Πέμπτη 9 Μαΐου 2024

Θεοί τζ̆αι θκιαόλοι

 

Έστειλεν που λαλείτε η Ιρλανδια στον διαγωνισμόν τραουθκιού της Eurovision μιαν κορούν ντυμένην όπως το θκιαολούϊν, μέσα σε πεντάλφες (σατανιστικόν σύμβολον) που νταραβερίζεται επί σκηνής με έναν αρσενικόν θκιάολον κάμνοντας διάφορες λιτανείες, τζ̆αι έγινεν ένας ψιλοχαμός. 




Ειδικά δακάτω εφκήκαν διάφοροι χριστιανο-ταλιμπάν τζ̆αι εσαλαβατούσαν για το που πάει η κοινωνία κλπ., τα γνωστά, μεν ξεχνούμεν τες πελλάρες τους όταν έπεψεν η Κύπρος το "επάρατον Diablo" τζ̆αι εστηθήκαν έξω που το ΡΙΚ για να το ματαιώσουν. Γραφικότητες κοινωνικής καθυστέρησης, για να το διατυπώσω ήπια.
Είχα όμως πάντα μιαν απορίαν για τους σατανιστές. Διότι καλάν οι θεϊστές πιστεύκουν σε έναν αόρατον παππούλλην με άσπρα μαλιά τζ̆αι άσπρα γένια που εν κάπου πάνω που τα σύννεφα, εν πάνσοφος, πανάγαθος τζ̆αι παντοδύναμος τζ̆αι εκατασκεύασεν το σύμπαν, αλλά τουλάχιστον έχουν να ελπίζουν σε κάτι ρε αδερφέ, ότι ξέρω γω άμα πεθάνουν εννά παν σε έναν ωραίον μέρος για πάντα. Οι σατανιστές νάμπου καρτερούν; Πρώτον καζάνιν κόλασην ας πούμεν; Άσε που ο θκιάολος εν το αποπαίδιν του θεού, δηλαδή έναν πρώην τσ̆ιράκκιν του, που του επήεν κόντραν τζ̆αι έδειξεν του κότσ̆ινην κάρταν που τον παράδεισον. Ποιον εν το κίνητρον να λατρέψεις έτσι τύπον;
Τελικά από ότι φαίνεται οι σατανιστές, τουλάχιστον οι "οργανωμένοι" (ου Γριστός, που λέμεν) εν πιστεύκουν σε έναν υπερφυσικόν σατανάν, αλλά εξιδανικεύουν μιαν μορφήν αντίδρασης στες παράλογες προδιαγραφές των μονοθεϊστικών θρησκειών πάνω στες ανθρώπινες ανάγκες τζ̆αι απολαύσεις ή πιο καλά, την ικανοποίησην των ενστίκτων τζ̆αι της "σάρκας". Ο σατανάς εν απλά μια μορφή "ενάντιου" στες αβρααμικές θρησκείες τζ̆αι μια εξιδανίκευση της ατομικότητας τζ̆αι της προσωπικής ελευθερίας. Ουσιαστικά οι συγκεκριμένοι σατανιστές, εν άθεοι, αν τζ̆αι σίουρα υπάρχουν τζ̆αι κάποιοι τέλεια πελλοί που θεοποιούν τον σατανάν των αβρααμικών θρησκειών. Για τους τελευταίους, αν δεν τρολλάρουν τζ̆αι σοβαρομιλούν, έσ̆ιει πλέον χάπια για να τους περάσει.
Για τους πρώτους, προσωπικά εν μου αρέσκουν οι εξιδανικεύσεις τζ̆αι είμαι οπαδός της μετριοπάθειας σε ούλλα, οπότε εν θα εμπορούσα ποττέ να είμαι οπαδός τέθκοιου τρόπου σκέψης αλλά σίουρα βρίσκω τον πολλά πιο "νόρμαλ" που τους οπαδούς των αβρααμικών θρησκειών, οι οποίοι μετατρέπουν σε αμαρτίαν απλές καθημερινές ανάγκες, όπως το σεξ, τον αυνανισμόν τζ̆αι το τι τρώμεν. Άσε που γουστάρω το τρολλάρισμαν των χριστιανοταλιμπάν (τζ̆αι ούλλων των ταλιμπάν γενικώς) τζ̆αι το ήνταλως τσουνιάζουνται τζ̆αι δείχνουν το πόσον λλίον ανέχουνται το διαφορετικόν, την ίδιαν ώραν που απαιτούν να "σεβούμαστεν" τες ψευδαισθήσεις (για να μεν πω παραισθήσεις) τους.

