Ούτε με τους μουλλάες, ούτε με τον Τράμπαν

Ασχολήθηκα εκτεταμένα με τες πομπές του ζεύγους Χριστοδουλίδη τζ̆αι των συν αυτώ, οπότε εν θα σπαταλήσω χώρον τζ̆αι δαμέ, πέραν του να δηλώσω απαισιόδοξος περί του αν θα γίνει κάτι που να ταρακουνήσει πραγματικά τούτους τους αθρώπους τζ̆αι το θρασύτατον συνάφιν τους. This is Cyprus after all...

Αντί τούτου εννά παραθέσω κάποιες συνοπτικές σκέψεις για το Ιράν τζ̆αι την τρέχουσαν εξέγερσην κατά του θεοκρατικού, τυρρανικού καθεστώτος της χώρας:

- Η ενδεχόμενη πτώση του συγκεκριμένου καθεστώτος εν μπορεί να αποτελέσει παρά θετικήν εξέλιξην, παρά την αβεβαιότηταν της "διάδοχης κατάστασης".

- Μόνον θαυμασμόν για τζ̆αι συμπαράταξην με τους αθρώπους που εν έτοιμοι να διακινδυνέψουν, τζ̆αι τελικά χάνουν την ζωήν τους αγωνιζόμενοι για την ελευθερίαν τζ̆αι την δικαιοσύνην στην χώραν τους.

- Ούτε γραμμάριον εμπιστοσύνης στον φρενοβλαβήν, πορτοκαλλοτζ̆ιέφαλον, γκάγκστερ Τράμπαν τζ̆αι τον διεφθαρμένον, εγκληματικόν Νετανιάχου τζ̆αι την βίαιην παρέμβασην τους στα εσωτερικά του Ιράν, η οποία προφανέστατα εν ελαύνεται που κανέναν πραγματικόν ενδιαφέρον για τους Ιρανούς αλλά που τα στυγνά, προσωπικά τους συμφέροντα τζ̆αι την, στα όρια της ψυχοπάθειας, μεγαλομανίαν τους.

- Παρά την ευαρέσκειαν μου για την κατάρρευσην αντιδημοκρατικών, δικτατορικών, θεοκρατικών καθεστώτων όπως του Ιράν τζ̆αι της Βενεζουέλας, ουδέποτε εννά δεχτώ απροβλημάτιστα τον παράνομον, βίαιον παρεμβατισμόν κάποιων κρατών όπως οι Η.Π.Α. ή το Ισραήλ στα εσωτερικά διεθνώς αναγνωρισμένων κρατών δίκην "αυτοδιόριστης διεθνούς αστυνομίας", για τον απλόν λόγον ότι με τέθκοια προηγούμενα τζ̆αι "ηθικές" τύπου "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα", σύντομα ο πλανήτης εννά επιστρέψει (αν έφυεν ποττέ βέβαια) σε μιαν χαοτικήν κατάστασην που εννά ορίζεται που τον νόμον της ζούγκλας. Με τες ελλείψεις τζ̆αι τες αντιφάσεις του, το διεθνές δίκαιον πρέπει να διέπει την συμπεριφοράν μας, ειδικά όταν ανήκουμεν σε αδύναμα, μικρά κράτη υπό το έλεος μεγάλων διεθνών συμφερόντων όπως η Κυπριακή Δημοκρατία. Αν εμείς σιγοντάρουμεν κατά το δοκούν τέθκοιες συμπεριφορές, με ποιον ηθικόν έρισμαν εννά ζητούμεν καταδίκην εισβολών, κατοχών τζ̆αι εποικισμών που άλλες χώρες όπως η Τουρκία τζ̆αι η Ρωσία;

Κλείοντας, θέλω να παρατηρήσω την ύπαρξην, ανά τα κοινωνικά δίκτυα, κάποιων self righteous τύπων, ομιχλώδους ιδεολογικής τοποθέτησης, που λοιδορούν δημοσίως, με μανίαν τζ̆αι αδιαλείπτως, την αναρχίαν, την αριστεράν τζ̆αι τους φιλελεύθερους διότι εν καταπίννουν αμάσητον το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" κοσμοθεώρημαν τους στα θέματα της Βενεζουέλας τζ̆αι του Ιράν. Εν χαρακτηριστικόν ότι αμελούν επιμελώς να αρθρώσουν το παραμικρόν για την συντήρησην, την ακροδεξιάν τζ̆αι τες διαρκείς αντιφάσεις της θρησκείας πανταχὀθεν, διότι προφανώς θεωρούν τες πιο "ακίνδυνες", την ώραν που ο ακροδεξιός φασισμός τζ̆αι θρησκευτικός φονταμελισμός εν σε άνοδον. Ενοχλεί τους που υπάρχει ακτιβισμός μόνον για την Παλαιστίνην αλλά εν λαλούν κουβένταν για την παντελήν απουσίαν της ακροδεξιάς σε οτιδήποτε που να συνιστά ακτιβισμόν για αλλαγήν οπουδήποτε. Σε τούτους τους τύπους, που χαρακτηρίζουν τον άλλον με την πιο μεγάλην ευκολίαν, αλλά τσουνιάζουνται όταν τους πεις ότι "εν στραβή η μύξα τους" έχω μόνον να προσφέρω ξύδιν σε ικανοποιητικές ποσότητες, μαζίν με την συμπάθειαν μου για το πόσον χαραμίζουν την τυχόν μόρφωσην τους.

Ώσπου να αντιληφθούν ορισμένοι πολυσπουδασμένοι ότι το "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα" ανήκει στον μεσαίωναν τζ̆αι οί το 2025, stay cool and keep rocking!

Γιοι της αναρχίας

Υπάρχουν αθρώποι που εν τους αρέσκει να θωρούν σειρές. Κουράζει τους η ιδέα της "δέσμευσης". Διότι με τες ταινίες ξεμπερδεύκεις σε μιαν, άτε θκιό νύχτες, ενώ η σειρά θέλει να επενδύσεις χρόνον, αλλά τζ̆αι να μπεις πιο "μέσα". Εγώ πάλε, ειδικά που τον τζ̆αιρόν που για ψίχουλα έχω στην διάθεσην μου την πανδαισίαν του Netflix, σε συνδυασμόν με μιαν πολλά καλήν τηλεόρασην, θεωρώ το αμαρτίαν να μεν μετέχεις σε τούτου του είδους την "μυσταγωγίαν".

