Ο Σταυρής τζιαι το ελλαδο/κυπριακόν νταραβέριν

Αρέσκει μου πολλά όταν επαληθεύκουνται οι πρώτες μου εντυπώσεις. Όταν άρκεψεν το φετινόν masterchef με τους θκιό Κυπραίους του, τον Σταυρήν τζ̆αι τον Ιωάννην, όσοι ασχολούνται με το εν λόγω reality ελατρέψαν τον δεύτερον όσον εμισήσαν τον πρώτον. Ο Ιωάννης ήταν ευγενέστατος, ικανότατος, διακριτικότατος, φιλικότατος. Ο Σταυρής ήταν αγενέστατος, φανφάρας τζ̆αι προκλητικός. Το μόνον του θετικόν ήταν ότι πολλά νωρίς στο παιχνίδιν έδειξεν δυνατός μαγειρικά. Προσωπικά όμως, εγώ εσυμπάθησα παραπάνω τον Σταυρήν που τον Ιωάννην. Που την αρχήν. Που το ότι εσυστήθηκεν ως "Κυπραίος" αντί ως "Ελληνοκύπριος" (τι μισητός, σχιζοφρενικός αυτοπροσδιορισμός ρε παιδί μου), που το ότι εμιλούσεν με την διάλεκτον διάχυτην στην ομιλίαν του, χωρίς να τον κόφτει ιδιαίτερα αν θα τον καταλάβουν, που το ότι έδειχνεν τσαμπουκκάν παρά φτιαχτήν "καλήν συμπεριφοράν". Ναι, εν άγαρμπος κοινωνικά, σε βαθμόν αναισθησίας, τζ̆αι στην θέσην του θα επρόσεχα πως εκφράζουμαι, αλλά που την άλλην εν μασά τα λόγια του ούτε επαρουσίασεν συμπεριφοράν υποκρισίας, γιατί φαίνεται τύπος που εν του περνά να υποκρίνεται. Αντίθετα, ο Ιωάννης έπαιξεν έναν ρόλον, του "καλού παιδιού". Όσον θετικός τζ̆αι να μου έδειχνεν, τζ̆είνον το επιτηδευμένον "καλαμάρισμαν" του εφακκούσεν μου κέντρον.

Η εξέλιξη του παιχνιθκιού εδικαίωσεν σε μεγάλον βαθμόν την άποψην μου. Το κοινόν σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρον αναγκάστηκεν αρχικά να παραδεχτεί τον Σταυρήν ως προς τες ικανότητες του, τζ̆αι, σταδιακά, να τον συμπαθήσει, τόσον για την ντομπροσύνην του όσον τζ̆αι - το κυριόττερον - για τον έκδηλον Κυπριωτισμόν του. Εν μια συμπεριφορά που εν μπορεί, αν είσαι ορθολογιστής, να ενοχλήσει κανέναν. Αν νιώθεις πρώτα Κυπραίος, σ̆αίρεσαι που ένας άθρωπος εκπροσωπεί τούτον το πράμαν. Αν νιώθεις πρώτα Έλληνας, ξέρεις ότι μεγάλον μέρος της Κυπριακής ταυτότητας εν Ελληνικόν, τζ̆αι συγχωρείς τον διαχωρισμόν που εισάγεται σε διάφορες περιπτώσεις. 

Για να κάμουμεν μιαν αντιπαραβολήν. Θκιό συμπαίκτες του Σταύρου, ο Γιώργος τζ̆αι η Μάρλεν εν που την Κρήτην. Ηράκλειον τζ̆αι Χανιά αντίστοιχα. Αν δεν το δηλώσουν οι ίδιοι (ευτυχώς εκάμαν το), δεν έσ̆εις ιδέαν ως τρίτος, βάσει ομιλίας, πόθεν είναι. Διότι η κοινή νεοελληνική έσ̆ει μεν προσφέρει ευκολίαν επικοινωνίας στον Ελληνικόν κορμόν, αλλά παράλληλα έσ̆ει ισοπεδώσει τον πληθυσμόν, εξαφανίζοντας επί της ουσίας, τες τοπικές διαλέκτους. Οι λόγοι που η Κυπριακή αντέχει, παρά τον σχολικόν προσηλυτισμόν της κοινής νεοελληνικής, εν πολλά ενδιαφέρον θέμαν, κοινωνιολογικά τζ̆αι άλλωσπως.

Παράλληλα, μεγάλη μερίδα του κόσμου σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρον, σε μεγάλον βαθμόν αρνείται να αντιληφθεί κάποιες απτές πραγματικότητες. Γι'αυτόν συγχίζει τον τούτον το "χάσμαν" ανάμεσα σε "Κυπραίους" τζ̆αι "εξ Ελλάδος". Στην σύγχρονην εποχήν οι έννοιες "κράτος" τζ̆αι "έθνος" τείνουν να ταυτιστούν. Η Κύπρος εν το μόνον κομμάτιν του "ελληνικού κορμού" που, για λόγους χιλιοειπωμένους, εν έγινeν επαρχία του νεοελληνικού κράτους αλλά ανεξάρτητον κράτος. Έναν κράτος που εν ντε φάκτο διχοτομημένον ακριβώς λόγω εθνοτικών συγκρούσεων, με το 40% του υπό κατοχήν τζ̆αι αμιγώς Τουρκικόν που άποψην σύνθεσης τζ̆αι αυτοπροσδιορισμού του πληθυσμού του. Τζ̆αι που προσπαθεί να επανεντάξει το κατεχόμενον του κομμάτιν μέσα που έναν ομοσπονδιακόν μοντέλον, όπου οι θκιό κοινότητες του νησ̆ιού να μπορέσουν να εμπιστευτούν η μια την άλλην αρκετά ώστε να συνυπάρξουν.

Τούτον καθίσταται αδύνατον όσον η "Ελληνική" (τζ̆αι αντιστοίχως η "Τουρκική") ιδιότητα μπαίνει μπροστά που την "Κυπριακήν". Αν θα συνυπάρξουν οι θκιό κοινότητες, οφείλουν να προτάξουν το τι τους ενώνει (Κυπριακή ιδιότητα) αντί τι τους χωρίζει (Ελληνική/Τουρκική ιδιότητα). Στες ελεύθερες περιοχές, όπου οι πολίτες απολαμβάνουν τα αγαθά ενός κολοβού μεν, ελεύθερου κράτους δε, ήδη τούτη η τάση εκδηλώνεται. Ο Σταυρής έννεν πλέον χαρακτηριστικόν παράδειγμαν μιας μικρής μειοψηφίας, όπως παλιά, αλλά μιας αυξανόμενης μάζας "Κυπραίων", ασχέτως αν ούλλοι συνειδητοποιούν ότι η εθνική τους καταγωγή εν πρόδηλα Ελληνική. Όπως οι Χιλιανοί, οι Παναμέζοι, οι Κοσταρικανοί κλπ. ξέρουν ότι μιλούν Ισπανικά τζ̆αι θρησκεύουν ως καθολικοί χριστιανοί, αλλά έννεν Ισπανοί, εν μια ξεχωριστή εθνική οντότητα, αφού απολαμβάνουν κρατικήν κυριαρχίαν. Δυστυχώς, οι Κυπραίοι Τουρκικής καταγωγής εν απολαμβάνουν, σε μεγάλον βαθμόν εξαιτίας των δικών τους επιλογών, τούτον το αγαθόν. Εμείς που μετέχουμεν της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα έπρεπεν να τους στέλλουμεν το μήνυμαν ότι εν εξίσου Κυπραίοι με μας, τζ̆αι ότι θέλουμεν τους μαζί μας, δεχόμενοι φυσικά την διαφορετικήν τους εθνικήν καταγωγήν. Τζ̆αι για να γίνουμεν πιο πειστικοί, πρέπει να αποδεχτούμεν επιτέλους, ότι πρώτιστα είμαστεν Κυπραίοι, όχι Έλληνες. Εκτός φυσικά αν συμφιλιωθούμεν με την ιδέαν της "εθνοτικά καθαρής" λύσης ενός κράτους "έστω μισού αλλά Ελληνικού". Που εν ακόμα πιο ανέφικτον, αφού η Τουρκία ουδέποτε θα ανεχτεί έτσι πράμαν στο "μαλακόν υπογάστριον" της.

Ώσπου να ξεκαθαρίσουμεν, σε Κύπρον τζ̆αι Ελλάδαν, τες προτεραιότητες του αυτοπροσδιορισμού μας, stay cool and keep rocking!

Δημόσια τζ̆αι ιδιωτική εκπαίδευση

Η τρέχουσα πανδημία εν σίουρα μια τεράστια ταλαιπωρία για ούλλους, σε ούλλα τα επίπεδα. Έτσι τζ̆ αλλιώς οι πανδημίες εν ένας διαρκής κίνδυνος για την ανθρωπότηταν, όπως διαρκής κίνδυνος εν τζ̆αι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Κάθε κίνδυνος όμως, λαλεί η θεωρία της διοίκησης επιχειρήσεων (τζ̆αι άλλων ομαδοποιήσεων) εμπεριέχει αυτομάτως τζ̆αι μιαν ευκαιρίαν. Τούτον φυσικά ισχύει τζ̆αι τωρά. Ο αναγκαστικός περιορισμός μας κατ'οίκον, ενηλίκων αλλά τζ̆αι ανηλίκων, έφερεν μας στην ανάγκην να αναζητήσουμεν τρόπους συνέχισης της εκπαίδευσης των κοπελλουθκιών εξ αποστάσεως. Κάτι που έπρεπεν φυσικά να είσ̆εν δοκιμαστεί τζ̆αι αναπτυχθεί εδώ τζ̆αι πολλά χρόνια, κατά τα οποία η τεχνολογία έσ̆ει αναπτύξει εργαλεία πολλά αξιόπιστα για μιαν τέθκοιαν προσπάθειαν. Σε συνδυασμόν με τες μεγάλες ταχύτητες που προσφέρουνται στο διαδίκτυον, τουλάχιστον στες αστικές περιοχές, το μάθημαν μπορεί σε σημαντικόν βαθμόν να γίνει τζ̆αμέ.

Τούτον έννεν το θέμαν της ανάρτησης. Απλά η παραφιλολογία των ημερών έφερεν στο προσκήνιον την πάλαι ποτέ σύγκρισην δημόσιου τζ̆αι ιδιωτικού σχολείου. Κάποιοι γονείς στα κοινωνικά δίκτυα επαραπονεθήκαν ότι ενώ τα ιδιωτικά σχολεία εσπεύσαν να προσφέρουν εξ αποστάσεως εκπαίδευσην σχετικά νωρίς στην παρούσαν κρίσην, τα δημόσια είτε εν το επράξαν ακόμα είτε επράξαν το αποσπασματικά. Το δε Υπουργείον Παιδείας τζ̆αι οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών δείχνουν μιαν δυσκαμψίαν συντονισμού τζ̆αι πρωτοβουλιών, η οποία επισκιάζει τες φιλότιμες προσπάθειες πολλών εκπαιδευτικών του δημοσίου να προσφέρουν ότι μπορούν στους μαθητές τους υπό τούτες τες δύσκολες συνθήκες.

