Follow by Email

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2021

"Ο νεκρός δεδικαίωται" (not)

 

Παρανόηση τζ̆αι παραλογισμός. Παραλογισμός γιατί πόθεν ως πόθεν να μεν ασκείς κριτικήν σε κάποιον, απλά επειδή επέθανεν; Ίσ̆α -ίσ̆α που, αφού επέθανεν, η κριτική σου εν μπορεί να του επιφέρει καμμιάν επίπτωσην, παρά μόνον σε τυχόν οικείους ή απολογητές του. Εν οι ζωντανοί δηλαδή που "θίγονται", ο νεκρός σιγά μεν επηρεαστεί τζ̆αμέ που είναι. Τζ̆αι πως να το κάμουμεν, ο θάνατος ενός εκάστου εν η αφορμή να τον αθθυμηθείς, τζ̆αι να σχοληθείς με τον "βίον τζ̆αι την πολιτείαν του". Είτε εκθιάζοντας, είτε επικρίνοντας την. 

Άσε που εν τζ̆αι παρανόηση του "γνωμικού", που αποδίδεται στον απόστολον Παύλον:

"ο αποθανών δεδικαίωται από της αμαρτίας» (Ρωμ. 6,7)"

Ο Παύλος (άλλη διφορούμενη προσωπικότητα αλλά ας μεν ξεφεύγουμεν) εννοούσεν ότι όταν βαφτίζεται κάποιος, η αμαρτία που κουβαλά ένεκα του προπατορικού αμαρτήματος (πάλε τρώει με να σχολιάσω έξτρα αλλά ύπαγε οπίσω μου βελζεβούλ) "νεκρώνεται" (ακούεις τζ̆αι σου) άρα ο βαπτισθέντας εν "νεκρός για την αμαρτίαν" (ξανακούεις τζ̆αι σου).

Τωρά ήνταλως επιάσαν ορισμένοι τούτες τες δοξασίες τζ̆αι εμετατρέψαν τες στο "μεν μιλάς έτσι για τον μακαρίτην τζ̆αι εννά προσβαλτεί" εν έχω ιδέαν. Φυσικά το πως εκφράζεσαι, είτε για τους νεκρούς είτε για τους ζωντανούς, στο τέλος της ημέρας αντανακλά παραπάνω πάνω σου. Με το να γράφεις δηλαδή "ψόφον" ή άλλες ομορφκιές κάτω που την είδησην θανάτου ενός εκάστου, ποσώς "πλήττεις" κανέναν ιδιαίτερα, πέραν της δικής σου εικόνας ως σχολιαστού. Τζ̆αι σίουρα οϊ του μακαρίτη, που στον τάφον ή την τεφροδόχον του, σίουρα "δεδικαίωται" που τες βωμολοχίες που του εξαπολύεις.

Ώσπου να μεν παρανοούμεν τα ρητά του Παύλου τζ̆αι άλλων "φωτισμένων", stay cool and keep rocking! 

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2021

Διαζύγιον τζιαι διχοτόμηση

 