Είχα πάρει μιαν σύντομην γεύσην της συγκεκριμένης σειράς κάποια χρόνια πριν, όταν ακόμα είχα την δορυφορικήν nova. Αλλά κάτι οι ώρες προβολής, κάτι το ότι ήταν ουσιαστικά αδύνατον να δεις μια σειράν χωρίς κάποιου είδους playback facility, εν μου επέτρεψεν να την παρακολουθήσω, παρά το ότι κάθε τι που αναφέρει την λέξην "αναρχία" τραβά με όπως τον μαγνήτην. Με το Netflix να την προσφέρει ολόκληρην, τζ̆αι όποτε γουστάρω, έδωσα της άλλην μιαν ευκαιρίαν, έχοντας πρόσφατα τελειώσει το "Homeland", ως τζ̆αμέ που φτάνει.

Θκιό στοιχεία επείσαν με να επιμείνω όταν τα πρώτα επεισόδια, που ήταν κάπως "κρύα", εν εδείχναν να με πείθουν. Το έναν ήταν το εκπληκτικόν theme song, τζ̆αι το δεύτερον η εξίσου καταπληκτική παρουσία της Katey Sagal, που ήξερα ως Peggy Bundy σε μιαν που τες πιο cult κωμικές σειρές ever, το "Παντρεμένοι με παιδιά". Στην πορείαν, οι υπόλοιποι χαρακτήρες, η πλοκή, οι ανατροπές αλλά τζ̆αι η ατμόσφαιρα που αναδύει μια ομάδα μοτοσυκλετιστών στους ατέλειωτους δρόμους των Η.Π.Α. εβυθίσαν με στον - πάντα ευπρόσδεκτον - εθισμόν. Ξέρετε, του τύπου "πιάννει με ταραχή την ώραν που πατώ το play, παλεύκω να πατήσω το stop γιατί εν αργά τζ̆αι πρέπει να πάω να ππέσω". Αν μεν ξέρετε, χάνετε.

Βέβαια, παρά το όνομαν τους, οι πρωταγωνιστές της σειράς έννεν αναρχικοί, τουλάχιστον υπό την στοιχειώδην έννοιαν που αντιλαμβάνουμαι εγώ. Αναρχία εν σημαίνει "παρανομία", το κύριον επίθετον που τζ̆αι οι ίδιοι οι μηχανόβιοι αποκαλούν τους εαυτούς τους. Ούτε επιτρέπει "αξιώματα", τα οποία έχουν εφαρμόσει στους κόλπους τους (πρόεδρος, αντιπρόεδρος, λοχίας κλπ.) Αναρχία χωρίς την παρουσίαν νόμου που εφαρμόζεται απαρέκκλιτα εν νοείται. Απλά ο εν λόγω νόμος έννεν αποκρυσταλλωμένη βία μιας άρχουσας τάξης, όπως είναι στες σημερινές αστικές δημοκρατίες, αλλά έναν ζωντανόν σύστημαν που διαμορφώνεται ελεύθερα, συνέχεια τζ̆αι υπηρετεί πιστά το κοινόν καλόν. 

Βέβαια οι "γιοί της αναρχίας" φτύνουν την αστικήν δημοκρατίαν, την διαφθοράν της τζ̆αι τους "πράκτορες" της, κτίζοντας μιαν μικροκοινωνίαν με πολλά ιδιαίτερες σχέσεις, ανάμεσα στα μέλη της. Για να μπεις στην κοινωνίαν τους πρέπει να περάσεις που διάφορες δοκιμασίες, που περιλαμβάνουν τες παραπάνω φορές το να διακινδυνέψεις τη ζωήν σου, αφού η ζωή του club εν γεμάτη βίαν, είτε εναντίον των οργάνων του νόμου, είτε εναντίον άλλων ομάδων με τες οποίες συγκρούονται τα συμφέροντα τους. Εν έτοιμοι να σκοτώσουν τζ̆αι να διαπράξουν έναν σωρόν εγκλήματα, αλλά παράλληλα θωρούν τους εαυτούς τους ως ιδεολόγους ιππότες που κοντράρουν την "αχαλίνωτην ανάπτυξην" τζ̆αι την διαφθοράν που προκαλούν τα μεγάλα κεφάλαια. Άλλον έναν στοιχείον, η βία, που εν νοείται σε μιαν πραγματικά αναρχικήν κοινωνίαν. Η βία εν το κατεξοχήν εργαλείον της εξουσίας εξάλλου.

Η θέση της γυναίκας ανάμεσα τους εν πολλά αντιφατική. Που την μιαν εν τούτα τα ευαίσθητα πλασματάκια που εν στο έλεος των αντράκλων του club για να τα προστατέψουν αλλά τζ̆αι για να κάμνουν τα κκέφκια τους ανάμεσα στα gigs. Που την άλλην εν "σιδηρές κυρίες", προεξάρχουσας της Katey που ανέφερα, οι οποίες συμμετέχουν στον αγώναν δύναμης τζ̆αι εξουσίας επηρεάζοντας δραστικά τες τύχες του club. Γενικά, πιο πολλή έμφαση δίνεται στους δεσμούς φιλίας ανάμεσα στα αρσενικά της ομάδας, παρά στες ρομαντικές σχέσεις με τες κοπέλες. Συγκινητικόν ενίοτε αλλά θα επερίμενα που αθρώπους που αυτοαποκαλούνται "γιοί της αναρχίας" να μεν είναι τόσον πατριαρχικά, φαλλοκρατικά γουρούνια όσον παρουσιάζουνται συχνά-πυκνά, με τες ασσορτί sex toys γκόμενες. Που την άλλην, αρέσκει μου που εν φοούνται οι ιθύνοντες να δείξουν, έστω κάπως άγαρμπα, ότι τα θκιό φύλα έννεν το ίδιον πράμαν, τζ̆αι ευτυχώς, ασχέτως αν πρέπει απέναντι στον νόμον να μεν υπάρχει καμμιά δυσμενής διάκριση.

Εννά μου πεις, γιατί εξακολούθησες να θωρείς την σειράν, αν σε ενοχλούν κάποια πράματα; Η αλήθκεια είναι ότι σαν άθρωπος πάντα συγκινούμαι που πράματα που εν είμαι. Που εικόνες τζ̆αι βιώματα που εν θα ετολμούσα ποττέ να επιδιώξω, γιατί εν επικίνδυνα τζ̆αι βάλλουν σε στην κόψην του ξυραφκιού. Γενικά, θέλω να θωρώ στην τηλεόρασην "παραμύθκια" τζ̆αι όϊ ξερήν πραγματικότηταν. Που τζ̆είνην ταϊζουν μας κάμποσην τα δελτία ειδήσεων. Παράλληλα, αν μια σειρά κτίσει καλούς χαρακτήρες, εν με απασχολούν οι ανακρίβειες τζ̆αι τα κενά της. Τζ̆αι οι "γιοί της αναρχίας" εν τυπάρες, αν μη τι άλλον. Είμαι σίουρος ότι ήταν αληθινοί, τζ̆αι έπρεπεν να τους κοντέψω για έναν "γειά σας" ήταν να τα κάμω πάνω μου ;).
Ώσπου να φτάσω στο τέλος τζ̆αι να αρκέψω την επόμενην, stay cool and keep rocking!

