Βία, εξουσία τζιαι άλλες "νομοτέλειες"

 

Για πολλοστήν φοράν εχρειάστηκεν να υποδείξω σε συζήτησην την παντελώς λανθασμένην πρόσληψην τζ̆αι ερμηνείαν της λέξης "αναρχία". Η λέξη εν ελληνικότατη τζ̆αι περιλαμβάνει το "στερητικόν α-" μπροστά που την λέξην "αρχή", με την οποίαν εννοείται, ξεκάθαρα, η εξουσία. Άρα "αναρχία" σημαίνει, απλά τζ̆αι ξάστερα, "χωρίς εξουσίαν". ΔΕΝ σημαίνει ούτε "χάος", ούτε "ανομία", όπως επανειλημμένα θωρώ ακόμα τζ̆αι θκιαβασμένα κατά τα άλλα άτομα να την θεωρούν. Οι δε θεωρητικοί του αναρχισμού, που εν πολλοί τζ̆αι σημαντικοί, υποδεικνύουν ότι μόνον χωρίς εξουσίαν μπορεί να υπάρξει πραγματική ελευθερία, πραγματική ισότητα τζ̆αι εν τέλει, πραγματική κοινωνκή ειρήνη.

Ακόμα τζ̆αι όταν τους υποδεικνύω ότι ππέφτουν θύματα της δαιμονοποίησης μιας ολόκληρης πολιτικής θεωρίας, μεταπίπτουν σε μιαν άλλην στάσην, την στάσην της "νομοτέλειας":
"Ναι αλλά εν ουτοπικόν να θεωρεί κάποιος ότι μπορούμεν να ζήσουμεν χωρίς εξουσίαν. Ούλλες οι πτυχές της ζωής μας περιέχουν εξουσίαν, τζ̆αι εν αδύνατον να ξεφύγουμεν που τούτην την πραγματικότηταν".
Ή ακόμα: "εν ουτοπικόν να περιμένουμεν την αυθόρμητην ανταπόκρισην κάθε αθρώπου σε έναν σύστημαν νόμων αν δεν του επιβάλλουνται που τα πάνω με την απειλήν τιμωρίας. Διότι ο άθρωπος, εκ φύσεως, εν βίαιον πλάσμαν".

Γελώ πάντα που μέσα μου (για να μεν προσβάλω κάποιον) όταν ακούω τούτες τες ατάκες. Εν η ίδια στάση που πρέπει να αντιμετωπίσαν ούλλοι οι αθρώποι που εξεκινήσαν να κάμουν σημαντικές αλλαγές τζ̆αι βελτιώσεις στην ζωήν μας, οι οποίες όμως έρκουνταν σε αντιπαράθεσην με καλά εδραιωμένα στερεότυπα.
Όταν οι πρώτοι εφευρέτες εκάμαν τες πρώτες πτητικές μηχανές, αντιμετωπίσαν την χλεύη τζ̆αι την απαξίωσην μέχρι την σφοδρήν καταδίκην για την "βλασφημίαν" της προσπάθειας, αφού "αν ήθελεν ο θεός να πετά ο άθρωπος, ήταν να του δώσει φτερά".

Όταν επροτάθηκεν να ψηφίζουν τζ̆αι οι γυναίκες, τζ̆αι ακόμα παραπάνω, να κατεβαίνουν υποψήφιες για εκλογήν, οι ίδιας πάστας αθρώποι αντιδράσαν με σφοδρότηταν: 

"Μα οι γεναίτζ̆ιες;;; Τούτες όποτε θωρούν περίοδον πελλανίσκουν σιόρ, τζ̆αι εννά τους δώσουμεν πρόσβασην στην εξουσίαν;" (πρόσφατα εσυνειδητοποίησα ότι ορισμένοι άντρες διατηρούν το 2025 τες ίδιες αντιλήψεις).

Σήμερα τούτες οι αστοιχείωτες τοποθετήσεις φαντάζουν αστείες τζ̆αι ξεπερασμένες διότι η τεχνολογική πρόοδος ανάγκασεν την "στάθμην της ηθικής" να προσαρμοστεί στην τεκμηριωμένην πραγματικότηταν, ότι τζ̆αι ο άθρωπος μπορεί να πετάξει τζ̆αι οι γυναίκες μπορούν εξίσου με τους άντρες να μετέχουν στην διαμόρφωσην των νόμων τζ̆αι την διαχείρισην των καθημερινών τζ̆αι μακροπρόθεσμων σχεδιασμών της κοινωνίας.

Κάπως έτσι, μιαν ημέραν οι θιασώτες της νομοτέλειας της βίας τζ̆αι της εξουσίας παντού, εννά αναγκαστούν να παραδεχτούν ότι, με την κατάλληλην στάθμην τεχνολογίας, σε συνδυασμόν με την εξέλιξην της στάθμης ηθικής, η βία τζ̆αι η εξουσία (συχνά λέξεις συνώνυμες αφού η εξουσία σπάνια απέχει που κάποιας μορφής άσκησην βίας) εννά αποτελέσουν παρελθόν τζ̆αι απλές ιστορικές αναφορές.
Αν δεν πατήσει βέβαια πρώτα κάποιος κανέναν κουμπίν για πυρηνικά. Αν όμως ούλλοι μας αρκέφκουμεν μιαν πρότασην με το "εν αδύνατον το τάδε ή το δείνα", εξασφαλίζουμεν απλά την νομοτέλειαν του, που φυσικά πουθενά τζ̆αι ποττέ εν υφίσταται εκ προϊμίου.

