Νομίζω ήταν η λεπτομέρεια της ημέρας που μου έφερεν πιο έντονα την συνειδητοποίησην της αναχώρησης των κοπελιών για τα ξένα τζιαι τες σπουδές τους. Τα τελευταία ένα-θκυό χρόνια ήταν σχεδόν καθημερινόν το φαινόμενον να πηαίννουμεν για ύπνον ενώ ακόμα ελείπαν κάπου εκτός, τζιαι ήταν συχνή η παραίνεση της Αγάπης να αφήσω το φως αναμμένον στο ισόγειον για να μεν είναι σκοτεινόν όταν θα επιστρέφαν.
Τωρά έχουν φύει στο εξωτερικόν τζιαι ανεβαίνοντας για ύπνον εψές τζιαι προψές έκλεισα το φως πίσω μου. Σίουρα με λλίην μελαγχολίαν, ειδικά όταν συνδυάζεται με την κούρασην της ημέρας, αλλά συνολικά ο αντίκτυπος τούτου του σημαντικού χρονικού σημείου στην διαδρομήν μας ως οικογένεια εν σαφώς πιο μικρός από ότι επερίμενα. Τούτον αφορά εμέναν βεβαίως, η Αγάπη νομίζω εν πιο επηρεασμένη, τζιαι ας μεν το έσιει δείξει ακόμα.
Είχα γράψει κάποιαν στιγμήν για το "πέμπτον σιοκ", το σύνδρομον της άδειας φωλιάς που συνδυάζεται με το "ξιπαίθκιασμαν", ειδικά σε ζευγάρια που εν υπερβολικά προσανατολισμένα στα κοπελλούθκια τους, σε βαθμόν που η ενηλικίωση τζιαι η αποχώρηση τους που το οικογενειακόν περιβάλλον αφήνει τους συζύγους να νιώθουν σχεδόν ξένοι μεταξύν τους.
Εγώ αντίθετα το ξιπαίθκιασμαν εθεωρούσα το μιαν ευνοϊκήν εξέλιξην. Για τους μεν γονείς εν μια σημαντική απελευθέρωση χρόνου τζιαι έγνοιας, ασχέτως αν ουδέποτε σταματά η έγνοια ενός γονιού για τα κοπελλούθκια του. Για τα κοπελλούθκια εν μια τεράστια μετάβαση στον κόσμον των ενηλίκων, με ολόκληρην ακόμα την ζωήν τους μπροστά τους τζιαι με το σφρίγος της νιότης να τους διά φτερά τζιαι ώθησην. Όταν δε συνδυάζεται με, τον υπέροχον για μέναν, κόσμον της πανεπιστημιακής μόρφωσης στο εξωτερικόν, εν μπορώ να διακρίνω πως μπορεί να επιδράσει η νέα κατάσταση δυσμενώς, είτε τους μεν είτε τους δε.
Σίουρα χρειάζεται μια προσαρμογή, εν μια μεγάλη αλλαγή τζιαι υπάρχουν προκλήσεις που μπορεί να προκαλέσουν δυσκολίες τζιαι αναποθκιές, αλλά επειδή έχω ζήσει τούτην την περίοδον τζιαι διατηρείται αρκετά ζωντανή στην μνήμην μου, εν μπορώ παρά να νιώσω χαράν για τα κοπέλια που έχουν με την σειράν τους την ευκαιρίαν να ζήσουν κάτι τέθκοιον τζιαι το ότι μπορούμεν να τους την προσφέρουμεν χωρίς ιδιαίτερην έγνοιαν για το οικονομικόν σκέλος, που ενδεχομένως να ταλαιπωρεί άλλες οικογένειες.
Εν τζιαι αθρώποι τα κοπέλια που θεωρώ έχουν ωριμάσει πολλά παραπάνω ήδη από ότι είχα εγώ αντίστοιχα ωριμάσει στην ηλικίαν τους. Ο ένας επέρασεν θκυό χρόνια στην Ιταλίαν, φοιτώντας σε έναν που τα UWC λύκεια ενώ ο άλλος έμεινεν τρεις μήνες στο Λουτράκι για την σχολήν του Μηχανικού ως υποψήφιος δόκιμος. Έχουν δηλαδή ήδη αντεπεξέλθει μια χαρά στην διαδικασίαν μετάβασης τζιαι παραμονής για σημαντικόν χρονικόν διάστημαν μακριά που την μάμμαν τζιαι τον παπάκην. Άσε που τα τελευταία χρόνια κινούνται σχεδόν αυτόνομα τζιαι ο χρόνος μας μαζίν τους ήταν ήδη αρκετά περιορισμένος, αφού εκάμναν έναν σωρόν πράματα χωρίς εμάς, είτε οι θκυό τους είτε ξεχωριστά ο καθένας, με τες εκάστοτες παρέες τους. Εν τους φοούμαι καθόλου.
Πάραυτα έχω μιαν τάσην εγρήγορσης, εν θέλω να πάρω τίποτε ως δεδομένον, ειδικά λλίες μόλις μέρες μετά που εφύαν. Ο χρόνος που περνά λειτουργεί θετικά στην προσαρμογήν μας ούλλους αλλά μια έξτρα έγνοια εν βλάφτει ώσπου να συνηθίσουμεν. Μεγαλώνοντας γίνεται συνέχεια πιο προφανές πόσον εύθραυστα τζιαι μη δεδομένα μπορεί να γίνουν ούλλα στες ζωές μας τζιαι η υπερβολική σιουρκά ενδέχεται να εν εξίσου ύβρις όσον η υπερβολική ανησυχία τζιαι ο υπερπροστατευτισμός. Ήμουν πάντα αισιόδοξος άθρωπος τζιαι τούτον υπήρξεν πολλές φορές ο λόγος απογοητεύσεων αλλά εν κάτι που έρκεται με τον χαρακτήραν μου, εν το κάμνω επί σκοπού. Εννά παν ούλλα καλά. Τζιαι με τα κοπέλια, τζιαι με μας δακάτω.
Ώσπου να το συνηθίσουμεν, stay cool and keep rocking!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου