαι ήδη ικανοποιημένος που εδεχτήκαν την συμβουλήν μου.

Αποχαιρετιστήκαμεν τζιαι εβάλαμεν μπρος για Θεσσαλονίκη, αφού πρώτα εστραφήκαμεν πίσω στο Άμστερνταμ. Για άλλην μιαν φοράν αντιλήφθηκα ότι τα ταξίθκια σε παράξενες ώρες, όπου πρέπει να τζοιμηθείς μέσα στα αεροδρόμια τζιαι τα αεροπλάνα, εν μεγάλη ταλαιπωρία τζιαι κάποιαν στιγμήν πρέπει να φροντίσουμεν να το αποφεύγουμεν, εκτός φυσικά τζιαι αν μεν γίνεται αλλιώς. 

Στην Θεσσαλονίκην, όπου είχαμεν αρκετά χρόνια να πάμεν, είδαμεν μιαν αμμαθκιάν την αδερφήν της Αγάπης τζιαι την οικογένειαν της τζιαι την επομένην εξεκινήσαμεν οδικώς για την Αλεξανδρούπολην τζιαι τον άλλον μας γιον, ο οποίος σπουδάζει ιατρικήν στο "Δημοκρίτειον". Το τρίωρον της διαδρομής έγινεν πιο ξεκούραστον που την ομορφιάν του βορειοελλαδίτικου τοπιου, που ήταν καταπράσινον λόγω των φθινοπωρινών βροχών.

Ο μικρός μας γιος (κατά έναν λεπτόν που τον μεγάλον) μεινίσκει στο κέντρον της πόλης τζιαι επειδή ο χώρος του εν αρκετά πιο ευρύχωρος, εμείναμεν μαζίν του τες τρεις νύχτες της διαμονής μας. Εξεβολέψαμεν τον αλλά συνολικά η συνύπαρξη ήταν πολλά ευχάριστη για ούλλους μας. Όπως τζιαι ο αδερφός του, είσιεν τα μαθήματα του καθημερινά αλλά επεράσαμεν αρκετόν χρόνον μαζίν ώσπου να φύουμεν. 

Η Αλεξανδρούπολη έσιει καλά στοιχεία ως πόλη. Παραθαλάσσια, μέσα στο πράσινο, με απλήν ρυμοτομίαν τζιαι ευκολίαν στην περιδιάβασην. Είσιεν τον αέραν του τουριστικού θερέτρου που έμπαινεν σταδιακά στον λήθαργον του Σιειμώνα. Ένιωθα όμως το αίσθημαν ότι έλειπεν της η αγάπη. Τα κτίρια τζιαι οι δρόμοι είχαν ξεκάθαρην ανάγκην στοιχειώδους συντήρησης. Εν κρίμαν να έσιεις μιαν συμπαθέστατην πόλην τζιαι να μεν κάμνεις έναν βάψιμον στες προσόψεις ρε παιδί μου. Το ίδιον αίσθημαν επροκάλεσεν μου τζιαι το πανεπιστήμιον όταν επήαμεν να ρίξουμεν μιαν μμαθκιάν. Όμορφη περιοχή, εκτός αλλά κοντά στην πόλην, με πράσινον τζιαι θέαν προς την θάλασσαν. Αλλά ατημέλητα κτίρια τζιαι απεριποίητοι κήποι, που αν δεν ήταν η παρουσία των φοιητητών θα εφκάλλαν μιαν αύραν εγκατάλειψης. Εν γίνεται τούτον το πράμαν. 

