Κυπριακόν, παλαιστινιακόν, ουκρανικόν....τρία προβλήματα

 Κυπριακόν, παλαιστινιακόν, ουκρανικόν. Τρία μακροχρόνια, σύνθετα τζ̆αι εξαιρετικά δισεπίλυτα προβλήματα με διεθνείς προεκτάσεις. Ήδη που την περιγραφήν τους, βλέπουμεν τες εμφανείς τους ομοιότητες. Χωρίς φυσικά να μπορεί να ισχυριστεί κάποιος ότι εν πανομοιότυπα.

Το κυπριακόν πάει πίσω στον 19ον αιώναν, λλίον πριν την ελληνικήν επανάστασην. Το ουκρανικόν τζ̆αι το παλαιστινιακόν εν κάπως πιο πρόσφατα, αλλά αρχίζουν τζ̆αι τζείνα μέσα στον ίδιον αιώναν, το πρώτον μέσα στην δίνην των τεράστιων αναταράξεων στην τσαρικήν Ρωσίαν τζ̆αι το άλλον μέσα στην παραπαίουσαν Οθωμανικήν αυτοκρατορίαν. Το παλαιστινιακόν μοιράζεται τούτην την παράμετρον με το κυπριακόν. Άλλη μια ομοιότητα μεταξύ τους.

Το κυπριακόν με το παλαιστινιακόν έχουν άλλην μιαν ομοιότηταν. Εν άμεσα συνδεδεμένα με τους εκκολαπτόμενους εθνικισμούς που ήρταν, με καθυστέρησην, στην ανατολικήν Μεσόγειον, επηρεασμένοι που τες μεγάλες επαναστάσεις στην Αμερικήν τζ̆αι την Γαλλίαν. Το κυπριακόν διέπεται που τες δυναμικές του ελληνικού εθνικιστικού αλυτρωτισμού, τζ̆αι του αρκετά μεταγενέστερου τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού (το ελληνικόν κράτος εμφανίστηκεν το 1830 ενώ το τουρκικόν μόλις το 1922). Εν γενικά έναν πρόβλημαν εθνικιστικής, πρώτιστα, φύσεως, σε έναν τόπον που ουδέποτε στο παρελθόν είσ̆εν κάποιαν αυτόνομην, κρατικήν ή άλλη, οντότηταν αλλά αποτελούσεν μονίμως μέρος κάποιας αυτοκρατορίας τζ̆αι έναν διαχρονικόν σταυροδρόμιν εθνικών τζ̆αι θρησκευτικών ζυμώσεων. Σε τούτα μοιάζει, ξανά, πάρα πολλά, με το παλαιστινιακόν, απλά τζ̆αμέ οι εθνικισμοί αλλάσσουν, διότι έχουμεν αφενός τον Εβραϊκόν εθνικισμόν (γνωστόν τζ̆αι ως σιωνισμόν) πακέτον με τον αναδυόμενον μετά την κατάρρευσην της οθωμανικής αυτοκρατορίας, αραβικόν εθνικισμόν. Το παλαιστινιακόν εμπεριέχει πολλά πιο έντονα την θρησκευτικήν παράμετρον, αφού έχουμεν σημίτες (Άραβες τζ̆αι Ισραηλινοί εν ούλλοι σημίτες) οι οποίοι διαχωρίζουνται πρώτιστα που την θρησκείαν αντί το έθνος. Θκυό αβρααμικές θρησκείες συγκρούονται βασικά. Το ίδιον ισχύει βέβαια με τους χριστιανούς Έλληνες τζ̆αι τους μουσουλμάνους Τούρκους, αν τζ̆αι στο κυπριακόν εν έχουμεν τόσον έντονην την σύγκρουσην των θρησκειών.

