Ουϊσκυ, λίμνες τζιαι Metallica

'Ηταν αρχές του χρόνου τζιαι εξέραμεν ότι οι Metallica έρκουνται Αθήνα, οπότε η παρέα ετέθηκεν σε συναγερμόν για να εξασφαλισουμεν εισιτήρια. Που πολλά νωρίς εστηθήκαμεν στο portal του παρόχου τζιαι μόλις άνοιξεν επιάσαμεν τρία διαφορετικά άτομα σειράν περιμένοντας να έρτει το γυρίν μας. Ελοαρκάζαμεν όμως χωρίς τον ξενοδόχον, δηλαδή την καλαμαρίστικην πόρωσην. Διερωτούμαι τζιείνος ο λαός γιατί κλαίει ούλλη μέρα για την οικονομικήν του ανέχειαν όταν μπορεί σε λλία λεπτά να εξαντλήσει δεκάδες σιηλιάες εισιτήρια με ελάχιστην τιμήν πάνω που €100. Κάπως έτσι, όταν άνοιξεν για το γυρίν μας η σελίδα, εν είχαν μείνει εισιτήρια. Μόνον οι φάρμες δακάτω στο Δάλιν μπορούν να αντιληφθούν πόσον εχτίτζιασα. Ούτε εμείς γινούμαστεν νεόττεροι για να περιμένουμεν άλλην ευκαιρίαν ούτε οι Metallica, που εκαβαντζώσαν τα 60.

"Που παίζουν μετά" εσκέφτηκα τζιαι η σχετική διερεύνηση έφκαλεν "Γλασκώβη". 

"Θα πάμεν Γλασκώβην καλό" τζιαι εμπήκα στην σελίδαν αγοράς εισητηρίων για την συγκεκριμένην πόλην. Ήταν φοϊτσιάρικον. Η πλατεία ήταν ήδη ξεπουλημένη τζιαι μπροστά στα μμάθκια μου επουλιούνταν όσα εισητήρια ήταν σε προσιτές τιμές. Εθκιάλεξα μιαν κερκίδαν, τέσσερις θέσεις τζιαι χωρίς σχεδόν δεύτερην σκέψην αγόρασα τα εισητήρια. Ο κύβος ερρίφηθη.

Ενημέρωσα τους υπόλοιπους για την επιλογήν τζιαι εν μου επροκάλεσεν καμμιάν έκπληξην όταν αποφασίσαν να μας ακολουθήσουν. Στην Σκωτίαν εξάλλου έχουμεν κόσμον δικό μας που μας εζητούσεν να βάλουμεν στο πρόγραμμαν μιαν συναυλιακήν μετάβασην τζιεικάτω, τζιαι ιδού που το εκαταφέραμεν.

Λλίους μήνες μετά, ήμαστεν οικογενειακώς στο αεροπλάνον για Λονδίνον-Γλασκώβη. Αποφασίσαμεν να πάμεν θκυό μέρες πριν την συναυλίαν τζιαι να φύουμεν τρεις μέρες μετά, συνδυάζοντας την με περιδιάβασην σε μιαν χώραν που εν είχαμεν ποττέ ως τότε την ευκαιρίαννα επισκεφτούμεν. Εμείναμεν σε έναν airbnb κοντά στο αεροδρόμιον τζιαι ενοικιάσαμεν αυτοκίνητον για μεγαλλύττερην ευχέρειαν κίνησης εκτός πόλης, κάτι που συστήνω ανεπιφύλακτα, αφού οι τιμές εν λογικές τζιαι η κίνηση στους δρόμους ανέξοδη τζιαι αρκετά ασφαλής. Άσε που οδηγούν αριστερά του δρόμου όπως δακάτω.

