Η οντότητα "Ιησούς Χριστός" τζ̆αι η (μη) ιστορικότητα της

Κοντεύκω τούτες τες μέρες στο τέλος του βιβλίου με τίτλον "Περί της ιστορικότητας του Ιησού" (On the Historicity of Jesus: Why We Might Have Reason for Doubt) του Richard Carrier, τζ̆αι θεωρώ σκόπιμον να μεταφέρω δαμέ κάποια βασικά σημεία που θίγουνται τζ̆αι αναλύουνται. Να διευκρινήσω ότι ως σχετικά πρόσφατα η προσωπική μου άποψη ήταν λλίον πολλά ευθυγραμμισμένη με την τρέχουσαν στάθμην γνώσης του πεδίου (ιστορία), ότι δηλαδή πρέπει να υπήρξεν ένας κάποιος Ιησούς Χριστός γυρόν που τον οποίον εκτίστηκεν τζ̆αι εγιγαντώθηκεν η χριστιανική θρησκεία. Τα ξεκάθαρα μυθικά στοιχεία τούτης της οντότητας έχω τα απορρίψει που τζ̆αιρόν που ιστορικής άποψης, ενώ τζ̆αι η τρέχουσα στάθμη συμφωνεί σε τούτον, ανάγοντας τα καθαρά στο επίπεδον της προσωπικής πίστης, αφού ούτε υπάρχουν ούτε μπορούν να υπάρξουν επαρκή επιστημονικά τεκμήρια για τούτου του είδους "συμβάντα" (άσπιλες συλλήψεις, φάτνες με μάγους τζ̆αι αστέρκα, θαύματα διαφόρων ειδών, αναστάσεις, αναλήψεις στα ουράνια κλπ.). Μετά την ολοκλήρωσην της ακρόασης του συγκεκριμένου βιβλίου, η προσωπική μου άποψη είναι πλέον ότι τέθκοιον πλάσμαν εν υπήρξεν ποττέ ιστορικά, αλλά πρόκειται για καθαρά μυθικήν φιγούραν η οποία στην συνέχειαν, συνειδητά τζ̆αι με συστηματικήν προπαγάνδαν αιώνων, ιστορικοποιήθηκεν. Δυστυχώς, τζ̆αι ενώ είμαστεν στο 2026, με τόσην εξέλιξην γυρόν μας σε ούλλα τα επιστημονικά πεδία, συμπεριλαμβανομένης της ιστορίας, η πεποίθηση ότι υπήρξεν έναν κάποιος ιστορικός Ιησούς Χριστός εν τόσον θεμελιωμένη που αντί να τίθεται θέμαν απόδειξης της ιστορικότητας, να τίθεται θέμαν απόδειξης της ΜΗ ιστορικότητας. Κάτι που επιστημονικά εν πλήρως απαράδεκτον. Ειδικά αφού μιλούμεν για έναν υπερφυσικόν, εν τέλει, ον, πόθεν ως τα πόθεν απαλλάσσεται ο θιασώτης της ιστορικής του ύπαρξης που το βάσανον να δώσει όσα τεκμήρια απαιτεί η σύγχρονη επιστήμη της ιστορίας για να αποδείξει την θέσην του;

Το βιβλίον εν εξαιρετικά αναλυτικόν, σε βαθμόν που οι λεπτομέρειες του εκαταντούσαν κουραστικές, αλλά που την άλλην ανέπτυσσεν τες θέσεις του με τόσην τεκμηρίωσην που θεωρώ ότι μόνον ένας βαθκιά προκατειλημμένος πολέμιος εν θα κλονιστεί έστω τζ̆αι μερικώς που την ενδεχόμενην σιουρκάν του περί της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού. Εγώ εννά παραθέσω κάποια βασικά σημεία πάνω στα οποία κτίζεται η κατάρριψη της ιστορικότητας τζ̆αι η απόδειξη ότι πρόκειται περί ενός παραμυθκιού που στην συνέχειαν έγινεν προσπάθεια να πλασαριστεί ως ιστορία.