Ώσπου να νικήσει η θκιαολού που την Ιρλανδίαν στην Eurovision, stay cool and keep rocking!

Σάββατο 27 Απριλίου 2024

Που εν οι γυναίκες κυνηγοί, οδηγοί αγώνων τζ̆αι πολιτικοί;

 

Εννά αρχίσω με κάποιους γλωσσικούς προσδιορισμούς, αναμένοντας τζ̆αι προλαβαίνοντας (hopefully) το ραντάρ της πολιτικής ορθότητας. Σεξισμός είναι η κατάσταση όπου συμπεριφέρεσαι δυσμενώς απέναντι σε άλλους λόγω του φύλου τους. Σεξισμός ΔΕΝ είναι η γενική διάκριση των φύλων τζ̆αι των χαρακτηριστικών τους. Παραδείγματος χάριν: σεξισμός είναι το "ούλλες οι γυναίκες εν οι ίδιες". Σεξισμός ΔΕΝ είναι το "η μέση γυναίκα εν πιο αδύναμη μυϊκά που τον μέσον άντραν".
Αφού εξεμπερδέψαμεν (ξανά, hopefully) με τούτα τα αυτονόητα αλλά συχνά μη προφανή, πάμεν στο κυρίως θέμαν της ανάρτησης. Προσωπικά έχω διαπιστώσει βάσει εμπειρίας ότι κάθε φύλον έσ̆ιει κάποια χαρακτηριστικά που έρκουνται πακκέττον εκ γενετής τζ̆αι εν οφείλονται στο λεγόμενον "περιβάλλον". Αναλόγως που βαρούν τούτα τα χαρακτηριστικά τζ̆ιαμέ κλίνει το κάθε άτομον, όσον "δυσμενές" περιβάλλον τζ̆αι να συναντήσει.
Έτσι εν πασιφανές ότι κάποια "γούστα", "χόμπυ", "συνήθειες", ότι θέλετε βαφτίστε το, εν πιο "δημοφιλή" αν είσαι άντρας ή γυναίκα αντίστοιχα. Σε τούτον το πλαίσιον, η μέση γυναίκα φαίνεται να απολαμβάνει να ψουμνίζει, ενώ ο μέσος άντρας όχι. 


