Έχω την έντονην εντύπωσην ότι εξανάγραψα κάτι για το όλον θέμαν του θανάτου αλλά βαρκούμαι να κάτσω να δω αν ισχύει. Εν που τα κακά τόσον της μακροβιότητας του blog όσον τζιαι της δικής μου, εμφανώς εξασθενούμενης μνήμης. Το γήρας ουκ έρχεται μόνον, για να πιντώσουμεν στο απόφθεγμαν του τίτλου.
Πάντως ισχύει σε μεγάλον βαθμόν ο τίτλος, εν υπάρχουν "τάξεις" όσον αφορά τον θάνατον, η μεταχείριση του σύμπαντος, τουλάχιστον εξ' όσων γνωρίζουμεν ως σήμερα, εν η ίδια είτε είσαι πλούσιος, φτωχός, όμορφος, άσιημος, έξυπνος, βλάκας κλπ. Τζιείνον που ταξινομεί κάθε άθρωπον για όσους αφήνει πίσω του εν το πως έζησεν κυρίως, αφού άμα πεθάνει ολίγην σημασίαν έσιει τούτον για τον ίδιον. Ειδικά για μας τους άθεους, που θεωρούμεν πελλάρες ούλλες τες μεταφυσικές θεωρίες των θρησκειών για το τι γίνεται μετά.
Το άλλον μεγάλον κοινόν που μας ενώνει μπροστά στο αναπόφευκτον του θανάτου εν ο φόβος. Με εξαίρεσην τους ψυχικά ασθενείς, ή προσωρινές καταστάσεις αναστολής της λογικής λόγω έκκλυσης ορμονών ή χρήσης ουσιών, ούλλοι φοούμαστεν το ενδεχόμενον του θανάτου. Μεγάλον μέρος τούτου του φόβου εν έμφυτος, εν τον ελέγχουμεν καν τζιαι εν η βάση του ενστίκτου της φυγής ή της μάχης που λέμεν. Πολλοί που μας μπορούμεν να το παίζουμεν κυνικοί ή παλλικάρκα αλλά εν υπάρχει τίποτε πιο ανθρώπινον που τον φόβον του θανάτου. Γι'αυτόν τζιαι εν τόσον εντυπωσιακόν για μας να παρατηρούμεν συμπεριφορές που φαίνεται κάπως να τον αψηφούν τζιαι ηρωοποιούμεν τέθκοιες καταστάσεις με την πιο μεγάλην ευκολίαν.
Προσωπικά μια ερώτηση που έχω θέσει στον εαυτόν μου μέσα στα χρόνια εν η εξής: εν όψει του ότι κάποιαν μέραν εννά πεθάνω, μια σκέψη που με τρομάζει ακόμα τζιαι όταν την φέρω στο μυαλόν μου φευγαλέα, πόσον μάλλον όταν φτάσει, μήπως θα ήταν καλλύττερον να μεν είχα ζήσει καν; Εξάλλου η πιθανότητα της ύπαρξης μου μπροστά στην πιθανότηταν να μεν είχα υπάρξει ποττέ εν υποπολλαπλάσια.
Συνήθως η απάντηση φκαίννει αβίαστα: η ζωή εν τόσον τεράστιον δώρον, τόσον μεγάλον προνόμιον, που το να την φτύνεις γιατί φοάσαι την κατάληξην αποτελεί έναν είδος ύβρης απέναντι σε όσους εν εζήσαν καν. Η δε διάρκεια ζωής του μέσου αθρώπου εν πολλές δεκαετίες πλέον, εν αντιθέσει με την διάρκειαν του θανάτου του, που εν σίουρα πολλά πιο μικρή.
Τούτον το τελευταίον εν σημαντικόν για μέναν. Ο τρόπος που εννά πεθάνει κάποιος εν πολλά σημαντικός. Κάποιος μπορεί να πεθάνει σε δευτερόλεπτα, άλλος να ξέρει ότι πεθανίσκει για μέρες, ή παραπάνω. Κάποιος μπορεί να πεθάνει χωρίς να το πάρει καν είδησην, επειδή ήταν στην μέσην μιας έκρηξης ή επειδή ήρτεν στον ύπνον του ή επειδή ήταν τόσον ηλικιωμένος που που εν ήταν καν σε θέσην να το αντιληφθεί.
Πάλε όμως, τούτα αφορούν κυρίως τους επιζήσαντες του θανάτου μας. Εμείς, αν έχουμεν πεθάνει πλέον, είτε τούτον ήταν φρικτόν τζιαι παρατεταμένον, είτε γλήορον τζιαι ανώδυνον, εν υπάρχουμεν πλέον για να μας προβληματίσει, εν κυρίως εστία ταλαιπωρίας για όσους εμείναν πίσω με την συγκεκριμένην γνώσην. Εν η επικούρεια στάση περί θανάτου, τζιαι προσωπικά γουστάρω Επίκουρον!
Η άλλη διάσταση περί θανάτου εν η ποιότητα της ζωής ενός εκάστου. Αν η ζωή εν γεμάτη ευτυχίαν, τότε η απώλεια της γίνεται αντίστοιχα αβάστακτη. Αν η ζωή που ζει κάποιος εν ένας συνεχής πόνος, τότε ο θάνατος προφανώς έρκεται σαν λύτρωση. Τούτον βέβαια αφορά εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόναν. Τζιαι εγείρει το θέμαν του δικαιώματος στην ευθανασίαν, με το οποίον αθθυμούμαι ότι έχω ασχοληθεί στο παρελθόν. Ατς!