- Ο συγγραφέας εν άθεος. Πρέπει να επισημάνουμεν ότι για έναν άθεον εν παίζει κανέναν ουσιαστικόν ρόλον όσον αφορά το σύστημαν πίστης του, το αν πληρεί ή οϊ τα κριτήρια ιστορικότητας ο Ιησούς Χριστός. Είτε τα πληρεί είτε οϊ, το ίδιον μας κάμνει, αφού το πολλύν να του αποδώσουμεν τα στοιχεία ενός αρχηγού/ επίκεντρου μιας γήινης θρησκείας. Για τους χριστιανούς όμως, τζ̆αι το δικόν τους σύστημαν πίστης, τυχόν ιστορική απόδειξη ότι ο ΙΧ εν απλά έναν ωραίον παραμυθάκιν, ούτε καν πρωτότυπον, ενδέχεται να προκαλέσει σοβαρούς κλυδωνισμούς πανταχόθεν.

- Ο συγγραφέας εν ιστορικός τζ̆αι φιλόσοφος, με εξειδίκευσην στην αρχαίαν ιστορίαν. Οι δε δημοσιεύσεις του τζ̆αι τα βιβλία του απολαμβάνουν αναγνώρισης ως προς την εγκυρότηταν της χρήσης της επιστημονικής μεθόδου. Έννεν απλά ένας φανατικός που κάμνει προπαγάνδαν, εν ένας ειδικός που αμφισβητεί συχνά τζ̆αι τες δικές του θέσεις, αν θεωρεί ότι εν εδράζονται σε επαρκή τεκμήρια.

- Μέχρι κάποιον σημείον ο συγγραφέας εσυμμερίζετουν το σημερινόν consensus ότι η οντότητα "Ιησούς Χριστός" επληρούσεν κάποια ελάχιστα στοιχεία ιστορικότητας, όπως τούτα ορίζουνται που την επιστήμην της ιστορίας. Ήταν με ενθάρρυνσην κάποιων αναγνωστών τζ̆αι συζητητών στο μπλογκ που εδιατηρούσεν, που αποφάσισεν να διερευνήσει πιο αναλυτικά το θέμαν, ειδικά παρατηρώντας ότι πολλές τοποθετήσεις των λεγόμενων μυθικιστών ήταν αρκετά έγκυρες, ενώ οι αντίστοιχες απαντήσεις των υποστηρικτών της ιστορικότητας ήταν είτε ανεδαφικές, είτε εδείχναν ύποπτην επιείκιαν ως προς την θεώρησην τους, όταν τούτη αφορούσεν τον Ιησού Χριστόν.

- Όταν μιλούμεν για ιστορικότηταν, εν εννοούμεν ότι κάποιον πρόσωπον μπορεί να υπήρξεν (δυνατότητα) αλλά το πόσον πιθανόν είναι να υπήρξεν (πιθανότητα). Η μεθοδολογία της ιστορικής έρευνας παρέχει εργαλεία που προσδιορίζουν με μεγάλην ακρίβειαν τούτην την πιθανότηταν. Αν φτάσει σε κάποιον επίπεδον, τότε το υπό μελέτην πρόσωπον πληρεί τα κριτήρια ιστορικότητας. Αν παραμείνει χαμηλή, τότε το εν λόγω πρόσωπον υπάγεται στην κατηγορίαν του μύθου.

- Πολλοί ειδικοί αλλά τζ̆αι μεγάλο μέρος του κοινού μπερδεύκει την απόδειξην της ιστορικότητας του Ιησού Χριστού με την απόδειξην της ιστορικότητας των χριστιανών. Έτερον εκάτερον όμως. Πλήθος θρησκειών αναπτυχθήκαν γυρόν που αποδεδειγμένα μυθικά πρόσωπα. Η ύπαρξη πιστών επ'ουδενί εν πιστοποιεί την ύπαρξην κάποιου ιστορικού προσώπου ως αρχηγού/ επίκεντρου της. Ο συγγραφέας μάλιστα αναφέρει ορισμένες θρησκείες, οι οποίες επιζούν ως τες μέρες μας, οι οποίες εθεοποιήσαν μεν υπαρκτά πρόσωπα (κάποιες φορές χωρίς τα ίδια να το επιδιώξουν) αλλά στην συνέχειαν εχτίσαν πλήρως ανυπόστατους μύθους γυρόν τους. Τούτον το τελευταίον ενισχύει βέβαια την πιθανότηταν της ιστορικότητας του ΙΧ.

