Υπερπροστατευτικότητα

 

Ήμουν που λαλείτε σε μιαν που τες συστηματικές πεζοπορίες μου στην γειτονιάν (εν βαρκούμαι να επαναλαμβάνω πόσον αποδοτική, εύκολη τζ̆αι με ελάχιστην καταπόνησην μορφή άσκησης είναι το περπάτημαν, άσε που έχω "ακούσει" έναν σωρόν βιβλία περπατώντας) όταν, λλίον πριν περάσω έξω που έναν που τα τζ̆αινούρκα σπίθκια της περιοχής (μια που τες πιο ραγδαία ανοικοδομούμενες παγκυπρίως παρεμπιπτόντως) θωρώ μιαν μάππαν να πετάσσεται πάνω που το περιμετρικόν τοιχαρούϊν, να προσπερνά τον δρόμον τζ̆αι να καταλήγει στο απέναντι όφκερον οικόπεδον. Φτάνοντας δίπλα που το σπίτιν, παρατηρώ στην, ευρύχωρην, αυλήν του θκυό αγοράκια να γυρεύκουν τες παντόφλες τους, αφού προφανώς επαίζαν ξυπόλυτα στο τεχνητόν γρασίδιν, για να φκουν να φέρουν πίσω την μάππαν τους.

- Εννά σας την φέρω εγώ ρε παιδιά, είπα τζ̆αι αφού εντόπισα την μάππαν τους, εγύρισα να τους την πάρω.

- Κύριε, έσίει ακόμα μιαν μάππαν που εν δική μας, μπορείς να μας την φέρεις τζ̆αι τζ̆είνην, εφωνάξαν οι μιτσ̆ιοί ποσ̆ιεπάζοντας που το τοιχαρούϊν. Πρέπει να ήταν προδημοτικάριοι τζ̆αι όσον τζ̆αι εφαίνουνταν οι κκελλούες τους.

Όντως λλίον πάρακάτω ήταν ακόμα μια μάππα, οπότε έπιασα την πακκέττον με την πρώτην τζ̆αι εκόντεψα για να τους τες δώσω. Όπως φτάνω στο τοιχαρούϊν πετάσσουνται (κυριολεκτικά) θκυό κοπέλλες, προφανώς οι μανάδες των θκυό αγοριών που την τζ̆αμαρίαν δίπλα που το γρασίδιν με πολλά εμφανή γλώσσαν του σώματος σε συναγερμόν.

- Αντρέαααα, νάμπου κάμνετε; λαλεί η μια, τζ̆αι η ερώτηση της προφανώς εν ήταν προς τον Αντρέαν αλλά προς εμέναν, του τύπου "ποιος είσαι εσύ τζ̆αι γιατί μιλάς με τα κοπελλούθκια μας;".

Εν φημίζουμαι για την ενσυναίθησην μου αλλά έπιασα αμέσως το vibe. Μεσήλικας περαστικός αγνώστων λοιπών στοιχείων, πλευρίζει ανυπεράσπιστα αγοράκια με ύποπτες προθέσεις. Ήταν όπως την πινακίδαν πάνω που τες κκελλάες των θκυό μανάδων. Οπότε, σχεδόν ενστικτωδώς, τζ̆αι αφού είχα προλάβει να δώσω τες μάππες στα κοπέλια, έσπευσα να σηκώσω τα σ̆ιέρκαμου στο ύψος των ώμων τζ̆αι να τες καθησυχάσω περιγράφοντας τους το πως η μάππα επέρασεν που μπροστά μου μετά που την εφκάλαν τα μωρά έξω παίζοντας τζ̆αι είπα να τους την δώσω για να μεν διασταυρώνουν δρόμους κλπ κλπ.

- Αααααα, ευχαριστούμεν! Αντρέα μου είπετε ευχαριστώ του κυρίου;

- Τίποτε, τίποτε, απάντησα τζ̆αι εγύρισα να συνεχίσω την διακοπείσαν πεζοπορίαν μου. Πίσω μου ακουστήκαν εν χορώ τα "ευχαριστούμεν" των αγοριών τζ̆αι εσήκωσα, χωρίς να γυρίσω, το σ̆ιέριν μου ψηλά ως τελικήν απάντησην αποχώρησης που την σκηνήν.

