Συγγραφικόν απωθημένον

 

Εντάξει εν υπερβολή η λέξη, έννεν απωθημένον per se, εν πιο πολλά bucket list item. Είχα το αναφέρει παλιά τζ̆ιόλις, ότι εν μια που τες "εκκρεμότητες" στην "γραμμήν της ζωής μου", να φκάλω έναν βιβλίον με το όνομαν μου πάνω, εκτός που τες διπλωματικές μου στα πανεπιστήμια που εφοίτησα. Υλικόν θα έπιαννα που το blog, σε μιαν προπάθειαν θκυό σε έναν, όπου θα εξασφάλιζα μιαν κάποιαν "διαιώνισην" κάποιων στοιχειωδώς αξιόλογων αναρτήσεων τζ̆αι θα είχα τζ̆αι έτοιμον υλικόν για το πρώτον μου σύγγραμμαν χωρίς ιδιαίτερον έξτρα κόπον.

Ήδη τούτον έγινεν, έστω τζ̆αι τσαπατσούλλικα, τζ̆αι όποιος γουστάρει μπορεί να έβρει έναν, λλίον προχειρο-μεταφρασμένον στα αγγλικά, πόνημαν τζ̆αι να το παραγγείλει που την Amazon δαμέ:

Woofis the Blogdog

Έχω μαζέψει πολλά παραπάνω υλικόν τζ̆αι έκαμα του μιαν αρχικήν σύνταξην, ώστε να το στείλω για έκδοσην σε ελληνικόν εκδοτικόν οίκον. Έχω μιαν εμπειρίαν που τες προσπάθειες του παπά μου, ο οποίος έσ̆ιει δοκιμάσει τούτην την οδόν τζ̆αι πετυχαίνεις θκυό πράματα: πρώτον εν χρειάζεται να τυπώσεις αντίτυπα, αφού το βιβλίον σου παραγγέλλεται διαδικτυακά τζ̆αι ο εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει την εκτύπωσην τζ̆ιαι αποστολήν σε ολόκληρον τον πλανήτην. Δεύτερον, η έκδοση μπορεί να γίνει στα ελληνικά, κάτι που εν προσφέρει, believe it or not, η Αμαζον, εξ ου τζ̆αι αναγκάστηκα να μεταφράσω τες αναρτήσεις που έβαλα στο πρώτον βιβλιαράκιν πιο πάνω. Πλάκαν πλάκαν, συνάοντας τες αναρτήσεις που μου αρέσκουν τζ̆αι ταξινομώντας τες βάσει έτους, εσυναχτήκαν οκτώ βιβλιαράκια. Κάποιαν στιγμήν προσεχώς φιλοδοξώ να στείλω το πρώτον για έκδοσην τζ̆αι αναλόγως αποτελέσματος μπορεί να στείλω τζ̆αι άλλα.

Παρόλον που είμαι κατά βάσην φυγόπονος τζ̆αι αποφεύγω την εμβάθυνσην στο οτιδήποτε γιατί βαρκούμαι εύκολα, νιώθω ότι το να συνάξω απλά το τι έγραφα τόσα χρόνια δαμέσα τζ̆αι να το κάμω βιβλία εν πολλά τεμπέλικον ακόμα τζ̆αι για μέναν. Αν θέλω να λογίζουμαι έστω τζ̆αι τύποις συγγραφέας, θα ήταν καλόν να γράψω κάτι πιο εκτεταμένον τζ̆αι δουλεμένον. Πριν κάποια χρόνια είχα αρκέψει να γράφω έναν μυθιστόρημαν επιστημονικής φαντασίας αλλά ήβρα το εξαιρετικά δύσκολον, τόσον να παράγω την έκτασην τζ̆αι την πλοκήν της υπόθεσης με τρόπον εκλυστικόν όσον τζ̆αι το να φανώ πρωτότυπος. Επειδή δε έχω θκιαβάσει δεκάδες τέθκοια βιβλία, ήταν καταθλιπτικόν πόσον ελλιπές μου εφαίνετουν το αποτέλεσμαν.