Μια παρένθεση για το ουκρανικόν, το οποίον προσωπικά γνωρίζω το λλιόττερον που τα τρία. Προφανώς τζ̆αμέ έχουμεν μεν μιαν σύγκρουσην εθνικιστικής φύσεως, αλλά το περιβάλλον αφορούσεν πιο πολλά σε ιδεολογικές ζυμώσεις παρά εθνικιστικές. Η οκτωβριανή επανάσταση εμετάτρεψεν την περιοχήν σε ΕΣΣΔ, η οποία μπορεί μεν να ήταν μια "διεθνιστική ομοσπονδία", αλλά εξελίκτηκεν, όπως το καταλαβαίνω, σε έναν "ρωσικόν imperium". Η περιοχή της Ουκρανίας τζ̆αι το σχετικόν θέμαν προφανώς προκύπτει που την αντίδρασην των Ουκρανών στο να γίνουν Ρώσοι, είτε με το καλόν είτε με το ζόριν. Η μεν Ρωσία εθεωρούσεν, τζ̆αι θεωρεί ως σήμερα, την Ουκρανίαν ως κεφαλαιώδην χώρον για την ασφάλειαν της, πέραν του ότι εν μια γεωγραφική περιοχή πολλά σημαντικών φυσικών πόρων. Γενικά μπορούμεν να πούμεν ότι όσον αφορά τες καταβολές τους, το κυπριακόν εν πιο κοντά με το παλαιστινιακόν παρά με το ουκρανικόν. Οι ομοιότητες τους αφορούν τες πιο σύγχρονες εξελίξεις στο ουκρανικόν, δηλαδή την εμπλοκήν του ΝΑΤΟ κατά κύριον λόγον τζ̆αι της Ε.Ε. κατά δεύτερον. Το ΝΑΤΟ έπαιξεν σημαντικόν ρόλον στην εξέλιξην τόσον του κυπριακού (με τρεις νατοϊκές δυνάμεις να εν μέρος της ίδιας της συνταγματικής λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας), όσον τζ̆αι του παλαιστινιακού, αφού ο κύριος λόγος που υπάρχει ακόμα Ισραήλ είναι το πόσον σημαντικόν θεωρείται για τα συμφέροντα της συγκεκριμένης συμμαχίας τζ̆αι της δύσης γενικόττερα στην περιοχήν της Μέσης Ανατολής. Το ΝΑΤΟ τζ̆αι οι παρεμβάσεις του εν κοινή παράμετρος τζ̆αι στα τρία προβλήματα.

Επιστρέφοντας στο κυπριακόν με το παλαιστινιακόν, εντοπίζουμεν άλλην μιαν μεγάλην ομοιότηταν. Τζ̆αι οι θκυό περιοχές, Κύπρος τζ̆αι Παλαιστίνη, επεράσαν που μιαν σχετικά σύντομην περίοδον υπό την διοίκησην των Άγγλων. Οι οποίοι, είτε εκ προθέσεως είτε λόγω ανικανότητας, εν εβοηθήσαν καθόλου στην επίλυσην των εθνοθρησκευτικών διαφορών στες θκυό περιοχές, αντίθετα οι ενέργειες τους επιδεινώσαν μιαν ήδη δύσκολην τζ̆αι τεταμένην κατάστασην. Δαμέ τα θκυό προβλήματα διαφέρουν που το ουκρανικόν, αφού ενώ οι συγκρούσεις σε Κύπρον τζ̆αι Παλαιστίνην αρχίσαν τζ̆αι εσυνεχιστήκαν για πολλές που τες πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, στην Ουκρανίαν το πρόβλημαν πιο πολλά υπόβοσκεν, κάτω που το σιδηρούν παραπέτασμαν της ΕΣΣΔ, τζ̆αι εν επανεμφανίστηκεν παρά την δεκαετίαν του 1990, μετά δηλαδή την διάλυσην της.