Οι γυναίκες αγαπούν τα ψώνια

Αντίστοιχα, εν θα δεις πολλές γυναίκες κυνηγούς ή στον μηχανοκίνητον αθλητισμόν. Εννά αποτολμήσω να ψελλίσω την, ενδεχομένως σεξιστικήν, εντύπωσην ότι η μέση γυναίκα εν νιώθει τόσον άνετα πίσω που το τιμόνιν όσον ο μέσος άντρας. Αντίστοιχα, έσ̆ιει νομίζω αποδειχτεί ότι η μέση γυναίκα εν πολλά πιο καλή στο λεγόμενον multitasking, δηλαδή μπορεί πολλά πιο εύκολα να κάμνει πολλά πράματα ταυτόχρονα παρά ο μέσος άντρας.
Τούτες οι τάσεις, επειδή μοιάζουν γενετικές (είπα μοιάζουν σιόρ, εν είμαι ειδικός!) ενδεχομένως εξηγούνται στο πως ελειτουργούσαν οι προγόνοι μας που τα πρώτα στάδια της εξέλιξης τους. Οι γυναίκες αναλαμβάναν το λεγόμενον foraging, δηλαδή την συλλογήν καρπών τζ̆αι άλλων χρήσιμων πόρων που το εγγύς περιβάλλον της ομάδας, ενώ οι άντρες επηαίνναν κυνήγιν, το οποίον συχνά οδηγούσεν τους σε μεγάλες αποστάσεις.Έτσι οι μεν αναπτύξαν μιαν προδιάθεσην στην σχολαστικήν συγκομιδήν (βλέπε ψώνια) τζ̆αι οι δε μιαν προδιάθεσην στην εξερεύνησην τζ̆αι την ανάγκην άσκησης βίας. Ακούουνται μπακαλίστικα αλλά σε συνδυασμόν με το ότι εξελικτικά ο πολιτισμός εν πολλά βραχύβιος σε σχέσην με το τεράστιον χρονικόν διάστημαν που την εμφάνισην του homo sapiens, εν λογικόν να συμπεράνει κάποιος ότι κουβαλούμεν χαρακτηριστικά φύλων που ακόμα λειτουργούν λες τζ̆αι είμαστεν κυνηγοί/ συλλέκτες. Έτσι ο μέσος άντρας σήμερα ενδεχομένως να προσανατολίζεται πιο εύκολα σε άγνωστα μέρη (μεν μου λαλείς κόρη που πάμεν, ξέρω!) ενώ η γυναίκα εν πολλά πιο υπομονετική στες λεγόμενες "ψιλοδουλειές" (π.χ. πλέξιμον, ραπτική, μακιγιάζ κλπ.). Ασχέτως τι διδάσκει το περιβάλλον.
Πάμεν τωρά στο πεδίον όπου πάλε προσωπικά διακρίνω χαρακτηριστικά του φύλου. Η πολιτική, τζ̆αι κατά προέκτασην η άσκηση εξουσίας. Ειδικά στες δυτικές κοινωνίες η συμμετοχή της γυναίκας, τόσον στην οικονομίαν, όπου απέκτησεν δύναμην λόγω κυρίως των θκυό παγκόσμιων πολέμων, όσον τζ̆αι στην εξουσίαν, εν εξασφαλισμένη ηθικά τζ̆αι νομικά για σχεδόν έναν αιώναν, τόσον στο επίπεδον του ορισμού των ηγετών (εκλέγειν) όσον τζ̆αι στο επίπεδον της συμμετοχής (εκλέγεσθαι). Πάραυτα, η συμμετοχή των γυναικών στην πολιτικήν εν σχετικά πενιχρή, παρά τες προσπάθειες του περιβάλλοντος να τες ενθαρρύνει. Σε κάποιες περιπτώσεις έχουν εφαρμοστεί τζ̆αι υποχρεωτικές ποσοστώσεις. Αλλά για την ώραν, χωρίς πολλήν επιτυχίαν.
Οπότε διερωτάται κάποιος, θεωρώ εύλογα, αν το περιβάλλον εν πλέον ενθαρρυντικόν ή έστω εξαιρετικά ανεκτικόν στην είσοδον της γυναίκας στην πολιτικήν τζ̆αι την εξουσίαν, τι τες κρατά πίσω; Πάλε εννά διατυπώσω προσωπικήν αίσθησην βάσει του τι έχω ζήσει τζ̆αι τι έχω θκιαβάσει: η μέση γυναίκα βαρκέται την πολιτικήν. Σπάνια έχω μπει σε πολιτικήν συζήτησην οπουδήποτε τζ̆αι να υπάρχει συστηματική τζ̆αι πλειοψηφική γυναικεία συμμετοχή. Σίουρα υπάρχει περιβαλλοντική επίδραση σε τούτον αλλά εν πιστεύκω πλέον ότι εν τόσον καθοριστική. Οι γυναίκες αντιλαμβάνουνται την πολιτικήν ως κάτι το αναγκαίον μεν, βαρετόν τζ̆αι κουραστικόν δε, σε αντίθεσην με τον μέσον άντραν. Η δε εξουσία για την μέσην γυναίκαν εν μια διαδικασία εντελώς διαφορετική ενδεχομένως, ειδικά στην άσκησην της, που τον μέσον άντραν. Τούτον ορίζεται εν πολλοίς τόσον που τες αλληλεπιδράσεις των γυναικών με τους άντρες αλλά τζ̆αι μεταξύν τους. Τζ̆αι για να πω την αμαρτίαν μου, ειδικά στην δύσην, αδυνατώ πλέον να δεχτώ ότι για την ελλιπήν συμμετοχήν της γυναίκας στην εξουσίαν φταίει η πατριαρχία, δηλαδή το περιβάλλον. Για την εν λόγω έλλειψην, που όντως εν έλλειψη, φταιν κυρίως οι ίδιες οι γυναίκες, τζ̆αι ο λόγος είναι ότι εν την γουστάρουν ως ασχολίαν.
Αν θέλουμεν εν τέλει να πείσουμεν τες γυναίκες να ασχοληθούν με την πολιτικήν τζ̆αι την εξουσίαν, πρέπει να τους δώσουμεν πιο "θηλυπρεπή" χαρακτηριστικά. Κάτι πολλά δύσκολον να προσδιοριστεί, καλώς ή κακώς (δείτε την γελοιογραφίαν πιο πάνω, λαλεί τα ούλλα).
Ώσπου να πειστούν οι γυναίκες να ασχοληθούν με την πολιτικήν τζ̆αι την άσκησην εξουσίας, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή 29 Μαρτίου 2024

