Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΝΑΤΟ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2023

ΝΑΤΟ πετιέται...

 


Σόρυ για τον τίτλον αλλά εν είχα έμπνευση. Μεταφράζοντας την αγγλικήν ονομασίαν (North Atlantic Treaty Organization), ονομάζεται Οργανισμός Συμφώνου Βορείου Ατλαντικού, άρα στα ελληνικά θα το ελαλούσαμεν ΟΣΒΑ, αλλά έμεινεν μας η αρχική του εκφορά, ειδικά αφού ταιρκάζει τζ̆αι πιο καλά με το "...το ίδιο συνδικάτο" που φωνάζουν ως τες μέρες μας οι κομμουνισταί.

Βέβαια που το τζ̆αιρόν της ίδρυσης του (1949) ως τα σήμερα έσ̆ιει επεκταθεί σε μέλη ώστε να καλύπτει γεωγραφικά την πλειονότηταν τούτου που λέμεν "δυτικός κόσμος" (Η.Π.Α., Καναδάς, Ευρωπαϊκή Ένωση), ενώ ο κύριος λόγος που ιδρύθηκεν, δηλαδή η αντιμετώπιση του "κομμουνιστικού κινδύνου", έσίει σε μεγάλον βαθμόν εκλείψει που την δεκαετίαν του 1990, όταν το μεγάλον "αντίπαλον δέος", η ΕΣΣΔ, εκατέρρευσεν, τζ̆αι μαζίν της το αντίστοιχον "ΝΑΤΟ", δηλαδή το "Σύμφωνον της Βαρσοβίας".
Εφροντίσαν όμως οι ιθύνοντες, προεξαρχόντων των Αμερικανών, με τους οποίους η έννοια ΝΑΤΟ εν ταυτισμένη σε μεγάλον βαθμόν, να του έβρουν άλλες "αποστολές", με αποτέλεσμαν να διατηρείται ως τες μέρες μας. Προσφέροντας μιαν λεωφόρον όπου ξεχαρμανιάζουν τζ̆αι πλουτίζουν οι μεγάλοι κατασκευαστές όπλων, πουλώντας εργαλεία ολέθρου, αλλά τζ̆αι υποστήριξην στες πολιτικές της δύσης στες περιπτώσεις όπου "όταν δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος".

Ερχόμενοι στην περίπτωσην της Κύπρου, έχουμεν διάφορα σχετικά με τούτον το πράμαν που λέγεται ΝΑΤΟ. Η ίδια η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν ουσιαστικά μια "ενδονατοϊκή" διευθέτηση, ανάμεσα σε τρία μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή την Ελλάδαν, την Τουρκίαν τζ̆αι την - πρώην αποικιοκράτην - Μεγάλη Βρεττανίαν, υπό την σαφήν καθοδήγησην του αυθέντη που ονομάζεται Η.Π.Α. Τζ̆αι ήταν μια διευθέτηση που έγινεν ουσιαστικά ερήμην των θκυό κύριων κοινοτήτων της Κύπρου, των Ελληνοκυπρίων τζ̆αι των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι στα αμέσως προηγούμενα χρόνια είχαν αρχίσει εμφύλιον μεταξύ τους, με τους μεν να απαιτούν ένωσην με την Ελλάδα τζ̆αι τους δε διχοτόμηση.

Τούτον, ειδικά εκ των υστέρων, φαντάζει σαν "βόμβα στα θεμέλια" του νέου κράτους αλλά θα ήταν αρκετή η καλή θέληση τζ̆αι η διάθεση συμβιβασμού τόσον του απλού κόσμου, όσον τζ̆αι, ειδικά, της ηγεσίας για να δοθεί οξυγόνον στο νέον κράτος τζ̆αι να μπορέσει να σταθεί στα πόθκια του. Αντίθετα, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων άρχισεν που την επομένην της υπογραφής των σχετικών συμφωνιών να σχεδιάζει την παραβίασην τους. Όσον τζ̆αι να παραδεχτεί κάποιος τες προβληματικές πρόνοιες του νέου συντάγματος, εν μπορεί αντικειμενικά να τους αποδόσει πιο μεγάλην σημασίαν που τες διαθέσεις των ηγετών δακάτω, οι οποίες ούτε πίστην στην Κυπριακήν Δημοκρατίαν εδείξαν ούτε προσπάθειες συμβιβασμού εκαταβάλαν.