Η δημόσια εκπαίδευση έννεν "δωρεάν" όπως εκλαμβάνεται που κάποιους. Έσ̆ει κόστος (μισθοί προσωπικού, λειτουργικά/διοικητικά έξοδα, ανέγερση/ συντήρηση κτιρίων, αγορά/συντήρηση εξοπλισμού κλπ.) το οποίον πρέπει να καλυφτεί που κάπου. Ο διαχειριστής της δημόσιας εκπαίδευσης, δηλαδή η κυβέρνηση, καλύφκει το κόστος τούτον που διάφορες πηγές, η κυριόττερη των οποίων εν η φορολογία. Η φορολογία εν έσοδον του κράτους που προέρχεται που τους πολίτες του. Άρα ένας πολίτης που επωφελείται της δημόσιας εκπαίδευσης, κάποια στιγμήν στην ζώήν του ή τζ̆αι συνέχεια, αναλόγως του εισοδήματος του, έσ̆ει πληρώσει για την εκπαίδευσην που λαμβάνει ο ίδιος τζ̆αι τα κοπελλούθκια του.

Που την άλλην, η δημόσια εκπαίδευση έννεν "κερδοσκοπική". Εν υπολογίζει το κράτος πόσα εν το κόστος τζ̆αι μετά να χρεώνει στους πολίτες παραπάνω, όπως κάμνει έναν ιδιωτικόν σχολείον. Το ιδιωτικόν σχολείον είναι μια ιδιωτική επιχείρηση, τζ̆αι ως ιδιωτική επιχείρηση, εν κερδοσκοπική. Ο έλεγχος του κράτους σε τούτες τες επιχειρήσεις αφορά κυρίως το τι διδάσκουν, αφού το κράτος στες σύγχρονες αστικές δημοκρατίες έσ̆ει αναλάβει, στην θέσην του προηγούμενου αυθέντη, της θρησκείας, να μας διαμορφώνει την συνείδησην μας παιδιόθεν. Αφορά επίσης τους φόρους που πιάννει πάνω στα κέρδη τους.

Ποιες εν οι κύριες διαφορές ενός νηπιαγωγού, δασκάλου τζ̆αι καθηγητή που δουλεύκουν στο δημόσιο με τους συναδέλφους τους στον ιδιωτικόν τομέαν; Οι πρώτοι έχουν ως εργοδότην το κράτος ενώ οι δεύτεροι κάποιαν ιδιωτικήν εταιρίαν. Οι πρώτοι έχουν πολλά πιο εξασφαλισμένην της θέσην εργασίας τους τζ̆αι πιο καλές απολαβές. Εν χαρακτηριστικόν ότι στα ιδιωτικά σχολεία η κινητικότητα διδακτικού προσωπικού εν πολλά ψηλή, αφού οι επιχειρηματίες έχουν την ευχέρειαν να προσλαμβάνουν που μιαν μεγάλην δεξαμενήν ανέργων ή υποαπασχολούμενων εκπαιδευτικών που καρτερούν υπομονετικά την ευλογημένην μέραν διορισμού τους στο δημόσιον, για ευνόητους λόγους. Τούτον εμέναν οδηγεί με αβίαστα στο συμπέρασμαν ότι ο μέσος εκπαιδευτικός του δημοσίου στην Κύπρο εν πιο ψηλού επιπέδου που τζ̆είνους του ιδιωτικού τομέα, για τον απλόν λόγον ότι οι θέσεις στο δημόσιον εν πιο "επίζηλες". Που την άλλην, για να λέμεν τα σύκα-σύκα τζ̆αι την σκάφην-σκάφην, το περιβάλλον του δημοσίου, με την μονιμότηταν τζ̆αι το ελλιπές σύστημαν αξιολόγησης, ενδεχομένως να προκαλεί εφησυχασμόν σε μερίδαν των εκπαιδευτικών, μια πολυτέλεια που ο συνάδελφος τους στον ιδιωτικόν τομέαν εν έσ̆ει, αφού αντιμετωπίζει πιο ξεκάθαρα την απειλήν της απόλυσης αν δεν αποδώσει.

Τι οφέλη αποκομίζει κάποιος γονιός, υπό το φως τούτων που ανέφερα, όταν επιλέγει το ιδιωτικόν σχολείον έναντι του δημόσιου; Κατ'ἀρχήν, με τον ορισμόν του κόστους που εβάλαμεν πιο πάνω, εν ξεκάθαρον ότι ο συγκεκριμένος γονιός, παρά το ότι πληρώνει συνήθως αδρά, ιδιωτικήν εκπαίδευσην, εξακολουθεί να επωμίζεται τζ̆αι το κόστος της δημόσιας, που την οποίαν εν επωφελείται. Ήδη ανάπτυξα το σκεπτικόν ότι ο μέσος εκπαιδευτικός στο δημόσιον ενδεχεται να εν πιο καλός που τον συνάδελφον του στον ιδιωτικόν τομέαν. Άρα τζ̆αι σε τούτον τον τομέαν χασούρα. Το έναν όφελος που εν ευδιάκριτον, εν η προσοχή. Ο γονιός στο ιδιωτικόν σχολείον βρίσκει την προσοχήν του "πελάτη". Νιώθει πιο σημαντικός, αφού ο παροχέας της εκπαίδευσης του παιθκιού του διά του παραπάνω σημασίαν. Τα δε ιδιωτικά σχολεία εν αυτόνομες μονάδες, ενώ τα δημόσια εξαρτούνται πολλά παραπάνω που τον κεντρικόν μηχανισμόν του Υπουργείου Παιδείας για την λειτουργίαν τους. Η αυτονομία εν μεγάλη υπόθεση στην βελτίωσην ενός οργανισμού, αφού μπορεί να βελτιωθεί πιο αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμόν (δαμέ έρκεται τζ̆αι το ότι τα ιδιωτικά εσπεύσαν να προσφέρουν εξ αποστάσεως εκπαίδευσην ενώ τα δημόσια ακόμα βολοδέρνουν με άνωθεν διαδικασίες). Το δεύτερον μεγάλον όφελος εν η προσφορά των λεγόμενων εξωσχολικών δραστηριοτήτων που οργανώνει ο ιδιώτης. Αθλητικά, τέχνες, χόμπυ, συμμετοχή σε διαγωνισμούς εν ένας τομέας που τα ιδιωτικά σχολεία πραγματικά διούν ρέστα, για να αποδείξουν στον αδρά πληρώνονταν γονιόν ότι διούν το κάτι παραπάνω. Εν χρειάζεται να βουρά ο γονιός κάθε απόγευμαν δεξιά-αριστερά στα διάφορα φροντιστήρια, σχολές μουσικής/χορού/πολεμικών τεχνών/ σου'πα μού'πες, κανονίζει τα το ιδιωτικόν σχολείον. Το ερώτημαν βέβαια είναι, τι κόστος τελικά γλυτώνει ή επωμίζεται ο γονιός με τούτην την επιλογήν, δηλαδή αντί να οργανώσει ο ίδιος τα εξωσχολικά, να τα παραδίδει στο σχολείον; Κατά τη γνώμη μου, χάνει τζ̆αι που τζ̆αμέ. Διότι όταν βουρά ο ίδιος, κάμνει sweat labor αλλά ελέγχει πιο καλά τι κάμνει το κοπελλούϊν του. Όταν τα πασάρει στο σχολείον, στοιχίζει του 100% μετρητά.

Όταν υπολόγισα κάποιαν στιγμήν, λοιπόν, τι κεφάλαιον θα απαιτείτουν για να στείλω τα κοπέλια σε ιδιωτικόν γυμνάσιον (ούτε που μου επέρασεν που το νουν για ιδιωτικά δημοτικά, ενώ τα δημόσια νηπιαγωγεία για κάποιον λόγον ήβρα τα πολλά πιο καλά που τα ιδιωτικά) εκατάλαβα ότι δεν άξιζεν. Καλλύττερα να φυλάξω το εν λόγω κεφάλαιον για να τους το διαθέσω στην ανώτατην τους εκπαίδευση, αν θα παν. Οι απογευματινές κούρσες στα διάφορα εξωσχολικά καλά κρατούν, αλλά έξι χρονάκια είναι, εννά περάσουν πολλά γλήορα. Άσε που κρατώ επαφήν πολλά παραπάνω μαζίν τους έτσι, ενώ στο θκιάβασμαν, η ανασφάλεια που προκαλεί η ανεπάρκεια κάποιων εκπαιδευτικών του δημοσίου (υπάρχουν τζ̆αι τέθκοιοι αρκετοί δυστυχώς) καλύφκεται πάλε με χρόνον του γονιού, αν έσ̆ει την στοιχειώδην διάθεσην, ή κάποιου ιδιώτη εκπαιδευτικού επικουρικά τζ̆αι επιλεκτικά. 

Γενικά, θεωρώ ότι ένας μαθητής στοιχειωδώς καλός, τζ̆αι ακόμα παραπάνω ο άριστος, μια χαρά θα τα πάει στο δημόσιο σχολείο, εφόσον φυσικά έσ̆ει τζ̆αι την αρωγήν/ συμπαράστασην της οικογένειας του. Κάποια ιδιωτικά σχολεία ενδεχομένως να βοηθούν  παραπάνω μαθητές πιο χαμηλού επιπέδου, αφού η προσοχή σε κάθε μαθητήν εκ των πραγμάτων εν πιο μεγάλη. Αλλά συνολικά νιώθω ότι το κόστος που επωμίζεται η οικογένεια στα ιδιωτικά εν εξαργυρώνεται, τζ̆αι καλλύττερα να μετατίθεται για πάρακάτω ως επένδυση.

Ώσπου να γίνει πραγματικά "δωρεάν" η εκπαίδευση, τζ̆αι άλλα βασικά αγαθά, stay cool and keep rocking!

Εν υπάρχει "αδύνατον"...

Σε πρόσφατην συζήτησην με φίλους στο fb, επροσπάθησα να διατυπώσω την απλήν, κατ'εμέναν, πραγματικότηταν ότι όσον υπάρχει "κράτος" τζιαι "εξουσία" εννά υπάρχει διαφθορά τζιαι καταπίεση. Η επιλογή, πάλε απλή, εν η υιοθέτηση ενός αναρχικού συστήματος, όπου οι "αντιπρόσωποι", οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι "ηγέτες" τζιαι τα αφεντικά. θα καταστούν ξεπερασμένα, όπως ο ατμός τζιαι το κάρβουνον. Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα αλλά οι συνομιλητές εκαταλήγαν στο "ουτοπικόν" του ούλλου θέματος, τζιαι στο ότι η εξουσία εν "απαράβατη αρχή", που άμεσα ή έμμεσα πάντα θα διέπει τες ανθρώπινες σχέσεις. Για τον απλόν λόγον ότι η "φύση" του αθρώπου εν αλλάσσει.

Τούτη η στάση βέβαια έννεν "ρεαλιστική", ούτε καν "κυνική". Διότι ο άθρωπος τζιαι η φύση του εν τόσον ρευστά τζιαι μεταβαλλόμενα όσον το ίδιον το σύμπαν. Απλά πρέπει να μπορείς να διακρίνεις τούτες τες μεταβολές, μέσα στην φοβερά σύντομην ύπαρξην μας ως είδος, τζιαι να νιώσεις στοιχειωδώς αισιόδοξος. Τζιαι για να νιώσεις αισιόδοξος ότι τα πράματα εννά εξακολουθήσουν να μεταβάλλονται, τζιαι μάλιστα προς το καλλύττερον, πρέπει να μπορείς να "φανταστείς" τες μεταβολές. 