Σκοτεινό δάσος

 


Γράφω σήμερα για θκυό λόγους. Πρώτον, έχω βάλει ως στόχον την συγγραφήν κατ'ελάχιστον μιας ανάρτησης τον μήναν, τζ̆αι ο Μάρτης όπου να'σαι έφυεν χωρίς να έχω γράψει κάτι. Εν δύσκολος στόχος γιατί, όπως έχω ξαναγράψει επανειλημμένα, μετά που κάποιον σημείον γίνεται δύσκολον να γράψεις κάτι "φρέσκον" χωρίς να νιώσεις ότι κάπου, κάποτε, μέσα στα πολλά χρόνια ύπαρξης του blog, έσ̆ιεις το ξαναγράψει. Εννά μου πεις, νάμπου πειράζει αν ξαναγράψεις τα ίδια, αλλά πέραν της ημερολογιακής χρήσης του blog, εν μου αρέσκει να επαναλαμβάνω  κάτι που έχω ξαναγράψει. 

Δεύτερον, ανέβηκεν επιτέλους στο Netflix η μεταφορά σε σειράν των εξαιρετικών βιβλίων επιστημονικής φαντασίας του Κινέζου, βραβευμένου με το βραβείον Hugo (google it), συγγραφέα Liu Cixin. Για την ώραν εν 8 επεισόδια που αναφέρουνται στο πρώτον βιβλίον (The three body problem). Απόλαυσα πάρα πολλά τούτα τα βιβλία τζ̆αι ομολογώ ότι εκάμαν με να αρκέψω να θωρώ γενικά τους Κινέζους με άλλον μάτι. Ως κατά βάσην δυτικόφιλος άθρωπος τζ̆αι συνέχεια βομβαρδισμένος που τα σχετικά στερεότυπα, τείνω να δω καχύποπτα τούτην την τεράστιαν χώραν, για την οποίαν δυστυχώς ελάχιστα γνωρίζω. Προβάλλει ως ένας "εχθρός" της δύσης, τον οποίον οι δυτικοί μονίμως δαιμονοποιούν, κυρίως γιατί υποτίθεται εν κομμουνιστές, αν τζ̆αι ακόμα τζ̆αι γω ο εν μέρει ενημερωμένος, καταλαβαίνω ότι έννεν κομμουνιστές, αλλά κρατιστές καπιταλιστές. Οι οποίοι πρόσφατα εγίναν η πιο μεγάλη οικονομία του κόσμου, αν τζ̆αι εχάσαν την πρωτοκαθεδρίαν του πιο μεγάλου πληθυσμού στους Ινδούς.

Η σειρά άρεσεν μου, εν πολλά καλής ποιότητας που ούλλες τες απόψεις τζ̆αι συστήνω την ανεπιφύλακτα σε όσους αγαπούν την επιστημονικήν φαντασίαν τζ̆αι ειδικά όσους έχουν θκιαβάσει τα βιβλία. Προσωπικά πελλανίσκω να θωρώ την μεταφοράν βιβλίων που έχω θκιαβάσει τζ̆αι να βάλλω εικόνες τηλεόρασης σε αντιπαραβολήν με τες εικόνες που εδημιούργησα στο μυαλόν μου καθώς εθκιάβαζα. Εν συχνές οι απογοητεύσεις αλλά τες παραπάνω φορές αποζημιώνει με το πόσον βοηθά μια ταινία ή μια σειρά να ξεδιαλύνεις πράματα τζ̆αι καταστάσεις που το θκιάβασμαν εν μπορεί να προσφέρει.

