Ουϊσκυ, λίμνες τζιαι Metallica

'Ηταν αρχές του χρόνου τζιαι εξέραμεν ότι οι Metallica έρκουνται Αθήνα, οπότε η παρέα ετέθηκεν σε συναγερμόν για να εξασφαλισουμεν εισιτήρια. Που πολλά νωρίς εστηθήκαμεν στο portal του παρόχου τζιαι μόλις άνοιξεν επιάσαμεν τρία διαφορετικά άτομα σειράν περιμένοντας να έρτει το γυρίν μας. Ελοαρκάζαμεν όμως χωρίς τον ξενοδόχον, δηλαδή την καλαμαρίστικην πόρωσην. Διερωτούμαι τζιείνος ο λαός γιατί κλαίει ούλλη μέρα για την οικονομικήν του ανέχειαν όταν μπορεί σε λλία λεπτά να εξαντλήσει δεκάδες σιηλιάες εισιτήρια με ελάχιστην τιμήν πάνω που €100. Κάπως έτσι, όταν άνοιξεν για το γυρίν μας η σελίδα, εν είχαν μείνει εισιτήρια. Μόνον οι φάρμες δακάτω στο Δάλιν μπορούν να αντιληφθούν πόσον εχτίτζιασα. Ούτε εμείς γινούμαστεν νεόττεροι για να περιμένουμεν άλλην ευκαιρίαν ούτε οι Metallica, που εκαβαντζώσαν τα 60.

"Που παίζουν μετά" εσκέφτηκα τζιαι η σχετική διερεύνηση έφκαλεν "Γλασκώβη". 

"Θα πάμεν Γλασκώβην καλό" τζιαι εμπήκα στην σελίδαν αγοράς εισιτηρίων για την συγκεκριμένην πόλην. Ήταν φοϊτσιάρικον. Η πλατεία ήταν ήδη ξεπουλημένη τζιαι μπροστά στα μμάθκια μου επουλιούνταν όσα εισιτήρια ήταν σε προσιτές τιμές. Εθκιάλεξα μιαν κερκίδαν, τέσσερις θέσεις τζιαι χωρίς σχεδόν δεύτερην σκέψην αγόρασα τα εισιτήρια. Ο κύβος ερρίφηθη.

Ενημέρωσα τους υπόλοιπους για την επιλογήν τζιαι εν μου επροκάλεσεν καμμιάν έκπληξην όταν αποφασίσαν να μας ακολουθήσουν. Στην Σκωτίαν εξάλλου έχουμεν κόσμον δικό μας που μας εζητούσεν να βάλουμεν στο πρόγραμμαν μιαν συναυλιακήν μετάβασην τζιεικάτω, τζιαι ιδού που το εκαταφέραμεν.

Λλίους μήνες μετά, ήμαστεν οικογενειακώς στο αεροπλάνον για Λονδίνον-Γλασκώβη. Αποφασίσαμεν να πάμεν θκυό μέρες πριν την συναυλίαν τζιαι να φύουμεν τρεις μέρες μετά, συνδυάζοντας την με περιδιάβασην σε μιαν χώραν που εν είχαμεν ποττέ ως τότε την ευκαιρίαν να επισκεφτούμεν. Εμείναμεν σε έναν airbnb κοντά στο αεροδρόμιον τζιαι ενοικιάσαμεν αυτοκίνητον για μεγαλλύττερην ευχέρειαν κίνησης εκτός πόλης, κάτι που συστήνω ανεπιφύλακτα, αφού οι τιμές εν λογικές τζιαι η κίνηση στους δρόμους ανέξοδη τζιαι αρκετά ασφαλής. Άσε που οδηγούν αριστερά του δρόμου όπως δακάτω.

Η πρώτη μέρα μετά την άφιξην εχωρίστηκεν σε μιαν πρωινήν εξόρμησην στην διάσημην Loch Lomond, βόρεια της Γλασκώβης τζιαι σε μιαν απογευματινήν βόλταν στο κέντρον της πόλης. Ως Κυπραίος τζιαι λόγω οικογενειακών βιωμάτων εν βαρκούμαι να απολαμβάνω πράσινον τζιαι τρεχούμενα νερά, τζιαι το επαρχιακόν τοπίον της Σκωτίας εν έσιει λάθος που τούτην την άποψην. Η λίμνη τζιαι η περιοχή γυρόν της ήταν μαγευτική, μέσα στην ηλιοφάνειαν που μας έτυχεν κατ' εξαίρεσην στες μέσες συνθήκες του τόπου, που εν συννεφιά τζιαι βροσιές ολόχρονα. Οι μιτσιοί εκάμαν καγιάκ τζιαι εμείς επισκεφτήκαμεν το αποστακτήριον Luss που ήταν πάραδίπλα, δοκιμάζοντας το ουϊσκι τζιαι το τζιν που παράγεται. Το απόγευμαν εκατεβήκαμεν στο ιστορικόν κέντρον της Γλασκώβης, που εν απλά εντυπωσιακόν, ιδιαίτερα οι τεράστιοι καθεδρικοί, το πανεπιστήμιον τζιαι η νεκρόπολη. Εδοκιμάσαμεν κάποια τοπικά εδέσματα, που ήταν αξιόλογα τζιαι κάποιες τοπικές μπύρες, που ήταν απογοητευτικές. Όπως ήταν τζιαι η απόδοση της εθνικής Σκωτίας με την Βραζιλίαν, όπου έχασεν με τριάραν τζιαι αποχαιρέτισεν άδοξα το παγκόσμιον, εν μέσω απογοήτευσης των οπαδών της που εκυκλοφορούσαν παντού με τες σημαίες τζιαι τες φανελλούες τους. Κάποιαν στιγμήν εντοπίσαμεν στον χάρτην έναν χώρον με τες περίφημες κελτικές standing stones τζιαι επήαμεν να τες δούμεν που κοντά. Το περιβάλλον αστικόν τοπίον τζιαι η συνειδητοποίηση ότι εν ήταν στην πραγματικότηταν κάποιον αρχαίον μέρος λατρείας αλλά κατασκεύασμαν του 1979, εμείωσεν κάπως της συγκίνησην, αλλά το εφφέ ήταν γοητευτικότατον. Επεράσαμεν το υπόλοιπον του απογεύματος σε έναν κοντινόν adventure shop, όπου οι μιτσιοί, που εν ψώνια στες σχετικές outdoor δραστηριότητες, εδώσαν της πιστωτικής μου τζιαι εκατάλαβεν.

Η Πέμπτη ήταν η μέρα της συναυλίας οπότε το πρωίν επήαμεν μιαν κοντινήν βόλταν στα δυτικά, όπου εν ο ωκεανός τζιαι κάποια αξιοθέατα, όπως κάστρα τζιαι μνημεία του αθρώπου τζιαι της φύσης. Το μεσημέριν έπρεπεν να είμαστεν πίσω για να πιάσουμεν το τραίνον για το κέντρον τζιαι μετά το γήπεδον, το Hampten Park, έναν που τα πιο μεγάλα στον κόσμον. Όπερ και εγένετο. Η αρνητική μας εμπειρία που την Μπρατισλάβα, όπου επήραμεν το αυτοκίνητον τζιαι εγκλωβιστήκαμεν για ώρες μέσα στην κίνησην, χάνοντας τα πρώτα gigs της συναυλίας των AC/DC έκαμεν μας να ξεκινήσουμεν πολλά νωρίς τζιαι να χρησιμοποιοήσουμεν τα αξιόπιστα τραίνα της πόλης. Το αποτέλεσμαν αντάμοιψεν μας, τουλάχιστον στην μετάβασην, αφού ήμαστεν μέσα στο γήπεδον, έχοντας αγοράσει τες φανέλες μας τζιαι φάει στα τοπικά βρωμιάρικα, αρκετά πριν αρκέψει το πρώτον που τα τρία συγκροτήματα του προγράμματος. Η δε θέση μας στες κερκίδες, σε αντίθεσην με σχεδόν ούλλες τες άλλες μας συναυλιακές εμπειρίες, όπου ήμαστεν πλατείαν, εδιούσεν μας άπλετην θέαν της σκηνής χωρίς να εν ιδιαίτερα μακριά, ούτε να συγκρίνεται όμως με την εμπειρίαν του να είσαι μπροστά στην σκηνήν. Στην ηλικίαν μου, κακώς ή κακώς προτιμώ το βόλεμαν που την σχετικήν ταλαιπωρίαν, σε αντίθεσην με τους μιτσιούς που θα εθέλαν να μουντάρουν μέσα στα mosh pits.