Η πρώτη μέρα μετά την άφιξην εχωρίστηκεν σε μιαν πρωινήν εξόρμησην στην διάσημην Loch Lomond, βόρεια της Γλασκώβης τζιαι σε μιαν απογευματινήν βόλταν στο κέντρον της πόλης. Ως Κυπραίος τζιαι λόγω οικογενειακών βιωμάτων εν βαρκούμαι να απολαμβάνω πράσινον τζιαι τρεχούμενα νερά, τζιαι το επαρχιακόν τοπίον της Σκωτίας εν έσιει λάθος που τούτην την άποψην. Η λίμνη τζιαι η περιοχή γυρόν της ήταν μαγευτική, μέσα στην ηλιοφάνειαν που μας έτυχεν κατ' εξαίρεσην στες μέσες συνθήκες του τόπου, που εν συννεφιά τζιαι βροσιές ολόχρονα. Οι μιτσιοί εκάμαν καγιάκ τζιαι εμείς επισκεφτήκαμεν το αποστακτήριον Luss που ήταν πάραδίπλα, δοκιμάζοντας το ουϊσκι τζιαι το τζιν που παράγεται. Το απόγευμαν εκατεβήκαμεν στο ιστορικόν κέντρον της Γλασκώβης, που εν απλά εντυπωσιακόν, ιδιαίτερα οι τεράστιοι καθεδρικοί, το πανεπιστήμιον τζιαι η νεκρόπολη. Εδοκιμάσαμεν κάποια τοπικά εδέσματα, που ήταν αξιόλογα τζιαι κάποιες τοπικές μπύρες, που ήταν απογοητευτικές. Όπως ήταν τζιαι η απόδοση της εθνικής Σκωτίας με την Βραζιλίαν, όπου έχασεν με τριάραν τζιαι αποχαιρέτισεν άδοξα το παγκόσμιον, εν μέσω απογοήτευσης των οπαδών της που εκυκλοφορούσαν παντού με τες σημαίες τζιαι τες φανελλούες τους. Κάποιαν στιγμήν εντοπίσαμεν στον χάρτην έναν χώρον με τες περίφημες κελτικές standing stones τζιαι επήαμεν να τες δούμεν που κοντά. Το περιβάλλον αστικόν τοπίον τζιαι η συνειδητοποίηση ότι εν ήταν στην πραγματικότηταν κάποιον αρχαίον μέρος λατρείας αλλά κατασκεύασμαν του 1979, εμείωσεν κάπως της συγκίνησην, αλλά το εφφέ ήταν γοητευτικότατον. Επεράσαμεν το υπόλοιπον του απογεύματος σε έναν κοντινόν adventure shop, όπου οι μιτσιοί, που εν ψώνια στες σχετικές outdoor δραστηριότητες, εδώσαν της πιστωτικής μου τζιαι εκατάλαβεν.

Η Πέμπτη ήταν η μέρα της συναυλίας οπότε το πρωίν επήαμεν μιαν κοντινήν βόλταν στα δυτικά, όπου εν ο ωκεανός τζιαι κάποια αξιοθέατα, όπως κάστρα τζιαι μνημεία του αθρώπου τζιαι της φύσης. Το μεσημέριν έπρεπεν να είμαστεν πίσω για να πιάσουμεν το τραίνον για το κέντρον τζιαι μετά το γήπεδον, το Hampten Park, έναν που τα πιο μεγάλα στον κόσμον. Όπερ και εγένετο. Η αρνητική μας εμπειρία που την Μπρατισλάβα, όπου επήραμεν το αυτοκίνητον τζιαι εγκλωβιστήκαμεν για ώρες μέσα στην κίνησην, χάνοντας τα πρώτα gigs της συναυλίας των AC/DC έκαμεν μας να ξεκινήσουμεν πολλά νωρίς τζιαι να χρησιμοποιοήσουμεν τα αξιόπιστα τραίνα της πόλης. Το αποτέλεσμαν αντάμοιψεν μας, τουλάχιστον στην μετάβασην, αφού ήμαστεν μέσα στο γήπεδον, έχοντας αγοράσει τες φανέλες μας τζιαι φάει στα τοπικά βρωμιάρικα, αρκετά πριν αρκέψει το πρώτον που τα τρία συγκροτήματα του προγράμματος. Η δε θέση μας στες κερκίδες, σε αντίθεσην με σχεδόν ούλλες τες άλλες μας συναυλιακές εμπειρίες, όπου ήμαστεν πλατείαν, εδιούσεν μας άπλετην θέαν της σκηνής χωρίς να εν ιδιαίτερα μακριά, ούτε να συγκρίνεται όμως με την εμπειρίαν του να είσαι μπροστά στην σκηνήν. Στην ηλικίαν μου, κακώς ή κακώς προτιμώ το βόλεμαν που την σχετικήν ταλαιπωρίαν, σε αντίθεσην με τους μιτσιούς που θα εθέλαν να μουντάρουν μέσα στα mosh pits.