Με την υπερπροστατευτικότηταν των ημερών μας, εν παίζεις. Αθθυμούμαι το πως εκινούμαστεν εμείς όταν ήμαστεν μιτσ̆ιοί τζ̆αι πόσην "έλλειψην επιτήρησης" είχαμεν που τους γονιούς μας, τζ̆αι διερωτούμαι ήνταλως επιβιώσαμεν. Άλλες εποχές εννά μου πεις. Αλλά εν νομίζω ότι εν τόσον αυξημένος ο κίνδυνος σήμερα. Νομίζω εν δυσανάλογα αυξημένη η αίσθηση κινδύνου που έχουν οι σημερινοί γονείς. Μπορεί να κάμνω λάθος βέβαια. Αλλά εν νομίζω.

Ώσπου να νιώσουμεν γενικώς πιο ασφαλείς, stay cool and keep rocking!

Ασφάλεια τζ̆αι το απίστευτα έυθραστον της ανθρώπινης ζωής

 

Έτρωεν λαλεί ο άθρωπος τα σουβλούθκια του, εστάθηκεν του έναν τζ̆αι ώσπου να το πάρουν είδησην οι γυρόν του, επέθανεν. Νεότατος, λλίον πάνω που τα σαράντα. Θα ήταν σχεδόν κωμικόν αν δεν ήταν τόσον τραγικόν, να φύεις έτσι σχέδιον. Εν ακόμα πιο τρομακτική κατάσταση για λλόου μου για θκυό λόγους: πρώτον παραλλίον να το πάθω τζ̆αι γω, τζ̆αι δεύτερον, εν υπάρχει πιο τρομακτικός θάνατος για μέναν που την ασφυξίαν. Εν ο πιο μακρόσυρτος θάνατος που μπορεί να σου συμβεί, αφού για 2-3 λεπτά ξέρεις ότι πεθανίσκεις, πριν χάσεις τελικά τες αισθήσεις σου.

Ήταν μια μέρα σε συγγενικόν σπίτιν, αθθυμούμαι, τζ̆αι ετρώαμεν σουβλάκια. Ήταν λάθος κομμένα, αφού ήταν τεράστια, τζ̆αι ήταν τζ̆αι σχετικά κακοψημένα, αφού ήταν καψαλισμένα που έξω τζ̆αι σχετικά άψητα, άρα δυσκολομάσητα, που μέσα. Αλλά επειδή εγώ τζ̆αι τα σουβλάκια, εγώ τζ̆αι το φαϊν γενικώς, έχουμεν μιαν σχέσην "ορμής" (λαλείς την τζ̆αι λαιμαργίαν), είχα δώσει πάνω τους με θέρμην, χωρίς να πολλομασώ πριν καταπιώ. Είσ̆εν τύχει πολλές φορές στο παρελθόν να πάει στραβά μια μπουκκιά, αλλά πάντα κάπως εκατάφερνα τζ̆αι εξεκολλούσα την που τον τσάρουκκαν μου. Τούτην την φοράν όμως εστάλωσεν για τα καλά μια προδοτική, τεράστια σουβλακομπουκκιά, τζ̆αι εν εξεκόλλαν. Μόλις το εσυνειδητοποίησα, αντί να ζητήσω βοήθειαν που τους συγγενείς, που αμέριμνοι ετρώαν τζ̆αι εμιλούσαν δίπλα μου, εβούρησα να φκω έξω στην αυλήν, να κάμω πιο έντονες προσπάθειες ξεμπλοκκαρίσματος, μακριά που τα βλέμματα τζ̆αι τα ενδεχόμενα πειράγματα, ή την ανησυχίαν των συγγενών. Έλα όμως που η κατάσταση αντί να βελτιωθεί εσ̆ειροττέρεψεν. Για λλία αγωνιώδη δευτερόλεπτα άρκεψα να μεν μπορώ να πάρω ανάσαν, καθώς ο στρόππος κρέατος αντί να φκει προς τα έξω, άρκεψεν να μου κόφκει τέλεια την οδόν του αέρα, προκαλώντας μου ασφυξίαν. Με μιαν απελπισμένην προσπάθειαν, έφκαλα προς τα έξω ότι αέραν είχα ακόμα, δουλεύκοντας τους μυς του λαιμού, τζ̆αι με τεράστιαν ανακούφιην ένιωσα το κρέας να ξεμπλοκκάρει, τζ̆αι να ππέφτει με δύναμην στο γρασίδιν του κήπου όπου είχα καταφύγει. Το δράμαν μου είσ̆εν γίνει, ευτυχώς ή δυστυχώς, αντιληπτόν, που τους διπλανούς μου στο τραπέζιν, οι οποίοι αρχικά με χαμόγελα, σταδιακά με ανησυχίαν, θωρώντας το πρόσωπον μου, ερωτούσαν τι έγινεν. Ανακουφισμένος που την εγλύτωσα, ένιωσα ότι εν ήταν σωστόν να τους ανησυχήσω παραπάνω, τζ̆αι εμείωσα την σοβαρότηταν του περιστατικού στην περιγραφήν μου, επιστρέφοντας στο τραπέζιν τζ̆αι συνεχίζοντας να τρώω. Περιττόν να αναφέρω ότι έκοφκα πλέον τα σουβλάκια στα 8 πριν τα φάω, ενώ εσυνόδευκα κάθε μπουκιάν με μπύραν, για να τζ̆υλά πιο σίουρα. Ο πόνος στον φάρυγγαν μου είσέν ήδη εκδηλωθεί, τζ̆αι ως το τέλος της μέρας, σ̆ειροττερεύκοντας, έκαμνεν με να καταλάβω πόσον χαττάν του είχα προκαλέσει.