Οι Knocked Loose ήταν άγνωστοι για μέναν, έτσι εν είχα απαιτήσεις. Ήταν ξεσηκωτικοί χωρίς να παίζουν κάτι φοβερόν. Ο ήχος δυστυχώς ήταν ασύμμετρος, με τα ντραμς να σιεπάζουν μεγάλον μέρος των άλλων οργάνων τζιαι της φωνής.Κάτω στην πλατείαν όμως η επίδραση του front man ήταν έκδηλη με πολλαπλά mosh pits.

Οι Gojira εν αδυναμία των κοπελιών τζιαι επαρακολουθήσαμεν τους με αδημονίαν, ουρλιάζοντας με ενθουσιασμόν όποτε άρκεφκεν έναν που τα γνωστά τους κομμάθκια. Ο ήχος ήταν πολλά καλλύττερος, με εξαίρεσην τες φωνές, που κάπου εχάνουνταν σε έντασην όταν εμπαίναν δυνατά τα riffs των κιθάρων. Ήταν προφανές ότι το σύστημαν ήταν ρυθμισμένον πάνω στους Metallica, προκαλώντας τούτην την ανομοιογένειαν στα προηγούμενα συγκροτήματα. Πάραυτα ευχαριστηθήκαμεν heavy metal, σε μιαν πολλά καλήν προθέρμανσην για τα ιερά τέρατα που ακολουθούσαν.

Οι Metallica εφκήκαν με τους ήχους του Ennio Moriicone, τζιαι έναν βίντεο με την σκηνήν του Τούκο μέσα στο νεκροταφείον που το "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος", έναν που τα πιο cult spagghetti western ever. Αρχίσαν με το For whom the bell tolls τζιαι εν ερίξαν ποττέ τον ρυθμόν, παίζοντας κυρίως επιτυχίες που ούλλα τα άλμπουμ, ιδιαίτερα τα πιο παλιά τζιαι αγαπημένα τους. Είσιεν τζιαιρόν να πορωθώ τόσον σε συναυλίαν τζιαι με το τέλος είχα σχεδόν χάσει την φωνήν μου που το τραγούδιν τζιαι τες ζητωκραυγές. Πελλαμός! Η δε αποχώρηση που το γήπεδον τζιαι η επιστροφή στο σπίτιν ήταν μεν κουραστική λόγω του τεράστιου πλήθους αλλά έγινεν με τάξην, συνεχήν ροήν τζιαι ασφάλειαν, κάτι που έδειξεν την οργανοτικότηταν των Σκωτσιέζων τζιαι το πόσον σέβουνται τους επισκέπτες στην χώραν τους.

Η Παρασκευή ήταν η δεύτερη μέρα για εκδρομήν, τζιαι επιάσαμεν τον δρόμον για τα δυτικά τζιαι το Εδιμβούργον, αφού πρώτα εκάμαμεν θκυό υπέροχους σταθμούς. Με την Αγάπην έχουμεν παρακολουθήσει ολόκληρην την σειράν Outlander τζιαι εθέλαμεν να πάμεν έστω σε έναν που τα μέρη όπου εσυνυπήρξαν ο Jamie Fraser με την Sassenach του. Τούτον ήταν το Lallybroch, το κατά κόσμον Midhope Castle, λλίην ώραν έξω που το Εδιμβούργο. Ο τζιαιρός είσιεν επιστρέψει στες εργοτασιακές του ρυθμίσεις, με συννεφκιάν τζιαι βροσιήν αλλά τούτον εν μας επτόησεν καθόλου. Το μέρος ήταν μαγευτικόν τζιαι το κάστρον εξύπνησεν μας την συγκίνησην της σειράς που είχαμεν απολαύσει παρέαν. Βέβαια υπό το φως της απομυθοποίησης πάντα χάνεται μέρος της μαγείας, αλλά η όλη εμπειρία άξιζεν τον κόπον, τουλάχιστον για μέναν τζιαι την Αγάπην, αφού οι μιτσιοί επιάσαν μας στο δούλεμαν.

Πριν πάμεν στο Εδιμβούργον, εντοπίσαμεν έναν άλλον κάστρον στα πέριξ, υπό το εξαιρετικά ενδιαφέρον όνομαν Blackness. Φτάνοντας στην περιοχήν, αντιληφθήκαμεν έναν υπέροχον, συνώνυμον χωριουδάκιν με μεσαιωνικόν αέραν, οπότε αφού εφκάλαμεν τες φωτογραφίες μας στο παραθαλάσσιον, υποβλητικόν κάστρον, εκάτσαμεν σε μιαν ιδιαίτερην μπυραρίαν/ ταβέρναν για τοπικά ψαρικά. Που τες πιο άρτιες γαστρονομικές μας εμπειρίες στο εν λόγω ταξίδιν έχω να πω. Αμέσως μετά επετύχαμεν τον ηλικιωμένον ιδιοκτήτην του παρακείμενου αποστακτηρίου, τζιαι έκαμεν μας μιαν περιήγησην στο γραφικόν του χώρον, όπου εξακολουθεί να παράγει ουίσκυ, τζιν τζιαι ρούμιν, τα οποία μπορεί κάποιος να προμηθευτεί στην ταβέρναν.

Το Εδιμβούργον ήταν εντυπωσιακόν, ειδικά για κάποιον σαν εμέναν που λατρεύει τα εντυπωσιακά ιστορικά μνημεία. Γεμάτον τεράστια, επιβλητικά κτίρια, ναούς, μουσεία, βιβλιοθήκες, φρούρια τζιαι κάστρα, η πόλη θέλει μέρες να την δεις στοιχειωδώς, αλλά η πρώτη γεύση τζιείνου του απογεύματος ήταν πολλά καλή. Χρωστούμεν της τουλάχιστον ακόμα μιαν επίσκεψην. Καλά να είμαστεν.

Την νύχταν είχαμεν στραφεί στην Γκασκώβην τζιαι εβρεθήκαμεν με την υπόλοιπην συναυλιακήν παρέαν τζιαι τον σκωτσιεζοποιημένον φίλον μας για πίτσαν τζιαι ουίσκυ tasting. Εσιαιρετίσαμεν τους γιατί εφεύκαν την επομένην τζιαι ήταν η τελευταία μας συνάντηση υπό το τρέχον δρώμενον.

Το Σάββατον ήταν η τελευταία ευκαιρία περιδιάβασης, αφού η Κυριακή ήταν η μέρα της επιστροφής. Αποφασίσαμεν οικογενειακώς να επισκεφτούμεν το περίφημον Kelvingrove Art Gallery And Museum, έναν μέρος που τζιαι μόνον ως κτίριον αξίζει να το δει κάποιος. Θέλει δε μέρες για να μελετήσεις στοιχειωδώς το περιεχόμενον του, που επεριλάμβανεν σχεδόν τα πάντα, που φυσικήν ιστορίαν τζιαι ανθρώπινην ιστορίαν, αναγενννησιακήν τζιαι μοντέρναν τέχνην τζιαι τεχνολογίαν. Αν δεν μας επεριόρισεν ο χρόνος στάθμευσης, θα εμεινίσκαμεν εύκολα ολόκληρην την ημέρα. Αντί αυτού επήαμεν μιαν βόλταν που τον Βοτανικόν κήπον της Γλασκώβης, μιαν καταπράσινην περιοχήν δίπλα που τον ποταμόν Clyde. Είχαμεν αρκήσει τζιαι τα περίπτερα είχαν κλείσει αλλά ο περιβάλλον χώρος με τα εξωτικά, για έναν Κυπραίον, δέντρα τζιαι φυτά εγέμωσεν εύκολα το απόγευμα μας. Ενδιάμεσα ευχαριστηθήκαμεν έναν γεύμαν σκωτσιέζικης υφής (εν θα έλεα ότι εν που τα ατού της χώρας το φαίν αλλά πάντα εν ενδιαφέρον να δοκιμάζεις νέα πράματα) τζιαι εψουμνίσαμεν κάποια τελευταία προϊόντα που έναν τεράστιον mall στην περιφέρειαν.

Ακόμα τζιαι να μεν άξιζεν ο τόπος, μόνον τζιαι μόνον η συναυλία θα με άφηνεν πλήρως ικανοποιημένον. Αλλά ο τόπος ήταν θαυμάσιος, οι εμπειρίες που εζήσαμεν μοναδικές τζιαι οι αναμνήσεις που εμαζέψαμεν πολύτιμες. Συστήνω την Σκωτίαν ανεπιφύλακτα τζιαι ελπίζω να έχω την ευκαιρίαν να την ξαναεπισκεφτώ, ειδικά τα θρυλικά της highlands που εκόφκαν νάκκον μακριά για να πάμεν να τα δούμεν τούτην την στράταν.

Ώσπου να ξαναπάμεν, stay cool and keep rocking!