"Επολλύναν πάρα πολλά τα διαζύγια" απάντησα σε έναν καλόν φίλον όταν με ενημέρωσεν ότι ένας δικός του άθρωπος εχώρισεν πρόσφατα τζ̆αι ήθελεν να βοηθήσει με την μετακόμισην. "Ναι εν κουβέντα των πιο παλιών τούτη, για μας πλέον έννεν κάτι ασυνήθιστον ή περίεργον να κάμνουν οι αθρώποι τούτην την επιλογήν" απάντησε μου, οϊ χωρίς μιαν μομφήν για τζ̆είνον που μπορεί να εκληφθεί ως "συντηρητισμός" ή "οπισθοδρομικότητα" που μέρους μου (γενικά θεωρεί με αρκετά "πίσω" ο συγκεκριμμένος κολλητός, πάντα με αγάπην είμαι σίουρος).
Η αλήθκεια είναι ότι εν είμαι εναντίον των διαζυγίων, όπως εν είμαι ούτε υπέρ τους. Η κατάσταση πιο παλιά, μια θκυό γεννιές πριν βασικά, όπου το διαζύγιον ήταν μίασμαν τζ̆αι οι αθρώποι, ειδικά οι γυναίκες, ενίοτε εγκλωβίζουνταν σε έναν δυστυχισμένον γάμον για να αποφύγουν την "κοινωνικήν κατακραυγήν" τζ̆αι το συνεπαγόμενον "στίγμαν", ήταν μια ακραία κατάσταση. Κάποιοι αθρώποι, όπως εξαναέγραψα, εν κάμνουν ούτε για δέσμευσην ούτε, ακόμα πιο σημαντικόν, για γονιοί. Εν μπορούν όμως να το ξέρουν, οι παραπάνω τουλάχιστον, πριν κάμουν το βήμαν τζ̆αι δοκιμάσουν αν αντέχουν. Εν μπορείς, κοινώς, να στήσεις μηχανισμόν αξιολόγησης για να κρίνεις αν θκυό αθρώποι κάμνουν για να μοιραστούν την ζωήν τους παρέαν, ή αν θα είναι σε θέσην να αναγιώσουν κοπελλλούθκια σε βαθμόν στοιχειωδώς ικανοποιητικόν.
Η δυνατότητα διαζυγίου εδόθηκεν βασικά που θκυό μεγάλες εξελίξεις: η μια ήταν η αυξανόμενη κοσμικότητα του κράτους, το οποίον πλέον ήθελεν να παρεμβαίνει σε "πνευματικά θέματα" της πάλαι ποτέ εξουσίας (της θρησκείας σιόρ), όπως το "μυστήριον του γάμου". Η άλλη ήταν η χειραφέτηση των γυναικών, που εν επροέκυψεν που την "φώτισην" των πατριαρχών αρσενικών, αλλά που την ανάγκην που επροκαλέσαν θκυό διαδοχικοί παγκόσμιοι πόλεμοι τζ̆αι οι σφαγές νεαρών αρσενικών, για είσοδον του "ωραίου" (sic) ή "ασθενούς" (ξανά sic) φύλου στην αγοράν εργασίας. Η συνεπαγόμενη οικονομική τους δύναμη έφερεν πολιτικήν δύναμην, δυνατότηταν εκλέγειν τζ̆αι εκλέγεσθαι τζ̆αι είσ̆εν ως πολλά ενδιαφέρουσαν εξέλιξην τζ̆αι την σταδιακήν, αλλά αρκετά απότομην αναλόγως, σεξουαλικήν απελευθέρωσην.
Ήταν αναπόφευκτον ότι τούτες οι αλλαγές θα επηρεάζαν τον "ιερόν θεσμόν του γάμου" (μα τι κουρουφέξαλα ρε παιδί μου μας ταϊζουν οι παπάες τζ̆αι τρώμεν τα αμάσητα). Τζ̆αμέ που "ους ο θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω", πλέον έχουμεν "χωριζέτω" σε βαθμόν που να μεν προκαλεί ιδιαίτερην εντύπωσην, αντίθετα να εν σχετικά "αναμενόμενον" ότι κάποιος που τον περίγυρον σου θα έσ̆ει αντιμετωπίσει τούτην την εμπειρίαν. 
Κάπου δαμέ έρκεται ο "συντηρητισμός" μου (αν εθκιάβασες την πολύκροτην ανάρτησην μου, Γιον ή κόρην, εννά ξέρεις τι εννοώ). Για μέναν εν θεωρείται "πρόοδος" η αντικατάσταση ενός άκρου με έναν τζ̆αινούρκον. Που την παράνοιαν ενός εσαεί δυστυχισμένου γάμου στην αβασάνιστην καταφυγήν στο διαζύγιον μόλις στραβώσουν λλίον τα πράματα. Ειδικά αν δεν αρκέστηκες στον γάμον, αλλά άρκεψες τζ̆αι οικογένειαν, τζ̆αι έκαμες κοπελλούθκια. Τα οποία όταν εξεβολεύτηκες στον γάμο σου, ακόμα εν ανήλικα, τζ̆αι δικαιούνται έναν ισορροπημένον οικογενειακόν περιβάλλον, αλλιώς γεμώνουν τραύματα τζάι προβλήματα. Στο κάτω-κάτω, έκαμες οικογένειαν, κάμε τον συμβιβασμόν ότι εν είσαι πλέον μόνος σου, αλλά είσαι υπεύθυνος τζ̆αι για άλλους αθρώπους.
Εννά μου πεις, υπάρχουν αθρώποι που χειρίζουνται καλά το διαζύγιον τζ̆αι φροντίζουν υπεύθυνα τα κοπελλούθκια τους, παραμερίζοντας τα προβλήματα που επιφέραν τον χωρισμόν. Ενώ παράλληλα υπάρχουν ζευγάρια που μεινίσκουν μαζί με το ζόριν τζ̆αι μεταφέρουν την αναπόφευκτην έντασην της κατεστραμμένης σχέσης στα κοπελλούθκια τους. Το πρώτο όμως εν η εξαίρεση του κανόνα, ενώ για το δεύτερον εν υπάρχει δικαιολογία. Αν είσαι στοιχειωδώς σωστὀς τζ̆αι αγαπάς τουλάχιστον τα κοπελλούθκια σου. Εννά βάλεις το εγώ σου κάτω τζ̆αι εννά ταυτίσεις την ευημερία σου με την δικήν τους. Τουλάχιστον ώσπου να ενηλικιωθούν τζάι εννά μπορούν τότε, σχετικά πιο εύκολα, να καταπιούν τον χωρισμόν των γονιών τους, που ότι ηλικίαν τζ̆αι να έχουν, εννά τα τραυματίσει ψυχικά.