Όποια τζ̆αι να ήταν η κατάσταση δακάτω, τζ̆αι λαμβάνοντας υπόψη την εποχήν της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, δηλαδή καταμεσής του ψυχρού πολέμου, οι νατοϊκοί επιδιώκαν θκυό βασικά πράματα: αφενός να μείνει μακριά η Κύπρος, έναν στρατηγικά πολλά σημαντικόν γεωγραφικόν σημείον, που την επιρροήν των κομμουνιστών, τζ̆αι αφετέρου να μεν προκύπτουν προβλήματα ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέλη του, δηλαδή την Ελλάδαν τζ̆αι την Τουρκίαν (κυρίως) αλλά τζ̆αι την Μεγάλη Βρεττανία. Δυστυχώς, εκ του αποτελέσματος τζ̆αι ασχέτως πρόθεσης, η ηγεσία των θκυό κοινοτήτων ελάχιστα έως καθόλου έπραξεν για να εξασφαλίσει είτε το έναν είτε το άλλον. Οι Ε/Κ εσυνδεθήκαν με τους Αδέσμευτους, που εθεωρείτουν που το ΝΑΤΟ κάτι σαν παράρτημαν της ΕΣΣΔ, ενώ στην πρώτην ευκαιρίαν επροσπαθήσαν να παραβούν την συμφωνίαν που εκάμαν το 1960, αλλάσσοντας την με πρόνοιες που σε μεγάλον βαθμόν ανατρέπαν την, έστω ετεροβαρήν, πολιτικήν ισότηταν που είχαν εξασφαλίσει οι Τ/Κ. Αποτέλεσμαν η πρώτη διχοτόμηση του 1963, η οποία εν θεωρώ προσωπικά ότι μπορεί να αποδοθεί, τουλάχιστον εξ' ολοκλήρου, στο ΝΑΤΟ.

Επεράσαν μετά άλλα 11 χρόνια, στα οποία οι μεν Ε/Κ έκδηλα αφενός ουδέποτε απαρνηθήκαν την ένωσην τζ̆αι αφετέρου εδείχναν προθέσεις "πλήρους ελληνοποίησης" της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι δε, Τ/Κ σε έναν παράλληλον σύμπαν εγκλωβισμού σε θύλακες, εγίναν έρμαιον των εθνικιστών τους, με ολέθριες συνέπειες σε σχέσην με τα συμβάντα κατά την Τουρκική εισβολήν του 1974. Τούτα τα 11 χρόνια οι νατοϊκοί εκάμαν κάποιες κινήσεις προς το δικόν τους συμφέρον, που κατά βάσην ήταν το ίδιον που ανέφερα, δηλαδή αποτροπή επιρροής κομμουνισμού, αποτροπή έντασης ανάμεσα στα μέλη τους. Τούτες επεριλαμβάναν κάποια "σχέδια συμφωνίας" αλλά τζ̆αι πιέσεις προς τες ηγεσίες, τόσον δακάτω όσον τζ̆αι σε Ελλάδαν/ Τουρκίαν, με αποκορύφωμαν τες τουλάχιστον θκυό φορές που αποτράπηκεν Τουρκική εισβολή πριν το 1974. Μπορεί κάποιος να θέσει "ηθικά διλήμματα" περί "δικαιώματος παρέμβασης", αλλά ζώντας στον "πραγματικόν κόσμον", εν εγεννούσεν η νατοϊκή παρουσία το πρόβλημαν αλλά οι θκυό κοινότητες της Κύπρου, σε συνδυασμόν με τες παθογένειες στες μαμμάδες-πατρίδες, όπου επικρατούσαν σχεδόν συνέχεια οι κάθε λογής στρατόκαυλοι, με αποκορύφωμαν τες χούντες.