Ώσπου να σταματήσουν να αποτελούν "νομοτέλειες" η βία τζ̆αι η εξουσία, stay cool and keep rocking!

Ησυχία, ελευθερία τζ̆αι αλήθκεια

 

"This is Cyprus" απάντησεν γελώντας ένας που τους πρωταγωνιστές του γνωστού βίντεο του Al Jazeera. This is Cyprus. Δαμέ εν Κύπρος. Τούτη εν η Κύπρος. Ποια δηλαδή εν η Κύπρος το 2020; Εξέραμεν λλίον πολλά ότι εν "πλυντήριον μαύρου χρήματος". Τωρά εμάθαμεν ότι έγινεν τζ̆αι "πλυντήριον αθρώπων". Εν πειράζει φίλε μου αν είσαι καταζητούμενος σε κάποιαν άλλην χώραν. Εννά σε κανονίσουμεν. Θα σου δώσουμεν έναν ωραίον διαβατηριούδιν της Μπανανοκρατίας μας, που με κάποιον τρόπον ανεξήγητον, εξακολουθεί να θεωρείται τζ̆αι διαβατήριον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τζ̆αι μπορείς να αρχίσεις μιαν νέαν ζωήν. Φτάνει φυσικά να βαστάς αρκετά ριάλια. Ούλλα τζ'ούλλα, έννεν φτηνόν το διαβατήριον μας.

Τι άλλον εν η Κύπρος το 2020; Έναν ψευδοκράτος στον βορράν τζ̆αι έναν "κλεφτοκράτος" στο νότον. Έναν κράτος όπου οι εξουσίες, πέραν της συνήθους δυσμενούς επίδρασης τους στην συμπεριφοράν του αθρώπου, χαρακτηρίζουνται που μιαν χρόνιαν στρέβλωσην, αφού έσ̆ει που το 1963 που η μια που τες θκυό κοινότητες που βάσει συντάγματος συμμετέχει στο κράτος, αποχώρησεν τζ̆αι δεν επέστρεψεν ποττέ. Τζ̆αι δυστυχώς εν πολλοί που μας που εν αντιλαμβανούμαστεν ότι η ντε φάκτο διχοτόμηση του τόπου εν άρκεψεν το 1974, αλλά 11 χρόνια πιο νωρίς.Τούτη η στρέβλωση έσ̆ει δώσει στην κοινότηταν των Ε/Κ παραπάνω εξουσίες από ότι προβλέπεται. Τζ̆αι παραπάνω εξουσία ίσον, νομοτελειακά, παραπάνω διαφθορά. Τζ̆αι φυσικά εν ασκούν εξουσίαν οι απλοί Ε/Κ, αλλά μια μικρή κλίκκα του μεγάλου κεφαλαίου, τζ̆αι οι εκπρόσωποι τους στην κυβέρνησην τζ̆αι τα άλλα κομμάθκια της εξουσίας, τόσον την νομοθετικήν, όσον τζ̆αι την δικαστικήν. 

Υπάρχει υποτίθεται τζ̆αι μια "τέταρτη εξουσία". Που μπορεί, άμα επιτελέσει την πραγματικήν της αποστολήν, να ρίξει τες άλλες τρεις. Τούτον έδειξεν μας το πολλά εντυπωσιακά το βίντεο του Al Jazeera σε συνδυασμόν με το ανεξέλεγκτον της κοινωνικής δικτύωσης τζ̆αι την δυσκολία λογοκρισίας στο internet γενικότερα. Ήταν αρκετόν έναν ρεπορτάζ, έστω που σπόνταν, αφού αρχικά το θέμαν του εν ήταν η διαφθορά στην Κύπρον αλλά το ξέπλυμαν παρανομούντων με "χρυσά διαβατήρια", για να παραιτηθούν ο πρόεδρος της βουλής τζ̆αι ένας βουλευτής. Αλλά δυστυχώς η διαφθορά απλώνεται τζ̆αι σε τούτον τον χώρον. Δείτε τι εκάμαν οι δημοσιογράφοι τζ̆αι τα ΜΜΕ όταν επρωτοακούστηκεν η ιστορία με το Al Jazeera. Ουσιαστικά επαίξαν την κασέτταν των πολιτικών μας, όπως ας πούμεν ο υπουργός εσωτερικών, ότι το Al Jazeera εν "φιλότουρκον", "βάλλει τουρκικές διαφημίσεις", "θέλει να πλήξει το κυπριακόν πρόγραμμαν" (βλέπε ξέπλυμαν) κλπ. Εν μου αρέσκει να ισοπεδώνω αλλά στην Κύπρον εν έχουμεν δημοσιογραφίαν. Ο Όργουελ είπεν ότι "δημοσιογραφία είναι να δημοσιεύσεις κάτι που κάποιος για κάποιον λόγον εν θέλει να δημοσιευτεί. Τα υπόλοιπα εν δημόσιες σχέσεις". Στην Κύπρον ο μέσος δημοσιογράφος κάμνει δημόσιες σχέσεις στην καλλύττερην περίπτωσην τζ̆αι στην σ̆ειρόττερην, προπαγάνδαν. Υπέρ ή εναντίον, αναλόγως που ποιον εξαρτάται οικονομικά. Οι κατά τζ̆αιρούς εξαιρέσεις δυστυχώς απλά επιβεβαιώνουν τον κανόναν. Ποιος θέλει εξάλλου να "τον πάρει ο δαίμονας", όπως τους έταξεν ο "πρώτος πολίτης" της χώρας πρόσφατα;