Οι Knocked Loose ήταν άγνωστοι για μέναν, έτσι εν είχα απαιτήσεις. Ήταν ξεσηκωτικοί χωρίς να παίζουν κάτι φοβερόν. Ο ήχος δυστυχώς ήταν ασύμμετρος, με τα ντραμς να σιεπάζουν μεγάλον μέρος των άλλων οργάνων τζιαι της φωνής.Κάτω στην πλατείαν όμως η επίδραση του front man ήταν έκδηλη με πολλαπλά mosh pits.

Οι Gojira εν αδυναμία των κοπελιών τζιαι επαρακολουθήσαμεν τους με αδημονίαν, ουρλιάζοντας με ενθουσιασμόν όποτε άρκεφκεν έναν που τα γνωστά τους κομμάθκια. Ο ήχος ήταν πολλά καλλύττερος, με εξαίρεσην τες φωνές, που κάπου εχάνουνταν σε έντασην όταν εμπαίναν δυνατά τα riffs των κιθάρων. Ήταν προφανές ότι το σύστημαν ήταν ρυθμισμένον πάνω στους Metallica, προκαλώντας τούτην την ανομοιογένειαν στα προηγούμενα συγκροτήματα. Πάραυτα ευχαριστηθήκαμεν heavy metal, σε μιαν πολλά καλήν προθέρμανσην για τα ιερά τέρατα που ακολουθούσαν.

Οι Metallica εφκήκαν με τους ήχους του Ennio Moriicone, τζιαι έναν βίντεο με την σκηνήν του Τούκο μέσα στο νεκροταφείον που το "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος", έναν που τα πιο cult spagghetti western ever. Αρχίσαν με το For whom the bell tolls τζιαι εν ερίξαν ποττέ τον ρυθμόν, παίζοντας κυρίως επιτυχίες που ούλλα τα άλμπουμ, ιδιαίτερα τα πιο παλιά τζιαι αγαπημένα τους. Είσιεν τζιαιρόν να πορωθώ τόσον σε συναυλίαν τζιαι με το τέλος είχα σχεδόν χάσει την φωνήν μου που το τραγούδιν τζιαι τες ζητωκραυγές. Πελλαμός! Η δε αποχώρηση που το γήπεδον τζιαι η επιστροφή στο σπίτιν ήταν μεν κουραστική λόγω του τεράστιου πλήθους αλλά έγινεν με τάξην, συνεχήν ροήν τζιαι ασφάλειαν, κάτι που έδειξεν την οργανοτικότηταν των Σκωτσιέζων τζιαι το πόσον σέβουνται τους επισκέπτες στην χώραν τους.