Τζ̆αι στα τρία προβλήματα έχουμεν μιαν μεγάλην δύναμην εναντίον μιας μικρής, ή μικρόττερης εν πάσει περιπτώσει. Τουρκία εναντίον Κυπριακής Δημοκρατίας, Ισραήλ εναντίον Παλαιστινίων (που ακόμα εν αξιωθήκαν να κάμουν επίσημα αναγνωρισμένον κράτος) τζ̆αι Ρωσία εναντίον Ουκρανίας. Τζ̆αι στα τρία προβλήματα είχαμεν (τζ̆αι έχουμεν) παράνομες, παρακρατικές οργανώσεις, τρομοκρατίαν, περιόδους ένοπλων συγκρούσεων, πραξικοπήματα, εισβολές, καταλήψεις τζ̆αι κατοχές εδαφών, παράνομους εποικισμούς. Είχαμεν επίσης ανακωχές τζ̆αι συνάψεις συμφωνιών οι οποίες όμως εν αντέξαν στον χρόνον. Το κυπριακόν διαφέρει που τα άλλα θκυό στο ότι παραμένει τα τελευταία 51 χρόνια μια "ψυχρή σύγκρουση". Τζ̆αι στα τρία προβλήματα παρατηρούμεν ότι πρόκειται για ενδεχομένως τες πιο στρατικοποιημένες περιοχές του πλανήτη σήμερα. Τζ̆αι στα τρία προβλήματα έχουμεν άμεση ή έμμεσην εμπλοκήν διεθνών συμφερόντων, τα οποία εν μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά για την επίτευξην ανθεκτικών συμφωνιών, αντίθετα, με τες ραδιουργίες τους επιδεινώνουν συχνά την κατάστασην.

Τελειώνω με έναν συνοπτικόν πίνακαν που είχα κάμει με αφορμήν το ουκρανικόν τζ̆αι το πως μοιάζει με το κυπριακόν. Αν κάποιος βάλει μιαν τρίτην στήλην για το παλαιστινιακόν, νομίζω εύκολα εννά διακρίνει ότι τα τρία πορβλήματα έχουν παραπάνω κοινά παρά διαφορές. Τζ̆αι τούτη η παραγματικότητα θα έπρεπεν να μας επηρεάζει κάπως στο πως τοποθετούμαστεν, ως τρίτοι, στα άλλα θκυό προβλήματα πέραν του κυπριακού. 

Αυτάααα. Ώσπου να βρεθεί επιτέλους μια βιώσιμη λύση τζ̆αι στα τρία τούτα προβλήματα, stayu cool and keep rocking!

Ακτιβισμός τζιαι η Γκρέτα

 

Ζούμεν μέρες πόλωσης, αφού εν σε εξέλιξην οϊ ένας αλλά θκυό πολέμοι τζ̆αι όσοι εξ ημών εν είμαστεν άμεσοι συμμέτοχοι, αρκούμαστεν σε συρράξεις του πληκτρολογίου για το ποια πλευρά έσ̆ιει "δίκαιον", ποιος εν με την "σωστήν πλευράν της ιστορίας" (λες τζ̆αι έσ̆ιει κάποιου είδους δικαίωσην στο μέλλον), υπό την σκιάν πάντα του κινδύνου κλιμάκωσης των εν λόγω συρράξεων μέχρι τζ̆αι σε πυρηνικόν πόλεμον.

Προσωπικά έχω τες θέσεις τζ̆αι απόψεις μου για τους θκυό πολέμους, τες οποίες έχω αναπτύξει εκτεταμένα τζ̆αι επανειλημμένα, οπότε εν θα μπω στην ίδιαν διαδικασίαν τωρά. Πιο πολλά εννά αναφερτώ στο πόσον εύκολον είναι για τον καθέναν μας να "κλάννει" ανέξοδα μπροστά που μιαν οθόνην την στιγμήν που πολλύς κόσμος σκοτώνεται τζ̆αι υποφέρει. Πόσον λλίον μπορούμεν να αντιληφθούμεν την πραγματικότηταν των συγκρούσεων επί του εδάφους τζ̆αι αντίστοιχα πόσον αδυνατούμεν να μπούμεν στην θέσην της κάθε πλευράς τζ̆αι να τοποθετηθούμεν νηφάλια, αφού ως τρίτοι τουλάχιστον έχουμεν την πολυτέλειαν να βρισκούμαστεν "έξω που το κουτίν". 