- Το όνομαν "Ιησούς-Χριστός" αποτελεί έναν πολλά αναμενόμενον όνομαν "εκλεκτού". Το Ιησούς εν άλλη μια έκδοση του Ιώσουα, που με την σειράν του εν μια εκδοχή του ονόματος Γιάχουε, δηλαδή Ιεχωβάς. Η δε λέξη Χριστός εν η ελληνική μετάφραση της λέξης Μεσσίας, που προέρχεται που τες γραφές της εβραϊκής θρησκείας. 

- Στην εποχήν που υποτίθεται έζησεν τζ̆αι έδρασεν ο ΙΧ (για να μεν το γράφω κάθε λλίον φουλ), υπήρξαν πλήθος μεσσιανικών μορφών, τόσον εντός της εβραϊκης θρησκείας όσον τζ̆αι σε έναν σωρόν άλλες θρησκεἰες. Η επιθυμία για την έλευσην μιας θείας μορφής που εννά απάλλασσεν τους Εβραίους που την Ρωμαϊκήν επικυριαρχίαν ήταν φυσικόν να παράγει συνέχεια τέθκοιες μορφές, οι οποίες εδανειστήκαν στοιχεία τζ̆αι που άλλους, ανάμεσα στους οποίους ήταν τζ̆αι οι ίδιοι οι Ρωμαίοι. Ήταν στατιστικά αναμενόμενον ότι μια που τούτες εννά επιζούσεν τζ̆αι εννά επεκτείνετουν σε βάθος χρόνου.

- Στην συγκεκριμένην εποχήν εζήσαν τζ̆αι εδράσαν πολλοί τζ̆αι σημαντικοί μη χριστιανοί ιστορικοί που συνιστούν "σύγχρονες, αντικειμενικές, εξωτερικές πηγές". Μόνο στο έργον θκυό ουσιαστικά γίνεται αναφορά στους χριστιανούς, σε κανέναν του ίδιου του ΙΧ. Μάλιστα οι σχετικές αναφορές μοιάζουν παραποιημένες που μεταγενέστερες, "βολικές" επεμβάσεις.

- Εν υπάρχει καθόλου υλικόν αρχαιολογικής μορφής που να μπορεί να στηρίξει την ιστορικότηταν του ΙΧ. Ορισμένα "τεκμήρια" που επαρατεθήκαν κατά τζ̆αιρούς, αποδειχτήκαν απάτες. Έχουμεν τέθκοια δεδομένα για πλήθος προσώπων προγενέστερων τούτης της τεράστιας, υποτίθεται, μορφής τζ̆αι εν μια που τες παραδοξότητες που απολύτως τίποτε εν υπάρχει που να τεκμηριώνει με τούτον τον τρόπον την ιστορικότηταν του.

- Η κύρια πηγή στην οποίαν βασίζεται το αφήγημαν της ιστορικότητας του ΙΧ εν οι επιστολές του Αποστόλου Παύλου, οι οποίες εγραφτήκαν δεκαετίες μετά τον θάνατον του. Στες επιστολές ο Παύλος εν κάμνει σχεδόν καθόλου αναφοράν στον ίδιον τον ΙΧ όσον αφορά την ζωήν του, την δράσην του τζ̆αι γενικώς το τι του εσυνέβην. Αντίθετα, ο ΙΧ που περιγράφει ο Παύλος μοιάζει να έρκεται μέσα που αποκαλύψεις, δηλαδή εμφανίζετουν μόνον στον Παύλον τζ̆αι εμιλούσεν του, τζ̆αι μέσα που αναφορές στες γραφές της Εβραϊκής θρησκείας. Οι δε μόνοι μαθητές που αναφέρει ότι εγνώρισεν εν ο Κάφας (Πέτρος) τζ̆αι ο "αδερφός του ΙΧ, Ιάκωβος". Καμμιά αναφορά, ούτε στους υπόλοιπους μαθητές, ούτε στην οικογένειαν του ΙΧ. Κάτι εξίσου παράξενον, για έναν άθρωπον που ήθελεν να ενθαρρύνει την ένταξην πιστών στην θρησκείαν του.