Μέχρι σήμερα δε, εν πεπεισμένοι πάρα πολλοί στην Κύπρον, είτε λόγω ελλιπούς πληροφόρησης/ παιδιόθεν προπαγάνδας, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων, ότι το πραξικόπημαν τζ̆αι η εισβολή στην Κύπρον ήταν έναν νατοϊκά σχεδιασμένον έγκλημαν. Σίγουρα οι διάφοροι παίκτες που εμπλέκονται εν νατοϊκοί, σίγουρα η μελέτη ντοκουμέντων δείχνει ανάμιξην νατοϊκών σε σχέδια απομάκρυνσης του Μακαρίου με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, αλλά, που όσα εγώ εθκιάβασα τζ̆αι καταλαβαίνω, λείπει το κυριότερον στοιχείον για έναν έγκλημαν: το κίνητρον.Η ηγεσία του ΝΑΤΟ εν είσ̆εν κανέναν κίνητρον στο να διακινδυνεύσει έναν πόλεμον ανάμεσα σε θκυό πολλά σημαντικά μέλη του εν μέσω του ψυχρού πολέμου, δίπλα που την Μέσην Ανατολήν που ήδη ήταν στες φλόγες με τους Ισραηλινούς τζ̆αι τους Άραβες. Οι δε Η.Π.Α. εβρεθήκαν την συγκεκριμμένην περίοδον χωρίς πρόεδρον, αφού ήταν υπό παραίτησην ο Νίξον λόγω του Watergate. Προσωπική μου άποψη είναι ότι το πραξικόπημαν στην Κύπρο ήταν μια μεγάλη ηλιθιότητα, που έδωσεν την τέλειαν αφορμήν στην- πάντα έτοιμην για επέμβασην- Τουρκίαν να εισβάλει. Αλλά εν ήταν ηλιθιότητα του ΝΑΤΟ, ήταν ηλιθιότητα της χούντας τζ̆αι των υποστηρικτών της δακάτω, τους οποίους βέβαια εφρόντισεν να τσικλήσει ο "εθνάρχης" με τους ακροβατισμούς του.
Οι χειρισμοί μετά την εισβολήν ενισχύσαν το αφήγημαν, αφού ήταν ξεκάθαρον ότι το στοίχημαν εν ήταν να αποδοθεί δικαιοσύνη στην Κύπρον, αλλά να κρατηθεί εντός του ΝΑΤΟ η πολλά σημαντική που κάθε άποψην Τουρκία. Υπήρξεν μεν τριετές εμπάργκο όπλων, αλλά ήταν έκδηλη η έγνοια των Η.Π.Α. να κρατήσουν μακριά την Τουρκίαν που την - ανοικτήν - αγκαλιάν της ΕΣΣΔ, της "χώρας αρχών" κατά τους τόπακες μας. Για να διακόψουν το εμπάργκο, οι νατοϊκοί επροσφέραν μας το Βαρώσι απλά για να διαπραγματευτούμεν. Απορρίψαμεν το. 

Μέσα στες δεκαετίες που επεράσαν, η επιρροή του "μπαμπούλα" ΝΑΤΟ στην Κύπρον επεριορίστηκεν στην συμπεριφοράν των τριών μελών του δακάτω, με τους Εγγλέζους να επιλέγουν κατά βάσην την αδιαφορίαν (με κάποιες εξαιρέσεις, όπως για το σχέδιον Ανάν) τζ̆αι το στρογγυλοκάτσιμον στα κεκτημένα τους (βλέπε κυρίαρχες στρατιωτικές βάσεις) τζ̆αι τες μαμάδες πατρίδες να εν μονίμως εγκλωβισμένες στον εθνικισμόν τζ̆αι την μισαλλοδοξίαν, τροφοδοτούμενες σε μεγάλον βαθμόν τζ̆αι που το ίδιον το κυπριακόν πρόβλημαν. Οι προσπάθειες συμφωνίας επικεντρωθήκαν στο βήμαν των Ηνωμένων Εθνών, τα οποία επίσης πολλάκις εκατηγορήσαμεν ως κοινότητα ότι εν αποδίδουν δικαιοσύνη. Τα αποτελέσματα γνωστά, τζ̆αι καταθλιπτικά, ειδικά που το 2017 τζ̆αι μετά.