Συγγραφικόν απωθημένον

 

Εντάξει εν υπερβολή η λέξη, έννεν απωθημένον per se, εν πιο πολλά bucket list item. Είχα το αναφέρει παλιά τζ̆ιόλις, ότι εν μια που τες "εκκρεμότητες" στην "γραμμήν της ζωής μου", να φκάλω έναν βιβλίον με το όνομαν μου πάνω, εκτός που τες διπλωματικές μου στα πανεπιστήμια που εφοίτησα. Υλικόν θα έπιαννα που το blog, σε μιαν προπάθειαν θκυό σε έναν, όπου θα εξασφάλιζα μιαν κάποιαν "διαιώνισην" κάποιων στοιχειωδώς αξιόλογων αναρτήσεων τζ̆αι θα είχα τζ̆αι έτοιμον υλικόν για το πρώτον μου σύγγραμμαν χωρίς ιδιαίτερον έξτρα κόπον.

Ήδη τούτον έγινεν, έστω τζ̆αι τσαπατσούλλικα, τζ̆αι όποιος γουστάρει μπορεί να έβρει έναν, λλίον προχειρο-μεταφρασμένον στα αγγλικά, πόνημαν τζ̆αι να το παραγγείλει που την Amazon δαμέ:

Woofis the Blogdog

Έχω μαζέψει πολλά παραπάνω υλικόν τζ̆αι έκαμα του μιαν αρχικήν σύνταξην, ώστε να το στείλω για έκδοσην σε ελληνικόν εκδοτικόν οίκον. Έχω μιαν εμπειρίαν που τες προσπάθειες του παπά μου, ο οποίος έσ̆ιει δοκιμάσει τούτην την οδόν τζ̆αι πετυχαίνεις θκυό πράματα: πρώτον εν χρειάζεται να τυπώσεις αντίτυπα, αφού το βιβλίον σου παραγγέλλεται διαδικτυακά τζ̆αι ο εκδοτικός οίκος αναλαμβάνει την εκτύπωσην τζ̆ιαι αποστολήν σε ολόκληρον τον πλανήτην. Δεύτερον, η έκδοση μπορεί να γίνει στα ελληνικά, κάτι που εν προσφέρει, believe it or not, η Αμαζον, εξ ου τζ̆αι αναγκάστηκα να μεταφράσω τες αναρτήσεις που έβαλα στο πρώτον βιβλιαράκιν πιο πάνω. Πλάκαν πλάκαν, συνάοντας τες αναρτήσεις που μου αρέσκουν τζ̆αι ταξινομώντας τες βάσει έτους, εσυναχτήκαν οκτώ βιβλιαράκια. Κάποιαν στιγμήν προσεχώς φιλοδοξώ να στείλω το πρώτον για έκδοσην τζ̆αι αναλόγως αποτελέσματος μπορεί να στείλω τζ̆αι άλλα.

Παρόλον που είμαι κατά βάσην φυγόπονος τζ̆αι αποφεύγω την εμβάθυνσην στο οτιδήποτε γιατί βαρκούμαι εύκολα, νιώθω ότι το να συνάξω απλά το τι έγραφα τόσα χρόνια δαμέσα τζ̆αι να το κάμω βιβλία εν πολλά τεμπέλικον ακόμα τζ̆αι για μέναν. Αν θέλω να λογίζουμαι έστω τζ̆αι τύποις συγγραφέας, θα ήταν καλόν να γράψω κάτι πιο εκτεταμένον τζ̆αι δουλεμένον. Πριν κάποια χρόνια είχα αρκέψει να γράφω έναν μυθιστόρημαν επιστημονικής φαντασίας αλλά ήβρα το εξαιρετικά δύσκολον, τόσον να παράγω την έκτασην τζ̆αι την πλοκήν της υπόθεσης με τρόπον εκλυστικόν όσον τζ̆αι το να φανώ πρωτότυπος. Επειδή δε έχω θκιαβάσει δεκάδες τέθκοια βιβλία, ήταν καταθλιπτικόν πόσον ελλιπές μου εφαίνετουν το αποτέλεσμαν.

Αποφάσισα έτσι να δοκιμάσω κάτι άλλο: διηγήματα. Μικρές σχετικά δηλαδή ιστορίες με έμπνευσην κυρίως που την δικήν μου ζωήν, διανθισμένες όμως με ψήγματα φαντασίας τζ̆αι εκ των υστέρων λεπτομέρειες, αφού εν αδύνατον να αποδώσεις το τι έζησες δεκαετίες μετά που σου εσυνέβην.

Πάραυτα, έχοντας ήδη γράψει κείμενον σεβαστής έκτασης, ήβρα τούτην την κατάστασην πολλά πιο προσιτήν τζ̆αι, υποψιάζουμαι, ενδιαφέρουσαν για όποιον εννά κληθεί στο μέλλον να τα θκιαβάσει. Κάπου είχα θκιαβάσει εξάλλου ότι η ίδια η ζωή εν εξόχως πιο ενδιαφέρουσα που οτιδήποτε μπορεί να σκαρφιστεί η φαντασία. Όταν με το καλόν μαζευτεί κείμενον "ικανής έκτασης", πολλά πιθανόν να το προωθήσω επίσης για έκδοσην.

Που τζ̆ιαμέ τζ̆ιαι τζ̆ιει, εν με απασχολεί ιδιαίτερα αν θα πουληθεί ή πόσοι εννά το θκιαβάσουν. Όπως εν με έκοφτεν πόσοι εννά ακούσουν στο spotify ή αλλού τα θκυό τραούθκια των Sabotage που εμπήκα στον κόπον να ηχογραφήσω. Το ψὠνιον εν ψώνιον, ασχέτως τι εννά πει ο ένας ή ο άλλος.

Ώσπου να εκδόσω την πρώτην (τζ̆αι μάλλον τελευταίαν) μου συλλογήν διηγημάτων, stay cool and keep rocking!

Άτομον τζιαι κολλεκτίβα

 

Κάθε πρωίν που πρωτοαννοίεις τα μμάθκια σου, κάθε νύχταν λλίον πριν ποτζ̆οιμηθείς, είσαι εσύ τζ̆αι ο εγκέφαλος σου. Κανένας άλλος. Το πρώτον δευτερόλεπτον της γέννησης σου τζ̆αι το τελευταίον πριν τον θάνατον σου, το ίδιον. Σε ολόκληρην την ζωήν σου αντιλαμβάνεσαι τον κόσμον γυρόν σου τζ̆αι κάθε εμπειρίαν που σου προσφέρει, θετικήν ή αρνητικήν, μέσα που τούτον το όργανον, στο οποίον κανένας άλλος εν μπορεί να μπει τζ̆αι να θκιαβάσει τι σκέφτεσαι ή αισθάνεσαι. Οι άλλοι ξέρουν ότι τους λαλεί ο δικός τους εγκέφαλος, ο οποίος έννεν ακριβώς ο ίδιος με τον δικόν σου, ενίοτε εν πιο πολλά διαφορετικός, τζ̆αι κάπως έτσι κάθε άθρωπος εν μοναδικός, όσον τζ̆αι να μοιάζει με τους υπόλοιπους στα παραπάνω χαρακτηριστικά.

Που την πρώτην μέραν που έρκεσαι στον κόσμον είσαι ήδη ενταγμένος σε μιαν ομάδαν, ή κολλεκτίβαν όπως εν η πιο διανοουμενίστικη λέξη. Έσ̆ιεις γονείς, ίσως αδέρφια, οικογένειαν, συγγενείς. Εν επιλέγεις τούτην την κολλεκτίβαν, τζ̆είνη εν που σε επέλεξεν, τροποντινά, αποφασίζοντας να σε "δημιουργήσει" τζ̆αι ερχόμενος στον κόσμον είσαι πλήρως εξαρτημένος που λλόου της, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Μεγαλώνοντας γίνεσαι ούλλον τζ̆αι πιο αυτόνομη οντότητα αλλά οι δεσμοί που αναπτύσσουνται, εφόσον φυσικά εν στοιχειωδώς υγιείς, μεινίσκουν μαζί σου για πάντα.

Ο άθρωπος εν φύσει κοινωνικόν ζώον είπαν οι αρχαίοι, έσ̆ιει ανάγκην τζ̆αι άρα επιζητά την ένταξην του σε κολλεκτίβες, αλλιώς μαραζώνει στην μοναξιάν. Ορισμένοι σοφοί επήαν έναν βήμαν παραπάνω τζ̆αι εκακοχαρακτηρίσαν όσα άτομα απέχουν που κάποιον έστω είδος συμμετοχής στην "πόλην", υπονοώντας την κολλεκτίβαν που χειρίζεται ποικιλοτρόπως την εξουσίαν, τον ορισμόν δηλαδή του πως πρέπει να ζούμεν μαζίν επιδιώκωντας κοινούς στόχους, συμπεριφερόμενοι κατά βάσην με τον λεγόμενον "χρυσόν κανόναν", πράττοντας ότι θα εθέλαμεν να πράξουν για μας τζ̆αι αποφεύγοντας να συμπεριφερτούμεν με τρόπον που δεν θα μας άρεσκεν να υποστούμεν.