Προσωπικά εμεγάλωσα θκιαβάζοντας επιστημονικήν φαντασίαν τζιαι παραμύθκια (fantasy), κάτι για το οποίον μακάρι να εν καλά ο παπάς μου, που εδιατηρούσεν μιαν εκτεταμένην συλλογήν με τους πιο αξιόλογους συγγραφείς του είδους, αρχίζοντας που τον Ιούλιον Βερν τζιαι φτάνοντας στον Ασίμοβ, τον Άρθουρ Κλαρκ τζιαι τον Φρανκ Χέρμπερτ. Επέρασα κατά τζιαιρούς φάσεις απογοήτευσης, όταν οι προβλέψεις π.χ. για τα διαστημικά ταξίθκια ή για σημαντικές εφευρέσεις εν επαληθεύκουνταν μέσα στο πέρασμαν του χρόνου, αλλά παράλληλα έπαιρνα τζιαι παίρνω θάρρος για την συνεχήν πρόοδον της τεχνολογίας, σε πείσμαν του παραλογισμού των θρησκειών τζιαι των εθνικισμών. Ειδικά η επανάσταση της πληροφορικής των τελευταίων 25-30 χρόνων, με το ίντερνετ να συνδέει την υφήλιον τζιαι την παγκόσμιαν γνώσην να γίνεται προσβάσιμη σε ούλλον τζιαι μεγαλλύττερον ποσοστόν του πληθυσμού, νιώθω ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τα ανατινάξουμεν ούλλα, ή να υπερθερμάνουμεν τον πλανήτην σε σημείον μη βιώσιμον, ή ακόμα τζιαι να μας φάει ούλλους ένας αστεροειδής, όπως έφαεν τους δεινόσαυρους, αλλά τούτον εν έναν δεδομένον που πάντα υπήρχεν, που τον τζιαιρόν που επροτοκατεβήκαμεν που τα δέντρα.

Φυσικά η τεχνολογία έννεν πανάκεια, αντίθετα μπορεί να καταστεί μέσον ολέθρου, όπως καταμαρτυρούν οι σφαγές στους παγκόσμιους πολέμους τζιαι η παράνοια του ψυχρού πολέμου, απομεινάρκα της οποίας ακόμα ζούμεν στες μέρες μας με τους κατά τόπους δικτατορίσκους τζιαι τον ιμπεριαλισμόν χωρών όπως οι Η.Π.Α. Αλλά σταδιακά φαίνεται να αναπτύσσεται τζιαι η παιδεία που μας βοηθά να αντιληφθούμεν την ζημιάν που κάμνουμεν τζιαι τους δρόμους που πρέπει να ακολουθήσουμεν συνειδησιακά για να μεν αυτοκαταστραφούμεν.

Πάντως, καθαρά στο θέμαν των τεχνολογιών που εννά ριζοσπαστικοποιήσουν τη ζωήν μας, υπάρχουν θκιό-τρεις που, αφού ήδη εκοντέψαμεν στο πως έγινεν το σύμπαν που μιας αρχής, εν γίνεται αργά ή γλήορα να μεν κατακτήσουμεν. Απαριθμώ τες μπακαλίστικα τζιαι εν τάχει.

Η πρώτη εν η παραγωγή ενέργειας. Για την ώραν ακόμα μαχούμαστεν να ξεκολλήσουμεν που την βιομηχανικήν εποχήν, όπου εμάθαμεν να κρούζουμεν άνθρακαν για να καλύψουμεν τες ενεργειακές μας ανάγκες, μια μέθοδος που έφερεν τρομακτικήν πρόοδον αλλά παράλληλα επιβαρύνει απίστευτα τον πλανήτην ποικιλοτρόπως. Οι ανανεώσιμες πηγές εν μια καθαρή τζιαι αειφόρος επιλογή που επροχώρησεν καλά αλλά εν φτάνει. Η λύση κατ'εμέναν βρίσκεται στην "μίμησην" του ήλιου μας, δηλαδή στην πυρηνικήν σύντηξην. Εν θα αναλύσω το πως λειτουργεί αλλά αν την πετύχουμεν, θα έχουμεν ουσιαστικά άπλετην, καθαρήν ενέργειαν για πάντα.

Η δεύτερη εν η μετατροπή της ενέργειας σε ύλη. Ως τωρά κάμνουμεν το ανάποδον, δηλαδή μετατρέπουμεν την ύλην σε ενέργειαν π.χ. χώνευση τροφής, καύση υδρογονανθράκων. Αν όμως έχουμεν άπλετην ενέργειαν τζιαι μπορούμεν να την μετατρέψουμεν σε ύλην, τότε θα λυθούν πάρα πολλά προβλήματα του σύγχρονου αθρώπου, τόσον στες βασικές του ανάγκες όσον τζιαι στα βήματα προς τα αστέρια. Ήδη οι λεγόμενες "κβαντικές γεννήτριες" αποτελούν ανεπτυγμένες θεωρίες τζιαι υπάρχουν προσπάθειες εξέλιξης τους σε πραγματικές εφαρμογές. Φανταστείτε να μπορεί ένας άθρωπος να μετατραπεί σε ενέργειαν τζιαι μετά ξανά σε ύλην. Όσοι είδετε star trek τζιαι ξέρετε το "beam me up Scotty" μπορείτε να αντιληφθείτε τι επανάστασην θα επιφέρει. Ή το περίφημον "replicator" όπου παραγγέλεις τα πάντα, που μπριζόλαν μέχρι ουϊσκι, τζιαι το μηχάνημαν μετατρέπει ενέργειαν που τον πυρήναν σύντηξης του διαστημοπλοίου στην ύλην που επαράγγειλες. Ούτε σφαγμένες αγελάδες ούτε χωράφκια με σιτάριν, απλά ενέργεια τζιαι μετατροπέας. 

Η τρίτη εν η γενετική μηχανική. 5000 χρόνια μετά την εκδίωξην των πρωτόπλαστων που τον παράδεισον, τζιαι ακόμα οι γυναίκες πρέπει να υποστούν 9 μήνες επίπονης εγκυμοσύνης τζιαι την αγχωτικήν διαδικασίαν του φυσικού τοκετού. Πιστεύκω ότι η γενιά μας εννά προλάβει την ριζοσπαστικοποίησην της "διαιώνισης" του ανθρωπίνου είδους, όπου τα μωρά θα έρκουνται στον κόσμον χωρίς τούτην την πρωτόγονην τζιαι επισφαλήν διαδικασίαν. Θα γεννιούνται χωρίς τα γονίδια που προκαλούν καρκίνον, διαβήτην, καρδιακά νοσήματα τζιαι γενετικές ανωμαλίες, σωματικές τζιαι "ψυχικές". Τζιαι θα αναπτυχθεί το "ηθικόν υπόβαθρον" που να υποστηρίζει την διαδικασίαν για να μεν καταστεί η άρρωστη ευγονική των ναζιστών.

Η τέταρτη εν η ανάπτυξη "τεχνητής νοημοσύνης", δηλαδή μιας ανεξάρτητης οντότητας, συμμάχου του αθρώπου, που θα εξασφαλίσει την διάσωσην, την προσβασιμότηταν τζιαι τον διαρκήν εμπλουτισμόν της γνώσης. Έναν οικουμενικόν σύστημαν που θα επιτρέπει στες γενεές να μεταδίδουν την γνώσην χωρίς τες μακροχρόνιες τωρινές διαδικασίες. Σε συνδυασμόν με gadgets που θα υποβοηθούν το "κατέβασμαν" γνώσης μέσα στον ανεπτυγμένον εγκέφαλον των νέων. 

Ούλλα τούτα, τζιαι πολλά άλλα "παρελκόμενα", εννά οδηγήσουν στην ανάπτυξην ενός νέου είδους, πιο εξελιγμένου που τον homo sapiens. Βαφτίστε τον όπως θέλετε. Τούτος ο νέος άθρωπος, θα μαθαίνει για το "αναπόφευκτον" της εξουσίας τζιαι του κράτους τζιαι εννά γελά. 

Φυσικά ούλλες οι ανακαλύψεις που ανέφερα μπορεί να καταστούν εργαλεία αυτοκαταστροφής. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων. Αλλά η στάση που τηρούμεν, μέσα που την εξέλιξην μας, εν καθαρά επιλογή μας. Τούτον εν πρόκειται να αλλάξει όντως. Τζιαι εγώ επιλέγω την αισιοδοξία. Όπως είπεν κάποιος σοφός, οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκαιο, αλλά χωρίς τους αισιόδοξους, ακόμα θα ήμαστεν στες σπηλιές.

Ώσπου να επαληθευτώ, ή να διαψευστώ, stay cool and keep rocking!

Η αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας

Υπάρχουν θκιό φαινόμενα που μου προκαλούν "αντίδρασην" στην σημερινήν πολιτικήν κατάστασην, θκιό στάσεις που εν των άκρων, τζιαι όπως έχω πει επανειλημμένα, εν υπάρχει καμμιά λογική στα άκρα. 

Η μια λαλεί ότι τίποτε εν αξίζει, ότι εν ούλλα σκάρτα, ότι τίποτε εν εδιορθώθηκεν, αντίθετα ούλλα εν πιο άshημα παρά ποττέ. Η αστική δημοκρατία δηλαδή εν εβελτίωσεν τίποτε σε σχέσην με τες βασιλείες, τες αυτοκρατορίες τζιαι την φεουδαρχίαν του παρελθόντος, όπου ήταν αρκετόν να γεννηθείς με συγκεκριμένον όνομαν για να είσαι "άρχοντας" τζιαι να πατάς πάνω στους "κολλήγους".

Η άλλη λαλεί ότι τούτον που έχουμεν σήμερα, εν η υπέρτατη μορφή λειτουργίας της κοινωνίας, τζιαι το μόνον που μπορούμεν να κάμουμεν είναι να την "βελτιώνουμεν", εν υπάρχει κάτι καλλύττερον. Να ψηφίζουμεν δηλαδή "αντιπροσώπους" με "θητείες" οι οποίοι να αποφασίζουν για μας επειδή εν "αδύνατον" να συμμετέχουμεν εμείς άμεσα. 

Τζιαι οι θκιό στάσεις φυσικά, ως ακραίες τζιαι χωρίς λογικήν, απέχουν πολλά που την αλήθκειαν. Η σημερινή κατάσταση εν η καλλίττερη που έχουμεν πετύχει ως είδος, τζιαι η δυνατότητα ψήφου τζιαι εκλογής αντιπροσώπων εν πολλά πρόσφατη για να θεωρείται τόσον "δεδομένη" τζιαι τόσον "κατάπτυστη" που κάποιους. Υπάρχει επίσης ένας κάποιος έλεγχος, με τον καταμερισμόν των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, τύπος) που πάλε ουδέποτε υπήρξεν σε τέθκοιον βαθμόν στο παρελθόν. Εν αρκετόν να παρατηρήσεις τα άλματα του αθρώπου τα τελευταία 200-300 χρόνια για να παραδεχτείς ότι η ψήφος που μόνη της απελευθέρωσεν τεράστιες δυνάμεις προόδου.