Σήμερα συζητείται το να θέσουμεν το χαρτίν της εισδοχής στο ΝΑΤΟ αμέσω μετά που τυχόν συμφωνίαν στο κυπριακόν. Ισχυρίζεται ο Αβέρωφ, που εν υποψήφιος πρόεδρος, ότι μπορεί να λειτουργήσει ως έξτρα μόχλευση, στον τομέαν της ασφάλειας, παρέαν με τες μοχλεύσεις οικονομικού τύπου που αποτελούν αφενός η ενέργεια που τα γκάζ̆ια τζ̆αι αφετέρου οι σχέσεις Ε.Ε. - Τουρκίας.

Λόγω τούτων ούλλων που έγραψα, για μεγάλην μερίδαν των Κυπρίων η συγκεκριμμένη προοπτική αποτελεί ανάθεμαν τζ̆αι ουδέποτε θα συγκατανεύσουν. Που τούτην την άποψην, εν αξιοπερίεργον που ετόλμησεν κάποιος να την θέσει τόσον ανοικτά, τζ̆αι μάλιστα κατά την προεκλογικήν περίοδον.

Προσωπικά έχω γράψει πολλές φορές στα κοινωνικά δίκτυα ότι το ΝΑΤΟ εν έναν θλιβερόν απολίθωμαν μιας τρομακτικής εποχής, που αποτελεί μέσον κυρίως για να πουλούν κάποιοι όπλα τζ̆αι για να ασκούν κάποιοι πολιτικήν "μαστιγίου" τζ̆αι αντιπαράθεσης. Που τούτην την άποψην, σαν ειρηνιστής, μετριοπαθής τζ̆αι αντιμιλιταριστής άθρωπος που είμαι πλέον, θα ήταν τουλάχιστον λυπηρόν για μέναν να βρεθούμεν ως κράτος στους κόλπους του. Πριν δε την εισβολήν του Πούτιν στην Ουκρανίαν, το ΝΑΤΟ είσ̆εν αρχίσει να φαντάζει πολλά παρωχημένον. Ο ηλίθιος επανέφερεν το στον αφρόν, με χώρες διαχρονικά ουδέτερες όπως η Σουηδία να θέλουν να μπουν. Μπράβο Βλαδίμηρε ηλίθιε.

Που την άλλην, ο καρκίνος της Κύπρου έννεν το ΝΑΤΟ, ασχέτως αν συνιστά μέρος του. Ο καρκίνος της Κύπρου είναι το κυπριακόν πρόβλημαν, τζ̆αι η συνεχής αποτυχία επίτευξης συμφωνίας που θα ανατρέψει την παράνοιαν του στάτους κβο τζ̆αι θα επαναφέρει ολόκληρην την κοινωνίαν, την οικονομία τζ̆αι το περιβάλλον του νησ̆ιού σε μιαν στοιχειώδην κανονικότηταν. Αν σκεφτούμεν που την μιαν ότι η Κύπρος τούτην την στιγμήν αποτελεί έναν που τα πιο στρατικοποιημένα μέρη του κόσμου, με τρεις διαφορετικούς νατοϊκούς στρατούς νεκατωμένους, πόσον πιο άσ̆ημα θα την έχουμεν αν μπούμεν επίσημα ως μέλος, ειδικά αν τούτον υποβοηθήσει κάπως την προσπάθειαν επίτευξης συμφωνίας;
Τούτον εν το ερώτημαν που πρέπει να κάμουμεν στον εαυτόν μας. Στο κάτω κάτω, στο μέλλον, όταν τζ̆αι αν σάσει η κατάσταση δακάτω, όπως εμπήκαμεν, φκαίνουμεν.


Ώσπου να το απαντήσουμεν με νηφαλιότηταν, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη 23 Ιουλίου 2014

Κόστος ευκαιρίας (Opportunity cost)