Μέσα στους αιώνες εξέλιξης του ανθρώπινου πολιτισμού, που φυσικά εν πολλά πιο πρόσφατος τζ̆αι βραχύβιος, τόσον που τον ίδιον τον πλανήτην όσον τζ̆αι που την ύπαρξην του ίδιου του αθρώπου που τον έκτισεν, αναπτύξαμεν κοσμοθεωρίες σύνθετες που αποπειρούνται να έβρουν τον βέλτιστον τρόπον συνύπαρξης ώστε να τηρείται στοιχειωδώς ο χρυσός κανόνας, να επιτυγχάνεται στοιχειώδης κοινωνική ειρήνη τζ̆αι να εξασφαλίζεται στοιχειώδης υγεία τζ̆αι ευτυχία για ούλλους. Τούτες οι κοσμοθεωρίες, μέσα στην πολυπλοκότηταν τους, προσπαθούν τελικά να απαντήσουν έναν θεμελιώδες ερώτημαν: ποιον εν πιο σημαντικόν, άρα ποιον πρέπει να αποτελεί την προτεραιότηταν μας, το άτομον ή η κολλεκτίβα;

Μέρος των αθρώπων θεωρεί το άτομον πιο σημαντικόν τζ̆αι άλλον μέρος την κολλεκτίβαν. Εδώσαν τζ̆αι ονόματα στες κοσμοθεωρίες τους, καπιταλισμός τζ̆αι σοσιαλισμός. Ο καπιταλισμός ουσιαστικά θεοποιεί το άτομον τζ̆αι θεωρεί τες κολλεκτίβες αναγκαίον κακόν. Ο σοσιαλισμός θεοποιεί την κολλεκτίβαν τζ̆αι υπαγορεύει ότι το άτομον πρέπει να υποτάσσεται στην κολλεκτίβαν τζ̆αι το λεγόμενον "κοινόν καλόν". Τζ̆αι οι θκυό ευαγγελίζουνται έναν ουτοπικόν κόσμον ειρήνης τζ̆αι ευμάρειας. Στα ονόματα τζ̆αι των θκυό έχουν γίνει, τζ̆αι γίνουνται, τρομακτικοί πόλεμοι που συνεχίζουνται ως τα σήμερα.

Ποιος έσ̆ιει δίκαιον; Οι ατομιστές ή οι κολλεκτιβιστές; Όπως έγραψα ήδη, ο κάθε άθρωπος ξέρει καλά τι διαδραματίζεται μέσα στον εγκέφαλον του, οι υπόλοιποι μπορούν μόνον να εικάσουν, αφού έναν μέρος του πάντα εννά είναι κρυμμένον. Κάθε άθρωπος έρκεται στον κόσμον εξαρτημένος που κάποιαν κολλεκτίβαν, που αν δεν τον φροντίσει στην φάσην της ανημποριάς του εν θα επιβιώσει. Που την άλλην, κάθε κολλεκτίβα εν το σύνολον των μελών της. Χωρίς την συμμετοχήν τους διαλύεται εξ ορισμού. Έννεν τυχαίον που κάθε άτομον συμμετέχει σε πολλές τζ̆αι διάφορες κολλεκτίβες κατά την διάρκειαν της ζωής του. Αν δεν επιλέξει βέβαια να απομονωθεί, όπως κάμνουν οι μοναχοί διαφόρων θρησκειών, επειδή έχουν την εντύπωσην ότι έτσι, μακριά που την ανθρώπινην κολλεκτίβαν γενικώς, έρκουνται πιο εύκολα κοντά στον "θεόν".

Προσωπικά εν είμαι σε θέσην να δώσω ολοκληρωμένην απάντησην. Αναλόγως της κατάστασης αρέσκει μου η μοναξιά, εν χρειάζουμαι κανέναν για να "περάσω καλά". Έσ̆ιει όμως πολλές περιπτώσεις που η συνύπαρξη με κολλεκτίβες βελτιώνει την ζωήν μου, ενίοτε γίνεται απαραίτητη, ειδικά αν μπορεί να μου προσφέρει αγαθά τζ̆αι υπηρεσίες που μόνος μου είμαι ανήμπορος να εξασφαλίσω. Για την ώραν εν ασφαλές να γράψω ότι άτομα τζ̆αι κολλεκτίβες εν αλληλένδετα τζ̆αι αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία. Το έναν εν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλον. Που τούτην την άποψην αναπτύσσεται έναν είδος ισότητας στην σημασίαν τζ̆αι το ειδικόν βάρος ενός εκάστου. Ουδέποτε πλέον εν θα ππέσω στην πλάνην θεοποίησης είτε του ενός, είτε του άλλου. Γενικώς εδώ τζ̆αι χρόνια εν υπάρχει τίποτε, κατά την γνώμην μου, άξιον θεοποίησης.

Αν μιαν ημέραν το άτομον αποκτήσει πλήρην απεξάρτησην που την κολλεκτίβαν ή η κολλεκτίβα που το άτομον, τότε μάλλον εννά έχουμεν εξελικτεί σε έναν παντελώς διαφορετικόν είδος. 

Ώσπου να εξελικτούμεν σε νέον είδος, stay cool and keep rocking!

Ο καημός της βροσιής

 

Όταν ζεις σε έναν τόπον κατά βάσην άνυδρον, η σπἀνια περίπτωση βροσ̆ιής καταντά αξιοθέατον. Οι τελευταίοι θκυό μήνες ήταν απροσδόκητα βροχεροί, σε βαθμόν που ενώ αρχίσαμεν να αγχωνούμαστεν αν θα έχουμεν νερόν να πιούμεν το καλοτζ̆αίρι, η ροή νερού στα φράγματα επέρασεν την περσινήν ποσότηταν. Βέβαια, όπως είπεν με το γνωστόν περισπούδαστον του ύφος ο Αβέρωφ Νεοφύτου στην βουλήν, "η ανομβρία εν του θεού, η λειψυδρία εν ατζ̆ιαμοσύνη", εννοώντας ότι υπάρχουν τρόποι εξοικονόμησης τζ̆αι ανακύκλωσης του νερού που μπορούν να εξασφαλίσουν επάρκειαν, τουλάχιστον της ύδρευσης, ανεξαρτήτως της ποσότητας βροχόπτωσης. Ο λόγος που λειφκούμαστεν τακτικά το νερόν έννεν το ότι εν βρέσ̆ιει αρκετά αλλά γιατί κάμνουμεν κακήν διαχείρισην. Σωστός ο Αβέρωφ.

Η μεγάλη κατανάλωση στην Κύπρον έννεν η ύδρευση αλλά η άρδευση, δηλαδή το πότισμαν στον γεωργικόν τομέαν, ο οποίος καταναλώνει πάνω που το μισόν μας νερόν ετησίως αλλά καταφέρνει να εν μονίμως ανικανοποίητος. Τούτον τον καημόν για την ανεπάρκειαν νερού ποτίσματος επέρασεν μου ο παπάς μου, ο οποίος που τον τζ̆αιρόν που έγινεν ερασιτέχνης ρεσ̆πέρης την δεκαετίαν του '80 κρέμμεται που τον ουρανόν. Τίποτε εν του διά τόσην χαράν όσον τα νέφη της βροσ̆ιής που συνάουνται τζ̆αι ο θόρυβος της νεροποντής που σ̆ιεπάζει τα πάντα τζ̆αι τονώνει τες μονίμως διψασμένες του ελιές. Μονίμως διψασμένες διότι εφύτεψεν πολλές βεβαίως. Ούλλον το καλοτζ̆αίριν δε τρώει το κάμνοντας διαχείρισην του, ανεπαρκούς σε ποσότηταν, νερού των διατρήσεων τζ̆αι συνέχεια πρέπει να "πεταχτεί να κλείσει μιαν τουρπίναν", πριν καεί επειδή έλειψεν το αντλούμενον νερόν.

Την δεκαετίαν που έζησα στη Θεσσαλονίκην εκατάλαβα την διαφοράν που προκαλεί πανταχόθεν η αφθονία τούτου του αγαθού. Η Ελλάδα, ειδικά στα βόρεια, έσ̆ιει πολλαπλάσιαν μέσην βροχόπτωσην που την Κύπρον. Έτσι εν πολλά πιο πράσινη τζ̆αι με ποταμούς που ρέουν ολόχρονα, έναν θέαμαν που αγαπώ τζ̆αι που πάντα θυμίζει μου τον παπάν μου τζ̆αι τον καημόν του. Αντίστοιχα θυμούμαι τον όποτε ταξιδέψουμεν στην κεντρικήν ή βόρειαν Ευρώπην τζ̆αι έρτουμεν σε επαφήν με τα τεράστια σώματα νερού, είτε εν ποταμοί είτε εν λίμνες, που διατρέχουν το σώμαν της γηραιάς ηπείρου. Σε μιαν διαδρομήν στην Σλοβενίαν ο οδηγός είπεν μας ότι η χώρα εν καλυμμένη με δάσος κατά 67% (!). Άμα έσ̆ιεις τόσον νερόν...