Οι κάτοικοι ήταν εξίσου προσιτοί τζιαι φιλικοί με τους Ολλανδούς, ούλλοι επαρχιώτες γαρ. Εντυπωσιακή δε η παρουσία Τούρκων παντού, οι οποίοι, όπως μας επληροφορήσαν, έρκουνται για ψώνια χωρίς ΦΠΑ τζιαι για να παίξουν στο καζίνο. Εφαντάζουμουν ήντα αίσθημαν θα επροκαλούσεν το εν λόγω νταραβέριν στους ακραιφνείς τουρκοφάγους δακάτω τζιαι εγελούσα που μέσα μου. Κατά τα άλλα αποδείκτηκεν για άλλην μιαν φοράν ότι με τον μέσον, απλόν Τούρκον εν έχουμεν τίποτε να χωρίσουμεν τζιαι οι ομοιότητες μεταξύν μας ως ταμπεραμέντον εν πολλά παραπάνω παρά οι διαφορές μας.

Η επιστροφή μας ήταν μέσω Αθήνας τζιαι αποχαιρετίσαμεν, ξανά με ανάμικτα συναισθήματα, το άλλον κοπέλλιν μας. Τζιαι για τους θκυό τους ένιωθα πάντα μιαν σιουρκάν τζιαι αυτοπεποίθησην ότι εν πολλά αυτοδύναμοι τζιαι προσαρμόσιμοι σε νέες καταστάσεις οπότε τα θετικά που αποκόμισα που την επίσκεψην μας ήταν πολλά παραπάνω που τες, αναπόφευκτες, μικροανησυχίες που τυραννούν το μυαλόν του γονιού ότι τζιαι να κάμει. Μέσα στες μέρες που ήμαστεν τζιεικάτω εκλείσαν εξαλλου τα 19 τους. Εν ενήλικες πλέον τζιαι η ζωή τους εν μπροστά τους τζιαι εν δική τους να την ζήσουν. Εμείς μπορούμεν να τους αγαπούμεν, να τους συμπαραστεκούμαστεν τζαι να ευχόμαστεν να εν υγιείς τζιαι ευτυχισμένοι. Πέραν τούτου εν έχουμεν, ούτε θα εθέλαμεν νομίζω, τον οποιονδήποτε έλεγχον στο πως εννά πορευτούν σε τούτην την, πανέμορφην κατ'εμέναν, φάσην που διάγουν.

Ώσπου να τους ανταμώσουμεν ξανά, stay cool and keep rocking!

Θάνατος, ο μεγάλος εξισωτής

 

Έχω την έντονην εντύπωσην ότι εξανάγραψα κάτι για το όλον θέμαν του θανάτου αλλά βαρκούμαι να κάτσω να δω αν ισχύει. Εν που τα κακά τόσον της μακροβιότητας του blog όσον τζιαι της δικής μου, εμφανώς εξασθενούμενης μνήμης. Το γήρας ουκ έρχεται μόνον, για να πιντώσουμεν στο απόφθεγμαν του τίτλου.

Πάντως ισχύει σε μεγάλον βαθμόν ο τίτλος, εν υπάρχουν "τάξεις" όσον αφορά τον θάνατον, η μεταχείριση του σύμπαντος, τουλάχιστον εξ' όσων γνωρίζουμεν ως σήμερα, εν η ίδια είτε είσαι πλούσιος, φτωχός, όμορφος, άσιημος, έξυπνος, βλάκας κλπ. Τζιείνον που ταξινομεί κάθε άθρωπον για όσους αφήνει πίσω του εν το πως έζησεν κυρίως, αφού άμα πεθάνει ολίγην σημασίαν έσιει τούτον για τον ίδιον. Ειδικά για μας τους άθεους, που θεωρούμεν πελλάρες ούλλες τες μεταφυσικές θεωρίες των θρησκειών για το τι γίνεται μετά.