Η Παρασκευή ήταν η δεύτερη μέρα για εκδρομήν, τζιαι επιάσαμεν τον δρόμον για τα δυτικά τζιαι το Εδιμβούργον, αφού πρώτα εκάμαμεν θκυό υπέροχους σταθμούς. Με την Αγάπην έχουμεν παρακολουθήσει ολόκληρην την σειράν Outlander τζιαι εθέλαμεν να πάμεν έστω σε έναν που τα μέρη όπου εσυνυπήρξαν ο Jamie Fraser με την Sassenach του. Τούτον ήταν το Lallybroch, το κατά κόσμον Midhope Castle, λλίην ώραν έξω που το Εδιμβούργο. Ο τζιαιρός είσιεν επιστρέψει στες εργοτασιακές του ρυθμίσεις, με συννεφκιάν τζιαι βροσιήν αλλά τούτον εν μας επτόησεν καθόλου. Το μέρος ήταν μαγευτικόν τζιαι το κάστρον εξύπνησεν μας την συγκίνησην της σειράς που είχαμεν απολαύσει παρέαν. Βέβαια υπό το φως της απομυθοποίησης πάντα χάνεται μέρος της μαγείας, αλλά η όλη εμπειρία άξιζεν τον κόπον, τουλάχιστον για μέναν τζιαι την Αγάπην, αφού οι μιτισοί επιάσαν μας στο δούλεμαν.

Πριν πάμεν στο Εδιμβούργον, εντοπίσαμεν έναν άλλον κάστρον στα πέριξ, υπό το εξαιρετικά ενδιαφέρον όνομαν Blackness. Φτάνοντας στην περιοχήν, αντιληφθήκαμεν έναν υπέροχον, συνώνυμον χωριουδάκιν με μεσαιωνικόν αέραν, οπότε αφού εφκάλαμεν τες φωτογραφίες μας στο παραθαλάσσιον, υποβλητικόν κάστρον, εκάτσαμεν σε μιαν ιδιαίτερην μπυραρίαν/ ταβέρναν για τοπικά ψαρικά. Που τες πιο άρτιες γαστρονομικές μας εμπειρίες στο εν λόγω ταξίδιν έχω να πω. Αμέσως μετά επετύχαμεν τον ηλικιωμένον ιδιοκτήτην του παρακείμενου αποστακτηρίου, τζιαι έκαμεν μας μιαν περιήγησην στο γραφικόν του χώρον, όπου εξακολουθεί να παράγει ουίσκυ, τζιν τζιαι ρούμιν, τα οποία μπορεί κάποιος να προμηθευτεί στην ταβέρναν.

Το Εδιμβούργον ήταν εντυπωσιακόν, ειδικά για κάποιον σαν εμέναν που λατρεύει τα εντυπωσιακά ιστορικά μνημεία. Γεμάτον τεράστια, επιβλητικά κτίρια, ναούς, μουσεία, βιβλιοθήκες, φρούρια τζιαι κάστρα, η πόλη θέλει μέρες να την δεις στοιχειωδώς, αλλά η πρώτη γεύση τζιείνου του απογεύματος ήταν πολλά καλή. Χρωστούμεν της τουλάχιστον ακόμα μιαν επίσκεψην. Καλά να είμαστεν.

Την νύχταν είχαμεν στραφεί στην Γκασκώβην τζιαι εβρεθήκαμεν με την υπόλοιπην συναυλιακήν παρέαν τζιαι τον σκωτσιεζοποιημένον φίλον μας για πίτσαν τζιαι ουίσκυ testing. Εσιαιρετίσαμεν τους γιατί εφεύκαν την επομένην τζιαι ήταν η τελευταία μας συνάντηση υπό το τρέχον δρώμενον.

Το Σάββατον ήταν η τελευταία ευκαιρία περιδιάβασης, αφού η Κυριακή ήταν η μέρα της επιστροφής. Αποφασίσαμεν οικογενειακώς να επισκεφτούμεν το περίφημον Kelvingrove Art Gallery And Museum, έναν μέρος που τζιαι μόνον ως κτίριον αξίζει να το δει κάποιος. Θέλει δε μέρες για να μελετήσεις στοιχειωδώς το περιεχόμενον του, που επεριλάμβανεν σχεδόν τα πάντα, που φυσικήν ιστορίαν τζιαι ανθρώπινην ιστορίαν, αναγενννησιακήν τζιαι μοντέρναν τέχνην τζιαι τεχνολογίαν. Αν δεν μας επεριόρισεν ο χρόνος στάθμευσης, θα εμεινίσκαμεν εύκολα ολόκληρην την ημέρα. Αντί αυτού επήαμεν μιαν βόλταν που τον Βοτανικόν κήπον της Γλασκώβης, μιαν καταπράσινην περιοχήν δίπλα που τον ποταμόν Clyde. Είχαμεν αρκήσει τζιαι τα περίπτερα είχαν κλείσει αλλά ο περιβάλλον χώρος με τα εξωτικά, για έναν Κυπραίον, δέντρα τζιαι φυτά εγέμωσεν εύκολα το απόγευμα μας. Ενδιάμεσα ευχαριστηθήκαμεν έναν γεύμαν σκωτσιέζικης υφής (εν θα έλεα ότι εν που τα ατού της χώρας το φαίν αλλά πάντα εν ενδιαφέρον να δοκιμάζεις νέα πράματα) τζιαι εψουμνίσαμεν κάποια τελευταία προϊόντα που έναν τεράστιον mall στην περιφέρειαν.