Αποφάσισα έτσι να δοκιμάσω κάτι άλλο: διηγήματα. Μικρές σχετικά δηλαδή ιστορίες με έμπνευσην κυρίως που την δικήν μου ζωήν, διανθισμένες όμως με ψήγματα φαντασίας τζ̆αι εκ των υστέρων λεπτομέρειες, αφού εν αδύνατον να αποδώσεις το τι έζησες δεκαετίες μετά που σου εσυνέβην.

Πάραυτα, έχοντας ήδη γράψει κείμενον σεβαστής έκτασης, ήβρα τούτην την κατάστασην πολλά πιο προσιτήν τζ̆αι, υποψιάζουμαι, ενδιαφέρουσαν για όποιον εννά κληθεί στο μέλλον να τα θκιαβάσει. Κάπου είχα θκιαβάσει εξάλλου ότι η ίδια η ζωή εν εξόχως πιο ενδιαφέρουσα που οτιδήποτε μπορεί να σκαρφιστεί η φαντασία. Όταν με το καλόν μαζευτεί κείμενον "ικανής έκτασης", πολλά πιθανόν να το προωθήσω επίσης για έκδοσην.

Που τζ̆ιαμέ τζ̆ιαι τζ̆ιει, εν με απασχολεί ιδιαίτερα αν θα πουληθεί ή πόσοι εννά το θκιαβάσουν. Όπως εν με έκοφτεν πόσοι εννά ακούσουν στο spotify ή αλλού τα θκυό τραούθκια των Sabotage που εμπήκα στον κόπον να ηχογραφήσω. Το ψὠνιον εν ψώνιον, ασχέτως τι εννά πει ο ένας ή ο άλλος.

Ώσπου να εκδόσω την πρώτην (τζ̆αι μάλλον τελευταίαν) μου συλλογήν διηγημάτων, stay cool and keep rocking!

Άτομον τζιαι κολλεκτίβα

 

Κάθε πρωίν που πρωτοαννοίεις τα μμάθκια σου, κάθε νύχταν λλίον πριν ποτζ̆οιμηθείς, είσαι εσύ τζ̆αι ο εγκέφαλος σου. Κανένας άλλος. Το πρώτον δευτερόλεπτον της γέννησης σου τζ̆αι το τελευταίον πριν τον θάνατον σου, το ίδιον. Σε ολόκληρην την ζωήν σου αντιλαμβάνεσαι τον κόσμον γυρόν σου τζ̆αι κάθε εμπειρίαν που σου προσφέρει, θετικήν ή αρνητικήν, μέσα που τούτον το όργανον, στο οποίον κανένας άλλος εν μπορεί να μπει τζ̆αι να θκιαβάσει τι σκέφτεσαι ή αισθάνεσαι. Οι άλλοι ξέρουν ότι τους λαλεί ο δικός τους εγκέφαλος, ο οποίος έννεν ακριβώς ο ίδιος με τον δικόν σου, ενίοτε εν πιο πολλά διαφορετικός, τζ̆αι κάπως έτσι κάθε άθρωπος εν μοναδικός, όσον τζ̆αι να μοιάζει με τους υπόλοιπους στα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Που την πρώτην μέραν που έρκεσαι στον κόσμον είσαι ήδη ενταγμένος σε μιαν ομάδαν, ή κολλεκτίβαν όπως εν η πιο διανοουμενίστικη λέξη. Έσ̆ιεις γονείς, ίσως αδέρφια, οικογένειαν, συγγενείς. Εν επιλέγεις τούτην την κολλεκτίβαν, τζ̆είνη εν που σε επέλεξεν, τροποντινά, αποφασίζοντας να σε "δημιουργήσει" τζ̆αι ερχόμενος στον κόσμον είσαι πλήρως εξαρτημένος που λλόου της, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Μεγαλώνοντας γίνεσαι ούλλον τζ̆αι πιο αυτόνομη οντότητα αλλά οι δεσμοί που αναπτύσσουνται, εφόσον φυσικά εν στοιχειωδώς υγιείς, μεινίσκουν μαζί σου για πάντα.