Εννά μου πει κάποιος, "καλάν ρε μεγάλε, εσύ νάμπου εισηγείσαι;". Για να είμαι ειλικρινής, εν έχω κάτι ουσιαστικόν να προτείνω. Ο απλός πολίτης βασικά θκυό μέσα έσ̆ει στη διάθεσην του για ειρηνικήν αντιμετώπισην της διαφθοράς. Ο πρώτος εν η ψήφος του τζ̆αι ο δεύτερος εν ο δρόμος, η διαδήλωση. Αλλά ο πρώτος προσφέρεται κάθε λλία χρόνια, τζ̆αι ισχύει τούτον που ισχύει τζ̆αι στα ταμεία: άμα απομακρυνθείς που την κάλπην ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.  Μεν αναφέρω δε που μας έχουν γραμμένους οι ηγέτες μας κατά την διάρκειαν της θητείας τους. Μεινίσκει ο δεύτερος. Είδα με ευχαρίστησην κάποιους να κατεβαίνουν στο δρόμον διαμαρτυρόμενοι. Εν ήταν πολλοί αλλά τουλάχιστον έγινεν μια αρχή. Όπως είσ̆εν πει ο Καστοριάδης κάποιαν στιγμήν, ο άθρωπος ρέπει προς την ησυχίαν. Εν θέλει ρε αδερφέ να ξεβολεύκεται. Αλλά ο Θουκυδίδης είσ̆εν γράψει ότι πρέπει να θκιαλέξουμεν: ή ήσυχοι εννά είμαστεν ή ελεύθεροι. Τζ̆αι τα θκυό μαζίν εν γίνεται. Νάμπου βολεύκει τους διεφθαρμένους πολιτικούς, δικαστές, βουλευτές, δημοσιογράφους μας; Να καθούμαστεν ήσυχοι. Ψηφίστε τζ̆αι σκάστε Τι άλλον; Να ξεχνούμεν. Ο άθρωπος ξεχάννει εύκολα. Έννεν τυχαίον ότι η λέξη "αλήθκεια" αποτελείται που το στερητικόν "α" τζ̆αι την "λήθην", δηλαδή την "λησμονιάν"῏ Αλήθκεια σημαίνει να μεν ξεχνούμεν κάτι. Άρα, για να καταλήξω, μια αρχή κατά της διαφθοράς θα ήταν ως πολίτες αφενός να ανησυχούμεν τζ̆αι αφετέρου να μεν ξεχάννουμεν.

Ώσπου να ανησυχήσουμεν τζ̆αι να μεν ξεχάννουμεν, stay cool and keep rocking!

Εν υπάρχει "αδύνατον"...

Σε πρόσφατην συζήτησην με φίλους στο fb, επροσπάθησα να διατυπώσω την απλήν, κατ'εμέναν, πραγματικότηταν ότι όσον υπάρχει "κράτος" τζιαι "εξουσία" εννά υπάρχει διαφθορά τζιαι καταπίεση. Η επιλογή, πάλε απλή, εν η υιοθέτηση ενός αναρχικού συστήματος, όπου οι "αντιπρόσωποι", οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι "ηγέτες" τζιαι τα αφεντικά. θα καταστούν ξεπερασμένα, όπως ο ατμός τζιαι το κάρβουνον. Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα αλλά οι συνομιλητές εκαταλήγαν στο "ουτοπικόν" του ούλλου θέματος, τζιαι στο ότι η εξουσία εν "απαράβατη αρχή", που άμεσα ή έμμεσα πάντα θα διέπει τες ανθρώπινες σχέσεις. Για τον απλόν λόγον ότι η "φύση" του αθρώπου εν αλλάσσει.

Τούτη η στάση βέβαια έννεν "ρεαλιστική", ούτε καν "κυνική". Διότι ο άθρωπος τζιαι η φύση του εν τόσον ρευστά τζιαι μεταβαλλόμενα όσον το ίδιον το σύμπαν. Απλά πρέπει να μπορείς να διακρίνεις τούτες τες μεταβολές, μέσα στην φοβερά σύντομην ύπαρξην μας ως είδος, τζιαι να νιώσεις στοιχειωδώς αισιόδοξος. Τζιαι για να νιώσεις αισιόδοξος ότι τα πράματα εννά εξακολουθήσουν να μεταβάλλονται, τζιαι μάλιστα προς το καλλύττερον, πρέπει να μπορείς να "φανταστείς" τες μεταβολές. 