Ακόμα τζιαι να μεν άξιζεν ο τόπος, μόνον τζιαι μόνον η συναυλία θα με άφηνεν πλήρως ικανοποιημένον. Αλλά ο τόπος ήταν θαυμάσιος, οι εμπειρίες που εζήσαμεν μοναδικές τζιαι οι αναμνήσεις που εμαζέψαμεν πολύτιμες. Συστήνω την Σκωτίαν ανεπιφύλακτα τζιαι ελπίζω να έχω την ευκαιρίαν να την ξαναεπισκεφτώ, ειδικά τα θρυλικά της highlands που εκόφκαν νάκκον μακριά για να πάμεν να τα δούμεν τούτην την στράταν.

Ώσπου να ξαναπάμεν, stay cool and keep rocking!

Συγγραφικόν απωθημένον

 

Εντάξει εν υπερβολή η λέξη, έννεν απωθημένον per se, εν πιο πολλά bucket list item. Είχα το αναφέρει παλιά τζ̆ιόλις, ότι εν μια που τες "εκκρεμότητες" στην "γραμμήν της ζωής μου", να φκάλω έναν βιβλίον με το όνομαν μου πάνω, εκτός που τες διπλωματικές μου στα πανεπιστήμια που εφοίτησα. Υλικόν θα έπιαννα που το blog, σε μιαν προπάθειαν θκυό σε έναν, όπου θα εξασφάλιζα μιαν κάποιαν "διαιώνισην" κάποιων στοιχειωδώς αξιόλογων αναρτήσεων τζ̆αι θα είχα τζ̆αι έτοιμον υλικόν για το πρώτον μου σύγγραμμαν χωρίς ιδιαίτερον έξτρα κόπον.

Ήδη τούτον έγινεν, έστω τζ̆αι τσαπατσούλλικα, τζ̆αι όποιος γουστάρει μπορεί να έβρει έναν, λλίον προχειρο-μεταφρασμένον στα αγγλικά, πόνημαν τζ̆αι να το παραγγείλει που την Amazon δαμέ:

Woofis the Blogdog

Έχω μαζέψει πολλά παραπάνω υλικόν τζ̆αι έκαμα του μιαν αρχικήν σύνταξην, ώστε να το στείλω για έκδοσην σε ελληνικόν εκδοτικόν οίκον. Έχω μιαν εμπειρίαν που τες προσπάθειες του παπά μου, ο οποίος έσ̆ιει δοκιμάσει τούτην την οδόν τζ̆αι πετυχαίνεις θκυό πράματα: πρώτον εν χρειάζεται να τυπώσεις αντίτυπα, αφού το βιβλίον σου παραγγέλλεται διαδικτυακά τζ̆αι ο εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει την εκτύπωσην τζ̆ιαι αποστολήν σε ολόκληρον τον πλανήτην. Δεύτερον, η έκδοση μπορεί να γίνει στα ελληνικά, κάτι που εν προσφέρει, believe it or not, η Αμαζον, εξ ου τζ̆αι αναγκάστηκα να μεταφράσω τες αναρτήσεις που έβαλα στο πρώτον βιβλιαράκιν πιο πάνω. Πλάκαν πλάκαν, συνάοντας τες αναρτήσεις που μου αρέσκουν τζ̆αι ταξινομώντας τες βάσει έτους, εσυναχτήκαν οκτώ βιβλιαράκια. Κάποιαν στιγμήν προσεχώς φιλοδοξώ να στείλω το πρώτον για έκδοσην τζ̆αι αναλόγως αποτελέσματος μπορεί να στείλω τζ̆αι άλλα.