Ο άθρωπος εν φύσει κοινωνικόν ζώον είπαν οι αρχαίοι, έσ̆ιει ανάγκην τζ̆αι άρα επιζητά την ένταξην του σε κολλεκτίβες, αλλιώς μαραζώνει στην μοναξιάν. Ορισμένοι σοφοί επήαν έναν βήμαν παραπάνω τζ̆αι εκακοχαρακτηρίσαν όσα άτομα απέχουν που κάποιον έστω είδος συμμετοχής στην "πόλην", υπονοώντας την κολλεκτίβαν που χειρίζεται ποικιλοτρόπως την εξουσίαν, τον ορισμόν δηλαδή του πως πρέπει να ζούμεν μαζίν επιδιώκωντας κοινούς στόχους, συμπεριφερόμενοι κατά βάσην με τον λεγόμενον "χρυσόν κανόναν", πράττοντας ότι θα εθέλαμεν να πράξουν για μας τζ̆αι αποφεύγοντας να συμπεριφερτούμεν με τρόπον που δεν θα μας άρεσκεν να υποστούμεν.

Μέσα στους αιώνες εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού, που φυσικά εν πολλά πιο πρόσφατος τζ̆αι βραχύβιος, τόσον που τον ίδιον τον πλανήτην όσον τζ̆αι που την ύπαρξην του ίδιου του αθρώπου που τον έκτισεν, αναπτύξαμεν κοσμοθεωρίες σύνθετες που αποπειρούνται να έβρουν τον βέλτιστον τρόπον συνύπαρξης ώστε να τηρείται στοιχειωδώς ο χρυσός κανόνας, να επιτυγχάνεται στοιχειώδης κοινωνική ειρήνη τζ̆αι να εξασφαλίζεται στοιχειώδης υγεία τζ̆αι ευτυχία για ούλλους. Τούτες οι κοσμοθεωρίες, μέσα στην πολυπλοκότηταν τους, προσπαθούν τελικά να απαντήσουν έναν θεμελιώδες ερώτημαν: ποιον εν πιο σημαντικόν, άρα ποιον πρέπει να αποτελεί την προτεραιότηταν μας, το άτομον ή η κολλεκτίβα;

Μέρος των αθρώπων θεωρεί το άτομον πιο σημαντικόν τζ̆αι άλλον μέρος την κολλεκτίβαν. Εδώσαν τζ̆αι ονόματα στες κοσμοθεωρίες τους, καπιταλισμός τζ̆αι σοσιαλισμός. Ο καπιταλισμός ουσιαστικά θεοποιεί το άτομον τζ̆αι θεωρεί τες κολλεκτίβες αναγκαίον κακόν. Ο σοσιαλισμός θεοποιεί την κολλεκτίβαν τζ̆αι υπαγορεύει ότι το άτομον πρέπει να υποτάσσεται στην κολλεκτίβαν τζ̆αι το λεγόμενον "κοινόν καλόν". Τζ̆αι οι θκυό ευαγγελίζουνται έναν ουτοπικόν κόσμον ειρήνης τζ̆αι ευμάρειας. Στα ονόματα τζ̆αι των θκυό έχουν γίνει, τζ̆αι γίνουνται, τρομακτικοί πόλεμοι που συνεχίζουνται ως τα σήμερα.