Γενικά, τζ̆αι ενδεχομένως αφοριστικά, το διαζύγιον κατ'εμέναν εν ο εύκολος δρόμος. Ο συμβιβασμός τζ̆αι η αναζήτηση του κοινού καλού εν ο δύσκολος. Αλλά περιέχει τες πιο πολλές ανταμοιβές, για ούλλους τους εμπλεκόμενους.

Ώσπου να μεν καταφεύγουμεν στο διαζύγιο με ψύλλου ππήδημαν, stay cool and keep rocking!

Υ.Γ. Ποια η σχέση του τίτλου με το θέμαν; Νομίζω η περιρρέουσα στην Κύπρο δείχνει που πάει η κατάσταση με το κυπριακό. Εν ήθελα να το πιστέψω αλλά πιθανότατα εννά προλάβουμεν ως γενιά, οϊ την επανένωσην της Κύπρου, αλλά την ντε γιούρε διχοτόμησην της. Οι θκυό κοινότητες της Κύπρου, αντί να δουν τι τους ενώνει, πόσα έχουν να κερδίσουν μαζίν, πόσην εξασφάλισην για ειρήνην, ασφάλειαν τζ̆αι ευτυχίαν θα έφερνεν στους νέους τους ο συμβιβασμός τζ̆αι η αναζήτηση κοινής μοίρας, επιλέγουν συνειδητά το διαζύγιον, γιατί, λέει, "εν μπορούν να ζήσουν μαζίν", γιατί "εν ρεαλιστές" τζ̆αι γιατί "πρέπει να δούμεν τες πραγματικότητες". Κρίμαν, πραγματικά, ειδικά για τους μιτσ̆ιούς.

Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2020

Ελευθερία

 


Μπορεί κάποιος να αρχίσει που την ερμηνείαν/ετυμολογίαν της λέξης "ελευθερία", που βάσει μιας πρόχειρης αναζήτησης φκαίννει ότι σημαίνει: "φτάνω στη στεριά" (έλευσις και ρίο) (!).

Ο άθρωπος κουβαλά ένα "γενετικό φορτίο" το οποίον προφανώς έννεν "ελεύθερα διαμορφωμένο", επιβάλλεται του εκ γενετής. Κουβαλούμεν γονίδια με ηλικίαν δισεκατομμυρίων χρόνων τα οποία εν επιλέγουμεν. Βέβαια τούτον μπορεί να αλλάξει με την γενετικήν μηχανικήν, αλλά πάλε κάποιος εννά τα θκιαλέξει για σέναν πριν γεννηθείς.

Μετά υπάρχουν οι "νόμοι της φύσης" π.χ. βαρύτητα. Ούτε σε τούτους τους νόμους έσ̆ει επιλογήν ο άθρωπος, εδιαμορφωθήκαν ερήμην του κατά την δημιουργίαν του σύμπαντος.

Τέλος, υπάρχει το "περιβάλλον" στο οποίον ζεις, φυσικόν τζ̆αι "ανθρωποποίητον". Τούτον, σε συνδυασμόν με το "γενετικόν φορτίον" που κουβαλάς επιδρά καθοριστικά στο "ποιος είσαι" τζ̆αι στο πως εκλαμβάνεις την "ευτυχίαν", που εν κοινός σκοπός για κάθε άθρωπον.

Άρα, με έναν "ναι" ή έναν "όχι", τελικά η έννοια "ελευθερία" εν πολλά σχετική. Τείνει στο "όχι". Λόγου χάρην, όσοι εζούσαν σε έναν καθεστώς δικτατορίας σίουρα ενιώθαν πιο λλίην "ελευθερίαν" που όσους εζήσαν σε καθεστώς "δημοκρατίας", αλλά ούτε στην δημοκρατίαν υπάρχει πραγματική "ελευθερία", αφού οι πολλοί ενίοτε επιβάλλουν την άποψην τους στους λλίους.

Ακόμα τζ̆αι σε καθεστώς "αναρχίας", που προσωπικά ευνοώ ως "σύστημαν", πάλε η "ελευθερία" μας εννά περιορίζεται που έναν "κοινά αποδεκτόν νόμον" π.χ. απαγόρευση της βίας. Αλλά η απουσία "αρχής" (αφεντικά, διευθυντές, προέδροι, βολευτές κλπ.) σίουρα καθιστά την αναρχίαν πιο "ελεύθερην" που την αστικήν δημοκρατίαν του σήμερα κ.ο.κ.

Για να κλείσουμεν, πρώτιστα η ελευθερία εν συνυφασμένη με την ευτυχίαν. Για να γίνουμεν πραγματικά ευτυχισμένοι πρέπει να νιώσουμεν πραγματικά ελεύθεροι, τζ̆αι η πρώτη συνειδητοποίηση της ελευθερίας είναι, καλώς ή κακώς, ότι έννεν "απεριόριστη".

Ώσπου να πετύχουμεν πραγματικήν ελευθερίαν τζ̆αι ευτυχίαν, stay cool and keep rocking!