Που την άλλην, ανέκαθεν ήμουν καλοκαιρινός άθρωπος. Αν εζούσα σε μιαν χώραν όπου τα σύννεφα σ̆ιεπάζουν τον ουρανόν συνέχεια τζ̆αι τον ήλιον θωρείς τον λλίες εβδομάδες ετησίως, ξέρω ότι εννά εμαράζωνα. Εν αλλάσσω με τίποτε το μακρύν καλοτζ̆αίριν τούτου του τόπου. Οϊ επειδή μου αρέσκει η ζέστη, που μας τσουρουφλά 4-5 μήνες του χρόνου, αλλά λόγω του vibe του. Σ̆ιήλιες φορές μια καλοκαιρινή, άνυδρη χώρα παρά μια μουντή σ̆ιειμωνιάτικη γεμάτη νερά. Μέσα στον ήλιον αναδεικνύουνται πιο καλά ούλλα τα χρώματα εξάλλου, συμπεριλαμβανομένου του πρασίνου. Ήλιος ολόχρονα τζ̆αι καημός για βροσ̆ιήν. Εν μπορούμεν να τα έχουμεν ούλλα.

Ώσπου να μας περάσει ο εν λόγω καημός, stay cool and keep rocking!

Η οντότητα "Ιησούς Χριστός" τζ̆αι η (μη) ιστορικότητα της

Κοντεύκω τούτες τες μέρες στο τέλος του βιβλίου με τίτλον "Περί της ιστορικότητας του Ιησού" (On the Historicity of Jesus: Why We Might Have Reason for Doubt) του Richard Carrier, τζ̆αι θεωρώ σκόπιμον να μεταφέρω δαμέ κάποια βασικά σημεία που θίγουνται τζ̆αι αναλύουνται. Να διευκρινήσω ότι ως σχετικά πρόσφατα η προσωπική μου άποψη ήταν λλίον πολλά ευθυγραμμισμένη με την τρέχουσαν στάθμην γνώσης του πεδίου (ιστορία), ότι δηλαδή πρέπει να υπήρξεν ένας κάποιος Ιησούς Χριστός γυρόν που τον οποίον εκτίστηκεν τζ̆αι εγιγαντώθηκεν η χριστιανική θρησκεία. Τα ξεκάθαρα μυθικά στοιχεία τούτης της οντότητας έχω τα απορρίψει που τζ̆αιρόν που ιστορικής άποψης, ενώ τζ̆αι η τρέχουσα στάθμη συμφωνεί σε τούτον, ανάγοντας τα καθαρά στο επίπεδον της προσωπικής πίστης, αφού ούτε υπάρχουν ούτε μπορούν να υπάρξουν επαρκή επιστημονικά τεκμήρια για τούτου του είδους "συμβάντα" (άσπιλες συλλήψεις, φάτνες με μάγους τζ̆αι αστέρκα, θαύματα διαφόρων ειδών, αναστάσεις, αναλήψεις στα ουράνια κλπ.). Μετά την ολοκλήρωσην της ακρόασης του συγκεκριμένου βιβλίου, η προσωπική μου άποψη είναι πλέον ότι τέθκοιον πλάσμαν εν υπήρξεν ποττέ ιστορικά, αλλά πρόκειται για καθαρά μυθικήν φιγούραν η οποία στην συνέχειαν, συνειδητά τζ̆αι με συστηματικήν προπαγάνδαν αιώνων, ιστορικοποιήθηκεν. Δυστυχώς, τζ̆αι ενώ είμαστεν στο 2026, με τόσην εξέλιξην γυρόν μας σε ούλλα τα επιστημονικά πεδία, συμπεριλαμβανομένης της ιστορίας, η πεποίθηση ότι υπήρξεν έναν κάποιος ιστορικός Ιησούς Χριστός εν τόσον θεμελιωμένη που αντί να τίθεται θέμαν απόδειξης της ιστορικότητας, να τίθεται θέμαν απόδειξης της ΜΗ ιστορικότητας. Κάτι που επιστημονικά εν πλήρως απαράδεκτον. Ειδικά αφού μιλούμεν για έναν υπερφυσικόν, εν τέλει, ον, πόθεν ως τα πόθεν απαλλάσσεται ο θιασώτης της ιστορικής του ύπαρξης που το βάσανον να δώσει όσα τεκμήρια απαιτεί η σύγχρονη επιστήμη της ιστορίας για να αποδείξει την θέσην του;

Το βιβλίον εν εξαιρετικά αναλυτικόν, σε βαθμόν που οι λεπτομέρειες του εκαταντούσαν κουραστικές, αλλά που την άλλην ανέπτυσσεν τες θέσεις του με τόσην τεκμηρίωσην που θεωρώ ότι μόνον ένας βαθκιά προκατειλημμένος πολέμιος εν θα κλονιστεί έστω τζ̆αι μερικώς που την ενδεχόμενην σιουρκάν του περί της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού. Εγώ εννά παραθέσω κάποια βασικά σημεία πάνω στα οποία κτίζεται η κατάρριψη της ιστορικότητας τζ̆αι η απόδειξη ότι πρόκειται περί ενός παραμυθκιού που στην συνέχειαν έγινεν προσπάθεια να πλασαριστεί ως ιστορία.

- Ο συγγραφέας εν άθεος. Πρέπει να επισημάνουμεν ότι για έναν άθεον εν παίζει κανέναν ουσιαστικόν ρόλον όσον αφορά το σύστημαν πίστης του, το αν πληρεί ή οϊ τα κριτήρια ιστορικότητας ο Ιησούς Χριστός. Είτε τα πληρεί είτε οϊ, το ίδιον μας κάμνει, αφού το πολλύν να του αποδώσουμεν τα στοιχεία ενός αρχηγού/ επίκεντρου μιας γήινης θρησκείας. Για τους χριστιανούς όμως, τζ̆αι το δικόν τους σύστημαν πίστης, τυχόν ιστορική απόδειξη ότι ο ΙΧ εν απλά έναν ωραίον παραμυθάκιν, ούτε καν πρωτότυπον, ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρούς κλυδωνισμούς πανταχόθεν.

- Ο συγγραφέας εν ιστορικός τζ̆αι φιλόσοφος, με εξειδίκευσην στην αρχαίαν ιστορίαν. Οι δε δημοσιεύσεις του τζ̆αι τα βιβλία του απολαμβάνουν αναγνώρισης ως προς την εγκυρότηταν της χρήσης της επιστημονικής μεθόδου. Έννεν απλά ένας φανατικός που κάμνει προπαγάνδαν, εν ένας ειδικός που αμφισβητεί συχνά τζ̆αι τες δικές του θέσεις, αν θεωρεί ότι εν εδράζονται σε επαρκή τεκμήρια.

- Μέχρι κάποιον σημείον ο συγγραφέας εσυμμερίζετουν το σημερινόν consensus ότι η οντότητα "Ιησούς Χριστός" επληρούσεν κάποια ελάχιστα στοιχεία ιστορικότητας, όπως τούτα ορίζουνται που την επιστήμην της ιστορίας. Ήταν με ενθάρρυνσην κάποιων αναγνωστών τζ̆αι συζητητών στο μπλογκ που εδιατηρούσεν, που αποφάσισεν να διερευνήσει πιο αναλυτικά το θέμαν, ειδικά παρατηρώντας ότι πολλές τοποθετήσεις των λεγόμενων μυθικιστών ήταν αρκετά έγκυρες, ενώ οι αντίστοιχες απαντήσεις των υποστηρικτών της ιστορικότητας ήταν είτε ανεδαφικές, είτε εδείχναν ύποπτην επιείκιαν ως προς την θεώρησην τους, όταν τούτη αφορούσεν τον Ιησού Χριστόν.

- Όταν μιλούμεν για ιστορικότηταν, εν εννοούμεν ότι κάποιον πρόσωπον μπορεί να υπήρξεν (δυνατότητα) αλλά το πόσον πιθανόν είναι να υπήρξεν (πιθανότητα). Η μεθοδολογία της ιστορικής έρευνας παρέχει εργαλεία που προσδιορίζουν με μεγάλην ακρίβειαν τούτην την πιθανότηταν. Αν φτάσει σε κάποιον επίπεδον, τότε το υπό μελέτην πρόσωπον πληρεί τα κριτήρια ιστορικότητας. Αν παραμείνει χαμηλή, τότε το εν λόγω πρόσωπον υπάγεται στην κατηγορίαν του μύθου.