Παρόλον που είμαι κατά βάσην φυγόπονος τζ̆αι αποφεύγω την εμβάθυνσην στο οτιδήποτε γιατί βαρκούμαι εύκολα, νιώθω ότι το να συνάξω απλά το τι έγραφα τόσα χρόνια δαμέσα τζ̆αι να το κάμω βιβλία εν πολλά τεμπέλικον ακόμα τζ̆αι για μέναν. Αν θέλω να λογίζουμαι έστω τζ̆αι τύποις συγγραφέας, θα ήταν καλόν να γράψω κάτι πιο εκτεταμένον τζ̆αι δουλεμένον. Πριν κάποια χρόνια είχα αρκέψει να γράφω έναν μυθιστόρημαν επιστημονικής φαντασίας αλλά ήβρα το εξαιρετικά δύσκολον, τόσον να παράγω την έκτασην τζ̆αι την πλοκήν της υπόθεσης με τρόπον εκλυστικόν όσον τζ̆αι το να φανώ πρωτότυπος. Επειδή δε έχω θκιαβάσει δεκάδες τέθκοια βιβλία, ήταν καταθλιπτικόν πόσον ελλιπές μου εφαίνετουν το αποτέλεσμαν.

Αποφάσισα έτσι να δοκιμάσω κάτι άλλο: διηγήματα. Μικρές σχετικά δηλαδή ιστορίες με έμπνευσην κυρίως που την δικήν μου ζωήν, διανθισμένες όμως με ψήγματα φαντασίας τζ̆αι εκ των υστέρων λεπτομέρειες, αφού εν αδύνατον να αποδώσεις το τι έζησες δεκαετίες μετά που σου εσυνέβην.

Πάραυτα, έχοντας ήδη γράψει κείμενον σεβαστής έκτασης, ήβρα τούτην την κατάστασην πολλά πιο προσιτήν τζ̆αι, υποψιάζουμαι, ενδιαφέρουσαν για όποιον εννά κληθεί στο μέλλον να τα θκιαβάσει. Κάπου είχα θκιαβάσει εξάλλου ότι η ίδια η ζωή εν εξόχως πιο ενδιαφέρουσα που οτιδήποτε μπορεί να σκαρφιστεί η φαντασία. Όταν με το καλόν μαζευτεί κείμενον "ικανής έκτασης", πολλά πιθανόν να το προωθήσω επίσης για έκδοσην.

Που τζ̆ιαμέ τζ̆ιαι τζ̆ιει, εν με απασχολεί ιδιαίτερα αν θα πουληθεί ή πόσοι εννά το θκιαβάσουν. Όπως εν με έκοφτεν πόσοι εννά ακούσουν στο spotify ή αλλού τα θκυό τραούθκια των Sabotage που εμπήκα στον κόπον να ηχογραφήσω. Το ψὠνιον εν ψώνιον, ασχέτως τι εννά πει ο ένας ή ο άλλος.

Ώσπου να εκδόσω την πρώτην (τζ̆αι μάλλον τελευταίαν) μου συλλογήν διηγημάτων, stay cool and keep rocking!