Προσωπικά εμεγάλωσα θκιαβάζοντας επιστημονικήν φαντασίαν τζιαι παραμύθκια (fantasy), κάτι για το οποίον μακάρι να εν καλά ο παπάς μου, που εδιατηρούσεν μιαν εκτεταμένην συλλογήν με τους πιο αξιόλογους συγγραφείς του είδους, αρχίζοντας που τον Ιούλιον Βερν τζιαι φτάνοντας στον Ασίμοβ, τον Άρθουρ Κλαρκ τζιαι τον Φρανκ Χέρμπερτ. Επέρασα κατά τζιαιρούς φάσεις απογοήτευσης, όταν οι προβλέψεις π.χ. για τα διαστημικά ταξίθκια ή για σημαντικές εφευρέσεις εν επαληθεύκουνταν μέσα στο πέρασμαν του χρόνου, αλλά παράλληλα έπαιρνα τζιαι παίρνω θάρρος για την συνεχήν πρόοδον της τεχνολογίας, σε πείσμαν του παραλογισμού των θρησκειών τζιαι των εθνικισμών. Ειδικά η επανάσταση της πληροφορικής των τελευταίων 25-30 χρόνων, με το ίντερνετ να συνδέει την υφήλιον τζιαι την παγκόσμιαν γνώσην να γίνεται προσβάσιμη σε ούλλον τζιαι μεγαλλύττερον ποσοστόν του πληθυσμού, νιώθω ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τα ανατινάξουμεν ούλλα, ή να υπερθερμάνουμεν τον πλανήτην σε σημείον μη βιώσιμον, ή ακόμα τζιαι να μας φάει ούλλους ένας αστεροειδής, όπως έφαεν τους δεινόσαυρους, αλλά τούτον εν έναν δεδομένον που πάντα υπήρχεν, που τον τζιαιρόν που επροτοκατεβήκαμεν που τα δέντρα.

Φυσικά η τεχνολογία έννεν πανάκεια, αντίθετα μπορεί να καταστεί μέσον ολέθρου, όπως καταμαρτυρούν οι σφαγές στους παγκόσμιους πολέμους τζιαι η παράνοια του ψυχρού πολέμου, απομεινάρκα της οποίας ακόμα ζούμεν στες μέρες μας με τους κατά τόπους δικτατορίσκους τζιαι τον ιμπεριαλισμόν χωρών όπως οι Η.Π.Α. Αλλά σταδιακά φαίνεται να αναπτύσσεται τζιαι η παιδεία που μας βοηθά να αντιληφθούμεν την ζημιάν που κάμνουμεν τζιαι τους δρόμους που πρέπει να ακολουθήσουμεν συνειδησιακά για να μεν αυτοκαταστραφούμεν.

Πάντως, καθαρά στο θέμαν των τεχνολογιών που εννά ριζοσπαστικοποιήσουν τη ζωήν μας, υπάρχουν θκιό-τρεις που, αφού ήδη εκοντέψαμεν στο πως έγινεν το σύμπαν που μιας αρχής, εν γίνεται αργά ή γλήορα να μεν κατακτήσουμεν. Απαριθμώ τες μπακαλίστικα τζιαι εν τάχει.

Η πρώτη εν η παραγωγή ενέργειας. Για την ώραν ακόμα μαχούμαστεν να ξεκολλήσουμεν που την βιομηχανικήν εποχήν, όπου εμάθαμεν να κρούζουμεν άνθρακαν για να καλύψουμεν τες ενεργειακές μας ανάγκες, μια μέθοδος που έφερεν τρομακτικήν πρόοδον αλλά παράλληλα επιβαρύνει απίστευτα τον πλανήτην ποικιλοτρόπως. Οι ανανεώσιμες πηγές εν μια καθαρή τζιαι αειφόρος επιλογή που επροχώρησεν καλά αλλά εν φτάνει. Η λύση κατ'εμέναν βρίσκεται στην "μίμησην" του ήλιου μας, δηλαδή στην πυρηνικήν σύντηξην. Εν θα αναλύσω το πως λειτουργεί αλλά αν την πετύχουμεν, θα έχουμεν ουσιαστικά άπλετην, καθαρήν ενέργειαν για πάντα.

Η δεύτερη εν η μετατροπή της ενέργειας σε ύλη. Ως τωρά κάμνουμεν το ανάποδον, δηλαδή μετατρέπουμεν την ύλην σε ενέργειαν π.χ. χώνευση τροφής, καύση υδρογονανθράκων. Αν όμως έχουμεν άπλετην ενέργειαν τζιαι μπορούμεν να την μετατρέψουμεν σε ύλην, τότε θα λυθούν πάρα πολλά προβλήματα του σύγχρονου αθρώπου, τόσον στες βασικές του ανάγκες όσον τζιαι στα βήματα προς τα αστέρια. Ήδη οι λεγόμενες "κβαντικές γεννήτριες" αποτελούν ανεπτυγμένες θεωρίες τζιαι υπάρχουν προσπάθειες εξέλιξης τους σε πραγματικές εφαρμογές. Φανταστείτε να μπορεί ένας άθρωπος να μετατραπεί σε ενέργειαν τζιαι μετά ξανά σε ύλην. Όσοι είδετε star trek τζιαι ξέρετε το "beam me up Scotty" μπορείτε να αντιληφθείτε τι επανάστασην θα επιφέρει. Ή το περίφημον "replicator" όπου παραγγέλεις τα πάντα, που μπριζόλαν μέχρι ουϊσκι, τζιαι το μηχάνημαν μετατρέπει ενέργειαν που τον πυρήναν σύντηξης του διαστημοπλοίου στην ύλην που επαράγγειλες. Ούτε σφαγμένες αγελάδες ούτε χωράφκια με σιτάριν, απλά ενέργεια τζιαι μετατροπέας. 