- Πολλοί ειδικοί αλλά τζ̆αι μεγάλο μέρος του κοινού μπερδεύκει την απόδειξην της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού με την απόδειξην της ιστορικότητας των χριστιανών. Έτερον εκάτερον όμως. Πλήθος θρησκειών αναπτυχθήκαν γυρόν που αποδεδειγμένα μυθικά πρόσωπα. Η ύπαρξη πιστών επ'ουδενί εν πιστοποιεί την ύπαρξην κάποιου ιστορικού προσώπου ως αρχηγού/ επίκεντρου της. Ο συγγραφέας μάλιστα αναφέρει ορισμένες θρησκείες, οι οποίες επιζούν ως τες μέρες μας, οι οποίες εθεοποιήσαν μεν υπαρκτά πρόσωπα (κάποιες φορές χωρίς τα ίδια να το επιδιώξουν) αλλά στην συνέχειαν εχτίσαν πλήρως ανυπόστατους μύθους γυρόν τους. Τούτον το τελευταίον ενισχύει βέβαια την πιθανότηταν της ιστορικότητας του ΙΧ.

- Το όνομαν "Ιησούς-Χριστός" αποτελεί έναν πολλά αναμενόμενον όνομαν "εκλεκτού". Το Ιησούς εν άλλη μια έκδοση του Ιώσουα, που με την σειράν του εν μια εκδοχή του ονόματος Γιάχουε, δηλαδή Ιεχωβάς. Η δε λέξη Χριστός εν η ελληνική μετάφραση της λέξης Μεσσίας, που προέρχεται που τες γραφές της εβραϊκής θρησκείας. 

- Στην εποχήν που υποτίθεται έζησεν τζ̆αι έδρασεν ο ΙΧ (για να μεν το γράφω κάθε λλίον φουλ), υπήρξαν πλήθος μεσσιανικών μορφών, τόσον εντός της εβραϊκης θρησκείας όσον τζ̆αι σε έναν σωρόν άλλες θρησκεἰες. Η επιθυμία για την έλευσην μιας θείας μορφής που εννά απάλλασσεν τους Εβραίους που την Ρωμαϊκήν επικυριαρχίαν ήταν φυσικόν να παράγει συνέχεια τέθκοιες μορφές, οι οποίες εδανειστήκαν στοιχεία τζ̆αι που άλλους, ανάμεσα στους οποίους ήταν τζ̆αι οι ίδιοι οι Ρωμαίοι. Ήταν στατιστικά αναμενόμενον ότι μια που τούτες εννά επιζούσεν τζ̆αι εννά επεκτείνετουν σε βάθος χρόνου.

- Στην συγκεκριμένην εποχήν εζήσαν τζ̆αι εδράσαν πολλοί τζ̆αι σημαντικοί μη χριστιανοί ιστορικοί που συνιστούν "σύγχρονες, αντικειμενικές, εξωτερικές πηγές". Μόνο στο έργον θκυό ουσιαστικά γίνεται αναφορά στους χριστιανούς, σε κανέναν του ίδιου του ΙΧ. Μάλιστα οι σχετικές αναφορές μοιάζουν παραποιημένες που μεταγενέστερες, "βολικές" επεμβάσεις.

- Εν υπάρχει καθόλου υλικόν αρχαιολογικής μορφής που να μπορεί να στηρίξει την ιστορικότηταν του ΙΧ. Ορισμένα "τεκμήρια" που επαρατεθήκαν κατά τζ̆αιρούς, αποδειχτήκαν απάτες. Έχουμεν τέθκοια δεδομένα για πλήθος προσώπων προγενέστερων τούτης της τεράστιας, υποτίθεται, μορφής τζ̆αι εν μια που τες παραδοξότητες που απολύτως τίποτε εν υπάρχει που να τεκμηριώνει με τούτον τον τρόπον την ιστορικότηταν του.

- Η κύρια πηγή στην οποίαν βασίζεται το αφήγημαν της ιστορικότητας του ΙΧ εν οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου, οι οποίες εγραφτήκαν δεκαετίες μετά τον θάνατον του. Στες επιστολές ο Παύλος εν κάμνει σχεδόν καθόλου αναφοράν στον ίδιον τον ΙΧ όσον αφορά την ζωήν του, την δράσην του τζ̆αι γενικώς το τι του εσυνέβην. Αντίθετα, ο ΙΧ που περιγράφει ο Παύλος μοιάζει να έρκεται μέσα που αποκαλύψεις, δηλαδή εμφανίζετουν μόνον στον Παύλον τζ̆αι εμιλούσεν του, τζ̆αι μέσα που αναφορές στες γραφές της Εβραϊκής θρησκείας. Οι δε μόνοι μαθητές που αναφέρει ότι εγνώρισεν εν ο Κάφας (Πέτρος) τζ̆αι ο "αδερφός του ΙΧ, Ιάκωβος". Καμμιά αναφορά, ούτε στους υπόλοιπους μαθητές, ούτε στην οικογένειαν του ΙΧ. Κάτι εξίσου παράξενον, για έναν άθρωπον που ήθελεν να ενθαρρύνει την ένταξην πιστών στην θρησκείαν του.

- Το ότι ο Παύλος αναφέρετουν σε έναν αποκαλυπτικόν, κατά τας γραφάς ΙΧ τζ̆αι οϊ σε έναν χειροπιαστόν που έζησεν ανάμεσα στους αθρώπους, ενισχύεται τζ̆αι που το γεγονός ότι οι πρώτες χριστιανικές εκκλησίες ετηρούσαν τούτην την στάσην, δηλαδή μιας αποκρυφιστικής θρησκείας που ελάτρευεν μιαν θεϊκήν μορφήν η οποία αποκαλύπτετουν μόνον σε τζ̆είνους τζ̆αι σε κάνέναν άλλον, κάτι που έρκεται σε πλήρην αντιπαράθεσην με τους ισχυρισμούς των ευαγγελίων ότι ο ΙΧ έζησεν, εδίδαξεν, έκαμεν θαύματα κλπ., ανάμεσα σε μάζες αθρώπων. Οι δε πρώτες εκκλησίες ήταν ξεκάθαρα αιρέσεις της εβραϊκής θρησκείας τζ̆αι οϊ έναν νέον σύστημαν πίστης. Σταδιακά, για διάφορους λόγους, επικράτησεν η αντίληψη ότι η ιστορικοποίηση του ΙΧ εξυπηρετούσεν παραπάνω την βιωσιμότηταν της θρησκείας παρά η καταφυγή σε έναν αποκαλυπτικόν, κατά τας γραφάς ΙΧ. Ως εκ τούτου, πολλά στοιχεία που μπορεί να υπήρξαν που τούτες τες πρώτες εκκλησίες αφανιστήκαν που τους μετέπειτα θιασώτες της "ορθοδοξίας" ως "αιρέσεις".

- Υπάρχει πλήθος ευαγγελίων, τα οποία εν ούλλα μεταγενέστερα των επιστολών του Παύλου. Που τούτα, η "ορθόδοξη" χριστιανική πίστη, που εκαθιερώθηκεν αιώνες μετά τα δήθεν συμβάντα του πρώτου αιώνα μ.Χ., εκανονικοποίησεν τα τέσσερα: το κατά Μάρκον, Ματθαίον, Λουκάν τζ̆αι Ιωάννην. Τα τρία τελευταία βασίζουνται τζ̆αι εξελίσσουν το κατά Μάρκον, οπότε πρόκειται ουσιαστικά για έναν ευαγγέλιον στο οποίον εγίνουνταν συνέχεια προσθαφαιρέσεις, αναλόγως με το τι εβόλευκεν το αφήγημαν των αρχηγών της πίστης σε κάθε περίοδον. Το κατά Μάρκον εγράφτηκεν δεκαετίες μετά τον θάνατον του Παύλου τζ̆αι τα υπόλοιπα δεκαετίες μετά που το κατά Μάρκον. Σήμερα η στάθμη ιστορικής γνώσης απορρίπτει τα συγκεκριμένα κείμενα ως επαρκείς πηγές ιστορικοποίησης του ΙΧ, αφού εν ξεκάθαρον ότι εν διαρκώς εντεινόμενες προσπάθειες μεταφοράς του ΙΧ όπως παρουσιάζεται στον Παύλον, σε μιαν ιστορικήν μορφήν. Εν γεμάτα με ανακρίβειες, αντιφάσεις τζ̆αι παράλογες αφηγήσεις που συχνά αλληλοαναιρούνται τζ̆αι δείχνουν τακτικές μεταγενέστερες επεμβάσεις.