Σε αντίθεσην με τούτην την πλειοψηφίαν, υπάρχουν αθρώποι που εν μεινίσκουν στα λόγια τζ̆αι τες πορδές του πληκτρολογίου αλλά προχωρούν έναν, ή παραπάνω, βήματα παραπέρα, αναλαμβάνοντας κάποιου είδους δράσην με την φυσικήν τους παρουσίαν. Μια φυσική παρουσία που τους εκθέτει συχνά σε κινδύνους, είτε άϋλους είτε κυριολεκτικούς, τζ̆αι έσ̆ιει φυσικά πολλά πιο μεγάλον αντίκτυπον που μιαν ανάρτησην ή έναν σχόλιον στα κοινωνικά δίκτυα.

Το αν ο ακτιβισμός (έτσι λέγεται τούτη η συμπεριφορά) αποφέρει καθοριστικά αποτελέσματα, ειδικά σε τόσον μακροχρόνια τζ̆αι σύνθετα προβλήματα όπως το ουκρανικόν τζ̆αι το μεσανατολικόν/ παλαιστινιακόν, εν ανοικτόν προς συζήτησην, αφού αν οι αντιμαχόμενες πλευρές τζ̆αι η διεθνής κοινότητα, μέσα που την ισχύν των κυβερνητικών τζ̆αι συλλογικών αποφάσεων, εν αποφασίσουν να σταματήσουν την βίαν τζ̆αι να επιστρέψουν στο τραπέζιν του διαλόγου, κανέναν τέθκοιον πρόβλημαν εν μπορεί επί της ουσίας να έσίει ελπίδαν να επιλυθεί. Κανένας εν μπορεί να αρνηθεί όμως ότι ο ακτιβισμός εν σίουρα μια πολλά πιο ουσιαστική τζ̆αι επιδραστική παρέμβαση παρά τα λοούθκια στα κοινωνικά δίκτυα.

Η Greta Thunberg ανήκει σε τούτου του είδους αθρώπους. Εν μιλά απλώς, πράττει, εν χώννεται, εκτίθεται τζ̆αι εν αρκείται στο να εκθέτει τα κυρίαρχα αφηγήματα, προσπαθεί έμπρακτα να τα αλλάξει ή έστω να τους προκαλέσει ρωγμές. Που τούτην την άποψην, ποσώς με ενδιαφέρει προσωπικά ήντα κουσούρκα κουβαλά, είτε στον χαρακτήραν είτε στην ψυχολογίαν της, ούτε αν κάποιες θέσεις της εν ακραίες ή ατεκμηρίωτες, ούτε αν την καπηλεύκουνται διάφορα συμφέροντα. Η διάθεση της να εκτεθεί μέσα που ενέργειες για μέναν εν σεβαστή ούτως ή άλλως. Ειδικά αφού εγώ εν είμαι σε θέσην, ούτε έχω ιδιαίτερην διάθεσην, να κάμω κάτι αντίστοιχον.