Η ψευδαίσθηση του ελέγχου

Η "αστική δημοκρατία" εν απλά μια λλιόττερον ελιτίστικη αριστοκρατία, υπό την έννοιαν ότι οι "ταγοί" εν έχουν πλέον "επίσημον δικαίωμαν διαδοχής" όπως είχαν οι αριστοκράτες τζ̆αι οι βασιλιάδες. Θωρούμεν βέβαια ότι έχουμεν τζ̆αι σύγχρονους διαδόχους (π.χ. στην Κύπρον οι Κυπριανού, οι Παπαδόπουλοι, στην Ελλάδαν οι Παπανδρέηδες, οι Μητσοτάκηδες κλπ.). Το "όνομαν" ορισμένων εν αρκετόν να τους εκλέξει πολλές φορές.

Βέβαια, ο "λαός" όντως, για πρώτη φοράν ever (στην αρχαίαν Αθήναν οι δούλοι τζ̆αι οι γυναίκες εν εψηφίζαν) μπορεί να καθορίσει κάθε 4-5 χρόνια μιαν κάποιαν "διαδοχήν", άρα νιώθει για λίον μιαν ψευδαίσθησην ελέγχου. Για ούλλην την ενδιάμεσην περίοδον όμως, ούλλοι τούτοι οι εκλεκτοί (δημάρχοι, βολευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, προέδροι κλπ.) κυριολεκτικά κάμνουν ότι θέλουν, τζ̆αι η μόνη αντίδραση που υπάρχει εν καμμιά απεργία ποδά ποτζ̆εί ή καμμιά διαδήλωση, άμα το παραχέσουν κάπου με την διαφθοράν τους. Επί της ουσίας, κάποιοι "αντιπρόσωποι" αποφασίζουν για μας σε καθημερινήν βάσην, χωρίς εμάς. Εμείς, ακόμα τζ̆αι διαθέτοντας το δικαίωμαν να παρακολουθήσουμεν τες αποφάσεις τους, συνήθως, κατά μέσον όρον, ούτε την διάθεσην να τους ελέγξουμεν έχουμεν, ούτε -κυρίως -την γνώσην τζ̆αι την κατάρτισην.

Στο δε (ψευδο) καπιταλιστικόν σύστημαν που επικρατεί, οι "ταγοί" μας ακολουθούν τες επιταγές διαφόρων κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι με την οικονομικήν τους δύναμην, ωθούν τους "ηγέτες" μας να λάβουν τες αποφάσεις που αυξάνουν τον πλούτον τζ̆αι την ισχύν τους.

Είπα "ψευδο" καπιταλιστικόν, διότι ο ατόφιος καπιταλισμός, όπως -ειρωνικά -τζ̆αι ο σοσιαλισμός, διακυρήττει την σταδιακήν υποχώρησην του κράτους τζ̆αι της εξουσίας που τα οικονομικά/κοινωνικά/πολιτικά δρώμενα, γιατί εν παράγοντες στρέβλωσης. Οι πραγματικοί αναρχικοί ξέρουν ότι η εξουσία τζ̆αι το κράτος οδηγούν αναπόφευκτα στην διαφθοράν, άρα ο στόχος της κοινωνίας πρέπει να είναι να καταστούν αχρείαστα. 

Ώσπου να καταστούν αχρείαστα, stay cool and keep rocking!

Εν υπάρχει "αδύνατον"...

Σε πρόσφατην συζήτησην με φίλους στο fb, επροσπάθησα να διατυπώσω την απλήν, κατ'εμέναν, πραγματικότηταν ότι όσον υπάρχει "κράτος" τζιαι "εξουσία" εννά υπάρχει διαφθορά τζιαι καταπίεση. Η επιλογή, πάλε απλή, εν η υιοθέτηση ενός αναρχικού συστήματος, όπου οι "αντιπρόσωποι", οι επαγγελματίες πολιτικοί, οι "ηγέτες" τζιαι τα αφεντικά. θα καταστούν ξεπερασμένα, όπως ο ατμός τζιαι το κάρβουνον. Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα αλλά οι συνομιλητές εκαταλήγαν στο "ουτοπικόν" του ούλλου θέματος, τζιαι στο ότι η εξουσία εν "απαράβατη αρχή", που άμεσα ή έμμεσα πάντα θα διέπει τες ανθρώπινες σχέσεις. Για τον απλόν λόγον ότι η "φύση" του αθρώπου εν αλλάσσει.

Τούτη η στάση βέβαια έννεν "ρεαλιστική", ούτε καν "κυνική". Διότι ο άθρωπος τζιαι η φύση του εν τόσον ρευστά τζιαι μεταβαλλόμενα όσον το ίδιον το σύμπαν. Απλά πρέπει να μπορείς να διακρίνεις τούτες τες μεταβολές, μέσα στην φοβερά σύντομην ύπαρξην μας ως είδος, τζιαι να νιώσεις στοιχειωδώς αισιόδοξος. Τζιαι για να νιώσεις αισιόδοξος ότι τα πράματα εννά εξακολουθήσουν να μεταβάλλονται, τζιαι μάλιστα προς το καλλύττερον, πρέπει να μπορείς να "φανταστείς" τες μεταβολές. 