Που την άλλην, όταν πετάσσεις στα σκουπίθκια τα μισά τρόφιμα που παράγεις, την ώραν που τόσος κόσμος πεθανίσκει της πείνας, τζιαι όταν οι "αιρετοί" αντιπροσώποι σάζουν τα κοπελλούθκια τους ως διαδόχους, σαν νέοι αριστοκράτες, όταν παρατηρείς ολόκληρες στρατιές "πολιτικών καριέρας", εν εξίσου καταφανές ότι η παρούσα κατάσταση απέχει παρασάγγας που το ιδανικόν, τζιαι μάλιστα θεμελιωδώς. Η δε θεμελιώδης "πόμπα", που εν αφήνει τον άθρωπον να εν πραγματικά ελεύθερος, εν η εξουσία τζιαι το κράτος. Είτε βασιλεία, είτε αυτοκρατορία, είτε φέουδον, είτε "αστική δημοκρατία".

Νομίζω ο συνονόματος ο Μπακούνιν λαλεί τα πολλά καλά για το θέμαν, στο εξής απόσπασμαν της "Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας" του:

"Η συμμετοχή στην κυβέρνηση ως πηγή διαφθοράς: πολλές φορές έχει αποδειχθεί ως γενική αλήθεια ότι αρκεί για τον καθένα, ακόμη και για τον πιο φιλελεύθερο και δημοφιλή άνθρωπο, να γίνει μέρος μιας κυβερνητικής μηχανής και να υποστεί πλήρη αλλαγή στις απόψεις και στις στάσεις του. Αν το πρόσωπο αυτό δεν αναζωογονηθεί από επαφές με τη ζωή του λαού, αν δεν αναγκαστεί να δράσει ανοικτά κάτω από συνθήκες πλήρους δημοσιότητας, αν δεν έχει υπαχθεί σε ένα σωτήριο και αδιάκοπο καθεστώς λαϊκού ελέγχου και κριτικής, που να του θυμίζει σταθερά ότι δεν είναι ο αφέντης, ούτε καν ο φύλακας των μαζών, αλλά μόνον ο πληρεξούσιος ή ο ελεγμένος υπάλληλος τους, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανακληθεί - αν δεν βρεθεί κάτω από τις συνθήκες αυτές, διατρέχει τον κίνδυνο να χαλάσει κυριολεκτικά, καθώς θα ασχολείται μόνο με αριστοκράτες σαν αυτόν, και επίσης τον κίνδυνο να γίνει επηρμένος και κούφιος τρελός, φουσκωμένος από το αίσθημα της γελοίας σπουδαιότητας του."

Παραδεχτείτε το: πόσους που τους σύγχρονους "αντιπροσώπους" μας έshετε παρατηρήσει, που να μεν χαρακτηρίζουνται που ακριβώς τούτα τα στοιχεία που περιγράφει ο Μάϊκ πιο πάνω; Όσον "αθώα" τζιαι "αγνά" να ξεκινούν κάποιοι που λόου τους.

Εξίσου ωραία για την "φύσην" της εξουσίας, λαλεί τα τζιαι το εξής τραγούδιν του Τσακνή:

Εξουσία - Διονύσης Τσακνής

Οπότε, ναι υπάρχει μια καλλύτερη κατάσταση που τη σημερινήν, η οποία καλώς ή κακώς έννεν αρκετόν να "βελτιωθεί", αφού εν εκ θεμελίου "άρρωστη". Πρέπει να ανατραπεί παντελώς. Τζιαι η "διάδοχος" κατάσταση πρέπει να είναι μια χωρίς εξουσία, χωρίς αφεντάδες, είτε εκλελεγμένους είτε κληρονομικούς. Χωρίς εξουσίαν, χωρίς κράτος, χωρίς "πολιτικούς καριέρας", χωρίς την συνεπαγόμενην, αναπόφευκτην φθοράν.

Δύσκολον; Φυσικά. Αλλά ώσπου δεν την επιτυγχάνουμεν, ουδέποτε θα είμαστεν πραγματικά ελεύθεροι.

Ώσπου να ελευθερωθούμεν, stay cool and keep rocking!

Διαφημιστικός πατριωτισμός

Δανεική η σημερινή ανάρτηση. Ευχαριστίες στο Σαββάκη για την "κοινοποίηση".

"Γράφει ο Γιώργος Κακούρης

Κι εκεί που στο σχολείο μάς δίδασκαν γεωγραφία με τον κλασικό χάρτη με την Κύπρο ένθετη σε μια γωνιά του χάρτη της Ελλάδας, εκτός κλίμακας, πέρασαν δύο δεκαετίες και η ιστορία εκδικήθηκε, μέσω του καπιταλισμού.
Πριν από λίγο καιρό, διαφήμιση γνωστής υπεραγοράς άρχισε, χωρίς πολλά-πολλά, να επικαλείται τη “δική μας κουλτούρα”, η οποία δεν αλλάζει “γιατί δεν θέλουμε να αλλάξει”. Στην οθόνη, χαρούμενοι άνθρωποι περιδιαβαίνουν μια καρμπόν δυτική υπεραγορά, η οποία, μας τονίζουν, είναι κάπως πιο κυπριακή από τις υπόλοιπες.

Πιο πρόσφατα, μεγάλη τράπεζα αποφάσισε να επενδύσει στον κυπριακό της χαρακτήρα [ή έστω ιστορία] σκιαγραφώντας σε ένα ομολογουμένως καλοφτιαγμένο σποτ τη χώρα ως έχει σήμερα, με τα καλά “και τα δύσκολα”. Χαρούμενοι ελκυστικοί άνθρωποι, μια γριά στο μπαλκόνι, παιδιά, νέα και παλιά κτήρια, αδιέξοδοι δρόμοι. Μοιάζει με τη διαφήμιση που ίσως έπρεπε να είχε φτιάξει εδώ και καιρό ο ΚΟΤ, αντί να επενδύει σε μια πιο glam εκδοχή του τριπτύχου sun, sex and ruins.

Η ουσία στις διαφημίσεις, όπως πάντα, δεν έγκειται στο αν είναι ειλικρινείς [άλλωστε, έν' διαφημίσεις, ο όρος does not apply]. Έγκειται στις επιλογές που κάνει η αγορά για να συνδεθεί με το συλλογικό φαντασιακό και οι οποίες πολλές φορές είναι πιο ακριβείς από τις έντεχνες, ίσως γιατί η αγορά που θέλει άμεσα αποτελέσματα δεν πειραματίζεται.

Η ιστορία λοιπόν εκδικήθηκε και η [νεο;] κυπριακή ταυτότητα που η ελληνοκυπριακή “ελίτ” λοιδορούσε, προσπαθώντας απεγνωσμένα να διατηρήσει τα προνόμιά της, γίνεται αποδεκτή σταδιακά πρώτα από τους εμπόρους και τους τραπεζίτες και οσονούπω από τους υπαλλήλους τους στην τάξη των “πολιτικών”.

Ο καπιταλισμός αργεί, αλλά έχει τους μηχανισμούς να εποικίσει τις ιδέες που αρχικά κοροϊδεύει, όπως τον “κυπριωτισμό”, τον οποίο κάποιοι παλαιάς κοπής πολιτικοί που δεν έχουν πάρει το μήνυμα από τους εργοδότες τους συνεχίζουν να αγνοούν. Από την άλλη, όσοι θεωρούμε τους εαυτούς μας φορείς εναλλακτικών προτάσεων, χάσαμε αυτόν το γύρο, γιατί ποτέ δεν καθορίσαμε τον “κυπριωτισμό” με καθαρά πολιτικό και ριζοσπαστικό τρόπο, αφήνοντάς τον έρμαιο σε μια νερόβραστη επαναπροσέγγιση των δύο κοινοτήτων.

Οι τραπεζίτες και οι έμποροι και ο καπιταλισμός τους ξέρουν μόνο να ακολουθούν είτε την ήσυχη αλλαγή στα μυαλά της μάζας είτε την αμφισβήτηση, όταν αυτή εξαπλωθεί. Το ότι οι εκ του ασφαλούς Έλληνες της Κύπρου που μας κυβερνούν αποφάσισαν να μεταλλαχθούν σε Κύπριους με ελληνική καταγωγή θα πρέπει να αποτελέσει σημάδι πως οι “ιδεολογίες” τους είναι εύπλαστες και σίγουρα όχι μονολιθικές ή θέσφατες.
Όταν φέρεις το μέλλον στους “ηγέτες”, αναγκάζονται να το ακολουθήσουν. Μόλις μπορέσει νομότυπα, ακόμα και ο εθνικιστής πραξικοπηματίας καναλάρχης θα δημιουργήσει… δικοινοτικό κανάλι [true story]. Όσο μας δίνουν σχήμα οι διαφημίσεις, τόσο τους δίνουμε σχήμα κι εμείς."

Ώσπου με κάποιο τρόπο (καπιταλιστικώς ή άλλωσπως) να νοιώσουμεν πρώτα Κυπραίοι τζιαι μετά οτιδήποτε άλλον, stay cool and keep rocking!

Υ.Γ. Πολλά συγχαρητήρια στο Αποέλ για εψές, παραπάνω γιατί εφτάσαν ως τζιαμέ. Διότι εψές επροτιμούσα να τες φαν 2-10 τζιαι να κάμουν τζιαι λλίες επιθέσεις παρά 0-3 με μηδέν τελικές. Ελυπήθηκα τον τζιείνον το Αϊλτον ρε παιδί μου.
Ώσπου να παίζει η Ανορθωσάκκα με τη Ρεάλ τζιαι να έσιει η Ρεάλ ΜΉΔΕΝ τελικές προσπάθειες, stay cool and keep rocking!

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερή, απλά παράνοια...

Εμιλούσα πριν λλίες μέρες με μιαν φίλτατην κοπέλλαν, λλίον πιο νεαρήν που μέναν, με την οποίαν εκτός που μιαν ωραίαν φιλίαν ελπίζω να αναπτύξω τζιαι επιχειρηματικές σχέσεις. Επειδή λλίες εν οι κουβέντες πιον που δεν συναφέρνω το κυπριακόν, έκαμα της λόγον για τες ελπίδες μου για λύσην του επάρατου τούτου προβλήματος (κατά το "επάρατη νόσος") τζιαι πως θα έπρεπεν να το έχουμεν τζιαι λλίον υπόψην για τες πίζνες μας (στο κοινωνικόν τζιαι πολιτικόν κομμάτιν της PEST Analysis - ατς!). Είπα της δε ότι η λύση τούτη δυστυχώς μόνον σιειρόττερη μπορεί να είναι ακόμα τζιαι που τζιείνην που απορρίψαμεν το 2004, απλά τζιαι μόνον που την οχταετίαν που επέρασεν που τότε. Αλλά ότι εγώ προσωπικά εν έχω αμφιβολίαν ότι πρέπει να ψηφίσουμεν ΝΑΙ τζιαι να δώκουμεν μιαν του στάτους κβο να εξαφανιστεί. Τζιαι ερώτησα την ποια εν η προδιάθεση της αν έρτει δημοψήφισμαν σύντομα: ναι ή οϊ;

Πρέπει να αναφέρω ότι η συγκεκριμένη κοπέλα εν απίστευτα προοδευτικόν άτομον τζιαι καλός επιστήμονας, πραγματικά μπροστά που την εποχήν της. Επίσης λόγω του ότι εν παντρεμένη με μη Κύπριον, αλλά τζιαι λόγω των εμπειριών της, εν φως φανάριν ότι θωρεί τα πράματα σαφώς εκτός των στενών εθνικιστικών τζιαι θρησκόληπτων ορίων πολλών σύντεκνων Κυπραίων. Αφού όμως με εκοίταξεν με δισταγμόν (φανερόν ότι εν συμμερίζεται την αισιοδοξίαν μου) τζιαι ανέφερεν ότι για να απαντήσει πρέπει πρώτα να θκιαβάσει το νέο σχέδιον, είπεν μου το εξής απογοητευτικόν: "τζείνον το σχέδιον, τζιαι όποιον σχέδιον εν επιτρέπει βασικά δικαιώματα, όπωε το δικαίωμαν να προσφύγεις στο ευρωπαϊκόν δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απλά εν μπορώ να το δεχτώ". Απογοήτευσις τζιαι πάλε απογοήτευσις. Διότι άμα έτσι άθρωποι τείνουν στο οϊ, ποιος πραγματικά μεινίσκει να πει ναι; Γούφη μου, εννά δείξει.