Άτομον τζιαι κολλεκτίβα

 

Κάθε πρωίν που πρωτοαννοίεις τα μμάθκια σου, κάθε νύχταν λλίον πριν ποτζ̆οιμηθείς, είσαι εσύ τζ̆αι ο εγκέφαλος σου. Κανένας άλλος. Το πρώτον δευτερόλεπτον της γέννησης σου τζ̆αι το τελευταίον πριν τον θάνατον σου, το ίδιον. Σε ολόκληρην την ζωήν σου αντιλαμβάνεσαι τον κόσμον γυρόν σου τζ̆αι κάθε εμπειρίαν που σου προσφέρει, θετικήν ή αρνητικήν, μέσα που τούτον το όργανον, στο οποίον κανένας άλλος εν μπορεί να μπει τζ̆αι να θκιαβάσει τι σκέφτεσαι ή αισθάνεσαι. Οι άλλοι ξέρουν ότι τους λαλεί ο δικός τους εγκέφαλος, ο οποίος έννεν ακριβώς ο ίδιος με τον δικόν σου, ενίοτε εν πιο πολλά διαφορετικός, τζ̆αι κάπως έτσι κάθε άθρωπος εν μοναδικός, όσον τζ̆αι να μοιάζει με τους υπόλοιπους στα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Που την πρώτην μέραν που έρκεσαι στον κόσμον είσαι ήδη ενταγμένος σε μιαν ομάδαν, ή κολλεκτίβαν όπως εν η πιο διανοουμενίστικη λέξη. Έσ̆ιεις γονείς, ίσως αδέρφια, οικογένειαν, συγγενείς. Εν επιλέγεις τούτην την κολλεκτίβαν, τζ̆είνη εν που σε επέλεξεν, τροποντινά, αποφασίζοντας να σε "δημιουργήσει" τζ̆αι ερχόμενος στον κόσμον είσαι πλήρως εξαρτημένος που λλόου της, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Μεγαλώνοντας γίνεσαι ούλλον τζ̆αι πιο αυτόνομη οντότητα αλλά οι δεσμοί που αναπτύσσουνται, εφόσον φυσικά εν στοιχειωδώς υγιείς, μεινίσκουν μαζί σου για πάντα.

Ο άθρωπος εν φύσει κοινωνικόν ζώον είπαν οι αρχαίοι, έσ̆ιει ανάγκην τζ̆αι άρα επιζητά την ένταξην του σε κολλεκτίβες, αλλιώς μαραζώνει στην μοναξιάν. Ορισμένοι σοφοί επήαν έναν βήμαν παραπάνω τζ̆αι εκακοχαρακτηρίσαν όσα άτομα απέχουν που κάποιον έστω είδος συμμετοχής στην "πόλην", υπονοώντας την κολλεκτίβαν που χειρίζεται ποικιλοτρόπως την εξουσίαν, τον ορισμόν δηλαδή του πως πρέπει να ζούμεν μαζίν επιδιώκωντας κοινούς στόχους, συμπεριφερόμενοι κατά βάσην με τον λεγόμενον "χρυσόν κανόναν", πράττοντας ότι θα εθέλαμεν να πράξουν για μας τζ̆αι αποφεύγοντας να συμπεριφερτούμεν με τρόπον που δεν θα μας άρεσκεν να υποστούμεν.

Μέσα στους αιώνες εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού, που φυσικά εν πολλά πιο πρόσφατος τζ̆αι βραχύβιος, τόσον που τον ίδιον τον πλανήτην όσον τζ̆αι που την ύπαρξην του ίδιου του αθρώπου που τον έκτισεν, αναπτύξαμεν κοσμοθεωρίες σύνθετες που αποπειρούνται να έβρουν τον βέλτιστον τρόπον συνύπαρξης ώστε να τηρείται στοιχειωδώς ο χρυσός κανόνας, να επιτυγχάνεται στοιχειώδης κοινωνική ειρήνη τζ̆αι να εξασφαλίζεται στοιχειώδης υγεία τζ̆αι ευτυχία για ούλλους. Τούτες οι κοσμοθεωρίες, μέσα στην πολυπλοκότηταν τους, προσπαθούν τελικά να απαντήσουν έναν θεμελιώδες ερώτημαν: ποιον εν πιο σημαντικόν, άρα ποιον πρέπει να αποτελεί την προτεραιότηταν μας, το άτομον ή η κολλεκτίβα;