Το συγκεκριμμένον περιστατικόν εν έσ̆ει εξαλείψει, δυστυχώς, τον λαίμαργον τρόπον που τρώω, αλλά τουλάχιστον, όπως κάποιον που άμα κρούσει στην σούππαν, φυσά τζάι το γιαούρτιν, έσ̆ει με κάμει πολλά πιο προσεκτικόν όποτε πάει να συμβεί κάτι παρόμοιον. Έσ̆ει με όμως κάμει επίσης να εκτιμήσω τον κίνδυνον για την ζωήν μας που ελλοχεύει σε κάθε μικρήν, καθημερινήν μας δραστηριότηταν, τζ̆αι το πόσον εύκολα μπορεί να χάσουμεν ούλλα όσα έχουμεν με μιαν στιγμιαίαν απερισκεψίαν τζ̆αι αφηρημάδαν, δικήν μας ή άλλων.

Για κάποιους τούτη η πραγματικότητα μπορεί να τους προκαλέσει ψυχολογικά θέματα, τζ̆αι φοβίες. Τζ̆αι έχουν το δίκαιον τους, όποιος εν φοάται για την ασφάλειαν τζ̆αι την ζωήν του, ή τζ̆είνην όσων αγαπά, έννεν σοφός κατ' εμέναν. Που την άλλην, το πόσον εύθραστη εν η ζωή, σε συνδυασμόν με την απειροελάχιστην πιθανότηταν που αντιστοιχεί στην ύπαρξην του καθενός μας, κάμνει με να αγαπώ τζ̆αι να την εκτιμώ ακόμα παραπάνω.
Ώσπου να εκτιμούμεν παραπάνω την ζωήν μας, παρά τα κακά που μας τζ̆υνηούν, stay cool and keep rocking!