Εθκιάβασα δαμέ την άποψην ενός φίλτατου αριστερού ότι ο απορριπτισμός εν ίδιον της δεξιάς. Ότι η δεξιά εκατέρωθεν του συρματοπλέγματος εξυπηρετεί η μια τα ιδεολογικά κολλήματα της άλλης, τα οποία οδηγούν εκ του ασφαλούς στον εθνικιστικόν διαχωρισμόν τζιαι τες "καθαρές λύσεις". Ότι μόνον η αριστερά προκρίνει λύσεις επανενωτικές στες οποίες έθθα είμαστεν έλληνες ή τούρτζιοι αλλά πρώτιστα κυπραίοι, τζιαι για τούτον πολεμούν την ούλλοι οι άλλοι καλοθελητές. Εν τόσον καθαρά τα πράματα όμως στο κυπριακόν; I think not.

Να θθυμίσουμεν ότι το κυπριακόν έννεν πρόβλημαν μόνον 37 ετών. Υπάρχει ουσιαστικά που τα πρώτα χρόνια της ελληνικής επανάστασης. Ο εθνικιστικός αλυτρωτισμός των κυπρίων ελλήνων, οϊ αβάσιμος ως πολιτιστικές, γλωσσικές τζιαι θρησκευτικές καταβολές, αναγιώθηκεν στες δεκαετίες που το νεόκοπον ελληνικόν έθνος/ κράτος επάλευκεν να επαναφέρει τες "αλύτρωτες πατρίδες" υπό τη σκέπην του.  Ως κοσμοθεωρία δηλαδή υπάρχει πολλά παραπάνω τζιαιρόν που τον κομμουνισμόν τζιαι την αριστεράν, τα οποία επήραν υπόστασην μόλις την δεκαετίαν του 1920 με την ίδρυσην του ΚΚΚ. Το οποίον οι εγγλέζοι εφκάλαν στην παρανομίαν ως  "παράγονταν εθνικής αφύπνισης" για "αντιαποικιακόν αγώναν". Οποία ειρωνία, αν σκεφτείς τζιαι την στάσην του ΑΚΕΛ υπέρ της ένωσης,πουέδωσεν καύσιμα των εθνικιστών τουρκοκυπρίων να αποχωρήσουν που τες κοινές συντεχνίες΄τζιαι να ιδρύσουν δικές τους. Φυσικά η απάντηση εν εύκολη,"εν οι δεξιοί τούρτζιοι που τους εκβιάσαν τζιαι εφύαν". Απλά τα πράματα. Δεν το πιστεύω Τόνυ... 

Άρα να αποδίδει κάποιος την παράνοιαν του εν λόγω προβλήματος απλά στο αν κάποιος εν "δεξιός" ή "αριστερός" εν αυθαίρετον τζιαι απλοϊκόν, άσε που προάγει την ίδιαν διχόνοιαν βάσει ιδεολογίας που οι ίδιοι οι αριστεροί έχουν υποστεί που την ίδρυσην της Κυπριακής Δημοκρατίας τζιαι λλίον πιο πριν.

Γιατί λοιπόν ο κόσμος στην Κύπρον, δεξιός, αριστερός τζαι "κεντρώος" εν απορριπτικός ή οϊ; Τι καθορίζει τη στάσην του σε ενδεχόμενες προτάσεις λύσης;  

1) Ασφάλεια: βάσει της γνωστής πυραμίδας, εν μπορείς να μιλάς για ποιότητα ζωής αν είσαι πεθαμένος, ή κινδυνεύεις να πεθάνεις συνέχεια, σωστόν; Άρα το πρώτον κριτήριον του μέσου κυπραίου για να δεχτεί είναι το κατά πόσον θα είναι ασφάλής, τζιείνος τζιαι οι αθρώποι που αγαπά.

2) Οικονομικόν Συμφέρον: Αφού εξασφαλίσεις ότι δεν θα σε σκοτώσει κάποιος, θέλεις μετά διασφάλισην των πόρων σου, δηλαδή το να μπορείς να εργαστείς απρόσκοπτα, να αποκτήσεις οικονομικούς πόρους, περιουσίαν τζιαι παράλληλα να εξασφαλίσεις ότι τα υπάρχοντα αγαθά σου έθθα κινδυνέψουν είτε να χαθούν είτε να χάσουν την οικονομικήν τους αξίαν.

3) Εξουσία:΄Αν θα είσαι πολίτης της προκοπής, πρέπει να μπορείς να συμμετέχεις στην διαδικασίαν ορισμού τζιείνων που ορίζουν τη μοίραν του κράτους σου. Με τρόπον που να εκπροσωπείσαι εσύ τζιαι οι αθρώποι που σε ενδιαφέρουν.

4) Καθημερινότητα: Η λύση εννά πρέπει να διασφαλίζει ότι οι καθημερινές διαδικασίες του πληθυσμού (διακίνηση, εργασία, αναψυχή κλπ.) θα είναι "ομαλές", χωρίς ταλαιπωρίαν τζιαι χωρίς κινδύνους.

Τούτα, τζιαι αρκετά άλλα που πιθανώς εν ανέφερα εν που απασχολούν το μέσον άθρωπον σε καθημερινόν επίπεδον, ανεξαρτήτως αν είναι δεξιός ή αριστερός. Εννά μου πείτε οι αριστεροί θέλουν να καταργήσουν την ιδιοκτησίαν ή να την μεταβιβάσουν σε προσωρινές δικτατορίες τζιαι κρατικήν διαχείρισην αλλά πάλε η ιδιοκτησία υφίσταται κάπως. Άρα ο παρονομαστής εν τζιαμέ. Εννά μου πείτε επίσης ότι οι εθνικιστές εκατέρωθεν εν θέλουν ο ένας τον άλλον τζιαι εν θα δεχτούν "μη καθαρές" λύσεις. Μα ότι τζιαι να κάμουν, εν τίθεται θέμαν "καθαρού κράτους" στην Κύπρον, ούτε ΄που γενετικής ούτε που πολιτισμικής άποψης. Δείτε τζιαι τα στατιστικά της τελευταίας απογραφής, σκέττη "εθνική καθαρότητα".

Η παράνοια του κυπριακού δυστυχώς δεν έσιει να κάμει μόνον με την ιδεολογίαν, είτε τούτη εν δεξιά τζιαι αριστερή είτε εν "έθνος εναντίον κράτους". Το 2004 ένας στους τρεις υποτιθέμενους δεξιούς του ΔΗΣΥ είπεν ναι τζιαι θκιό στους τρεις υποτιθέμενους αριστερούς του ΑΚΕΛ είπεν οϊ, σε μιαν λύσην "εθνικά μειοδοτικήν"για τους μεν τζιαι "ξεκάθαρα επανενωτικήν" για τους δε. Τα κριτήρια τότε, πριν αλλά τζιαι σήμμερα παν σε πιο απτά, πιο συγκεκριμένα τζιαι πιο καθημερινά κριτήρια. Σε διαδοχικές εκλογές ο κόσμος εν εψήφισεν τζιείνους που εν πιο δεξιοί ή πιο αριστεροί αλλά τζιείνους στους οποίους μπορεί να ελπίζει για κάτι, με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. Καυλίας) που εν δικαιολογούν την δαιμονοποίησην.

Ο κόσμος εβαρέθηκεν να ακούει τον έναν να φταίει τον άλλον, να βάλλει ταπέλλες για να φκάλει το άχτιν του τζιαι να δικαιολογήσει τον συντηρητισμόν του, είτε τούτος εν "αντικομμουνιστικός" είτε "αντιεοκαβήτικος". Που την άλλην έσιει εκπληκτικήν άγνοιαν για την στοιχειωδώς πραγματικήν ιστορίαν που μας έφερεν ως τα σήμερα, τζιαι εξακολουθεί να εκλέγει ηγέτες με κριτήριον τες φανφάρες τζιαι τες ιδεολογικές πορδές. Αλλά ούτε τούτον εν ίδιον "δεξιού" ή "αριστερού" περιτυλίγματος. Δηλαδή η τωρινή κυβέρνηση εν "φιλολαϊκή"; Ούτε οι ίδιοι εν το πιστεύκουν.

Θα έλεα ότι οι πιο νέοι, που αρκέψαν να ασπρίζουν τζιαι μας οι τρίσιες μας που την ηλικίαν, που αναλαμβάνουμεν σιγά σιγά καίριες θέσεις στην εξουσίαν, την οικονομικήν ζωήν τζιαι τον τύπον, πρέπει επιτέλους να σταματήσουμεν να δαχτυλοδείχνουμεν ο ένας τον άλλον, να σπάσουμεν τα κλασσικά στερεότυπα (εν δεξιός εν συντήρηση, εν αριστερός, εν προδότης, εν τούρκος, εν άλουτος κλπ.) αρκέφκοντας που μας τους ίδιους. Αλλιώς απλά εν έχουμεν υπόθεσην τζιαι η παράνοια θα διαιωνιστεί. Ή εννά μας δειχτούν κάποιοι "κακοί ξένοι" να ησυχάσουμεν. Έννεν καλλίττερα να τα εύρουμεν οι ίδιοι όμως;

Κάτι όπως το να μείνουμεν "cool" τζιαι να "keep rocking". Έχω εύρει τζιαι δεξιούς τζιαι αριστερούς headbangers ολκής in my lifetime... 

Λοιπόν μ' αυτό το σύστημα....

"Εν συστημική η κρίση". Του συστήματος δηλαδή. Τζιαι νάμπου είναι τούτον το "σύστημαν" σιόρ; Έναν ένει (οξά έσιει τζιαι εναλλακτικά); Ποιος το έκαμεν; Γιατί εν σε "κρίσην"; Ουφ!