Προσωπικά εμεγάλωσα θκιαβάζοντας επιστημονικήν φαντασίαν τζιαι παραμύθκια (fantasy), κάτι για το οποίον μακάρι να εν καλά ο παπάς μου, που εδιατηρούσεν μιαν εκτεταμένην συλλογήν με τους πιο αξιόλογους συγγραφείς του είδους, αρχίζοντας που τον Ιούλιον Βερν τζιαι φτάνοντας στον Ασίμοβ, τον Άρθουρ Κλαρκ τζιαι τον Φρανκ Χέρμπερτ. Επέρασα κατά τζιαιρούς φάσεις απογοήτευσης, όταν οι προβλέψεις π.χ. για τα διαστημικά ταξίθκια ή για σημαντικές εφευρέσεις εν επαληθεύκουνταν μέσα στο πέρασμαν του χρόνου, αλλά παράλληλα έπαιρνα τζιαι παίρνω θάρρος για την συνεχήν πρόοδον της τεχνολογίας, σε πείσμαν του παραλογισμού των θρησκειών τζιαι των εθνικισμών. Ειδικά η επανάσταση της πληροφορικής των τελευταίων 25-30 χρόνων, με το ίντερνετ να συνδέει την υφήλιον τζιαι την παγκόσμιαν γνώσην να γίνεται προσβάσιμη σε ούλλον τζιαι μεγαλλύττερον ποσοστόν του πληθυσμού, νιώθω ότι ο χρόνος λειτουργεί υπέρ μας. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να τα ανατινάξουμεν ούλλα, ή να υπερθερμάνουμεν τον πλανήτην σε σημείον μη βιώσιμον, ή ακόμα τζιαι να μας φάει ούλλους ένας αστεροειδής, όπως έφαεν τους δεινόσαυρους, αλλά τούτον εν έναν δεδομένον που πάντα υπήρχεν, που τον τζιαιρόν που επροτοκατεβήκαμεν που τα δέντρα.

Φυσικά η τεχνολογία έννεν πανάκεια, αντίθετα μπορεί να καταστεί μέσον ολέθρου, όπως καταμαρτυρούν οι σφαγές στους παγκόσμιους πολέμους τζιαι η παράνοια του ψυχρού πολέμου, απομεινάρκα της οποίας ακόμα ζούμεν στες μέρες μας με τους κατά τόπους δικτατορίσκους τζιαι τον ιμπεριαλισμόν χωρών όπως οι Η.Π.Α. Αλλά σταδιακά φαίνεται να αναπτύσσεται τζιαι η παιδεία που μας βοηθά να αντιληφθούμεν την ζημιάν που κάμνουμεν τζιαι τους δρόμους που πρέπει να ακολουθήσουμεν συνειδησιακά για να μεν αυτοκαταστραφούμεν.

Πάντως, καθαρά στο θέμαν των τεχνολογιών που εννά ριζοσπαστικοποιήσουν τη ζωήν μας, υπάρχουν θκιό-τρεις που, αφού ήδη εκοντέψαμεν στο πως έγινεν το σύμπαν που μιας αρχής, εν γίνεται αργά ή γλήορα να μεν κατακτήσουμεν. Απαριθμώ τες μπακαλίστικα τζιαι εν τάχει.

Η πρώτη εν η παραγωγή ενέργειας. Για την ώραν ακόμα μαχούμαστεν να ξεκολλήσουμεν που την βιομηχανικήν εποχήν, όπου εμάθαμεν να κρούζουμεν άνθρακαν για να καλύψουμεν τες ενεργειακές μας ανάγκες, μια μέθοδος που έφερεν τρομακτικήν πρόοδον αλλά παράλληλα επιβαρύνει απίστευτα τον πλανήτην ποικιλοτρόπως. Οι ανανεώσιμες πηγές εν μια καθαρή τζιαι αειφόρος επιλογή που επροχώρησεν καλά αλλά εν φτάνει. Η λύση κατ'εμέναν βρίσκεται στην "μίμησην" του ήλιου μας, δηλαδή στην πυρηνικήν σύντηξην. Εν θα αναλύσω το πως λειτουργεί αλλά αν την πετύχουμεν, θα έχουμεν ουσιαστικά άπλετην, καθαρήν ενέργειαν για πάντα.

Η δεύτερη εν η μετατροπή της ενέργειας σε ύλη. Ως τωρά κάμνουμεν το ανάποδον, δηλαδή μετατρέπουμεν την ύλην σε ενέργειαν π.χ. χώνευση τροφής, καύση υδρογονανθράκων. Αν όμως έχουμεν άπλετην ενέργειαν τζιαι μπορούμεν να την μετατρέψουμεν σε ύλην, τότε θα λυθούν πάρα πολλά προβλήματα του σύγχρονου αθρώπου, τόσον στες βασικές του ανάγκες όσον τζιαι στα βήματα προς τα αστέρια. Ήδη οι λεγόμενες "κβαντικές γεννήτριες" αποτελούν ανεπτυγμένες θεωρίες τζιαι υπάρχουν προσπάθειες εξέλιξης τους σε πραγματικές εφαρμογές. Φανταστείτε να μπορεί ένας άθρωπος να μετατραπεί σε ενέργειαν τζιαι μετά ξανά σε ύλην. Όσοι είδετε star trek τζιαι ξέρετε το "beam me up Scotty" μπορείτε να αντιληφθείτε τι επανάστασην θα επιφέρει. Ή το περίφημον "replicator" όπου παραγγέλεις τα πάντα, που μπριζόλαν μέχρι ουϊσκι, τζιαι το μηχάνημαν μετατρέπει ενέργειαν που τον πυρήναν σύντηξης του διαστημοπλοίου στην ύλην που επαράγγειλες. Ούτε σφαγμένες αγελάδες ούτε χωράφκια με σιτάριν, απλά ενέργεια τζιαι μετατροπέας. 

Η τρίτη εν η γενετική μηχανική. 5000 χρόνια μετά την εκδίωξην των πρωτόπλαστων που τον παράδεισον, τζιαι ακόμα οι γυναίκες πρέπει να υποστούν 9 μήνες επίπονης εγκυμοσύνης τζιαι την αγχωτικήν διαδικασίαν του φυσικού τοκετού. Πιστεύκω ότι η γενιά μας εννά προλάβει την ριζοσπαστικοποίησην της "διαιώνισης" του ανθρωπίνου είδους, όπου τα μωρά θα έρκουνται στον κόσμον χωρίς τούτην την πρωτόγονην τζιαι επισφαλήν διαδικασίαν. Θα γεννιούνται χωρίς τα γονίδια που προκαλούν καρκίνον, διαβήτην, καρδιακά νοσήματα τζιαι γενετικές ανωμαλίες, σωματικές τζιαι "ψυχικές". Τζιαι θα αναπτυχθεί το "ηθικόν υπόβαθρον" που να υποστηρίζει την διαδικασίαν για να μεν καταστεί η άρρωστη ευγονική των ναζιστών.