Κίνδυνος τζιαι ασφάλεια

Η ζωή μας εν συνυφασμένη με τον κίνδυνον. Ειδικά που την στιγμήν που αρχίζουμεν να παίρνουμεν αποφάσεις, δηλαδή μόλις έρτουμεν σε τούτον τον κόσμον, ή λλίον μετά τέλος πάντων.
Κίνδυνον περιλαμβάνει η επιλογή να σηκωστείς το πρωίν που το κρεβάτιν. Κίνδυνον περιλαμβάνει τζ̆αι το να παραμείνεις ππέσοντας.Για τούτον κάθε απόφαση, κάθε επιλογή βασίζεται σε έναν ζύγισμαν κινδύνου/ οφέλους. Πόσος εν ο κίνδυνος κάθε επιλογής σε σχέσην με το αναμενόμενον όφελος της. Τζ̆αι κάπως έτσι πορεύκεσαι κάθε μέρα, κάθε μήναν, χρόνον κ.ο.κ. ώσπου να πεθάνεις.

Καθώς τα άτομα, λόγω ενδόμυχης ανάγκης, ενίοτε εντάσσουνται σε ομάδες, μπορούμεν να προεκτείνουμεν τούτην την αρχήν σε επίπεδων συνόλων, όπως η οικογένεια, η γειτονιά, το χωρκόν, η πόλη, το κράτος, ο πλανήτης. Στην προκειμένην περίπτωσην, προεκτείνω την στην Κύπρον τζ̆αι τον λαόν της, τόσον που την νότιαν μερκάν του συρματοπλέγματος της κατοχής τζ̆αι της ντε φάκτο διχτόμησης όσον τζ̆αι που την βόρειαν.

Ο κυπριακός λαός εν λαός επαρχιώτικος, αφού μόλις τες πρόσφατες δεκαετίες έσ̆ει αρχίσει η αστικοποίηση του, στες συνθήκες της οποίας συνήθως αναπτύσσεται μια πιο "κοσμοπολίτικη" συμπεριφορά, αφού μαθαίνεις να ζεις με τον "ξένον", ενώ στην επαρχίαν, ειδικά σε κλίμακες όπως η Κύπρος, ούλλοι ξέρουν τους πάντες σχεδόν. Ο επαρχιωτισμός, κατά την γνώμην μου, εν συνυφασμένος με έναν συντηρητισμόν τζ̆αι έναν φόβον της αλλαγής. Η αλλαγή εκλαμβάνεται ως "επικίνδυνη" τζ̆αι τα οφέλη της δυσδιάκριτα, ενώ η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης είναι σχεδόν πάντα προτιμητέα ως γνώριμη τζ̆αι ασφαλής. Μπορεί κάποιος, έστω καταχρηστικά, να περιγράψει την κυπριακή κοινωνίαν ως μιαν κοινωνίαν που αποστρέφεται τον κίνδυνον. Πέραν του φόβου της αλλαγής, ο συντηρητικός επαρχιώτης Κυπραίος δυσκολεύκεται να αντιληφθεί ότι εν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια πουθενά. Άρα ούτε στην γνώριμην κατάστασην που εν θέλει να αλλάξει. Προτιμά δηλαδή μιαν κατάστασην "λλιόττερου κινδύνου", όπως τον αντιλαμβάνεται, όχι "μηδενικού κινδύνου" όπως νομίζει. "Better the devil you know" που λαλούν τζ̆αι στα αγγλικά χωρκά. Έννεν τυχαίον ότι τζ̆αι οι πολιτικές επιλογές της Κυπριακής επαρχίας δείχνουν συντήρησην, με ελάχιστες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόναν.

Στο μεγάλον καρκίνωμαν της Κυπριακής κοινωνίας, που ονομάζεται "κυπριακόν πρόβλημαν", τζ̆αι αρρωστά τα πάντα οριζοντίως τζ̆αι καθέτως, εν αναπόφευκτον τούτος ο συντηρητισμός να επιδρά αντιστοίχως. Αν θεωρήσουμεν ότι οι προοπτικές του εν λόγω προβλήματος είναι ουσιαστικά θκιό, δηλαδή η επ' αόριστον διατήρηση του παρανοϊκού στάτους κβο της ντε φάκτο, "εθνικά καθαρής", διχοτόμησης (ώσπου να γίνει τζ̆αι "ντε γιούρε", δηλαδή νομικά κατοχυρωμένη) ή η επίτευξη συμφωνίας κάποιου είδους ομοσπονδίας, όπως προδιαγράφεται στο, επί 45 χρόνια διαμορφούμενον πλαίσιον διαπραγμάτευσης, η πρώτη προοπτική είναι η "γνώριμη, άρα ασφαλής" τζ̆αι η δεύτερη εν η "άγνωστη άρα επικίνδυνη". Έτσι αντιλαμβάνεται την κατάστασην ο μέσος Κυπραίος, ένθεν τζ̆αι ένθεν της πράσινης γραμμής. Για τούτον δυσκολεύκεται, παρά το ότι ξέρει ότι τα πράματα εν μεινίσκουν στάσιμα τζ̆αι ότι ο χρόνος εν "πανδαμάτωρ", να τολμήσει την αλλαγήν, τζ̆αι προτιμά την υπάρχουσαν κατάστασην. Better the devil you know.