- Προσωπικά θεωρώ ότι μέρος της δυσκολίας αμφισβήτησης της ιστορικότητας του ΙΧ που την κοινότηταν των ειδικών εν το ευρύτερον περιβάλλον στο οποίον λειτουργούν. Σε έναν πλανήτην όπου πάνω που 4 δις αθρώπων πιστεύκουν στον αβρααμικόν θεόν ωσάν να εν πραγματικός, τζ̆αι πάνω που θκυό δις εν πεπεισμένοι ότι ο γιος του, ο ΙΧ ήρτεν πριν 2026 χρόνια ανάμεσα μας, καταντά μαζοχιστικόν να παλέψεις κατά του απίστευτα δυνατού ρεύματος. Προς τι; Για να αντιμετωπίσεις την πολεμικήν του συστήματος που εν κτισμένον πάνω στην πεποίθησην της ιστορικότητας του ΙΧ; Εν ευδιάκριτος ο δισταγμός τζ̆αι ο χαριστικός τρόπος που μεταχειρίζουνται το θέμαν οι ιθύνοντες. Για όποιον θέλει να το δει βεβαίως.

Επειδή εκουράστηκα να γράφω, κάπου δαμέ εννά το κλείσω. Επαναλαμβάνω ότι το κείμενον, όπως τζ̆αι το βιβλίον, εν θεωρεί "αδύνατον" να υπήρξεν ένας κάποιος Ιησούς Χριστός στην ιστορίαν τούτου του κόσμου. Τούτον που αναπτύσσεται εν η ανεπάρκεια τεκμηρίωσης της ιστορικότητας του. Ο Carrier διά του, στο αισιόδοξον σενάριον, μόλις 33% πιθανότηταν να υπήρξεν. Στο απαισιόδοξον, μόλις 6%. Θεωρεί δε εξαιρετικά δύσκολον να προσκομιστούν στο μέλλον τεκμήρια τόσον ατράνταχτα που να ανατρέψουν τούτην την πραγματικότηταν. 

Εκτός βέβαια τζ̆αι αν μας κατεβεί ο ίδιος ο ΙΧ αυτοπροσώπως σε μιαν δευτέραν παρουσίαν. Που την καρτερούν οι πιστοί του κάθε λλίον αλλά εν έρκεται. 

Ώσπου να μας κατεβεί, stay cool and keep rocking!

Honda Chaly

 

Τι μου αθθύμισεν το φιλμάκιν της φετινής συμμετοχής της Κύπρου στο παναϋριν της Eurovision! Πιο συγκεκριμένα, κάτι μιτσίοί που εκάμναν σούζες (χωρίς κράνη, κάτι που εξεσήκωσεν αντιδράσεις, δικαιολογημένα) πάνω σε "μοτιφαρισμένες" (στην Λεμεσόν ελαλούσαν τες "ενισχυμένες") Honda Chaly. Τόσα χρόνια μετά ζουν τζ̆αι βασιλεύουν! Εντυπωσιακόν!

Καλοτζ̆αίριν της 2ας λυκείου είχα βάλει στόχον να αποκτήσω μοτόραν. Βάσει ηλικίας εδικαιούμαστεν (εν ξέρω τι ισχύει τωρά) να φκάλουμεν μαθητικήν άδειαν οδήγησης, η οποία εκάλυπτεν την οδήγησην μοτόρας κάτω των 50 κυβικών. Σε τούτην την κατηγορίαν υπήρχαν τρεις βασικές επιλογές:

Honda Chaly (στην δημοφιλήν έκδοσην τζ̆αι χρώμαν)

Suzuki Landie

Yamaha Chappy

Μιλούμεν για βενζινοκίνητα μηχανάκια των 49cc που εν είχαν κάποιαν ιδιαίτερην διαφοράν μεταξύν τους που άποψης τεχνικών χαρακτηριστικών. Φαίνεται όμως νομίζω που τες φωτογραφίες ότι το πιο όμορφον μοντέλον εν η Chaly, κάτι που την έκαμνεν περιζήτητην ανάμεσα στην τότε νεολαίαν. Οι δε μαύρου χρώματος εθεωρούνταν οι πιο γλήορες! Κάτι "επιστημονικά αποδεδειγμένον" σύμφωνα με τους ειδικούς του είδους.

Υπήρχαν τζ̆αι κάποια σκούτερ διαθέσιμα αλλά οι τιμές τους ήταν αρκετά πιο πάνω τζ̆αι, το κυριόττερον, ήταν λλιόττερον macho ή πιο φλώρικα αν θέλετε. 

Honda Lead

Οι περίφημες παπιρούες (παπάκια κατά τους εξ Ελλάδος αδερφούς) εν υπήρχαν διαθέσιμες με μηχανές κάτω των 50cc αλλιώς θα ήταν μια αξιόλογη εναλλακτική.

Honda παπιρούα

Εδούλεψα που λαλείτε θκυό μήνες που τους τρεις του καλοτζ̆αιρκού (παραδόσεις επίπλων κυρίως) τζ̆αι εμάζεψα το εντυπωσιακόν ποσόν των 250 κυπριακών λιρών! Αποδεικτήκαν αρκετές για να αποκτήσω μιαν μεταχειρισμένην Honda Chaly (οι τζ̆αινούρκες ήταν πάνω που 1000 λίρες τότε), παρόλον που εν ήταν της έκδοσης που ονειρεύκουμουν, αφού το μπροστινόν φανάριν της ήταν τετράγωνον τζ̆αι, το σ̆ειρόττερον, ήταν άσπρη. Άσε που ήταν αθόρυβη λόγω του είδους του εξώστ, τζ̆αι εν επόρτιζεν έτσι ωραία όπως κάποιες άλλες που εθώρουν να κυκλοφορούν.

Κάπως έτσι ήταν η, σαφώς πιο φλώρικη από ότι θα ήθελα, Chaly μου

Σίουρα υπήρξεν στυλιστικός συμβιβασμός αλλά η απόκτηση της συγκεκριμένης μοτορούς αποδείκτηκεν μεγάλη υπόθεση. Ως την δευτέραν λυκείου επήαιννα σχολείον με τα πόθκια ή το ποδήλατον (είχα γράψει παλιά το άδοξον τέλος του ποδηλάτου μου μετά που σύγκρουσην). Τωρά επήαιννα μηχανοκίνητος. Το ίδιον τζ̆αι στα ιδιαίτερα, που τότε εγεμώνναν την εφτομάν, εν όψει προεισαγωγικών τζ̆αι GCEs για τα πανεπιστήμια. Το τάγκιν της εγέμωννεν με κάτω που μιαν λίραν τζ̆αι έφτανεν για 3-4 μέρες κάθε φοράν. 

Το κυριόττερον, η τσ̆ιαλούα ήταν το μέσον μετάβασης στες πρόβες του συγκροτήματος μας στες Άσπρες Στροβόλου τα Σάββατα. Ήταν η πρώτη, τζ̆αι μοναδική, χρονιά που είχαμεν πενθήμερον τζ̆αι έτσι είχαμεν πλέον την πολυτέλειαν να αξιοποιούμεν την μιαν που τες θκυό αργίες για τα δικά μας. 

Κάθε πρωίν Σαββάτου έρκουνταν τα κοπέλια που το σπίτι μου με τες δικές τους μοτόρες, ενευριάζαν που εν ήμουν σχεδόν ποττέ έτοιμος, διότι εβαρυτζ̆οιμούμουν, αλλά κουτσά στραβά εξεκινούσαμεν για το οίκημαν του συλλόγου που μας είχαν παραχωρήσει κάτι γνωστοί τόπακες του κιθαρίστα μας. Περιττόν να αναφέρω ότι για μέναν η συγκεκριμένη περίοδος, παρά το άγχος της τελευταίας χρονιάς του λυκείου, ήταν απόλαυση τζ̆αι που τες πιο ωραίες αναμνήσεις ολόκληρης της μαθητικής ζωής.

Κάτι που μου προκαλεί εντύπωσην με τα σημερινά δεδομένα, είναι το ότι εν εφορούσαμεν κράνη, ούτε ήταν λόγος να μας κάμουν παρατήρησην ή καταγγελίαν οι αστυνομικοί. Πιο πολλά λόγος για πρόστιμον ήταν το να κυκλοφορείς χωρίς άδειαν ή να οδηγάς μοτόραν πιο μεγάλου κυβισμού, κάτι που εκάμναν αρκετοί γνωστοί μας τότε. Επίσης, τυπικά, εν επιτρέπετουν να οδηγείς διπλοκαβάλλα, δηλαδή με συνεπιβάτην πίσω σου. Τούτον τζ̆αι αν μεν το ετηρούσαμεν.