Ποιος έσ̆ιει δίκαιον; Οι ατομιστές ή οι κολλεκτιβιστές; Όπως έγραψα ήδη, ο κάθε άθρωπος ξέρει καλά τι διαδραματίζεται μέσα στον εγκέφαλον του, οι υπόλοιποι μπορούν μόνον να εικάσουν, αφού έναν μέρος του πάντα εννά είναι κρυμμένον. Κάθε άθρωπος έρκεται στον κόσμον εξαρτημένος που κάποιαν κολλεκτίβαν, που αν δεν τον φροντίσει στην φάσην της ανημποριάς του εν θα επιβιώσει. Που την άλλην, κάθε κολλεκτίβα εν το σύνολον των μελών της. Χωρίς την συμμετοχήν τους διαλύεται εξ ορισμού. Έννεν τυχαίον που κάθε άτομον συμμετέχει σε πολλές τζ̆αι διάφορες κολλεκτίβες κατά την διάρκειαν της ζωής του. Αν δεν επιλέξει βέβαια να απομονωθεί, όπως κάμνουν οι μοναχοί διαφόρων θρησκειών, επειδή έχουν την εντύπωσην ότι έτσι, μακριά που την ανθρώπινην κολλεκτίβαν γενικώς, έρκουνται πιο εύκολα κοντά στον "θεόν".

Προσωπικά εν είμαι σε θέσην να δώσω ολοκληρωμένην απάντησην. Αναλόγως της κατάστασης αρέσκει μου η μοναξιά, εν χρειάζουμαι κανέναν για να "περάσω καλά". Έσ̆ιει όμως πολλές περιπτώσεις που η συνύπαρξη με κολλεκτίβες βελτιώνει την ζωήν μου, ενίοτε γίνεται απαραίτητη, ειδικά αν μπορεί να μου προσφέρει αγαθά τζ̆αι υπηρεσίες που μόνος μου είμαι ανήμπορος να εξασφαλίσω. Για την ώραν εν ασφαλές να γράψω ότι άτομα τζ̆αι κολλεκτίβες εν αλληλένδετα τζ̆αι αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία. Το έναν εν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλον. Που τούτην την άποψην αναπτύσσεται έναν είδος ισότητας στην σημασίαν τζ̆αι το ειδικόν βάρος ενός εκάστου. Ουδέποτε πλέον εν θα ππέσω στην πλάνην θεοποίησης είτε του ενός, είτε του άλλου. Γενικώς εδώ τζ̆αι χρόνια εν υπάρχει τίποτε, κατά την γνώμην μου, άξιον θεοποίησης.

Αν μιαν ημέραν το άτομον αποκτήσει πλήρην απεξάρτησην που την κολλεκτίβαν ή η κολλεκτίβα που το άτομον, τότε μάλλον εννά έχουμεν εξελικτεί σε έναν παντελώς διαφορετικόν είδος. 

Ώσπου να εξελικτούμεν σε νέον είδος, stay cool and keep rocking!

Ο καημός της βροσιής

 

Όταν ζεις σε έναν τόπον κατά βάσην άνυδρον, η σπἀνια περίπτωση βροσ̆ιής καταντά αξιοθέατον. Οι τελευταίοι θκυό μήνες ήταν απροσδόκητα βροχεροί, σε βαθμόν που ενώ αρχίσαμεν να αγχωνούμαστεν αν θα έχουμεν νερόν να πιούμεν το καλοτζ̆αίρι, η ροή νερού στα φράγματα επέρασεν την περσινήν ποσότηταν. Βέβαια, όπως είπεν με το γνωστόν περισπούδαστον του ύφος ο Αβέρωφ Νεοφύτου στην βουλήν, "η ανομβρία εν του θεού, η λειψυδρία εν ατζ̆ιαμοσύνη", εννοώντας ότι υπάρχουν τρόποι εξοικονόμησης τζ̆αι ανακύκλωσης του νερού που μπορούν να εξασφαλίσουν επάρκειαν, τουλάχιστον της ύδρευσης, ανεξαρτήτως της ποσότητας βροχόπτωσης. Ο λόγος που λειφκούμαστεν τακτικά το νερόν έννεν το ότι εν βρέσ̆ιει αρκετά αλλά γιατί κάμνουμεν κακήν διαχείρισην. Σωστός ο Αβέρωφ.