Κάπου δαμέ φυσικά, θα εγυρεύκαμεν την πραγματικήν ηγεσίαν. Δηλαδή εκλελεγμένους αθρώπους που εν άγονται που τον συντηρητισμόν της κοινωνίας, αλλά ηγούνται τζ̆αι φέρνουν την αλλαγήν της προόδου. Που μπορούν να εξηγήσουν στον μέσον, συντηρητικόν, φοϊτσ̆ιάρην Κυπραίον ότι μπορεί μεν ο κίνδυνος να αυξηθεί με μιαν επιλογήν, αλλά τζ̆αι το ότι αφενός υπάρχει κίνδυνος, τζ̆αι μάλιστα μεγάλος, με την σημερινήν κατάστασην, τζ̆αι ότι αφετέρου μεγαλλύτερος κίνδυνος συνήθως σημαίνει τζ̆αι μεγαλλύττερα οφέλη, άρα βελτίωσην σε σχέσην με σήμερα. Μπορεί να χαντακωθείς φυσικά, αλλά ο ηγέτης εν φωτίζει το χαντάκωμαν, φωτίζει την προοπτικήν. Υποτίθεται.

Οι Κυπραίοι βορείως του συρματοπλέγματος έχουν τα τελευταία χρόνια έναν ηγέτην που προσπαθεί στοιχειωδώς για αλλαγήν της κατάστασης. Ούτε τέλειος είναι ούτε πλήρως απελευθερωμένος που τα κλισέ τζ̆αι τα στεγανά της κοινότητας που εκπροσωπεί. Αλλά εν προφανής η προσπάθεια του να σπάσει το κατεστημένον, με σαφήν κίνδυνον για τον ίδιον αλλά τζ̆αι την κοινότηταν του. Οι δε Κυπραίοι νοτίως του συρματοπλέγματος έχουν εκλέξει έναν ηγέτην που, ειδικά στην 2ην του θητείαν, άγεται που τες προσωπικές του φιλοδοξίες τζ̆αι τα συμφέροντα τα δικά του τζ̆αι κάποιων ομάδων, αντί να ηγείται του συνόλου της κοινότητας του. Παραμένει έτσι δέσμια του στάτους κβο τζ̆αι τρέμει την αλλαγήν. Η τραγωδία της υπόθεσης είναι ότι τούτον που φοάται, δηλαδή η οριστική αποξένωση με το 40% της πατρίδας του, εν το εξασφαλίζει τίποτε με μεγαλλύττερην ασφάλειαν, που την επ'αόριστον συνέχισην της υπάρχουσας κατάστασης. 

Υπάρχει πάντα φυσικά η ελπίδα ότι είτε η ηγεσία, είτε ο λαός, είτε τζ̆αι οι θκιό, λόγω διαφόρων, κυρίως εξωγενών, παραγόντων, εννά γίνουν λλιόττερον επαρχιώτες, που άποψην συντηρητισμού, τζ̆αι θα αρκέψουν να διανοούνται την επιλογήν της "επικίνδυνης αλλαγής". Τζ̆αι ήμουν ανέκαθεν αισιόδοξος άθρωπος. Μπορεί να γίνει κάποτε τούτον.

Ώσπου να γίνει, stay cool and keep rocking!