Η τέταρτη εν η ανάπτυξη "τεχνητής νοημοσύνης", δηλαδή μιας ανεξάρτητης οντότητας, συμμάχου του αθρώπου, που θα εξασφαλίσει την διάσωσην, την προσβασιμότηταν τζιαι τον διαρκήν εμπλουτισμόν της γνώσης. Έναν οικουμενικόν σύστημαν που θα επιτρέπει στες γενεές να μεταδίδουν την γνώσην χωρίς τες μακροχρόνιες τωρινές διαδικασίες. Σε συνδυασμόν με gadgets που θα υποβοηθούν το "κατέβασμαν" γνώσης μέσα στον ανεπτυγμένον εγκέφαλον των νέων. 

Ούλλα τούτα, τζιαι πολλά άλλα "παρελκόμενα", εννά οδηγήσουν στην ανάπτυξην ενός νέου είδους, πιο εξελιγμένου που τον homo sapiens. Βαφτίστε τον όπως θέλετε. Τούτος ο νέος άθρωπος, θα μαθαίνει για το "αναπόφευκτον" της εξουσίας τζιαι του κράτους τζιαι εννά γελά. 

Φυσικά ούλλες οι ανακαλύψεις που ανέφερα μπορεί να καταστούν εργαλεία αυτοκαταστροφής. Η ιστορία βρίθει παραδειγμάτων. Αλλά η στάση που τηρούμεν, μέσα που την εξέλιξην μας, εν καθαρά επιλογή μας. Τούτον εν πρόκειται να αλλάξει όντως. Τζιαι εγώ επιλέγω την αισιοδοξία. Όπως είπεν κάποιος σοφός, οι απαισιόδοξοι έχουν συνήθως δίκαιο, αλλά χωρίς τους αισιόδοξους, ακόμα θα ήμαστεν στες σπηλιές.

Ώσπου να επαληθευτώ, ή να διαψευστώ, stay cool and keep rocking!

Η αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας

Υπάρχουν θκιό φαινόμενα που μου προκαλούν "αντίδρασην" στην σημερινήν πολιτικήν κατάστασην, θκιό στάσεις που εν των άκρων, τζιαι όπως έχω πει επανειλημμένα, εν υπάρχει καμμιά λογική στα άκρα. 

Η μια λαλεί ότι τίποτε εν αξίζει, ότι εν ούλλα σκάρτα, ότι τίποτε εν εδιορθώθηκεν, αντίθετα ούλλα εν πιο άshημα παρά ποττέ. Η αστική δημοκρατία δηλαδή εν εβελτίωσεν τίποτε σε σχέσην με τες βασιλείες, τες αυτοκρατορίες τζιαι την φεουδαρχίαν του παρελθόντος, όπου ήταν αρκετόν να γεννηθείς με συγκεκριμένον όνομαν για να είσαι "άρχοντας" τζιαι να πατάς πάνω στους "κολλήγους".

Η άλλη λαλεί ότι τούτον που έχουμεν σήμερα, εν η υπέρτατη μορφή λειτουργίας της κοινωνίας, τζιαι το μόνον που μπορούμεν να κάμουμεν είναι να την "βελτιώνουμεν", εν υπάρχει κάτι καλλύττερον. Να ψηφίζουμεν δηλαδή "αντιπροσώπους" με "θητείες" οι οποίοι να αποφασίζουν για μας επειδή εν "αδύνατον" να συμμετέχουμεν εμείς άμεσα. 

Τζιαι οι θκιό στάσεις φυσικά, ως ακραίες τζιαι χωρίς λογικήν, απέχουν πολλά που την αλήθκειαν. Η σημερινή κατάσταση εν η καλλίττερη που έχουμεν πετύχει ως είδος, τζιαι η δυνατότητα ψήφου τζιαι εκλογής αντιπροσώπων εν πολλά πρόσφατη για να θεωρείται τόσον "δεδομένη" τζιαι τόσον "κατάπτυστη" που κάποιους. Υπάρχει επίσης ένας κάποιος έλεγχος, με τον καταμερισμόν των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, τύπος) που πάλε ουδέποτε υπήρξεν σε τέθκοιον βαθμόν στο παρελθόν. Εν αρκετόν να παρατηρήσεις τα άλματα του αθρώπου τα τελευταία 200-300 χρόνια για να παραδεχτείς ότι η ψήφος που μόνη της απελευθέρωσεν τεράστιες δυνάμεις προόδου.

Που την άλλην, όταν πετάσσεις στα σκουπίθκια τα μισά τρόφιμα που παράγεις, την ώραν που τόσος κόσμος πεθανίσκει της πείνας, τζιαι όταν οι "αιρετοί" αντιπροσώποι σάζουν τα κοπελλούθκια τους ως διαδόχους, σαν νέοι αριστοκράτες, όταν παρατηρείς ολόκληρες στρατιές "πολιτικών καριέρας", εν εξίσου καταφανές ότι η παρούσα κατάσταση απέχει παρασάγγας που το ιδανικόν, τζιαι μάλιστα θεμελιωδώς. Η δε θεμελιώδης "πόμπα", που εν αφήνει τον άθρωπον να εν πραγματικά ελεύθερος, εν η εξουσία τζιαι το κράτος. Είτε βασιλεία, είτε αυτοκρατορία, είτε φέουδον, είτε "αστική δημοκρατία".

Νομίζω ο συνονόματος ο Μπακούνιν λαλεί τα πολλά καλά για το θέμαν, στο εξής απόσπασμαν της "Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας" του:

"Η συμμετοχή στην κυβέρνηση ως πηγή διαφθοράς: πολλές φορές έχει αποδειχθεί ως γενική αλήθεια ότι αρκεί για τον καθένα, ακόμη και για τον πιο φιλελεύθερο και δημοφιλή άνθρωπο, να γίνει μέρος μιας κυβερνητικής μηχανής και να υποστεί πλήρη αλλαγή στις απόψεις και στις στάσεις του. Αν το πρόσωπο αυτό δεν αναζωογονηθεί από επαφές με τη ζωή του λαού, αν δεν αναγκαστεί να δράσει ανοικτά κάτω από συνθήκες πλήρους δημοσιότητας, αν δεν έχει υπαχθεί σε ένα σωτήριο και αδιάκοπο καθεστώς λαϊκού ελέγχου και κριτικής, που να του θυμίζει σταθερά ότι δεν είναι ο αφέντης, ούτε καν ο φύλακας των μαζών, αλλά μόνον ο πληρεξούσιος ή ο ελεγμένος υπάλληλος τους, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανακληθεί - αν δεν βρεθεί κάτω από τις συνθήκες αυτές, διατρέχει τον κίνδυνο να χαλάσει κυριολεκτικά, καθώς θα ασχολείται μόνο με αριστοκράτες σαν αυτόν, και επίσης τον κίνδυνο να γίνει επηρμένος και κούφιος τρελός, φουσκωμένος από το αίσθημα της γελοίας σπουδαιότητας του."