Μέρος των αθρώπων θεωρεί το άτομον πιο σημαντικόν τζ̆αι άλλον μέρος την κολλεκτίβαν. Εδώσαν τζ̆αι ονόματα στες κοσμοθεωρίες τους, καπιταλισμός τζ̆αι σοσιαλισμός. Ο καπιταλισμός ουσιαστικά θεοποιεί το άτομον τζ̆αι θεωρεί τες κολλεκτίβες αναγκαίον κακόν. Ο σοσιαλισμός θεοποιεί την κολλεκτίβαν τζ̆αι υπαγορεύει ότι το άτομον πρέπει να υποτάσσεται στην κολλεκτίβαν τζ̆αι το λεγόμενον "κοινόν καλόν". Τζ̆αι οι θκυό ευαγγελίζουνται έναν ουτοπικόν κόσμον ειρήνης τζ̆αι ευμάρειας. Στα ονόματα τζ̆αι των θκυό έχουν γίνει, τζ̆αι γίνουνται, τρομακτικοί πόλεμοι που συνεχίζουνται ως τα σήμερα.

Ποιος έσ̆ιει δίκαιον; Οι ατομιστές ή οι κολλεκτιβιστές; Όπως έγραψα ήδη, ο κάθε άθρωπος ξέρει καλά τι διαδραματίζεται μέσα στον εγκέφαλον του, οι υπόλοιποι μπορούν μόνον να εικάσουν, αφού έναν μέρος του πάντα εννά είναι κρυμμένον. Κάθε άθρωπος έρκεται στον κόσμον εξαρτημένος που κάποιαν κολλεκτίβαν, που αν δεν τον φροντίσει στην φάσην της ανημποριάς του εν θα επιβιώσει. Που την άλλην, κάθε κολλεκτίβα εν το σύνολον των μελών της. Χωρίς την συμμετοχήν τους διαλύεται εξ ορισμού. Έννεν τυχαίον που κάθε άτομον συμμετέχει σε πολλές τζ̆αι διάφορες κολλεκτίβες κατά την διάρκειαν της ζωής του. Αν δεν επιλέξει βέβαια να απομονωθεί, όπως κάμνουν οι μοναχοί διαφόρων θρησκειών, επειδή έχουν την εντύπωσην ότι έτσι, μακριά που την ανθρώπινην κολλεκτίβαν γενικώς, έρκουνται πιο εύκολα κοντά στον "θεόν".

Προσωπικά εν είμαι σε θέσην να δώσω ολοκληρωμένην απάντησην. Αναλόγως της κατάστασης αρέσκει μου η μοναξιά, εν χρειάζουμαι κανέναν για να "περάσω καλά". Έσ̆ιει όμως πολλές περιπτώσεις που η συνύπαρξη με κολλεκτίβες βελτιώνει την ζωήν μου, ενίοτε γίνεται απαραίτητη, ειδικά αν μπορεί να μου προσφέρει αγαθά τζ̆αι υπηρεσίες που μόνος μου είμαι ανήμπορος να εξασφαλίσω. Για την ώραν εν ασφαλές να γράψω ότι άτομα τζ̆αι κολλεκτίβες εν αλληλένδετα τζ̆αι αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία. Το έναν εν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλον. Που τούτην την άποψην αναπτύσσεται έναν είδος ισότητας στην σημασίαν τζ̆αι το ειδικόν βάρος ενός εκάστου. Ουδέποτε πλέον εν θα ππέσω στην πλάνην θεοποίησης είτε του ενός, είτε του άλλου. Γενικώς εδώ τζ̆αι χρόνια εν υπάρχει τίποτε, κατά την γνώμην μου, άξιον θεοποίησης.

Αν μιαν ημέραν το άτομον αποκτήσει πλήρην απεξάρτησην που την κολλεκτίβαν ή η κολλεκτίβα που το άτομον, τότε μάλλον εννά έχουμεν εξελικτεί σε έναν παντελώς διαφορετικόν είδος. 

Ώσπου να εξελικτούμεν σε νέον είδος, stay cool and keep rocking!