Η μεγάλη κατανάλωση στην Κύπρον έννεν η ύδρευση αλλά η άρδευση, δηλαδή το πότισμαν στον γεωργικόν τομέαν, ο οποίος καταναλώνει πάνω που το μισόν μας νερόν ετησίως αλλά καταφέρνει να εν μονίμως ανικανοποίητος. Τούτον τον καημόν για την ανεπάρκειαν νερού ποτίσματος επέρασεν μου ο παπάς μου, ο οποίος που τον τζ̆αιρόν που έγινεν ερασιτέχνης ρεσ̆πέρης την δεκαετίαν του '80 κρέμμεται που τον ουρανόν. Τίποτε εν του διά τόσην χαράν όσον τα νέφη της βροσ̆ιής που συνάουνται τζ̆αι ο θόρυβος της νεροποντής που σ̆ιεπάζει τα πάντα τζ̆αι τονώνει τες μονίμως διψασμένες του ελιές. Μονίμως διψασμένες διότι εφύτεψεν πολλές βεβαίως. Ούλλον το καλοτζ̆αίριν δε τρώει το κάμνοντας διαχείρισην του, ανεπαρκούς σε ποσότηταν, νερού των διατρήσεων τζ̆αι συνέχεια πρέπει να "πεταχτεί να κλείσει μιαν τουρπίναν", πριν καεί επειδή έλειψεν το αντλούμενον νερόν.

Την δεκαετίαν που έζησα στη Θεσσαλονίκην εκατάλαβα την διαφοράν που προκαλεί πανταχόθεν η αφθονία τούτου του αγαθού. Η Ελλάδα, ειδικά στα βόρεια, έσ̆ιει πολλαπλάσιαν μέσην βροχόπτωσην που την Κύπρον. Έτσι εν πολλά πιο πράσινη τζ̆αι με ποταμούς που ρέουν ολόχρονα, έναν θέαμαν που αγαπώ τζ̆αι που πάντα θυμίζει μου τον παπάν μου τζ̆αι τον καημόν του. Αντίστοιχα θυμούμαι τον όποτε ταξιδέψουμεν στην κεντρικήν ή βόρειαν Ευρώπην τζ̆αι έρτουμεν σε επαφήν με τα τεράστια σώματα νερού, είτε εν ποταμοί είτε εν λίμνες, που διατρέχουν το σώμαν της γηραιάς ηπείρου. Σε μιαν διαδρομήν στην Σλοβενίαν ο οδηγός είπεν μας ότι η χώρα εν καλυμμένη με δάσος κατά 67% (!). Άμα έσ̆ιεις τόσον νερόν...

Που την άλλην, ανέκαθεν ήμουν καλοκαιρινός άθρωπος. Αν εζούσα σε μιαν χώραν όπου τα σύννεφα σ̆ιεπάζουν τον ουρανόν συνέχεια τζ̆αι τον ήλιον θωρείς τον λλίες εβδομάδες ετησίως, ξέρω ότι εννά εμαράζωνα. Εν αλλάσσω με τίποτε το μακρύν καλοτζ̆αίριν τούτου του τόπου. Οϊ επειδή μου αρέσκει η ζέστη, που μας τσουρουφλά 4-5 μήνες του χρόνου, αλλά λόγω του vibe του. Σ̆ιήλιες φορές μια καλοκαιρινή, άνυδρη χώρα παρά μια μουντή σ̆ιειμωνιάτικη γεμάτη νερά. Μέσα στον ήλιον αναδεικνύουνται πιο καλά ούλλα τα χρώματα εξάλλου, συμπεριλαμβανομένου του πρασίνου. Ήλιος ολόχρονα τζ̆αι καημός για βροσ̆ιήν. Εν μπορούμεν να τα έχουμεν ούλλα.

Ώσπου να μας περάσει ο εν λόγω καημός, stay cool and keep rocking!