Προσέξετε τι λαλεί τζιαι ο Κραουνάκης (τζιαι τραγουδεί η Πρωτοψάλτη):

"Όσοι χτυπάνε μάγκα κάρτα
στις εφτά
ξέρουν καλά τι πάει να πει
ορθά κοφτά
πόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή
ένα δυάρι με κουζίνα το πολύ

Ένα δυάρι με κουζίνα
άιντε άντε το πολύ
τόσο κοστίζει η ανθρώπινη ζωή

Όσοι κρατάνε μάγκα βάρδια
ως το πρωί
μπορεί και να 'ναι
σαν το θάνατο σκληροί
γιατ' η καρδιά
καιρούς παλεύει
όσο αντέχει το σκαρί
ενώ το σύστημα εκπαιδεύει
φαβορί

Γιατί το σύστημα έχει κι άλλα
συστήματα φριχτά
σε κλείνει μεσ' στη γυάλα
σε κόβει σε λεφτά
σε παίρνει σε σηκώνει
σε αποσυντονί- σε καταβαραθρώνει
σε στίβει
σε λιώνει
σου δένει το σκοινί.

Λοιπόν μ' αυτό το σύστημα
Σύστημα
το 'χουνε βάλει σύστημα
να πάμε πριν την ώρα
μας παιδιά
στα κυπαρίσσια."

Ακούστε το άσμαν δαμέ.

Λαλεί τζι'άλλα, αλλά να μεν το παρακάμουμεν. Φαντάζουμαι ο Κραουνάκης εννοεί τον καπιταλισμόν. Ας κάμω μιαν προσπάθειαν να διατυπώσω πρώτα τι ένει, τι υπήρχεν πριν τζιαι τι επροτάθηκεν μετά ως εναλλακτικές επιλογές, κάποιες που τες οποίες εφαρμοστήκαν τζιόλις, για να επιζήσουν εν μέρει ως σήμερα, ωσάν "οχυρά" μέσα στην παγκόσμιαν "καπιταλο-κρατούμενην" υφήλιον. Κύρια πηγή η Βικιπαίδεια (μακάρι ναν' καλά οι δημιουργοί της).

"Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα όπου η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και διακίνησης των προϊόντων, όπως και οι επενδύσεις σε οικονομικά αγαθά, παραγωγή, κατανομή, το εμπόριο και υπηρεσίες, κατέχονται από ιδιώτες, με κυρίαρχο κίνητρο/στόχο το κέρδος, που παράγεται από την εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης (χειρωνακτικής ή πνευματικής). Σύμφωνα με την οικονομική επιστήμη, θεωρείται το δικαιότερο οικονομικό σύστημα και αντίστοιχο της δημοκρατίας για τα πολιτικά συστήματα^.. Με τον μηχανισμό των τιμών του Άνταμ Σμιθ η αγορά βρίσκει ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης εφόσον υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις είναι να μην υπάρχει δύναμη αγοράς (επιχείρηση ή και καταναλωτής που να επηρεάζει την αγορά), οι καταναλωτές να είναι καλά ενημερωμένοι και να πράττουν ορθολογικά και σύμφωνα με το συμφέρον τους, να υπάρχει ελευθερία εισόδου και εξόδου επιχειρήσεων και των επαγγελμάτων (όχι μονοπώλια, κλειστά επαγγέλματα, περιοριστικοί νόμοι). Ο καπιταλισμός μέσα στην άνω των 300 χρόνων ιστορίας του έχει σημαδέψει την ανθρώπινη ιστορία με μεγάλες τεχνολογικές προόδους πρωτοφανέρωτες στην ανθρώπινη ιστορία, αλλά και με φρικώδεις πολέμους, με εξάντληση του πλανήτη από την εκμετάλλευση της φύσης για την παραγωγή κέρδους, με μεγάλη εκμετάλλευση του ανθρώπου ως παραγωγική δύναμη. Η φύση αυτή του καπιταλισμού οδήγησε την εργατική τάξη σε επαναστάσεις εναντίον του συστήματος αυτού, ήδη από το 1848, με κορυφαία απόπειρα υπέρβασής του προς τον σοσιαλισμό, την επανάσταση του 1917 στη Ρωσία. Η ταξική φύση του καπιταλισμού και η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης ως το κυρίαρχο χαρακτηριστικό του, οδήγησε τους εργαζόμενους στη διαδικασία συγκρότησης κινήματος ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα με στόχο την αλλαγή/βελτίωση των όρων ζωής τους. Το κίνημα αυτό διεκδίκησε και πέτυχε μείωση των εργάσιμων ωρών σε οχτώ αντί για 13 ημερησίως, μείωση των ημερών εργασίας σε 5 τη βδομάδα, κράτος πρόνοιας, κλπ. Πολλά δε τμήματα του εργατικού κινήματος δεν αρκέστηκαν σε αυτές τις βελτιώσεις, αλλά οραματίστηκαν και πάλεψαν ή παλεύουν και σήμερα για την υπέρβαση του καπιταλισμού, στην κατεύθυνση δημιουργίας μιας κοινωνίας χωρίς την ύπαρξη κοινωνικών τάξεων και κράτους. Τέτοια κομμάτια του εργατικού κινήματος είναι το κομμουνιστικό κίνημα, το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα κλπ."

Θκιαβάστε δαμέ τζιαι δαμέ για παραπάνω.

Νάμπου υπήρχεν πριν; Μάλλον τούτον το πράμαν (Φεουδαλισμός), το οποίον παραπέμπω (τζιαι σόρρυ) να θκιαβάσετε που την πηγήν να τελειώννουμεν. Βασικά ενάντια σε τούτον επαναστατήσαν οι μετέπειτα επικυρίαρχοι αστοί, διαμορφώνοντας τον καπιταλισμόν. Εν πάω πιο πίσω γιατί εννά νυχτωθούμεν,αν τζιαι θα ήθελα σφόδρα να το ψάξω τι ίσχυεν αντιστοίχως στα προτου Μεσαίωνα χρόνια τζιαι φυσικά προ Χριστού.

Ποια εναλλακτικά συστήματα επροταθήκαν; Μάλλον τα εξής:

" Κομμουνισμός ως πολιτική έννοια συνήθως σχετίζεται με μια μορφή κοινωνίας επικεντρωμένης σε ένα οικονομικό σύστημα το οποίο θα λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά και αποκεντρωμένα, χωρίς αγορά, κράτος ή διακριτές κοινωνικές τάξεις^. Σε κάθε περίπτωση στον κομμουνισμό τα μέσα παραγωγής (π.χ. γαίες, εργοστάσια, μεγάλες επιχειρήσεις) αποτελούν κοινωνική / κοινοτική ιδιοκτησία και όχι ατομική, ενώ υφίστανται συλλογική διαχείριση από τους εργαζόμενους με στόχο την κάλυψη των υλικών αναγκών όλων των πολιτών κατά το ρητό «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του.  Σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία ο κομμουνισμός αποτελεί την ανώτατη, τελική εξελικτική βαθμίδα της κοινωνίας, στην οποία πλέον δεν λαμβάνεται υπόψιν η έννοια κράτος και δεν νοείται ατομική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής ή διακριτές κοινωνικές τάξεις. Στον κομμουνισμό η ιδιοκτησία είναι συλλογική και όλοι οι άνθρωποι έχουν ισότιμο κοινωνικό status και δικαιώματα. Η εργασία είναι αντιληπτή όχι ως καταπιεστική ανάγκη αλλά ως μία ευκαιρία δημιουργικής εκδίπλωσης των ικανοτήτων του ατόμου και δεν διαχωρίζεται από τον ελεύθερο χρόνο. Το φαινόμενο της φτώχειας έχει εξαλειφθεί καθώς οι πόροι και τα παραγόμενα αγαθά κατανέμονται ως απαιτείται, ενώ η οικονομική παραγωγικότητα είναι μεγιστοποιημένη αφού στην αταξική και ακρατική κομμουνιστική κοινωνία δεν εμφανίζονται οι εσωτερικές αντιφάσεις του καπιταλισμού (όπως τις περιέγραψε στο θεωρητικό του έργο ο Μαρξ). Έτσι ο μαρξισμός αποτελεί και οικονομολογική σχολή (συγκαταλέγεται συνήθως στα λεγόμενα ετερόδοξα οικονομικά), η οποία επίσης στοχεύει στην αύξηση της οικονομικής ανάπτυξης στο όνομα της κοινωνικής ευημερίας, όπως και τα κλασικά φιλελεύθερα οικονομικά. Η θεωρητική κριτική που έχει ασκηθεί στον κομμουνισμό μπορεί να διαιρεθεί σε τρεις κατηγορίες: κριτική στην ίδια τη σύλληψη της κομμουνιστικής κοινωνίας ως ανεπιθύμητης ή ουτοπικής (βλ. αντικομμουνισμός), κριτική στη μεταβατική «δικτατορία του προλεταριάτου» όπως αυτή εφαρμόστηκε στη Σοβιετική Ένωση και στο ανατολικό μπλοκ (εδώ συμπεριλαμβάνεται η κριτική στον λενινιστικό κεντρικό σχεδιασμό ως οικονομικό σύστημα αυτής της «μεταβατικής» περιόδου), ή κριτική στο ανατολικό μπλοκ μόνο μετά από κάποιο χρονικό σημείο (π.χ. μετά τον θάνατο του Λένιν). Τέτοια κριτική μπορεί να γίνεται και από λενινιστές."

Θκιαβάστε παραπάνω για τον κομμουνισμόν δαμέ.

"O αναρχισμός (αγγλικά: anarchism, ισπανικά: anarquismο) είναι ένα ιδεολογικό πολιτικό και κοινωνικό κίνημα. Ετυμολογικά προέρχεται από την ελληνική λέξη αρχή(=εξουσία) και το στερητικό α. Στην κυριολεξία αναρχία σημαίνει «χωρίς εξουσία» και το κοινό χαρακτηριστικό όλων των αναρχικών κινημάτων είναι το αίτημά τους για κατάργηση του κράτους, το οποίο βλέπουν ως βασικό καταπιεστικό παράγοντα περιορισμού της ελευθερίας του ατόμου ή / και της κοινωνίας. Ο όρος αναρχισμός αρχικά είχε αρνητική έννοια, διότι αναρχία στην καθομιλουμένη συνήθως σήμαινε χάος κοινωνικό, πολιτικό και όχι μόνο. Δήλωνε δηλαδή την αταξία ή υπήρχαν φορές που ταυτιζόταν με αντικαθεστωτικές βομβιστικές ενέργειες οι οποίες χαρακτηρίζονταν τρομοκρατικές. Η απαραίτητη σύνδεση με τη βία και το χάος ωστόσο είναι προπαγανδιστική, καθώς ορισμένοι θεωρητικοί αναρχικοί θεωρούν τη βία όχι μόνο ακατάλληλο μέσο επιβολής, αλλά επίσης την εξισώσουν με την αστική ηθική, εγκρίνοντάς την μόνο ως μέσο αυτοάμυνας.
Η λέξη αναρχία, όπως τη χρησιμοποιούν οι περισσότεροι αναρχικοί, δηλώνει μια αρμονική αντιεξουσιαστική και αταξική κοινωνία, που στηρίζεται στις δυνατότητες της εθελοντικής συνεργασίας και αμοιβαίας βοήθειας των ανθρώπων με βάση τον ατομικό αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική συμμετοχή.  Στη θέση των σημερινών ιεραρχικών, εξουσιαστικών πολιτικών δομών και οικονομικών θεσμών, οι αναρχικοί προτείνουν κοινωνικές σχέσεις θεμελιωμένες στην «εκούσια» ομαδική συγκρότηση αυτόνομων ατόμων, την αλληλεγγύη και την αυτοδιαχείριση. Ενώ συχνά ο αναρχισμός ορίζεται από αυτό στο οποίο εναντιώνεται, εντούτοις οι αναρχικοί ανά τις εποχές προσέφεραν σύμφωνα με το όραμα για αυτό που πιστεύουν ότι είναι η αληθινά ελεύθερη κοινωνία.
Η πρώτη αναφορά της λέξεως αναρχία υπάρχει στο έργο Αντιγόνη (467 π.Χ.) του Σοφοκλή. Εκεί η Αντιγόνη ανοιχτά αρνείται να αποδεχτεί το διάταγμα των κρατούντων να αφήσει άθαφτο το πτώμα του αδερφού της Πολυνείκη, ως τιμωρία για τη συμμετοχή του στην επίθεση κατά των Θηβών, λέγοντας:

Ακόμα και αν κανείς άλλος δεν επιθυμούσε να συμμετάσχει στην ταφή, εγώ μόνη μου θα τον έθαβα και θα έπαιρνα το ρίσκο που θα σημαίνει η ταφή του αδερφού μου. Ούτε ντρέπομαι να δράσω ενάντια αψηφώντας τη βούληση των κρατούντων (έχουσα άπιστων την αναρχίαν πόλει).