Το άλλον μεγάλον κοινόν που μας ενώνει μπροστά στο αναπόφευκτον του θανάτου εν ο φόβος. Με εξαίρεσην τους ψυχικά ασθενείς, ή προσωρινές καταστάσεις αναστολής της λογικής λόγω έκκλυσης ορμονών ή χρήσης ουσιών, ούλλοι φοούμαστεν το ενδεχόμενον του θανάτου. Μεγάλον μέρος τούτου του φόβου εν έμφυτος, εν τον ελέγχουμεν καν τζιαι εν η βάση του ενστίκτου της φυγής ή της μάχης που λέμεν. Πολλοί που μας μπορούμεν να το παίζουμεν κυνικοί ή παλλικάρκα αλλά εν υπάρχει τίποτε πιο ανθρώπινον που τον φόβον του θανάτου. Γι'αυτόν τζιαι εν τόσον εντυπωσιακόν για μας να παρατηρούμεν συμπεριφορές που φαίνεται κάπως να τον αψηφούν τζιαι ηρωοποιούμεν τέθκοιες καταστάσεις με την πιο μεγάλην ευκολίαν.

Προσωπικά μια ερώτηση που έχω θέσει στον εαυτόν μου μέσα στα χρόνια εν η εξής: εν όψει του ότι κάποιαν μέραν εννά πεθάνω, μια σκέψη που με τρομάζει ακόμα τζιαι όταν την φέρω στο μυαλόν μου φευγαλέα, πόσον μάλλον όταν φτάσει, μήπως θα ήταν καλλύττερον να μεν είχα ζήσει καν; Εξάλλου η πιθανότητα της ύπαρξης μου μπροστά στην πιθανότηταν να μεν είχα υπάρξει ποττέ εν υποπολλαπλάσια.

Συνήθως η απάντηση φκαίννει αβίαστα: η ζωή εν τόσον τεράστιον δώρον, τόσον μεγάλον προνόμιον, που το να την φτύνεις γιατί φοάσαι την κατάληξην αποτελεί έναν είδος ύβρης απέναντι σε όσους εν εζήσαν καν. Η δε διάρκεια ζωής του μέσου αθρώπου εν πολλές δεκαετίες πλέον, εν αντιθέσει με την διάρκειαν του θανάτου του, που εν σίουρα πολλά πιο μικρή. 

Τούτον το τελευταίον εν σημαντικόν για μέναν. Ο τρόπος που εννά πεθάνει κάποιος εν πολλά σημαντικός. Κάποιος μπορεί να πεθάνει σε δευτερόλεπτα, άλλος να ξέρει ότι πεθανίσκει για μέρες, ή παραπάνω. Κάποιος μπορεί να πεθάνει χωρίς να το πάρει καν είδησην, επειδή ήταν στην μέσην μιας έκρηξης ή επειδή ήρτεν στον ύπνον του ή επειδή ήταν τόσον ηλικιωμένος που που εν ήταν καν σε θέσην να το αντιληφθεί. 

Πάλε όμως, τούτα αφορούν κυρίως τους επιζήσαντες του θανάτου μας. Εμείς, αν έχουμεν πεθάνει πλέον, είτε τούτον ήταν φρικτόν τζιαι παρατεταμένον, είτε γλήορον τζιαι ανώδυνον, εν υπάρχουμεν πλέον για να μας προβληματίσει, εν κυρίως εστία ταλαιπωρίας για όσους εμείναν πίσω με την συγκεκριμένην γνώσην. Εν η επικούρεια στάση περί θανάτου, τζιαι προσωπικά γουστάρω Επίκουρον!

Η άλλη διάσταση περί θανάτου εν η ποιότητα της ζωής ενός εκάστου. Αν η ζωή εν γεμάτη ευτυχίαν, τότε η απώλεια της γίνεται αντίστοιχα αβάστακτη. Αν η ζωή που ζει κάποιος εν ένας συνεχής πόνος, τότε ο θάνατος προφανώς έρκεται σαν λύτρωση. Τούτον βέβαια αφορά εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόναν. Τζιαι εγείρει το θέμαν του δικαιώματος στην ευθανασίαν, με το οποίον αθθυμούμαι ότι έχω ασχοληθεί στο παρελθόν. Ατς!

Μια άλλη κλασική πτυχή του θανάτου εν η προοπτική της αθανασίας. Οι θρησκείες τάσσουν μας μετα θάνατον ζωήν κάποιας μορφής, υπό κάποιες προϋποθέσεις που θέτουν ώστε να μας εντάξουν στους κόλπους τους. Ζήσε με τρόπον που να εξασφαλίζει ότι εννά συνεχίσεις να υπάρχεις κάπως μετά που εννά πεθάνεις. Τζιαι αν θα ζεις ευτυχισμένα, ή δυστυχισμένα. Σαν αγγελάκιν στα σύννεφα δοξολογώντας τον αόρατον φιλαράκον ή σαν υποκείμενον αιώνιου βασανισμού που θκιαολούθκια. Σαν αετός ή σαν σκουλούτζιην. Οι θρησκείες υποβάλλουν μας ότι ο πυλώνας της ηθικής του αθρώπου εν ο φόβος της μεταθανάτιας τιμωρίας, βάσει της οποίας εξωθείται στο να ζει ενάρετα σε τούτην την ζωήν. Φκάλλει έναν αρχικόν νόημαν τούτον, τζιαι έννεν περίεργον ότι οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν τους παραπάνω οπαδούς παγκοσμίως, παρά την πρόοδον της επιστήμης τζιαι της τεχνολογίας που έσιει ανατρέψει το μεγαλλύττερον μέρος των δοξασιών τους.

Που την άλλην, οι θρησκείες αποτυγχάνουν να μας τεκμηριώσουν το παραμικρόν όσον αφορά τούτην την μεταθανάτιαν κατάστασην. Εν μετρά προφανώς η "αποκαλυπτική αλήθεια", δηλαδή κάτι οράματα κάποιων παπάδων, μοναχών ή σεληνιασμένων πιστών ως τεκμηρίωση, τουλάχιστον σε όσους που μας χρησιμοποιούμεν την λογικήν για να δούμεν πως λειτουργεί ο κόσμος, αντί το συναίσθημαν για να τον μετατρέψουμεν σε κάτι που γουστάρουμεν. Εν έσιει στραφεί κανένας πεθαμένος να μας πει αν όντως ισχύουν όσα τσαμπουνούν οι παπάες. Εν μετρούν όσοι "επεθάναν" για κάτι δευτερόλεπτα ή λεπτά τζιαι επρόλαβεν το υποσυνείδητον τους να στείλει παραισθήσεις εντός του εγκεφάλου τους.

Τέλος, τι σημαίνει για την χειροπιαστήν μας ζωήν τζιαι την πραγματικήν αξίαν της το ενδεχόμενον της αθανασίας. Αν θκιαβάσει κάποιος λογοτεχνίαν του φανταστικού, τα αθάνατα ξωτικά ζηλεύκουν τους θνητούς αθρώπους τζιαι την δίψαν τους για ζωήν, μπροστά στην αφόρητην ανίαν που τους προκαλεί η δική τους αέναη ύπαρξη. Κοινώς, η διάρκεια ή αφθονία ενός αγαθού εν αντιστρόφως ανάλογη της αξίας του. Μια περιορισμένη ύπαρξη με ημερομηνίαν λήξης καθίσταται πολλά πιο πολύτιμη που μιαν αιωνιότηταν. 

Έννεν τυχαίον ότι οι θρησκείες στον πυρήναν τους σκαρτάρουν την τρέχουσαν, χειροπιαστήν, ατελήν, πονεμένην, αλλά εξίσου συχνά υπέροχην, μας ύπαρξην υπέρ μιας αιώνιας, τέλειας, μεταθανάτιας. Εν πολλά πιο εύκολον έτσι να τεκμηριώσουν ότι οφείλεις να αφιερώσεις την ζωήν σου υπέρ της της προοπτικής της αθανασίας, άρα ουσιαστικά να την αφιερώσεις στες θρησκείες τους. Εν η πιο αρχαία, τζιαι η πιο αποτελεσματική έκφανση εξουσίας αθρώπου πάνω σε άθρωπον που έσιει εφευρεθεί ποττέ. Για τούτον εν τζιαι τόσον δύσκολον να ξεπεραστεί.