Παραδεχτείτε το: πόσους που τους σύγχρονους "αντιπροσώπους" μας έshετε παρατηρήσει, που να μεν χαρακτηρίζουνται που ακριβώς τούτα τα στοιχεία που περιγράφει ο Μάϊκ πιο πάνω; Όσον "αθώα" τζιαι "αγνά" να ξεκινούν κάποιοι που λόου τους.

Εξίσου ωραία για την "φύσην" της εξουσίας, λαλεί τα τζιαι το εξής τραγούδιν του Τσακνή:

Εξουσία - Διονύσης Τσακνής

Οπότε, ναι υπάρχει μια καλλύτερη κατάσταση που τη σημερινήν, η οποία καλώς ή κακώς έννεν αρκετόν να "βελτιωθεί", αφού εν εκ θεμελίου "άρρωστη". Πρέπει να ανατραπεί παντελώς. Τζιαι η "διάδοχος" κατάσταση πρέπει να είναι μια χωρίς εξουσία, χωρίς αφεντάδες, είτε εκλελεγμένους είτε κληρονομικούς. Χωρίς εξουσίαν, χωρίς κράτος, χωρίς "πολιτικούς καριέρας", χωρίς την συνεπαγόμενην, αναπόφευκτην φθοράν.

Δύσκολον; Φυσικά. Αλλά ώσπου δεν την επιτυγχάνουμεν, ουδέποτε θα είμαστεν πραγματικά ελεύθεροι.

Ώσπου να ελευθερωθούμεν, stay cool and keep rocking!

Διαφθορά: αιτίες τζιαι λύσεις

Αν έshιει έναν καλόν η προεδρία Αναστασιάδη, τα πρώτα θκιό χρόνια της δηλαδή γιατί όπως πάει παίζει να μεν κλείσει πενταετίαν, είναι ότι έshιει action ρε αδερφέ, ανατροπές, ανακαλύψεις νέων τροφίμων (της ταshιηνόπιττας λόγω χάρην) κλπ. Είχαμεν αρχές-αρχές της το σπάσιμον άλλου ενός στερεοτύπου για τες κυπριακές μάζες, τζιείνου που ελάλεν ότι οι τράπεζες εν σιγουράκια τζιαι οι καταθέσεις "ιερές" (που αθρώπους που θεωρούν οτιδήποτε "ιερόν" νάμπου περιμένεις;) τζιαι τωρά έχουμεν την συνειδητοποίησην ότι "εφάν μας οι δικηγόροι". Για ούλλα τωρά φταίουν οι δικηγόροι τζιαι οι διάφορες εκφάνσεις τους (εισαγγελείς, δικαστές, ερευνητές, προέδροι, βολευτές κλπ κλπ.). Εξυπνήσαμεν τζιαι εσυνειδητοποιήσαμεν ότι έχουμεν παντού χωμένους δικηγόρους να ορίζουν τη ζωήν μας. Πάντως εγώ αθθυμούμαι ότι που τον τζιαιρόν που εσπούδαζα, εν ενοείτουν φοιτητής νομικής που να μεν νεκατώνεται στες "παρατάξεις". Ήταν αυτονόητον ρε παιδί μου. Δικηγόρος ίσον εν δυνάμει πολιτικός. Προς τι λοιπόν η "έκπληξη"; Τωρά το επήραμεν είδησην;

Έshιει επίσης χάζιν να θωρείς κόσμον τζιαι κοσμάκην, που τα "ψηλά" στα "χαμηλά, να shιήζει το μαγιώ του για το "απόστημαν", την "δυσωδίαν", το "βόθρον" κλπ. του "πολιτικού μας συστήματος", τζιαι την "απαξίωσην των θεσμών". Να μεν πιστεύκει το εύρος τζιαι το βάθος της "διαφθοράς". Τζιαι να διερωτάται "πως εφτάσαμεν ως δαμέ"; Ξεχάννουμεν φυσικά ούλλοι μας ότι οι πολιτικοί μας, οι δικαστές μας, οι βουλευτές μας, οι δημάρχοι μας, έννεν εξωγήινοι, εν κάποιοι που εμάς. Τζιαι η συμπεριφορά τους έshιει άμεσην σχέσην με τη δική μας, η διαφθορά τους εν τζιαι δική μας.

Ο φίλος ο Άνεφ, νιώθοντας δικαιωμένος για τες διαχρονικές του πολιτικές θέσεις, έshιει φυσικά την απάντηση για το σταθερόν τζιαι σίουρον αίτιον της διαφθοράς: εν ο καπιταλισμός (ηλίθιε) τζιαι οι θιασώτες του, η "δεξιά" δηλαδή. Είναι όντως τούτη η απάντηση; Αν είναι τόσον ξεκάθαρη τζιαι προφανής γιατί εν τόσον δύσκολον να ανατραπεί το παρόν "σύστημαν"; Επίσης, στες προσπάθειες που εγίναν ήδη για ανατροπήν του, η "διαφθορά" εν απούσα; Τζιαι αφορά πάντα "καπιταλιστές"; Μεν απαντήσετε.