Η τρίτη εν η γενετική μηχανική. 5000 χρόνια μετά την εκδίωξην των πρωτόπλαστων που τον παράδεισον, τζιαι ακόμα οι γυναίκες πρέπει να υποστούν 9 μήνες επίπονης εγκυμοσύνης τζιαι την αγχωτικήν διαδικασίαν του φυσικού τοκετού. Πιστεύκω ότι η γενιά μας εννά προλάβει την ριζοσπαστικοποίησην της "διαιώνισης" του ανθρωπίνου είδους, όπου τα μωρά θα έρκουνται στον κόσμον χωρίς τούτην την πρωτόγονην τζιαι επισφαλήν διαδικασίαν. Θα γεννιούνται χωρίς τα γονίδια που προκαλούν καρκίνον, διαβήτην, καρδιακά νοσήματα τζιαι γενετικές ανωμαλίες, σωματικές τζιαι "ψυχικές". Τζιαι θα αναπτυχθεί το "ηθικόν υπόβαθρον" που να υποστηρίζει την διαδικασίαν για να μεν καταστεί η άρρωστη ευγονική των ναζιστών.

Η τέταρτη εν η ανάπτυξη "τεχνητής νοημοσύνης", δηλαδή μιας ανεξάρτητης οντότητας, συμμάχου του αθρώπου, που θα εξασφαλίσει την διάσωσην, την προσβασιμότηταν τζιαι τον διαρκήν εμπλουτισμόν της γνώσης. Έναν οικουμενικόν σύστημαν που θα επιτρέπει στες γενεές να μεταδίδουν την γνώσην χωρίς τες μακροχρόνιες τωρινές διαδικασίες. Σε συνδυασμόν με gadgets που θα υποβοηθούν το "κατέβασμαν" γνώσης μέσα στον ανεπτυγμένον εγκέφαλον των νέων. 

Ούλλα τούτα, τζιαι πολλά άλλα "παρελκόμενα", εννά οδηγήσουν στην ανάπτυξην ενός νέου είδους, πιο εξελιγμένου που τον homo sapiens. Βαφτίστε τον όπως θέλετε. Τούτος ο νέος άθρωπος, θα μαθαίνει για το "αναπόφευκτον" της εξουσίας τζιαι του κράτους τζιαι εννά γελά. 

Φυσικά ούλλες οι ανακαλύψεις που ανέφερα μπορεί να καταστούν εργαλεία αυτοκαταστροφής. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων. Αλλά η στάση που τηρούμεν, μέσα που την εξέλιξην μας, εν καθαρά επιλογή μας. Τούτον εν πρόκειται να αλλάξει όντως. Τζιαι εγώ επιλέγω την αισιοδοξία. Όπως είπεν κάποιος σοφός, οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκαιο, αλλά χωρίς τους αισιόδοξους, ακόμα θα ήμαστεν στες σπηλιές.

Ώσπου να επαληθευτώ, ή να διαψευστώ, stay cool and keep rocking!

Η αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας

Υπάρχουν θκιό φαινόμενα που μου προκαλούν "αντίδρασην" στην σημερινήν πολιτικήν κατάστασην, θκιό στάσεις που εν των άκρων, τζιαι όπως έχω πει επανειλημμένα, εν υπάρχει καμμιά λογική στα άκρα. 

Η μια λαλεί ότι τίποτε εν αξίζει, ότι εν ούλλα σκάρτα, ότι τίποτε εν εδιορθώθηκεν, αντίθετα ούλλα εν πιο άshημα παρά ποττέ. Η αστική δημοκρατία δηλαδή εν εβελτίωσεν τίποτε σε σχέσην με τες βασιλείες, τες αυτοκρατορίες τζιαι την φεουδαρχίαν του παρελθόντος, όπου ήταν αρκετόν να γεννηθείς με συγκεκριμένον όνομαν για να είσαι "άρχοντας" τζιαι να πατάς πάνω στους "κολλήγους".

Η άλλη λαλεί ότι τούτον που έχουμεν σήμερα, εν η υπέρτατη μορφή λειτουργίας της κοινωνίας, τζιαι το μόνον που μπορούμεν να κάμουμεν είναι να την "βελτιώνουμεν", εν υπάρχει κάτι καλλύττερον. Να ψηφίζουμεν δηλαδή "αντιπροσώπους" με "θητείες" οι οποίοι να αποφασίζουν για μας επειδή εν "αδύνατον" να συμμετέχουμεν εμείς άμεσα. 