Γενικά ήμουν ψάρακας στο θέμαν οδήγησης μοτόρας, δηλαδή επρόσεχα πάρα πολλά τζ̆αι ετηρούσα ευλαβικά τον Κ.Ο.Κ. Πάραυτα ερίξαν με κάτω τρεις φορές, αφού οι οδηγοί των αυτοκινήτων σπάνια, μέχρι σήμερα, λαμβάνουν υπόψην τες μοτόρες. Eίσαι έρμαιον των αυτοκινήτων, όσον ευσυνείδητα τζ̆αι να συμπεριφέρεσαι. Εν τζ̆αι κρίμαν, γιατί η διακίνηση με μοτόραν, ειδικά εντός της πόλης, εν μια πολλά ορθολογιστική κατάσταση που πολλές απόψεις.

Τούτος εν ο κύριος λόγος, η αίσθηση ανασφάλειας λόγω των άλλων δηλαδή,  που μόλις έφκαλα άδειαν αυτοκινήτου, εν επέστρεψα ποττέ στην οδήγησην μοτόρας. Κατά την διάρκειαν του στρατού ήταν απαγορευμένον ούτως ή άλλως, τζ̆αι μετά έφυα για σπουδές, όπου η διακίνηση ήταν εύκολη με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οδήγησα μια-θκυό φορές σκούτερ σε ελληνικά νησιά αλλά ήταν για λλίες μέρες μόνον.

Όταν ετοιμαζούμαστεν για επιστροφήν στην Κύπρον, είχα σκεφτεί σοβαρά την αγοράν ενός μεγάλου σκούτερ, που τότε για κάποιον λόγον είχαν γεμώσει τους δρόμους στην Λευκωσίαν, αφού θα ήταν μια σαφώς πιο φτηνή επιλογή παρά η αγορά αυτοκινήτου. Που τούτον απέτρεψεν με, οριστικά τζ̆αι αμετάκλητα, ένας σοβαρός τραυματισμός του αδερφού μου με την μεγάλου κυβσμού μοτόραν που οδηγούσεν τότε, για τον οποίον ευθύνετουν ένας οδηγός αυτοκινήτου που του έκλεισεν τον δρόμον. Όσον τζ̆αι να εκτιμούσα την πρακτικότηταν του μέσου, εν επρόκειτουν να ρισκάρω την σωματικήν μου ακεραιότηταν σε καθημερινήν βάσην. Εν μια στάση που εμετάφερα, ως άποψη, τζ̆αι στα κοπέλια. Είπα τους ότι εν θα σταθώ εμπόδιον αν επιμέναν στο να δοκιμάσουν την τύχην τους με μοτόρες, αλλά ότι εν το εσύστηνα λόγω του συνεχούς κινδύνου που τους οδηγούς αυτοκινήτων. Νομίζω έπεισα τους.

Πάραυτα, οι σουζαδόροι στο φιλμάκιν της Κύπρου για την Eurovision εξυπνήσαν όμορφες αναμνήσεις, ασχέτως του κακού παραδείγματος που εθέταν, που εν έπρεπεν να εμφανίζεται σε παραγωγήν του ΡΙΚ. Έσ̆ιει μιαν άγνοιαν κινδύνου τζ̆αι μιαν αυταπάτην αθανασίας η νεολαία, τζ̆αι τούτον εν διαχρονικόν. Όσον διαχρονική εν η θρυλική Honda Chaly.

Ώσπου να μεν κάμνουμεν σούζες χωρίς κράνος, stay cool and keep rocking!

Ούτε με τους μουλλάες, ούτε με τον Τράμπαν

Ασχολήθηκα εκτεταμένα με τες πομπές του ζεύγους Χριστοδουλίδη τζ̆αι των συν αυτώ, οπότε εν θα σπαταλήσω χώρον τζ̆αι δαμέ, πέραν του να δηλώσω απαισιόδοξος περί του αν θα γίνει κάτι που να ταρακουνήσει πραγματικά τούτους τους αθρώπους τζ̆αι το θρασύτατον συνάφιν τους. This is Cyprus after all...

Αντί τούτου εννά παραθέσω κάποιες συνοπτικές σκέψεις για το Ιράν τζ̆αι την τρέχουσαν εξέγερσην κατά του θεοκρατικού, τυρρανικού καθεστώτος της χώρας:

- Η ενδεχόμενη πτώση του συγκεκριμένου καθεστώτος εν μπορεί να αποτελέσει παρά θετικήν εξέλιξην, παρά την αβεβαιότηταν της "διάδοχης κατάστασης".

- Μόνον θαυμασμόν για τζ̆αι συμπαράταξην με τους αθρώπους που εν έτοιμοι να διακινδυνέψουν, τζ̆αι τελικά χάνουν την ζωήν τους αγωνιζόμενοι για την ελευθερίαν τζ̆αι την δικαιοσύνην στην χώραν τους.

- Ούτε γραμμάριον εμπιστοσύνης στον φρενοβλαβήν, πορτοκαλλοτζ̆ιέφαλον, γκάγκστερ Τράμπαν τζ̆αι τον διεφθαρμένον, εγκληματικόν Νετανιάχου τζ̆αι την βίαιην παρέμβασην τους στα εσωτερικά του Ιράν, η οποία προφανέστατα εν ελαύνεται που κανέναν πραγματικόν ενδιαφέρον για τους Ιρανούς αλλά που τα στυγνά, προσωπικά τους συμφέροντα τζ̆αι την, στα όρια της ψυχοπάθειας, μεγαλομανίαν τους.

- Παρά την ευαρέσκειαν μου για την κατάρρευσην αντιδημοκρατικών, δικτατορικών, θεοκρατικών καθεστώτων όπως του Ιράν τζ̆αι της Βενεζουέλας, ουδέποτε εννά δεχτώ απροβλημάτιστα τον παράνομον, βίαιον παρεμβατισμόν κάποιων κρατών όπως οι Η.Π.Α. ή το Ισραήλ στα εσωτερικά διεθνώς αναγνωρισμένων κρατών δίκην "αυτοδιόριστης διεθνούς αστυνομίας", για τον απλόν λόγον ότι με τέθκοια προηγούμενα τζ̆αι "ηθικές" τύπου "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", σύντομα ο πλανήτης εννά επιστρέψει (αν έφυεν ποττέ βέβαια) σε μιαν χαοτικήν κατάστασην που εννά ορίζεται που τον νόμον της ζούγκλας. Με τες ελλείψεις τζ̆αι τες αντιφάσεις του, το διεθνές δίκαιον πρέπει να διέπει την συμπεριφοράν μας, ειδικά όταν ανήκουμεν σε αδύναμα, μικρά κράτη υπό το έλεος μεγάλων διεθνών συμφερόντων όπως η Κυπριακή Δημοκρατία. Αν εμείς σιγοντάρουμεν κατά το δοκούν τέθκοιες συμπεριφορές, με ποιον ηθικόν έρισμαν εννά ζητούμεν καταδίκην εισβολών, κατοχών τζ̆αι εποικισμών που άλλες χώρες όπως η Τουρκία τζ̆αι η Ρωσία;

Κλείοντας, θέλω να παρατηρήσω την ύπαρξην, ανά τα κοινωνικά δίκτυα, κάποιων self righteous τύπων, ομιχλώδους ιδεολογικής τοποθέτησης, που λοιδορούν δημοσίως, με μανίαν τζ̆αι αδιαλείπτως, την αναρχίαν, την αριστεράν τζ̆αι τους φιλελεύθερους διότι εν καταπίννουν αμάσητον το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" κοσμοθεώρημαν τους στα θέματα της Βενεζουέλας τζ̆αι του Ιράν. Εν χαρακτηριστικόν ότι αμελούν επιμελώς να αρθρώσουν το παραμικρόν για την συντήρησην, την ακροδεξιάν τζ̆αι τες διαρκείς αντιφάσεις της θρησκείας πανταχὀθεν, διότι προφανώς θεωρούν τες πιο "ακίνδυνες", την ώραν που ο ακροδεξιός φασισμός τζ̆αι θρησκευτικός φονταμελισμός εν σε άνοδον. Ενοχλεί τους που υπάρχει ακτιβισμός μόνον για την Παλαιστίνην αλλά εν λαλούν κουβένταν για την παντελήν απουσίαν της ακροδεξιάς σε οτιδήποτε που να συνιστά ακτιβισμόν για αλλαγήν οπουδήποτε. Σε τούτους τους τύπους, που χαρακτηρίζουν τον άλλον με την πιο μεγάλην ευκολίαν, αλλά τσουνιάζουνται όταν τους πεις ότι "εν στραβή η μύξα τους" έχω μόνον να προσφέρω ξύδιν σε ικανοποιητικές ποσότητες, μαζίν με την συμπάθειαν μου για το πόσον χαραμίζουν την τυχόν μόρφωσην τους.

Ώσπου να αντιληφθούν ορισμένοι πολυσπουδασμένοι ότι το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" ανήκει στον μεσαίωναν τζ̆αι οί το 2025, stay cool and keep rocking!