 Κατά κανόνα, η σχέση μεταξύ μαρξισμού και αναρχισμού είναι εχθρική, τουλάχιστον μετά τη διάσπαση της Πρώτης Διεθνούς. Η κύρια διαφωνία τους συνίσταται στο ζήτημα του κράτους. Ο αναρχισμός πρεσβεύει την άμεση κατάργησή του. Στο ερώτημα με τι θα αντικατασταθεί, τα ρεύματα που τον απαρτίζουν δεν δίδουν ενιαία απάντηση. Ο μαρξισμός πρεσβεύει ότι, για να καταργηθεί το κράτος, πρέπει προηγουμένως να εξαλειφθούν οι κοινωνικές τάξεις - διαδικασία μακρόχρονη. Θα συντριβεί επαναστατικά η αστική κρατική μηχανή, θα δημιουργηθεί το κράτος της δικτατορίας του προλεταριάτου, θα οικοδομηθεί ο σοσιαλισμός και, μέσα από οξύτατη ταξική πάλη ενάντια στα κατάλοιπα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας και στις συνθήκες που αναγεννούν το ταξικό σύστημα, θα διαμορφωθούν οι όροι για τον πλήρη κομμουνισμό. Οι αναρχικοί απαντούν ότι αν δεν καταργηθεί εξαρχής το κράτος, τούτο δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ."

Παραπάνω για τον Αναρχισμόν δαμέ.

Πιθανώς να έσιει τζι'άλλα να θκιαβάσει κανένας (π.χ. φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός κλπ.) αλλά κοπέλια μου, όρεξην να έσιετε να θκιαβάζετε. Διότι κατά την ταπεινήν μου άποψην, ΕΝ ΦΚΑΙΝΝΕΙΣ ΠΟΥ ΜΕΣΑ. Βασικά που τα τρία εγώ θα επιθυμούσα σφόδρα το τρίτον, διότι είναι ακόμα πιο "ευγενές" που το δεύτερον στην προτίμησην μου (κομμουνισμός/ αταξική κοινωνία/ όσον μπορώ, όσα χρειάζουμαι κλπ.) Αλλά δυστυχώς ανήκω (ως τωρά) σε τζείνους που τα θεωρούν "ουτοπικά". Συμφωνεί μαζί μου (ή εγώ μαζίν του) τζιαι ο Φρόϊντ, μέσα που το έργον του Civilization and Its Discontents, αναφοράν για το οποίον μπορείτε να εύρετε δαμέ. Βασικά, για το μπακαλίστικον μυαλόν μου, επειδή ο homo sapiens έννεν καθόλου sapiens, εν αδύνατον να λειτουργήσει αλτρουϊστικά. Πάντα λειτουργεί καθαρά εγωιστικά, με προεξάρχων το μισητόν του ένστικτον της επιθετικότητας,το οποίον σύμφωνα με τον Φρόϊντ, ακολουθεί τον ότι τζιαι να κάμει. Θεωρώ έτσι την στάσην των κομμουνιστών, αναρχικών τζιαι άλλων "ανατρεπτικών" τύπων καθαρά "μυωπικήν" όταν ελπίζουν σε μιαν "καθυπόταξην του εγώ" για το "κοινόν καλόν". Ο άθρωπος που θα το πετύχει τούτον ΔΕΝ θαείναι πλέον sapiens αλλά κάποιον άλλον, πιο εξελιγμένον μοντέλλον.  Η ελπίδα μου εμέναν τούτη΄είναι, ή ότι έστω η εξελικτική πορεία του πολιτισμού, που φαίνεσται μου να συνάδει τζιαι με την βιολογικήν εξέλιξην, θα φέρει καλλίττερες μέρες για το πλανήτην.

Ως τότε δείτε τούτον του φίλτατου Καρλ (είθε να τον αθθυμούνται στο διήνεκες) τζιαι φυσικά, stay cool and keep rocking!!

Μα νάμπου στο καλόν είμαι τελικά;

Εντάξει, εννοώ πέραν που..σιύλλος. Εννοώ που άποψην 

πολιτικήν, κοσμοθεωρίας κλπ. Επίσης πρέπει να κάμω μνείαν στο θέμαν του χρόνου. Εννοώ τωρά, διότι παλιά ήξερα ή ήταν τέλος πάντων φανερόν εκ των υστέρων τι "ήμουν". Ως μαθητής τζιαι στρατιώτης οι πεποιθήσεις μου ήταν καθαρές: "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Ή μάλλον "πατρίς, οικογένεια, θρησκεία". Η δε πατρίς, εν ήταν η Κύπρος αλλά η μάμμα-πατρίς, δηλαδή η Ελλάς. Όταν έφταννα στην Θεσσαλονίκην το 1994, εκουβάλησα τούτες τες αντιλήψεις μαζί μου. Αλλά κάπου μεσα στην δεκαετίαν που επέρασα τζεικάτω συν τα τελευταία 8 χρόνια που "επαναπατρίστηκα", οι αλλαγές υπήρξαν δραματικές. Η "εθνοκεντρική" μου θεώρηση επήεν περίπατον, θεωρώ την πλέον ξεπερασμένην τζιαι παράλογην. Αν τζιαι για λλίον εμετατοπίστηκεν σε έναν καλώς (θέλω να πιστεύκω) νοούμενον "κυπριακόν εθνοκεντρισμόν", τελικά τζιαι τζείνον έκρινα τον αχρείαστον, τζιαι επιλέγω ξεκάθαρα μιαν διεθνιστικήν θεώρησην σε επίπεδον πλανήτη. Φυσικά που την άλλην εν μπορώ να δεχτώ ότι τα "εθνη/ κράτη" εν έχουν πλέον ρόλον να παίξουν, ούτε να αρνηθώ πως ότι τζιαι να κάμω, για το ορατόν μέλλον χαρακτηρίζουν με στοιχεία "εθνικής ταυτότητας", με κυρίαρχην τη γλώσσα που δεν σκοπεύω ποττέ να αντικαταστήσω/ παραβλέψω ελέω διεθνισμού.

Για τη θρησκεία άστα να παν, οϊ απλά έχω την απαλείψει τέλεια που την κοσμοθεωρίαν μου, αλλά θεωρώ τον εαυτόν μου ιδεολογικόν αντίπαλον. Είμαι πεπεισμένος ότι ένας κόσμος χωρίς θρησκείαν θα είναι ένας καλλύττερος κόσμος. Το πρόβλημαν δαμέ εν η πίστη. Μπορεί ο μέσος Homo Sapiens χωρίς την πίστην; Τζιαι αν δεν μπορεί, πως στο καλόν θα απαλειφτεί το μονίμως σαθρόν οικοδόμημαν της εκάστοτε θρησκείας; Εγώ είμαι ανοιχτά άθεος πιον αλλά νομίζω ένας άθεος κόσμος εν ουτοπία, τουλάχιστον όσον είμαστεν ακόμα homo sapiens.

Πάμεν στην οικογένειαν. Ως τζιαι λλία χρόνια πριν, εθεωρούσα χρέος τη δημιουργίαν οικογένειας, με "ακρότηταν θέσεων" τύπου "τούτος εν ο προορισμόςτου αθρώπου". Σήμμερα διαφωνώ καθέτως. ΈΝΝΕΝ  τούτος ο προορισμός του αθρώπου. ΔΕΝ κάμνουν ούλλοι οι αθρώποι για οικογενειάρχες ούτε σηκώννει ο πλανήτης την ασυδοσίαν του "αυξάνεσθε τζιαι πληθύνεσθε". Επίσης, η ως τωρά εμπειρία (έχω δίδυμους τετράχρονους γιους) έκαμεν με να καταλάβω ότι η οικογένεια εν πολλά παραπάνω έγνοιες τζιαι βούριστρα παρά ανταμοιβές. Άποψη μου, ως τωρά. Ελπίζω να ανατραπεί στην πορείαν αλλά εν είμαι τζιαι πολλά αισιόδοξος. Το μεγάλον όφελος πάντως εν ότι φεύκει σου η απορία. Όπως το κουτίν της Πανδώρας έναν πράμαν...

Στα κοινωνικοπολιτικοοικονομικά τωρά. Ανέκαθεν ήμουν ήπιων τόνων, ακόμα τζια στα "εθνικιστικά" μου. Πάντα ελάλουν ότι εν απαράδεκτον να έσιει βρέφη να πεθανίσκουν που την πείναν την ώραν που εγώ πετάσσω φαίν. Πάντα ελάλουν ότι ο καθένας, ακόμα τζιαι ο πιο ανεπρόκοπος (όπως τζιαι να ορίζεται τούτον) αξίζει να έσιει κάτι να φάει, κάτι να φορήσει, κάπου να ζήσει τζιαι πρόσβασην στη μόρφωσην, όσην μπορεί να τραβήσει εν πάσει περιπτώσει. Που την άλλην πάντα ένοιωθα ότι εν είμαστεν ούλλοι "ίδιοι", τζιαι ως τέθκοιοι εν μπορεί κάποιος να μας αντιμετωπίσει ως "'ιδιους" (η επιλογή της λέξης εν σκόπιμη). Για τούτον εν με εξένιζεν ούτε με προβληματίζει σήμερα να έσιει κάποιος παραπάνω πλούτον τζιαι αναγνώρισην που κάποιον άλλον, φτάννει να το αξίζει πραγματικά βάσει στοιχειωδώς αντικειμενικών κριτηρίων τζιαι κανόνων.

Παράλληλα, παρόλον που δέχουμαι την σεξουαλικήν ελευθερίαν, εν μπορώ να πω ότι νιώθω άνετα όταν αντιληφθώ ότι "γλυκοθωρεί με" κάποιος του ίδιου φύλου με μέναν. Ούτε πιστεύκω στην βιωσιμότηταν της πολυγαμίας, όσον τζιαι αν την αντιλαμβάννουμαι (σε επίπεδον διανόησης αλλά τζιαι άλλων αισθητήρων, ειδικά μπροστά σε"πιπίνια") ως βιολογικόν κατάλοιπον που μας σέρνει που τη μούττην (τζιαι τα θκιό φύλα).