Ο Liu Cixin εν πολλά πρωτότυπος στα βιβλία του, παρουσιάζοντας κάποιες εντυπωσιακές ιδέες τεχνολογικής εξέλιξης που μπορεί να επιτευχθεί ακόμα τζ̆αι στες επόμενες δεκαετίες τζ̆αι που εννά φέρουν επανάστασην σε ούλλα τα επίπεδα της καθημερινότητας τζ̆αι να απογειώσουν τες προοπτικές του ανθρώπινου είδους. Παράλληλα αξιοποιεί αφενός την αισιοδοξίαν ότι εν είμαστεν μόνοι μας στο σύμπαν, βασισμένος στο λεγόμενον παράδοξον του Φέρμι, σε συνδυασμόν με την δυστοπίαν του "σκοτεινού δάσους" για να κτίσει έναν δράμαν επικών διαστάσεων όπου η δυστοπία παλεύκει συνέχεια με τα θαύματα της συνεχούς τζ̆αι ραγδαίας τεχνολογικής εξέλιξης. Τούτα τα στοιχεία ειδικά, προσωπικά λατρεύω τα, όπου τα έβρω!

Το παράδοξον του Φέρμι (αμερικανοιταλός φυσικός) κοντράρει την θέσην αρκετών ότι είμαστεν "εκλεκτοί" τζ̆αι μόνοι μας στο σύμπαν, παραθέτοντας έναν θεώρημαν το οποίον βασίζεται που την μιαν στο ότι υπάρχουμεν εμείς τζ̆αι που την άλλην στο πόσον τεράστιον τζ̆αι γεμάτον άλλους κόσμους εν το σύμπαν. Βασικά ο Φέρμι είπεν ότι σχεδόν σίγουρα υπάρχουν άλλοι πολιτισμοί στο σύμπαν, ασχέτως αν τους έχουμεν συναντήσει ή ακόμα τζ̆αι αν δεν τους συναντήσουμεν ποττέ λόγω π.χ. των αχανών αποστάσεων τζ̆αι του χαμηλού προσδόκιμου της ζωής μας (για την ώραν τουλάχιστον).

Η "υπόθεση του σκοτεινού δάσους" τωρά εν μια δυστοπική θεώρηση στην οποίαν το σύμπαν έννεν μια φιλική γειτονιά όπου οι γείτονες, μόλις συναντηθιύν εννά γίνουν παρεούθκια ή έστω εννά συμβιώνουν αρμονικά. Αντίθετα, το σύμπαν εν έναν "σκοτεινόν δάσος", όπου κάθε πολιτισμός που καταφέρνει τεχνολογικά να κινηθεί εκτός του μητρικού του κόσμου, κάμνει το με μεγάλες προφυλάξεις, συνέχεια κρυβόμενος που τυχόν άλλους συνοδοιπόρους, διότι πολλά πιθανόν ο κάθε ξένος που εννά συναντήσεις να θέλει να σε καταστρέψει, να σε κατακτήσει, να σε σκλαβώσει τζ̆αι γενικά να μεν θέλει ούτε το καλόν σου ούτε να συνυπάρξει μαζίν σου.

Αν ως ανθρωπότητα υιοθετήσουμεν τούτην την λογικήν, προφανώς πρέπει να σταματήσουμεν να γυρεύκουμεν άλλους πολιτισμούς, να αναπτύξουμεν το γληορόττερον τεχνολογίαν που να μας επιτρέπει "απεγκλωβισμόν" που τον πλανήτην μας (τον οποίον καταστρέφουμεν ασύστολα,  άλλη μια διάσταση των βιβλίων του Liu Cixin) τζ̆αι να κινηθούμεν στο σύμπαν με την λογικήν "shoot first, ask questions later".