Ο άθρωπος στα πρώτα στάδια εξέλιξης του ως κυρίαρχος της τροφικής αλυσίδας του πλανήτη, ήταν οργανωμένος σε μικρές ομάδες (bands), χωρίς ουσιαστικά "ηγέτες". Οι πρώτοι τέθκιοι εμφανιστήκαν σε μιαν ήπιαν μορφήν (του στυλ "πρώτος μεταξύ ίσων") όταν οι ομάδες των αθρώπων εμεγαλώσαν για να αποτελέσουν "φυλές" (tribes). Το επόμενον στάδιον ήταν τα λεγόμενα "βασίλεια", όπου υπήρχεν ο "φύλαρχος", ο οποίος εν εδούλευκεν ο ίδιος για τα προς το ζειν (εσυντηρούσεν τον ο "λαός") τζιαι η θέση του ήταν "κληρονομική" (άμα επεθάνισκεν αναλαμβάναν οι "διαδόχοι" του). Το στάδιον στο οποίον είμαστεν τωρά ονομάζεται "κράτος". Στο κράτος υποτίθεται για να λειτουργήσεις χρειάζεσαι αφενός "ηγεσίαν" τζιαι αφετέρου "γραφειοκρατίαν". Τούτον καθορίζει το ο πληθυσμός, διότι όσον μεγαλώνει, μεγαλώνουν οι ανάγκες, τζιαι είναι ουσιαστικά αδύνατον (τουλάχιστον ως σήμερα) να συνάεται ολόκληρος ο πληθυσμός για κάθε καθημερινήν απόφασην που πρέπει να ληφθεί, άσε που για πολλές αποφάσεις την απαραίτητην "γνώσην τζιαι εμπειρίαν" διαθέτουν την οι λεγόμενοι "εμπειρογνώμονες" (π.χ. μηχανικοί, γιατροί, επιστήμονες γενικά). Στα "κράτη", τα οποία υπάρχουν με την μια μορφήν ή την άλλην τέσσερις shιηλιάες χρόνια ήδη, η διαφθορά εν διαχρονική τζιαι ουσιαστικά νομοτελειακή. Τούτον επαρατηρήθηκεν σε ούλλα τα "συστήματα" που εδοκιμαστήκαν (μοναρχία/ δουλεία, δημοκρατία, καπιταλισμός, σοσιαλισμός), αργά ή γλήορα οι μηχανισμοί, οι "ηγέτες" τζιαι οι "γραφειοκράτες" που αναλαμβάναν εδείχναν σημάθκια "αλλοτρίωσης". Εν σοφόν άλλωστε το "το χρήμα πολλοί εμίσησαν, την "δόξα ουδείς" (η δόξα εξάλλου εν αλληλένδετη με κάποιας μορφής "εξουσίαν").

Άρα, ήδη διαβλέπει κάποιος την γενεσιουργόν αιτίαν τζιαι της διαφθοράς, η οποία αν δεν κάμνω λάθος, εν εντοπίζεται στη μελέτην των ομάδων τζιαι των φυλών αλλά αρκέφκει μέσα στα "βασίλεια" τζιαι τα "κράτη", όπου δηλαδή καθίσταται "αναγκαία" η "εξουσία" τζιαι η "γραφειοκρατία". Ο άθρωπος εν γενιέται "καλός ή κακός", παρόλον που ενδεχομένως ο καθένας να κουβαλά "γενετικά αϊπια", ο άθρωπος κυρίως διαμορφώνεται που τες συνθήκες που θα συναντήσει. Άρα η διαφθορά έννεν "γενετικής φύσεως", εν "περιβαλλοντικής". Όσον είναι ανάγκη του αθρώπου να έshιει "ηγέτες" τζιαι "γραφειοκράτες" να παίρνουν σημαντικές αποφάσεις για λλόου του τζιαι να έχουν στα shιέρκα τους την δύναμην της εξουσίας, τζιαμέ θα βρίσκει τζιαι την διαφθοράν. Εν αναπόφευκτον.

Τι κάμνουμεν τότε; Θεωρίες πολλές. Οι βέροι καπιταλιστές, οι επονομαζόμενοι τζιαι ως "αναρχοκαπιταλιστές", διατείνονται ότι πρέπει να καταλυθεί το κράτος ή να περιοριστεί σε έναν ελάχιστον ρόλον "επιτηρητή της τάξης". Ισχυρίζονται ότι ο "ατόφιος καπιταλισμός" εν υπήρξεν ποττέ διότι τα κράτη εστρεβλώνναν τον. Οι κομμουνιστές/ μαρξιστές ουσιαστικά συμφωνούν στην τελικήν κατάλυσην του κράτους, αφού πρώτα φυσικά περάσουμεν που το στάδιον του "υπερκράτους" το οποίον αφού πετύχει την αταξικήν κοινωνίαν θα αυτοδιαλυθεί. Οι κομμουνιστές/ μαρξιστές επίσης διατείνονται ότι ουδέποτε υπήρξεν ατόφιος "σοσιαλισμός" διότι (you guessed it) εστρεβλώσαν τον οι "γραφειοκράτες" τζιαι οι "ρεφορμιστές". Οι αναρχικοί τέλος, εν θιασώτες της κατάλυσης του κράτους χωρίς το ενδιάμεσον στάδιον του "υπερκράτους", το οποίον διαβλέπουν ως απειλή για την επίτευξην της αταξικής κοινωνίας. 

Που καταλήγουμεν; Για να περάσεις κατευθείαν σε μιαν αταξικήν κοινωνίαν τζιαι στην αναρχίαν (που μάλλον οι παραπάνω αθρώποι σήμερα αντιλαμβάνονται ως κάτι το κακόν) πρέπει να καταστούν οι "ηγέτες" τζιαι οι "γραφειοκράτες" περιττοί. Για να καταστούν περιττοί, θα πρέπει ο άθρωπος, παρά το μέγεθος του πληθυσμού του, να μπορεί κάπως να συμμετάσχει άμεσα στες καθημερινές αποφάσεις που τον αφορούν, με τρόπον που να μεν εκκολάπτονται νέες εστίες "διαφθοράς". Τωρά αν τούτον μπορεί να προσεγγιστεί καλλίττερα μέσα που την οπτικήν της "κολλεκτίβας" (ελευθεριακοί σοσιαλιστές) ή την οπτικήν του ατόμου (αναρχοκαπιταλιστές) εγώ προσωπικά εν έχω κατασταλάξει. Αλλά αν θα λλιάνει κάποτε η διαφθορά σε βαθμόν που να μεν μας ενοχλεί (εν βλέπω εφικτήν κατάστασην μηδενικής διαφθοράς), πρέπει να επιλέξουμεν την αναρχίαν. 

Ώσπου να την επιλέξουμεν, τζιαι να την πετύχουμεν, stay cool and keep rocking!