Σήμερα ασπάζουμαι ως ιδέαν την "αταξικήν κοινωνίαν" των κομμουνιστών (οϊ όμως την "δικτατορίαν του προλεταριάτου" τους) , όπως τζιαι το "που τον καθέναν όσα μπορεί, για τον καθέναν αναλόγως των αναγκών του". Αρέσκει μου σφόδρα η προοπτική της "αναρχίας", δηλαδή της υπέρτατης απαλλαγής του αθρώπου που την ανάγκην ενός "κράτους" να τον σιουμαλίζει τζιαι να τον καταπιέζει επειδή εν κουμαντάρει μόνος του ή με άλλους. Αλλά για ούλλα τούτα έχω έναν πρόβλημαν: εσπούδασα΄πολυτεχνείον τζιαι διοίκησην τα γέρημα. Καταλάβω τες ουτοπίες όταν τες θωρώ μπροστά μου. Τζιαι οι ουτοπίες εν οδηγούν σε προκοπήν, έστω τζιαι αν χωρίς ουτοπιστές πιθανώς να ήμαστεν ακόμα στες σπηλιές τζιαι τα δέντρα. Απλά οι ουτοπίες εν για άλλους, οϊ για μέναν. Για τούτον εξάλλου είμαι τζιαι άθεος. Εν έγινα άθεος για να "θεοποιήσω" τον homo sapiens. Τζιαι ο homo sapiens έτσι ουτοπίες εν τες σηκώννει.

Άρα. Στα "νιάτα"μου εν καθαρόν ότι ήμουν "συντηρητικός εθνικιστής" εφ'όλης της ύλης. Μετά επέρασα που το στάδιον του "κοινωνικού φιλελεύθερου". Εφλέρταρα με τες κοσμοθεωρίες των αριστερών/ κομμουνιστών/ αναρχικών τζιαι όσον τζιαι να με "εταξιδέψαν", εν μπορώ να τες δεχτώ διότι εν ουτοπικές.

Άρα: νάμπου στο καλόν είμαι; Απόψεις δεχτές....

Ώσπου να μάθω, stay cool and keep rocking!!!



Έθνος - Κράτος, Κράτος - Έθνος και άλλα συναφή...

Μεγάλο θέμα, τζιαι σίουρα δύσκολο, διότι όπως τζιαι τα της θρησκείας, πατά σε πολλούς κάλλους, κυρίως αυτούς που εδράζονται στους εγκεφάλους πολλών ανθρώπων.

Επειδή είχαμεν την ατυχίαν να ιδρύσουμεν κράτος αλλά να σιήζουμεν τα ρούχα μας που την αρκήν ότι ήταν καλλύττερα να γίνει επαρχία του έθνους-κράτους που ονομάζεται Ελλάς (τζιαι οι τουρκαλλάες αντιστοίχως με διχοτόμηση/ διπλή ένωση), το θέμα είναι για μας πάντα καίριο τζιαι επίκαιρον.

Στο σχολείον το λεπόν ελαλούσαν μας ότι άλλον το κράτος τζιαι άλλον το έθνος. Λλίον πολλά, το κράτος ως έννοια δεν είναι μοναδικό, ενώ το έθνος είναι. Κατά τη Wiki, «όμοιο αίμα και όμοια γλώσσα έχουν οι Έλληνες και τους ίδιους ναούς θεών και θυσίες κάνουν κοινές και τα ήθη τους μοιάζουν» το οποίο φυσικά το είπε ο μάστρε Ηρόδοτος, ο "πατέρας της ιστορίας". Καθαρόν το θέμα έννεν; Ε όϊ τζαι τόσον τελικά.

Θωρείτε, ο Ηρόδοτος εζούσεν κάτι αιώνες π.Χ., τζιαι είσιεν υπόψη του συγκεκριμένες καταστάσεις:

"Αυτό που διαπίστωνε ο Ηρόδοτος ήταν η πολιτιστική ταυτότητα (ή πολιτιστική ενότητα) των Ελλήνων και σε αυτήν αναφερόταν. Μάλιστα αυτή ήταν σαφέστατα διακριτή και συμβατή με τα κράτη τους. Είτε πόλεις-κράτη ήταν αυτά είτε αυτοκρατορίες και δεν έμπαινε ζήτημα καθορισμού του ενός από το άλλο, ταύτισης ή σύγχυσης."

Σαν ερμηνεία ο Ηρόδοτος ελάλεν "έχω σπαρτιάτες, έχω αθηναίους, έχω θηβαίους κ.λ.π. οι οποίοι είναι πόλεις-ΚΡΑΤΗ αλλά έχουν κοινή γλώσσα, θρησκεία, έθιμα κ.λ.π. οπότε ανήκουν σε μιαν ευρύτερη ομάδα, το ΕΘΝΟΣ". Κάτι άλλοι κουρούπεττοι (πέρσες, αιγύπτιοι) εβαφτίζουνταν αβασάνιστα βάρβαροι τζιαι ετέλειωνεν το θέμαν.

Προσέξετε όμως νάμπου ισχύει σήμερα:

"Αντίθετα στη σύγχρονη εποχή η σχέση έθνους-κράτους είναι στενή και καθοριστική. Σχεδόν δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Ακόμα η λέξη έθνος σήμαινε μάλλον τη φυλή, έτσι μέσα στους Έλληνες υπήρχαν πολλά έθνη. Και οι κοινωνικοί σχηματισμοί, οι δομήσεις, ήταν διαφορετικοί"

Επίσης, εν υπάρχει ομοφωνία ανάμεσα στους "ειδικούς" για τις έννοιες τούτες:

"Η έννοια του έθνους παραλλάσσεται ανάμεσα σε δύο σχολές που την αντιλαμβάνονται διαφορετικά η κάθε μία. Η παραπάνω οριοθέτηση της έννοιας του έθνους απαντάται στην γερμανική περί έθνους σχολή. Η δεύτερη σχολή είναι η γαλλική περί έθνους όπου ως έθνος νοείται το σύνολο των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται και εντάσσουν εαυτόν (αίσθημα του ανήκειν) σε ένα συγκεκριμένο έθνος, ανεξαρτήτου βιολογικής καταγωγής ή γλώσσας κλπ. Ο Ερνέστ Ρενάν χαρακτηρίζει αυτή τη διαδικασία αυτοπροσδιορισμού του καθενός ως ένα καθημερινό δημοψήφισμα."

Άρα, μαλακίες τα διδάγματα στο σχολείο. ΑΚΟΜΑ ΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ έπρεπε να λαλεί το μάθημαν.

Δείτε τι λαλούν τζιαι κάποιοι άλλοι εν πάσει περιπτώσει:

"Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αντιλήψεις που προωθούν την έννοια του έθνους διακρίνονται εν γένει σε δυο βασικές εκδοχές: μιας δυτικής συνεργατικής εκδοχής του εθνικισμού και μιας ανατολικής οργανικής και μυστικιστικής εκδοχής του. Στην πρώτη περίπτωση (π.χ. Βρετανία, Γαλλία, Η.Π.Α.) έχουμε την προώθηση μιας ορθολογιστικής αντίληψης, η οποία αντιμετώπιζε το έθνος σαν μία σύμπραξη ανθρώπινων όντων που μοιράζονται μια κοινή εδαφική περιοχή, υπάγονται σε μια κοινή εξουσία και έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις και τα ίδια δικαιώματα. Στη δεύτερη περίπτωση (π.χ. Γερμανία, Ελλάδα, Βαλκάνια, Πολωνία) προωθείται η αντίληψη του έθνους σαν μια αρραγής οργανική μονάδα, προικισμένη με μια μυστική «ψυχή» και αποστολή που έλκει την καταγωγή του από τα βάθη της αρχαιότητας και χάνεται στο χρόνο.»

και

«Στη συγκρότηση του νεοελληνικού έθνους βασικό ρόλο έπαιξαν οι ιδέες του Γερμανικού Ρομαντισμού και της θεωρίας περί «πολιτισμικής συνέχειας». Οι Νεοέλληνες θεωρήθηκαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι θα έπρεπε να ανταποκριθούν στο αρχαϊκό μεγαλείο. Σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση και την κατασκευή του νεωτερικού ελληνικού έθνους έπαιξαν οι διανοούμενοι, οι οποίοι επηρεασμένοι από την ευρωπαϊκή σκέψη προσπάθησαν να διαδώσουν την εθνική ιδέα με σκοπό την απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό αλλά και τη συγκρότηση ενός ενιαίου έθνους-κράτους. Μετά το 1821 και την πρώτη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, οι διαφορετικοί εθνοτικοί πληθυσμοί στο εσωτερικό της επικράτειας απαιτούσαν την ομογενοποίηση για την ορθότερη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Η πολιτική και πολιτιστική συνοχή επιτεύχθηκε πολλές φορές με τη βία. Δεν υπήρχε κάτι ιδιαίτερα κοινό που να ενώνει τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες του ελλαδικού χώρου. Το ιδεολογικό οπλοστάσιο ενισχύθηκε από την προσπάθεια των Ελλήνων διανοουμένων να απαντήσουν στο περίφημο βιβλίο του Γερμανού Fallmerayer (Ιστορία της χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους), στο οποίο υποστήριζε ότι η καταγωγή των «σύγχρονων» Ελλήνων όχι μόνο δεν προέρχεται από τους αρχαίους Έλληνες αλλά αντίθετα ότι οι Νεοέλληνες είναι ως επί το πλείστον σλαβικά φύλα. Οι Έλληνες διανοούμενοι, μέσω των επιστημών της Ιστορίας και της αναδυόμενης τότε Λαογραφίας, προσπάθησαν να δώσουν τις απαντήσεις στον Fallmerayer με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στην «επινόηση παράδοσης» (Hobsbawm) ώστε να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς τους.»

Επώδυνον έννεν; Να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν "αιρετικές" απόψεις που καταρρίπτουν  ότι σε εμαθαίναν οι εθνοκεντρικοί δάσκαλοι σου (εντός και εκτός οικογένειας). Ζαττίν όπως τζιαι με την ύπαρξη θεού τζιαι τα "ελληνορθόδοξα ιδιεώδη" (άλλον ανέκδοτον τζιαι τούτον).

Που θέλω να καταλήξω; Για να δούμεν άσπρη μέρα στην Κύπρο πρέπει να διαμορφώσουμεν ΚΥΠΡΙΑΚΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Τζιαι μεις τζιαι οι τόπακες τουρκαλλάες. Ούτε νέα γλώσσα θέλουμεν ούτε νέα ήθη/ έθιμα/ παρελκόμενα. Δες τους αργεντινούς με τους ισπανούς ή τους βραζιλιάνους με τους πορτογάλλους. Ούλλα ίδια εκτός που τη σημαία τζιαι τον εθνικόν ύμνον. Αλλά λαλούν "εθνική Βραζιλίας, Χιλής, Αργεντινής κ.λ.π." τζιαι εννοούν το ρε αδερφέ! Τζιαι εν λαλούν είμαι ισπανο-αργεντίνος τζιαι πορτογαλλο-βραζιλιάνος! Έχουν νουν οι αθρώποι!

Όϊ σαν εμάς τους σχιζοφρενείς ελληνο-τουρκο-κύπριους!

Stay cool and keep rocking! 

Stay cool