Τζιαι οι θκιό στάσεις φυσικά, ως ακραίες τζιαι χωρίς λογικήν, απέχουν πολλά που την αλήθκειαν. Η σημερινή κατάσταση εν η καλλίττερη που έχουμεν πετύχει ως είδος, τζιαι η δυνατότητα ψήφου τζιαι εκλογής αντιπροσώπων εν πολλά πρόσφατη για να θεωρείται τόσον "δεδομένη" τζιαι τόσον "κατάπτυστη" που κάποιους. Υπάρχει επίσης ένας κάποιος έλεγχος, με τον καταμερισμόν των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, τύπος) που πάλε ουδέποτε υπήρξεν σε τέθκοιον βαθμόν στο παρελθόν. Εν αρκετόν να παρατηρήσεις τα άλματα του αθρώπου τα τελευταία 200-300 χρόνια για να παραδεχτείς ότι η ψήφος που μόνη της απελευθέρωσεν τεράστιες δυνάμεις προόδου.

Που την άλλην, όταν πετάσσεις στα σκουπίθκια τα μισά τρόφιμα που παράγεις, την ώραν που τόσος κόσμος πεθανίσκει της πείνας, τζιαι όταν οι "αιρετοί" αντιπροσώποι σάζουν τα κοπελλούθκια τους ως διαδόχους, σαν νέοι αριστοκράτες, όταν παρατηρείς ολόκληρες στρατιές "πολιτικών καριέρας", εν εξίσου καταφανές ότι η παρούσα κατάσταση απέχει παρασάγγας που το ιδανικόν, τζιαι μάλιστα θεμελιωδώς. Η δε θεμελιώδης "πόμπα", που εν αφήνει τον άθρωπον να εν πραγματικά ελεύθερος, εν η εξουσία τζιαι το κράτος. Είτε βασιλεία, είτε αυτοκρατορία, είτε φέουδον, είτε "αστική δημοκρατία".

Νομίζω ο συνονόματος ο Μπακούνιν λαλεί τα πολλά καλά για το θέμαν, στο εξής απόσπασμαν της "Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας" του:

"Η συμμετοχή στην κυβέρνηση ως πηγή διαφθοράς: πολλές φορές έχει αποδειχθεί ως γενική αλήθεια ότι αρκεί για τον καθένα, ακόμη και για τον πιο φιλελεύθερο και δημοφιλή άνθρωπο, να γίνει μέρος μιας κυβερνητικής μηχανής και να υποστεί πλήρη αλλαγή στις απόψεις και στις στάσεις του. Αν το πρόσωπο αυτό δεν αναζωογονηθεί από επαφές με τη ζωή του λαού, αν δεν αναγκαστεί να δράσει ανοικτά κάτω από συνθήκες πλήρους δημοσιότητας, αν δεν έχει υπαχθεί σε ένα σωτήριο και αδιάκοπο καθεστώς λαϊκού ελέγχου και κριτικής, που να του θυμίζει σταθερά ότι δεν είναι ο αφέντης, ούτε καν ο φύλακας των μαζών, αλλά μόνον ο πληρεξούσιος ή ο ελεγμένος υπάλληλος τους, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανακληθεί - αν δεν βρεθεί κάτω από τις συνθήκες αυτές, διατρέχει τον κίνδυνο να χαλάσει κυριολεκτικά, καθώς θα ασχολείται μόνο με αριστοκράτες σαν αυτόν, και επίσης τον κίνδυνο να γίνει επηρμένος και κούφιος τρελός, φουσκωμένος από το αίσθημα της γελοίας σπουδαιότητας του."

Παραδεχτείτε το: πόσους που τους σύγχρονους "αντιπροσώπους" μας έshετε παρατηρήσει, που να μεν χαρακτηρίζουνται που ακριβώς τούτα τα στοιχεία που περιγράφει ο Μάϊκ πιο πάνω; Όσον "αθώα" τζιαι "αγνά" να ξεκινούν κάποιοι που λόου τους.

Εξίσου ωραία για την "φύσην" της εξουσίας, λαλεί τα τζιαι το εξής τραγούδιν του Τσακνή:

Εξουσία - Διονύσης Τσακνής

Οπότε, ναι υπάρχει μια καλλύτερη κατάσταση που τη σημερινήν, η οποία καλώς ή κακώς έννεν αρκετόν να "βελτιωθεί", αφού εν εκ θεμελίου "άρρωστη". Πρέπει να ανατραπεί παντελώς. Τζιαι η "διάδοχος" κατάσταση πρέπει να είναι μια χωρίς εξουσία, χωρίς αφεντάδες, είτε εκλελεγμένους είτε κληρονομικούς. Χωρίς εξουσίαν, χωρίς κράτος, χωρίς "πολιτικούς καριέρας", χωρίς την συνεπαγόμενην, αναπόφευκτην φθοράν.

Δύσκολον; Φυσικά. Αλλά ώσπου δεν την επιτυγχάνουμεν, ουδέποτε θα είμαστεν πραγματικά ελεύθεροι.

Ώσπου να ελευθερωθούμεν, stay cool and keep rocking!