Νόμοι/ κανόνες, λογοκρισία τζιαι ελευθερία

Πολλές έννοιες άρα τζιαι θέματα συνάμενα στη σημερινήν ανάρτηση. Τζιαι φυσικά εν ελπίζω να εξαντλήσω το περιεχόμενον, αφού μπορείς να γράψεις τόμους επί τόμων για τόσον ευρείες έννοιες. Αφορμή κάποιες συζητήσεις που επαρακολούθησα στο facebook αλλά τζιαι μια ταινία που είδα εψές με τίτλον "The People vs. Larry Flynt". Για όσους εν λέει τίποτε το συγκεκριμένον όνομαν, πρόκειται για τον ιδρυτήν τζιαι ιδιοκτήτην του περιοδικού "Hustler". Για όσους επίσης εν είδαν την ταινίαν συστήνω την ανεπιφύλακτα, πραγματικά αξίζει να την δείτε, ως μεστή που πολιτικά μηνύματα τζιαι φιλοσοφικές θεωρήσεις για το σεξ, την ελευθερίαν του λόγου, την σάτυραν τζιαι την νομικήν αντιμετώπισην κοινωνικών φαινομένων όπως η πορνογραφία. Βάλλω μιαν που τες πιο σημαντικές της σκηνές πιο κάτω για μιαν γεύσην. Ο δικηγόρος του Larry Flynt εξηγεί στο Ανώτατον Δικαστήριον των Η.Π.Α. γιατί η ελευθερία του λόγου, ειδικά στα δημόσια φόρα, όπως οι εφημερίδες τζιαι τα περιοδικά, δεν πρέπει να περιορίζεται που αβάσιμες αγωγές λιβέλλου, οι οποίες εδράζονται στην "συναισθηματικήν ζημίαν" που προκαλούν σχόλια τζιαι σάτυρες, γιατί έτσι ουσιαστικά θα απαγορεύεται η έκφραση "μη δημοφιλών απόψεων",  οι οποίες αποτελούν στοιχείον υγείας σε μιαν πραγματικά δημοκρατικήν κοινωνίαν.

Το εν λόγω απόσπασμαν θεωρώ ότι απάντησεν τζιαι στους ενδοιασμούς που εξέφρασα στην ανάρτηση για το Charlie Hebdo . Μπορείς να απαντήσεις στην κριτικήν που δέχεσαι, όσον δριμεία τζιαι να είναι, δικαιούσαι να μεν γουστάρεις, αφού εν εναντίον στες προτιμήσεις σου, μπορείς ακόμα τζιαι να νιώσεις θυμόν, στεναχώριαν, απογοήτευσην για το τι διατυπώνεται με τον έναν ή τον άλλον τρόπον, αλλά την ημέραν που έμμεσα ή άμεσα ευνοήσεις την καταπίεσην της κριτικής άποψης τζιαι της σάτυρας, ουσιαστικά εκφασίζεσαι. Τούτον λαλώ το τζιαι στον εαυτόν μου πρώτιστα.

Στο θέμαν των νόμων/ κανονισμών τωρά. Έχω αναφέρει ξανά ότι σταδιακά, τζιαι παρά την ελλιπή μου γνώση, ευνοώ την υιοθέτησην, σε παγκόσμιαν κλίμακαν, ενός "αναρχικού συστήματος", προς αντικατάστασην του τι έχουμεν σήμερα, το οποίον σε γενικές γραμμές, μπορώ να αντιληφθώ ως μπασταρδεμένον καπιταλισμόν, ο οποίος ονομάζεται τζιαι κορπορατισμός. Τζιαι φυσικά, όπως πάλε έχω πει, αναρχία ΔΕΝ σημαίνει απουσία νόμων. Σημαίνει απουσία "αρχής" (μαστόρων, αφεντικών, αρχόντων, αρχηγών, ηγετών, κυβερνήσεων κλπ. κλπ.). Το μεγάλο μου ερώτημαν είναι αν η αναρχία προσεγγίζεται πιο εύκολα μέσα που την καθαρά ατομικήν οπτικήν (η οποία μπορεί να "ταπελλωθεί" ως "libertarian anarchism" ή τζιαι "anarcho-capitalism") ή την οπτικήν της "κολλεκτίβας" ή "συλλογικότητας" (η οποία είναι η "αριστερή θεώρηση" της αναρχίας τζια μάλιστα διατείνεται ότι εν η μόνη γνήσια έκφραση, αφού ο καπιταλισμός εμπεριέχει την ιεραρχίαν ως αναγκαίον του συστατικόν).

Οι συζητήσεις που επαρακολούθησα στο διαδίκτυον αφορούσαν στο θέμαν της αποποινικοποίησης της χρήσης ναρκωτικών ουσιών. Η αντίδραση σε οποιονδήποτε σχόλιον υπονοούσεν ότι η "καταπίεση" των επιθυμιών των χρηστών μέσω τιμωρητικών νομοθεσιών ουσιαστικά φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα παρά αν η διακίνηση τζιαι χρήση ήταν ελεύθερη, αντιμετωπίζεται ως λλίον πολλά "εγκληματική" τζιαι "τουλάχιστον ανεύθυνη". Τζιαι όμως, με το ίδιον σκεπτικόν, πολλές ουσίες που καταναλώνονται "νόμιμα" τζιαι χωρίς περιορισμούς (π.χ. η ζάχαρη, το αλάτιν τζιαι το λίπος) θα έπρεπεν να "ποινικοποιηθούν" ως προς τη χρήσην τους, αφού επιφέρουν τεράστιον αριθμόν θυμάτων παγκοσμίως. Εν αρκετά ενδιαφέρον στο τέλος της ημέρας να ξεκαθαρίσει το πως τζιαι με ποια κριτήρια έρκεται η οποιαδήποτε "εξουσία" (τοπική, εθνική, παγκόσμια) τζιαι θκιαλέει τι θα "περιορίσει" τζιαι τι θα "απελευθερώσει". Ο φίλος ο Άνεφ εννά μου πει ότι η "κυρίαρχη τάξη" επιβάλλει το "νομικόν καθεστώς" που της συμφέρει για "μεγιστοποίησην του κέρδους", ρίχνοντας ψίχουλα στους πολλούς όσον για να επιβιώνουν. Είναι τζιαι τούτον μια σοβαρή πιθανότητα. Αλλά που την άλλην, πως μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι έshιεις "ελεύθερην αγοράν", όταν εν γεμάτη με τόσους "νόμους/ κανόνες" τζιαι "περιορισμούς"; Καπιταλισμός εν σημαίνει "ελεύθερη αγορά"; Πούντην ελεύθερην αγοράν όταν εν μπορώ να "συναλλακτώ" με όποιον θέλω, για ότι θέλω τζιαι όσον θέλω;

Που την άλλην, πως θα "συμβιώσεις" με τόσους άλλους αθρώπους, αν δεν τεθούν "όρια"; Τζιαι αν δεν θέλεις "μαστόρους", ποιος τζιαι πως θα θέσει τα όρια; Εννά μπουν μόνα τους; Με "trial and error" τζιαι "collateral damage";

Όπως είπα τζιαι αρχικά, εν τεράστια τα θέματα που θέτω. Εν εξόχως ενδιαφέροντα όμως, οπότε δαμέ είμαστεν να τα θέτουμεν τζιαι να τα συζητούμεν.

Ώσπου να εύρουμεν κάποιες καλές απαντήσεις, stay cool and keep rocking!