Η υπόθεση με την βαρκούαν προς την Παλαιστίνην, στην οποίαν επιβιβάστηκεν για μέρες, προσπαθώντας να στείλει το μήνυμαν ότι η κατάσταση στην Γάζαν εν απαράδεκτη για οποιονδήποτε έσ̆ιει στοιχειώδην ανθρώπινην εμπάθειαν εν μπορεί να κρίνεται για το "αποτέλεσμαν" μόνον. Κανένας, ούτε η ίδια φαντάζουμαι, εν επερίμενεν ότι εννά σωθούν οι Παλαιστίνιοι επειδή μια βάρκα με μιαν φούχταν ακτιβιστές ήταν να (προσπαθήσει να) φτάσει, ως ένδειξη συμπαράστασης, στα ερείπια της πόλης. Θα εμπορούσεν όμως, όπως η συντριπτική πελιοψηφία που μας, να κάτσει στα βραστά της τζ̆αι να σύρνει δηλώσεις τζ̆αι αποφθέγματα εκ του ασφαλούς. Επέλεξεν, αντίθετα, να κάμει κάτι χειροπιαστόν, μιαν δια ζώσης παρέμβασην. Θεωρώ το ευτελές όσοι διαφωνούν με την τοποθέτησην της, να προσπαθούν να μηδενίσουν τούτην την προσπάθειαν. Εν τον εαυτόν τους που εκθέτουν, οϊ την Γκρέτα. Μακάρι παραπάνω αθρώποι να εγίνουνταν έστω λλίον "ακτιβιστικοί", αντί απλά να σαλαβατούν εκ του ασφαλούς. Ο κόσμος πιθανότατα θα ήταν σε πολλά καλλύττερην μοίραν έτσι.

Ώσπου να γίνουμεν πιο ακτιβιστές ως κοινωνία εφ' όλης της ύλης, stay cool and keep rocking!

Εν υπάρχει "καλή βία"...

 

Εξ΄αφορμής της εκτόξευσης ρουκετών εναντίον πόλεων του Ισραήλ εχτές,έγραψα το εξής στο facebook:

"Tο παλαιστινιακόν εν έναν που τα πιο δύσκολα, αν οϊ το πιο δύσκολον πολιτικόν/ οικονομικόν/ κοινωνικόν πρόβλημαν ανά το παγκόσμιον (υπάρχουν δυστυχώς ακόμα πολλά που βασανίζουν τον άθρωπον παρά την πρόοδον που έσΐει πετύχει σε πολλούς τομείς). Μάλιστα εν έναν πρόβλημαν που με "παρηγορεί" κάπως (τύπου, "υπάρχουν τζ̆αι σ̆ειρόττερα που μας"), αφού η παράνοια του κυπριακού τουλάχιστον εν παράγει νέον αίμαν τζ̆αι νέα θύματα. 

Μεγάλον μέρος της δυσκολίας του, όπως τζ̆ιαι στο κυπριακόν, έγκειται στο ότι πάει πίσω στα τέλη του 19ου αιώνα, με την ανάδυσην των νέων "εθνών/κρατών" μέσα που την διάλυσην των παλιών αυτοκρατοριών όπως η Οθωμανική τζ̆αι την σταδιακήν "αποαποικιοποίησην" μεγάλων περιοχών όταν δυνάστες όπως η Μ. Βρετανία τζ̆αι η Γαλλία εκαταλάβαν ότι εν τες έπαιρνεν να απομυζούν αθρώπους στην άλλην πλευράν της γης. Έννεν περίεργον ότι ο καθένας που ασχολείται μαζίν του, επιλέγει το ιστορικόν κομμάτιν που εξυπηρετεί το αφήγημαν τζ̆αι τες θέσεις που θέλει να προβάλει. Τούτον εν αλλάσει το ότι ουσιαστικά αποτελεί μιαν εθνικο-θρησκευτικήν παράνοιαν που τροφοδοτεί ανεξάντλητα το μίσος ανάμεσα σε αθρώπους που θα εμπορούσαν να έβρουν σ̆ιήλιες φόρμουλες για να ζήσουν μαζίν σε μιαν που τες κοιτίδες του πολιτισμού, που μάλιστα εν έσ̆ιει να ζηλέψει τίποτε που άλλες, ευημερούσες, περιοχές του πλανήτη.