Νομίζω ότι ήταν κατά τη διάρκειαν του μεταπτυχιακού μου στο Παν. Μακεδονίας, που μας είπεν ένας που τους καθηγητές μας ότι "το μόνον που έχουν προσφέρει οι αμερικανοί στο πεδίον της γνώσης εν η διοίκηση επιχειρήσεων". Εν ξέρω αν είναι αλήθκεια αλλά εν γεγονός ότι το να εντρυφήσεις στες βασικές έννοιες της διοίκησης (γεννικά) είναι μια πολλά διαφωτιστική τζιαι πολλά "οριζόντια" (διότι εφαρμόζεται τελικά σχεδόν σε ούλλες τες εκφάνσεις της ζωής) διαδικασία. Διαφωνώ δηλαδή με ορισμένους που θεωρούν τα οικονομικά τζιαι την διοίκησην επιχ/σεων ως "ψευδοεπιστήμες", απλά διότι θεωρούν ότι είναι "αμερικανόπνευστες" ή "καπιταλιστικές".
Το κόστος ευκαιρίας λοιπόν είναι ένας που τους όρους που μου εκάμαν μεγάλην εντύπωσην όταν τον επρωτοάκουσα, αλλά τζιαι όποτε έπρεπεν να τον προσαρμόσω στη δουλειάν μου ως σύμβουλος. Στο απλοϊκόν μου μυαλουδάκιν, το οποίον σιχαίνεται την εμβάθυνση (ήνταλως εκατάφερα να αποφοιτήσω που την ηλεκτρολογίαν είναι πραγματικά αξιοσημείωτον), λλίον πολλά το κόστος ευκαιρίας σημαίνει ότι για κάθε απόφασην μας, ανεξαρτήτως σε τι αφορά, υπάρχει κάποιον κόστος. Σημειώστε ότι αν το κόστος συνδέεται με τη λέξην "πόροι", τότε τα πράματα γίνονται ακόμα πιο σύνθετα. Διότι "πόρος" δεν είναι μόνον τα ριάλια, ή τα αυτοκίνητα, τα σπίθκιά, τα μηχανήματα κλπ. Πόρος είναι τζιαι η μόρφωση, η αναψυχή, η υγεία (πάνω που ούλλα). Υπάρχουν δηλαδή "χειροπιαστοί" αλλά τζιαι "άϋλοι" πόροι, τζιαι όταν παίρνουμεν μιαν απόφασην, κερδίζουμεν κάποιους, χάννουμεν κάποιους.
Ποιος θα έπρεπεν να είναι ο στόχος μας λοιπόν, σαν αθρώποι, σαν ομάδες, κοινωνίες, είδος κλπ; Νομίζω εν προφανές ότι κάθε απόφαση μας πρέπει να βάλλει στη ζυγαριάν τα ωφέλη τζιαι τα κόστη που συνεπάγονται. Τζιαι να επιλέγεται η απόφαση που επιφέρει το μέγιστον όφελος τζιαι το ελάχιστον κόστος. 
Τούτα ούλλα ήρταν στο μυαλόν μου ξανά τες τελευταίες μέρες με αφορμήν την σφαγήν που επιτελείται στη Γάζα. Ακούω τζιαι θκιαβάζω τες απόψεις που διατυπώνονται τζιαι προσπαθώ να καταλάβω τζιαι γω ποια θα ήταν η πλέον "ωφέλιμη" τζιαι λλιόττερον "δαπανηρή" στάση που θα έπρεπεν να λάβω ως άτομον αρχικά, αλλά τζιαι ως μέλος μιας κοινωνίας, της κυπριακής.
Κάποια πολλά ενδιαφέροντα γράφει τζιαι ο Χρίστος Χαλικιόπουλος δαμέ. Αφενός υποστηρίζει ότι πρέπει να λάβουμε κάποια θέσην επί του θέματος. Αφετέρου ο ίδιος θεωρεί ότι τούτη η θέση πρέπει να είναι ουσιαστικά υπέρ των Παλαιστινίων. Συμφωνώ με το πρώτο μέρος της θεώρησης του, οφείλουμεν σε τόσον σημαντικά γεγονότα να λαμβάνουμεν θέσην τζιαι απόφασην. Τζιείνον που δεν είμαι σίγουρος ακόμα είναι το δεύτερον, αν δηλαδή είναι οι Παλαιστίνιοι η πλευρά που πρέπει να υποστηρίξουμεν.