Τούτη η γραμμή σκέψης εν "ενστικτώδης" για τον homo sapiens, τα γονίδια μέσα μας πάντα πυροδοτούν έναν μηχανισμόν fight or flight όταν αντιμετωπίζουμεν "αβέβαιες καταστάσεις". Προσωπικά, όσον τζ̆αι να μου αρέσκουν οι δυστοπίες ως υπόβαθρον μύθου, βρίσκω την εξαιρετικά απαισιόδοξην. Ο άθρωπος ήδη έσ̆ιει καταφέρει να λλιάνει την αυτοκαταστροφικά επιθετικήν τζ̆αι προκατειλημμένην του στάσην απέναντι στον συνάθρωπον του. Βέβαια οι πόλεμοι σε Ουκρανίαν τζ̆αι Παλαιστίνην δείχνουν ότι ακόμα βολοδέρνουμεν ως είδος, αλλά αν συγκρίνουμεν την συμπεριφοράν μας μόλις λλίες δεκαετίες πριν, υπάρχει ήδη μια αισθητή βελτίωση. Η βία στες ζωές μας εν πολλά πιο λλίη, ειδικά σκεφτόμενοι ότι είμαστεν πολλαπλάσιοι σε πληθυσμόν που το πρόσφατον παρελθόν. Υπάρχει φυσικά κίνδυνος να αυτοκαταστραφούμεν πολλά πριν έβρουμεν τεχνολογίες που εννά μας σώσουν που τον εαυτόν μας, αλλά ως είδος έχουμεν  μάθει πιστεύκω να ζούμεν με τούτους τους κινδύνους. Άσε που μπορεί ένας μετεωρίτης ή μια τεράστια φυσική καταστροφή να μας ξεπαστρέψει ακόμα τζ̆αι να τα κάμνουμεν ούλλα τα άλλα τέλεια.

Όσον αφορά το "σκοτεινόν δάσος", εν μια αρκετά λογική υπόθεση, ειδικά αν παρατηρήσει κάποιος πόσον αδυσώπητη εν η διεργασία της φύσης γυρόν μας, αλλά προσωπικά προτιμώ την εκδοχήν του Star Trek. Στο Star Trek δημιουργείται μια ομοσπονδία πλανητών, η οποία εξερευνά συντεταγμένα το σύμπαν σε μιαν αυτονόητην διαδικασίαν εμπλουτισμού. Όταν συναντά υποανάπτυκτους πολιτισμούς, εν σπεύδει να τους καταστρέψει/ υποδουλώσει/ κατακτήσει αλλά παρακολουθεί τους διακριτικά ώσπου να φτάσουν σε έναν επιθυμητόν τεχνολογικόν επίπεδον τζ̆αι μετά έρκεται σε επικοινωνίαν μαζίν τους, καλώντας τους να γίνουν μέλη της ομοσπονδίας. Βέβαια τα ίδια τα μέλη της ομοσπονδίας εμπλέκουνται αρχικά σε πόλεμον μεταξύ τους πριν καταλάβουν ότι συμφέρει η ειρήνη, ενώ συναντούν συχνά πολιτισμούς εξαιρετικά εξελιγμένους οι οποίοι κάθε άλλον παρά φιλικοί είναι τζ̆αι αναγκάζουνται να τους πολεμήσουν. 

Βασικά, ως αθρώποι ανάγουμεν τες νόρμες μας τζ̆αι στην φαντασίαν μας. Νομίζω εν πιο συμβατόν με την πραγματικότηταν να σκεφτεί κάποιος ότι μέσα στο αχανές σύμπαν εννά έβρεις τζ̆αι "καλά πλάσματα", εννά έβρεις τζ̆αι "γάρους" τζ̆αι το καλλύτερον που μπορείς να κάμεις είναι να είσαι όσον μπορείς πιο προετοιμασμένος τζ̆αι για τα θκυό. Σίουρα πρέπει κάπως να φύουμεν που τούτον τον πλανήτην γιατί έτσι εννά πολλύνουμεν τες πιθανότητες μας να επιβιώσουμεν. Που την άλλην, εν ανατριχιαστικά πιθανόν να μας έρτει τζ̆αι μπούμερανγκ. Αλλά ως οπαδός της επιστημονικής φαντασίας, ελπίζω ότι εννά επιλέξουμεν το πρώτον. Η φαντασία μας εν πολλά μεγάλη για να την κρατούμεν κολλημένην σε έναν πλανήτην, όσον τζ̆αι να τον αγαπούμεν.

Ώσπου να ξεφύγουμεν που την Γην, stay cool and keep rocking!