Κλείοντας, εν σημαντική η επισήμανση μιας μεγάλης ευχής τζιαι κατάρας που χαρακτηρίζει το είδος μας: ξεχάννουμεν εύκολα. Τούτον εν ευχή στο ότι επουλώνουμεν τες πληγές μας τζιαι πάμεν πάρακάτω, ενώ απομακρύνει την εγγύτηταν του θανάτου στες τόσον εύθαυστες ζωές μας. Εν φοούμαστεν κάτι τόσον όταν εν το έχουμεν συνέχεια κατά νουν. Εν κατάρα στο ότι ξεχνούμεν τα μαθήματα που μας διδάσκει τούτη η ζωή τζιαι γίνεται πιο πιθανόν να συνεχίσουμεν να διαπράττουμεν τα ίδια λάθη ξανά τζιαι ξανά. Υπάρχει βέβαια ελπίδα στο ότι έχουμεν προοδεύσει ήδη αρκετά τεχνολογικά ώστε να μεν ξεχνούμεν τα λάθη μας τόσον εύκολα τζιαι να καταγράφουμεν τες λύσεις που εδώσαμεν. Παράλληλα, έχουμεν ήδη εκτείνει την διάρκειαν της ζωής μας σε μεγάλον βαθμόν, τζιαι ενδέχεται να την αυξήσουμεν ακόμα παραπάνω. Εν αποκλείεται κάπου στο μέλλον, αν δεν αυτοκαταστραφούμεν πρώτα, να επιτύχουμεν μιαν μορφήν αθανασίας. Τζιαι μια τέθκοια εξέλιξη προφανώς εννά μας μετατρέψει σε έναν νέον είδος. Το Homo Immortalis λόγου χάρην.

Ώσπου να μετατραπούμεν σε νέον είδος, stay cool and keep rocking!

Άφησ' το φως αναμμένο

 

Νομίζω ήταν η λεπτομέρεια της ημέρας που μου έφερεν πιο έντονα την συνειδητοποίησην της αναχώρησης των κοπελιών για τα ξένα τζιαι τες σπουδές τους. Τα τελευταία ένα-θκυό χρόνια ήταν σχεδόν καθημερινόν το φαινόμενον να πηαίννουμεν για ύπνον ενώ ακόμα ελείπαν κάπου εκτός, τζιαι ήταν συχνή η παραίνεση της Αγάπης να αφήσω το φως αναμμένον στο ισόγειον για να μεν είναι σκοτεινόν όταν θα επιστρέφαν.

Τωρά έχουν φύει στο εξωτερικόν τζιαι ανεβαίνοντας για ύπνον εψές τζιαι προψές έκλεισα το φως πίσω μου. Σίουρα με λλίην μελαγχολίαν, ειδικά όταν συνδυάζεται με την κούρασην της ημέρας, αλλά συνολικά ο αντίκτυπος τούτου του σημαντικού χρονικού σημείου στην διαδρομήν μας ως οικογένεια εν σαφώς πιο μικρός από ότι επερίμενα. Τούτον αφορά εμέναν βεβαίως, η Αγάπη νομίζω εν πιο επηρεασμένη, τζιαι ας μεν το έσιει δείξει ακόμα.

Είχα γράψει κάποιαν στιγμήν για το "πέμπτον σιοκ", το σύνδρομον της άδειας φωλιάς που συνδυάζεται με το "ξιπαίθκιασμαν", ειδικά σε ζευγάρια που εν υπερβολικά προσανατολισμένα στα κοπελλούθκια τους, σε βαθμόν που η ενηλικίωση τζιαι η αποχώρηση τους που το οικογενειακόν περιβάλλον αφήνει τους συζύγους να νιώθουν σχεδόν ξένοι μεταξύν τους.