Νόμοι/ κανόνες, λογοκρισία τζιαι ελευθερία

Πολλές έννοιες άρα τζιαι θέματα συνάμενα στη σημερινήν ανάρτηση. Τζιαι φυσικά εν ελπίζω να εξαντλήσω το περιεχόμενον, αφού μπορείς να γράψεις τόμους επί τόμων για τόσον ευρείες έννοιες. Αφορμή κάποιες συζητήσεις που επαρακολούθησα στο facebook αλλά τζιαι μια ταινία που είδα εψές με τίτλον "The People vs. Larry Flynt". Για όσους εν λέει τίποτε το συγκεκριμένον όνομαν, πρόκειται για τον ιδρυτήν τζιαι ιδιοκτήτην του περιοδικού "Hustler". Για όσους επίσης εν είδαν την ταινίαν συστήνω την ανεπιφύλακτα, πραγματικά αξίζει να την δείτε, ως μεστή που πολιτικά μηνύματα τζιαι φιλοσοφικές θεωρήσεις για το σεξ, την ελευθερίαν του λόγου, την σάτυραν τζιαι την νομικήν αντιμετώπισην κοινωνικών φαινομένων όπως η πορνογραφία. Βάλλω μιαν που τες πιο σημαντικές της σκηνές πιο κάτω για μιαν γεύσην. Ο δικηγόρος του Larry Flynt εξηγεί στο Ανώτατον Δικαστήριον των Η.Π.Α. γιατί η ελευθερία του λόγου, ειδικά στα δημόσια φόρα, όπως οι εφημερίδες τζιαι τα περιοδικά, δεν πρέπει να περιορίζεται που αβάσιμες αγωγές λιβέλλου, οι οποίες εδράζονται στην "συναισθηματικήν ζημίαν" που προκαλούν σχόλια τζιαι σάτυρες, γιατί έτσι ουσιαστικά θα απαγορεύεται η έκφραση "μη δημοφιλών απόψεων",  οι οποίες αποτελούν στοιχείον υγείας σε μιαν πραγματικά δημοκρατικήν κοινωνίαν.

Το εν λόγω απόσπασμαν θεωρώ ότι απάντησεν τζιαι στους ενδοιασμούς που εξέφρασα στην ανάρτηση για το Charlie Hebdo . Μπορείς να απαντήσεις στην κριτικήν που δέχεσαι, όσον δριμεία τζιαι να είναι, δικαιούσαι να μεν γουστάρεις, αφού εν εναντίον στες προτιμήσεις σου, μπορείς ακόμα τζιαι να νιώσεις θυμόν, στεναχώριαν, απογοήτευσην για το τι διατυπώνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, αλλά την ημέραν που έμμεσα ή άμεσα ευνοήσεις την καταπίεσην της κριτικής άποψης τζιαι της σάτυρας, ουσιαστικά εκφασίζεσαι. Τούτον λαλώ το τζιαι στον εαυτόν μου πρώτιστα.

Στο θέμαν των νόμων/ κανονισμών τωρά. Έχω αναφέρει ξανά ότι σταδιακά, τζιαι παρά την ελλιπή μου γνώση, ευνοώ την υιοθέτησην, σε παγκόσμιαν κλίμακαν, ενός "αναρχικού συστήματος", προς αντικατάστασην του τι έχουμεν σήμερα, το οποίον σε γενικές γραμμές, μπορώ να αντιληφθώ ως μπασταρδεμένον καπιταλισμόν, ο οποίος ονομάζεται τζιαι κορπορατισμός. Τζιαι φυσικά, όπως πάλε έχω πει, αναρχία ΔΕΝ σημαίνει απουσία νόμων. Σημαίνει απουσία "αρχής" (μαστόρων, αφεντικών, αρχόντων, αρχηγών, ηγετών, κυβερνήσεων κλπ. κλπ.). Το μεγάλο μου ερώτημαν είναι αν η αναρχία προσεγγίζεται πιο εύκολα μέσα που την καθαρά ατομικήν οπτικήν (η οποία μπορεί να "ταπελλωθεί" ως "libertarian anarchism" ή τζιαι "anarcho-capitalism") ή την οπτικήν της "κολλεκτίβας" ή "συλλογικότητας" (η οποία είναι η "αριστερή θεώρηση" της αναρχίας τζια μάλιστα διατείνεται ότι εν η μόνη γνήσια έκφραση, αφού ο καπιταλισμός εμπεριέχει την ιεραρχίαν ως αναγκαίον του συστατικόν).