Σήμερα ως "τρίτοι", το πιο εύκολον πράμαν είναι να είμαστεν εναντίον του Ισραήλ, που υποτίθεται εν "μεγάλον", εν "δυνατόν", τζ̆αι στηρίζουν το οι "κακοί, ιμπεριαλιστές Αμερικάνοι", ενώ οι "καημένοι Παλαιστίνιοι" εν τα "μόνιμα θύματα". Εν κάτι παρόμοιον με μας τους Ε/Κ εναντίον της "μεγάλης, δυνατής, ευνοημένης που τους Αμερικανούς", Τουρκίας. 

Έλα όμως που η ιστορία έννεν "αποσπασματική". Ξέρουμεν, όσοι την μελετούμεν αμερόληπτα, ότι στην Κύπρον, που μας αφορά άμεσα, οι Ε/Κ έννεν ούτε "αθώοι", ούτε "μόνιμα θύματα". Εκάμαν τζ̆αι οι Ε/Κ, τζ̆αι η Ελλάδα πιο γενικά, τεράστια λάθη, ενίοτε τζ̆αι εγκλήματα, τα οποία είχαν σημαντικήν επίδρασην στο ότι η Κύπρος, αντί να εν παράδεισος, εν έναν παρανοϊκά, εθνικά διχοτομένον τζ̆αι στρατοκρατούμενον μέρος του κόσμου.

Κάτι αντίστοιχον συμβαίνει τζ̆αι στο παλαιστινιακόν. Οι Παλαιστίνιοι, που σήμερα υποφέρουν, έχουν σημαντικήν ευθύνην, όπως τζ̆αι τα αραβικά κράτη γυρόν, για τα χάλια της περιοχής, που υπό προϋποθέσεις είναι ένας επίγειος παράδεισος. Τζ̆αι όσον πρώτιστα οι ίδιοι αδυνατούν να αντιληφθούν τούτον το απλόν γεγονός, ουδέποτε, όπως τζ̆αι στην Κύπρον, θα κάμουν χαϊριν, είτε τζ̆είνοι, είτε οι Ισραηλινοί. Όσον δε επιλέγουν να χρησιμοποιούν βίαν, ασχέτως του μεγέθους της, εγώ δύσκολα μπορώ να τους στηρίξω εν λευκώ. Η βία εδοκιμάστηκεν, επανειλημμένα, τζ̆αι το μόνον που επαρήξεν, εν παραπάνω βίαν. Συνεχίστε..."

Όταν αποφάσισα να το βάλω δαμέ στο blog, ήμουν σίουρος ότι κάτι έχω γράψει για το παλαιστινιακόν γενικώς, τζ̆αι όντως εντόπισα την σχετικήν ανάρτησην, πριν εννιά ολόκληρα χρόνια (!):

Κόστος ευκαιρίας

Ήταν μια πολλά ενδιαφέρουσα ανάρτηση, με ακόμα πιο ενδιαφέρων σχολιασμόν. Τζ̆αι έχοντας την ξανά μπροστά μου, εδιαπίστωσα με σχετικήν χαράν ότι σήμερα διατηρώ τες ίδιες, περίπου, απόψεις. Οϊ πως εν κακόν να αλλάσσεις άποψην, ειδικά υπό το φως νέων δεδομένων, αλλά τόσον στο κυπριακόν όσον τζ̆αι στο παλαιστινιακόν, η παράνοια συνεχίζεται με την ίδιαν έντασην όπως πριν εννιά χρόνια. Τζ̆αι απέναντι σε παρανοιϊκές καταστάσεις, εν ανακουφιστικόν να διαπιστώνεις ότι τουλάχιστον το μυαλόν σου εκρατήθηκεν νηφάλιον τζ̆αι ορθολογιστικόν, κόντρα στον εύκολον συναισθηματισμόν τζ̆αι τα λογής λογής συνθήματα.

Ώσπου να αρθεί η παράνοια τζ̆αι να συζητούμεν για πιο ευχάριστα πράματα, stay cool and keep rocking!