Έχουμεν κοινά/ ομοιότητες με τους Παλαιστίνιους; Πολλές. Είναι ένας μικρός λαός απέναντι σε έναν πάνοπλον κατά πολλά μεγαλύτερον. Είναι πρόσφυγες στην ίδιαν τους την πατρίδαν. Τελούν υπό την ομηρίαν της κατοχής τζιαι του εποικισμού των εδαφών τους. Στερούνται της προοπτικής ειρήνης, ανάπτυξης τζιαι ευημερίας σε έναν κατά τα άλλα πραγματικά ευλογημένον μέρος της γης. Αμφισβητείται η φυσική, κρατική, εθνική τους υπόσταση. Κατατρέχονται που εθνικο/ θρησκευτικά στερεότυπα που τους εμποδίζουν να δουν μπροστά, να κάμουν υπερβάσεις.
Εν αρκετά τα παραπάνω κοινά για να συνταχτούμεν με τους Παλαιστινίους; Δεν ξέρω. Τζιαι δεν ξέρω γιατί δεν έχω μπροστά μου την ανάλυσην του κόστους ευκαιρίας. Τι σημαίνει για μας σε άϋλα τζιαι υλικά οφέλη η υποστήριξη των Παλαιστινίων τζιαι τι η υποστήριξη των Ισραηλινών; Η αίσθηση μου είναι, μπακαλίστικα, ότι τα άϋλα οφέλη θα είναι πολλά παραπάνω αν υποστηρίζουμεν τον αδύνατον (Παλαιστίνιοι). Τι γίνεται όμως με τα υλικά οφέλη τζιαι το συνολικός κόστος της εκάστοτε επιλογής; Ακούεται κυνικόν αλλά που τον τζιαιρόν που έγινα οικογενειάρχης, τζιαι το συμφέρον μου φιλτράρεται τζιαι που το συμφέρον θκιό έξτρα κοπελιών, εν με αρκεί η αποκόμιση αϋλου οφέλος. Θάλω τζιαι νάκκον χειροπιαστά πράματα για να δεχτώ κάτι.
Εξάλλου, το να λαμβάννεις τελικήν θέσην πρέπει να προσπαθείς να κατέχεις την πλήρην εικόναν. Το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ τζιαι οι σχέσεις/ πολέμοι του με τους γείτονες του παν πίσω στο τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, 68 τόσα χρόνια πριν. Εν τζιαι ήταν πάντα θύτης το Ισραήλ, υπήρξεν τζιαι θύμαν. Τζιαι όσον τζιαι αν σήμερα, με τον τρόπον που λειτουργεί, πρεσβεύει ότι αντίθετον βρίσκω στη σημερινήν μου κοσμοθεώρησην, εν μπορώ άκριτα να δω μόνον το σήμερα. Οφείλω να δω τζιαι το εχτές, τζιαι ακόμα παραπάνω, το αύριο.
Εν όπως στο κυπριακόν. Το ΝΑΤΟ ας πούμεν θεωρώ το ένα θλιβερόν απολίθωμαν μιας εποχής άλλης, ανεπιθύμητης, την αμερικανικήν πολιτικήν θεωρώ την εξώφθαλμα υποκριτικήν. Αλλά ακόμα να δω, πέραν κάποιων γενικολογιών, εμπεριστατωμένην ανάλυσην κόστους-οφέλους για το τι σημαίνει να εναντιωθούμεν ή να συνταχτούμεν με τους σχεδιασμούς τους. Τι σημαίνει για τον τόπον μας, για το λαό μας; Με αποδείξεις, με εμπεριστατωμένην ανάλυσην, άϋλην τζιαι υλικήν. Το μόνον που ακούω ως σήμερα εν συνθήματα τζιαι διατύπωσην στερεοτύπων. Οι μεν λαλούν "δείτε τι έκαμεν το ΝΑΤΟ, εκατέστρεψεν μας". Οι δε λαλούν "οϊ εν επειδή εν επήαμεν με το ΝΑΤΟ που εκαταστραφήκαμεν". Τζιαι οι θκιό γυρίζουν μετά τζιαι λαλούν σου" μα έννεν προφανές"; Μπορεί για σας κοπέλια, μπορεί για σας. 
Ώσπου να ζυγίσουμεν επιτέλους το κόστος ευκαιρίας τζιαι να πάρουμεν τες "πλέον συμφέρουσες" αποφάσεις για τούτον τον τόπον, stay cool and keep rocking!