Εγώ αντίθετα το ξιπαίθκιασμαν εθεωρούσα το μιαν ευνοϊκήν εξέλιξην. Για τους μεν γονείς εν μια σημαντική απελευθέρωση χρόνου τζιαι έγνοιας, ασχέτως αν ουδέποτε σταματά η έγνοια ενός γονιού για τα κοπελλούθκια του. Για τα κοπελλούθκια εν μια τεράστια μετάβαση στον κόσμον των ενηλίκων, με ολόκληρην ακόμα την ζωήν τους μπροστά τους τζιαι με το σφρίγος της νιότης να τους διά φτερά τζιαι ώθησην. Όταν δε συνδυάζεται με, τον υπέροχον για μέναν, κόσμον της πανεπιστημιακής μόρφωσης στο εξωτερικόν, εν μπορώ να διακρίνω πως μπορεί να επιδράσει η νέα κατάσταση δυσμενώς, είτε τους μεν είτε τους δε.

Σίουρα χρειάζεται μια προσαρμογή, εν μια μεγάλη αλλαγή τζιαι υπάρχουν προκλήσεις που μπορεί να προκαλέσουν δυσκολίες τζιαι αναποθκιές, αλλά επειδή έχω ζήσει τούτην την περίοδον τζιαι διατηρείται αρκετά ζωντανή στην μνήμην μου, εν μπορώ παρά να νιώσω χαράν για τα κοπέλια που έχουν με την σειράν τους την ευκαιρίαν να ζήσουν κάτι τέθκοιον τζιαι το ότι μπορούμεν να τους την προσφέρουμεν χωρίς ιδιαίτερην έγνοιαν για το οικονομικόν σκέλος, που ενδεχομένως να ταλαιπωρεί άλλες οικογένειες.

Εν τζιαι αθρώποι τα κοπέλια που θεωρώ έχουν ωριμάσει πολλά παραπάνω ήδη από ότι είχα εγώ αντίστοιχα ωριμάσει στην ηλικίαν τους. Ο ένας επέρασεν θκυό χρόνια στην Ιταλίαν, φοιτώντας σε έναν που τα UWC λύκεια ενώ ο άλλος έμεινεν τρεις μήνες στο Λουτράκι για την σχολήν του Μηχανικού ως υποψήφιος δόκιμος. Έχουν δηλαδή ήδη αντεπεξέλθει μια χαρά στην διαδικασίαν μετάβασης τζιαι παραμονής για σημαντικόν χρονικόν διάστημαν μακριά που την μάμμαν τζιαι τον παπάκην. Άσε που τα τελευταία χρόνια κινούνται σχεδόν αυτόνομα τζιαι ο χρόνος μας μαζίν τους ήταν ήδη αρκετά περιορισμένος, αφού εκάμναν έναν σωρόν πράματα χωρίς εμάς, είτε οι θκυό τους είτε ξεχωριστά ο καθένας, με τες εκάστοτες παρέες τους. Εν τους φοούμαι καθόλου.

Πάραυτα έχω μιαν τάσην εγρήγορσης, εν θέλω να πάρω τίποτε ως δεδομένον, ειδικά λλίες μόλις μέρες μετά που εφύαν. Ο χρόνος που περνά λειτουργεί θετικά στην προσαρμογήν μας ούλλους αλλά μια έξτρα έγνοια εν βλάφτει ώσπου να συνηθίσουμεν. Μεγαλώνοντας γίνεται συνέχεια πιο προφανές πόσον εύθραυστα τζιαι μη δεδομένα μπορεί να γίνουν ούλλα στες ζωές μας τζιαι η υπερβολική σιουρκά ενδέχεται να εν εξίσου ύβρις όσον η υπερβολική ανησυχία τζιαι ο υπερπροστατευτισμός. Ήμουν πάντα αισιόδοξος άθρωπος τζιαι τούτον υπήρξεν πολλές φορές ο λόγος απογοητεύσεων αλλά εν κάτι που έρκεται με τον χαρακτήραν μου, εν το κάμνω επί σκοπού. Εννά παν ούλλα καλά. Τζιαι με τα κοπέλια, τζιαι με μας δακάτω.

Ώσπου να το συνηθίσουμεν, stay cool and keep rocking!