Μια άλλη κλασική πτυχή του θανάτου εν η προοπτική της αθανασίας. Οι θρησκείες τάσσουν μας μετα θάνατον ζωήν κάποιας μορφής, υπό κάποιες προϋποθέσεις που θέτουν ώστε να μας εντάξουν στους κόλπους τους. Ζήσε με τρόπον που να εξασφαλίζει ότι εννά συνεχίσεις να υπάρχεις κάπως μετά που εννά πεθάνεις. Τζιαι αν θα ζεις ευτυχισμένα, ή δυστυχισμένα. Σαν αγγελάκιν στα σύννεφα δοξολογώντας τον αόρατον φιλαράκον ή σαν υποκείμενον αιώνιου βασανισμού που θκιαολούθκια. Σαν αετός ή σαν σκουλούτζιην. Οι θρησκείες υποβάλλουν μας ότι ο πυλώνας της ηθικής του αθρώπου εν ο φόβος της μεταθανάτιας τιμωρίας, βάσει της οποίας εξωθείται στο να ζει ενάρετα σε τούτην την ζωήν. Φκάλλει έναν αρχικόν νόημαν τούτον, τζιαι έννεν περίεργον ότι οι τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν τους παραπάνω οπαδούς παγκοσμίως, παρά την πρόοδον της επιστήμης τζιαι της τεχνολογίας που έσιει ανατρέψει το μεγαλλύττερον μέρος των δοξασιών τους.
Που την άλλην, οι θρησκείες αποτυγχάνουν να μας τεκμηριώσουν το παραμικρόν όσον αφορά τούτην την μεταθανάτιαν κατάστασην. Εν μετρά προφανώς η "αποκαλυπτική αλήθεια", δηλαδή κάτι οράματα κάποιων παπάδων, μοναχών ή σεληνιασμένων πιστών ως τεκμηρίωση, τουλάχιστον σε όσους που μας χρησιμοποιούμεν την λογικήν για να δούμεν πως λειτουργεί ο κόσμος, αντί το συναίσθημαν για να τον μετατρέψουμεν σε κάτι που γουστάρουμεν. Εν έσιει στραφεί κανένας πεθαμένος να μας πει αν όντως ισχύουν όσα τσαμπουνούν οι παπάες. Εν μετρούν όσοι "επεθάναν" για κάτι δευτερόλεπτα ή λεπτά τζιαι επρόλαβεν το υποσυνείδητον τους να στείλει παραισθήσεις εντός του εγκεφάλου τους.
Τέλος, τι σημαίνει για την χειροπιαστήν μας ζωήν τζιαι την πραγματικήν αξίαν της το ενδεχόμενον της αθανασίας. Αν θκιαβάσει κάποιος λογοτεχνίαν του φανταστικού, τα αθάνατα ξωτικά ζηλεύκουν τους θνητούς αθρώπους τζιαι την δίψαν τους για ζωήν, μπροστά στην αφόρητην ανίαν που τους προκαλεί η δική τους αέναη ύπαρξη. Κοινώς, η διάρκεια ή αφθονία ενός αγαθού εν αντιστρόφως ανάλογη της αξίας του. Μια περιορισμένη ύπαρξη με ημερομηνίαν λήξης καθίσταται πολλά πιο πολύτιμη που μιαν αιωνιότηταν.
Έννεν τυχαίον ότι οι θρησκείες στον πυρήναν τους σκαρτάρουν την τρέχουσαν, χειροπιαστήν, ατελήν, πονεμένην, αλλά εξίσου συχνά υπέροχην, μας ύπαρξην υπέρ μιας αιώνιας, τέλειας, μεταθανάτιας. Εν πολλά πιο εύκολον έτσι να τεκμηριώσουν ότι οφείλεις να αφιερώσεις την ζωήν σου υπέρ της της προοπτικής της αθανασίας, άρα ουσιαστικά να την αφιερώσεις στες θρησκείες τους. Εν η πιο αρχαία, τζιαι η πιο αποτελεσματική έκφανση εξουσίας αθρώπου πάνω σε άθρωπον που έσιει εφευρεθεί ποττέ. Για τούτον εν τζιαι τόσον δύσκολον να ξεπεραστεί.
Κλείοντας, εν σημαντική η επισήμανση μιας μεγάλης ευχής τζιαι κατάρας που χαρακτηρίζει το είδος μας: ξεχάννουμεν εύκολα. Τούτον εν ευχή στο ότι επουλώνουμεν τες πληγές μας τζιαι πάμεν πάρακάτω, ενώ απομακρύνει την εγγύτηταν του θανάτου στες τόσον εύθαυστες ζωές μας. Εν φοούμαστεν κάτι τόσον όταν εν το έχουμεν συνέχεια κατά νουν. Εν κατάρα στο ότι ξεχνούμεν τα μαθήματα που μας διδάσκει τούτη η ζωή τζιαι γίνεται πιο πιθανόν να συνεχίσουμεν να διαπράττουμεν τα ίδια λάθη ξανά τζιαι ξανά. Υπάρχει βέβαια ελπίδα στο ότι έχουμεν προοδεύσει ήδη αρκετά τεχνολογικά ώστε να μεν ξεχνούμεν τα λάθη μας τόσον εύκολα τζιαι να καταγράφουμεν τες λύσεις που εδώσαμεν. Παράλληλα, έχουμεν ήδη εκτείνει την διάρκειαν της ζωής μας σε μεγάλον βαθμόν, τζιαι ενδέχεται να την αυξήσουμεν ακόμα παραπάνω. Εν αποκλείεται κάπου στο μέλλον, αν δεν αυτοκαταστραφούμεν πρώτα, να επιτύχουμεν μιαν μορφήν αθανασίας. Τζιαι μια τέθκοια εξέλιξη προφανώς εννά μας μετατρέψει σε έναν νέον είδος. Το Homo Immortalis λόγου χάρην.
Ώσπου να μετατραπούμεν σε νέον είδος, stay cool and keep rocking!