Οι συζητήσεις που επαρακολούθησα στο διαδίκτυον αφορούσαν στο θέμαν της αποποινικοποίησης της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Η αντίδραση σε οποιονδήποτε σχόλιον υπονοούσεν ότι η "καταπίεση" των επιθυμιών των χρηστών μέσω τιμωρητικών νομοθεσιών ουσιαστικά φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα παρά αν η διακίνηση τζιαι χρήση ήταν ελεύθερη, αντιμετωπίζεται ως λλίον πολλά "εγκληματική" τζιαι "τουλάχιστον ανεύθυνη". Τζιαι όμως, με το ίδιον σκεπτικόν, πολλές ουσίες που καταναλώνονται "νόμιμα" τζιαι χωρίς περιορισμούς (π.χ. η ζάχαρη, το αλάτιν τζιαι το λίπος) θα έπρεπεν να "ποινικοποιηθούν" ως προς τη χρήσην τους, αφού επιφέρουν τεράστιον αριθμόν θυμάτων παγκοσμίως. Εν αρκετά ενδιαφέρον στο τέλος της ημέρας να ξεκαθαρίσει το πως τζιαι με ποια κριτήρια έρκεται η οποιαδήποτε "εξουσία" (τοπική, εθνική, παγκόσμια) τζιαι θκιαλέει τι θα "περιορίσει" τζιαι τι θα "απελευθερώσει". Ο φίλος ο Άνεφ εννά μου πει ότι η "κυρίαρχη τάξη" επιβάλλει το "νομικόν καθεστώς" που της συμφέρει για "μεγιστοποίησην του κέρδους", ρίχνοντας ψίχουλα στους πολλούς όσον για να επιβιώνουν. Είναι τζιαι τούτον μια σοβαρή πιθανότητα. Αλλά που την άλλην, πως μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι έshιεις "ελεύθερην αγοράν", όταν εν γεμάτη με τόσους "νόμους/ κανόνες" τζιαι "περιορισμούς"; Καπιταλισμός εν σημαίνει "ελεύθερη αγορά"; Πούντην ελεύθερην αγοράν όταν εν μπορώ να "συναλλακτώ" με όποιον θέλω, για ότι θέλω τζιαι όσον θέλω;

Που την άλλην, πως θα "συμβιώσεις" με τόσους άλλους αθρώπους, αν δεν τεθούν "όρια"; Τζιαι αν δεν θέλεις "μαστόρους", ποιος τζιαι πως θα θέσει τα όρια; Εννά μπουν μόνα τους; Με "trial and error" τζιαι "collateral damage";

Όπως είπα τζιαι αρχικά, εν τεράστια τα θέματα που θέτω. Εν εξόχως ενδιαφέροντα όμως, οπότε δαμέ είμαστεν να τα θέτουμεν τζιαι να τα συζητούμεν.

Ώσπου να εύρουμεν κάποιες καλές απαντήσεις, stay cool and keep rocking!

Η χαρά τζιαι η πίκρα της "εξουσίας"...

Μεσημέριν. Στο αυτοκίνητο με τα κοπέλια, περιμένουμεν τη μάμμα να ψουμνίσει που το φούρνο. Εν ξεσαλωμένοι γιατί βαρκούνται, έσιει ώραν που γυρίζουμεν γιατί έπρεπεν να τους φκάλουμεν διαβατήρια, για να μπορούν να ταξιδέψουν μαζί μας τον Αύγουστο στα νησιά της μαμάς πατρίδας.

Αρχικά παίζουν φωνάζοντας, στα όρια του καφκά. Τα πόθκια του ενός εν μεσ'τα μούτρα του άλλου. Σιγά σιγά τα χάχχανα μετατρέπουνται σε γκρίνιαν του ενός (αφού τρώει τα σάνταλα του άλλου - λογικόν). Λαλώ τους μιαν (σταματάτε), λαλώ τους θκιό (κάτω τα πόθκια σου που τα μούτρα του αρφού σου), λαλώ τους τρεις (σταματάτε ώσπου σας το ζητώ ευγενικά τζιαι ήρεμα). Η επόμενη μου κίνηση εν θκιο-τρεις πατσαρκές στα πόθκια του ενός τζιαι φωνές που (υποσυνείδητα) ελπίζω να ακούουνται μόνον στο συγκεκριμένον τετράγωνον. Ο ένας (ο πιο"νούσιμος") που είσιεν τζιαι τα πόθκια ως πριν λλίον κατάμουτρα σσιωπά. Ο δεύτερος κάμνει το λάθος να συνεχίζει να χαχχανίζει, αν τζιαι εν φανερόν ότι  εν που νευρικότηταν πλέον. Παίρνω τον σηκωτόν στην μιαν άκρην του καθίσματος, μακριά που τον αρφόν του. Ευτυχώς αποφεύκω άλλην βίαν, σωματικήν ή λεκτικήν.

Γυρίζω μπροστά. Πίσω μου εν ησυχία πλέον. Κάμνω αναδρομήν στο πόσον "ωραία" ένοιωσα κατά την εκτόνωσην του θυμού μου. Τζιαι προσπαθώ να καταπιώ πόσον άσιημα νοιώθω αμέσως μετά. Αλλά φυσικά εν μπορώ πλέον να δείξω μεταμέλειαν. Ο "εξουσιαστής" εν πρέπει να δείχνει πολλήν αδυναμίαν. 'Ερκεται τζιαι η μάμμα με τα ψώνια, ανυποψίαστη για το συμβάν. Λαλώ της το μετά που κανέναν τέταρτον, δείχνει κατανόηση. Αλλά εγώ εν νοιώθω καλλίττερα.



Πως θα υπάρξει ποττέ πραγματική δημοκρατία σε έναν κόσμον που η εξουσία του τζιύρη εν ακόμα αναγκαία;
Ώσπου να μεν μας εξουσιάζουν τζιαι να μεν εξουσιάζουμεν που τα γεννοφάσκια μας, stay cool and keep rocking!