- Το ότι ο Παύλος αναφέρετουν σε έναν αποκαλυπτικόν, κατά τας γραφάς ΙΧ τζ̆αι οϊ σε έναν χειροπιαστόν που έζησεν ανάμεσα στους αθρώπους, ενισχύεται τζ̆αι που το γεγονός ότι οι πρώτες χριστιανικές εκκλησίες ετηρούσαν τούτην την στάσην, δηλαδή μιας αποκρυφιστικής θρησκείας που ελάτρευεν μιαν θεϊκήν μορφήν η οποία αποκαλύπτετουν μόνον σε τζ̆είνους τζ̆αι σε κάνέναν άλλον, κάτι που έρκεται σε πλήρην αντιπαράθεσην με τους ισχυρισμούς των ευαγγελίων ότι ο ΙΧ έζησεν, εδίδαξεν, έκαμεν θαύματα κλπ., ανάμεσα σε μάζες αθρώπων. Οι δε πρώτες εκκλησίες ήταν ξεκάθαρα αιρέσεις της εβραϊκής θρησκείας τζ̆αι οϊ έναν νέον σύστημαν πίστης. Σταδιακά, για διάφορους λόγους, επικράτησεν η αντίληψη ότι η ιστορικοποίηση του ΙΧ εξυπηρετούσεν παραπάνω την βιωσιμότηταν της θρησκείας παρά η καταφυγή σε έναν αποκαλυπτικόν, κατά τας γραφάς ΙΧ. Ως εκ τούτου, πολλά στοιχεία που μπορεί να υπήρξαν που τούτες τες πρώτες εκκλησίες αφανιστήκαν που τους μετέπειτα θιασώτες της "ορθοδοξίας" ως "αιρέσεις".

- Υπάρχει πλήθος ευαγγελίων, τα οποία εν ούλλα μεταγενέστερα των επιστολών του Παύλου. Που τούτα, η "ορθόδοξη" χριστιανική πίστη, που εκαθιερώθηκεν αιώνες μετά τα δήθεν συμβάντα του πρώτου αιώνα μ.Χ., εκανονικοποίησεν τα τέσσερα: το κατά Μάρκον, Ματθαίον, Λουκάν τζ̆αι Ιωάννην. Τα τρία τελευταία βασίζουνται τζ̆αι εξελίσσουν το κατά Μάρκον, οπότε πρόκειται ουσιαστικά για έναν ευαγγέλιον στο οποίον εγίνουνταν συνέχεια προσθαφαιρέσεις, αναλόγως με το τι εβόλευκεν το αφήγημαν των αρχηγών της πίστης σε κάθε περίοδον. Το κατά Μάρκον εγράφτηκεν δεκαετίες μετά τον θάνατον του Παύλου τζ̆αι τα υπόλοιπα δεκαετίες μετά που το κατά Μάρκον. Σήμερα η στάθμη ιστορικής γνώσης απορρίπτει τα συγκεκριμένα κείμενα ως επαρκείς πηγές ιστορικοποίησης του ΙΧ, αφού εν ξεκάθαρον ότι εν διαρκώς εντεινόμενες προσπάθειες μεταφοράς του ΙΧ όπως παρουσιάζεται στον Παύλον, σε μιαν ιστορικήν μορφήν. Εν γεμάτα με ανακρίβειες, αντιφάσεις τζ̆αι παράλογες αφηγήσεις που συχνά αλληλοαναιρούνται τζ̆αι δείχνουν τακτικές μεταγενέστερες επεμβάσεις.

- Προσωπικά θεωρώ ότι μέρος της δυσκολίας αμφισβήτησης της ιστορικότητας του ΙΧ που την κοινότηταν των ειδικών εν το ευρύτερον περιβάλλον στο οποίον λειτουργούν. Σε έναν πλανήτην όπου πάνω που 4 δις αθρώπων πιστεύκουν στον αβρααμικόν θεόν ωσάν να εν πραγματικός, τζ̆αι πάνω που θκυό δις εν πεπεισμένοι ότι ο γιος του, ο ΙΧ ήρτεν πριν 2026 χρόνια ανάμεσα μας, καταντά μαζοχιστικόν να παλέψεις κατά του απίστευτα δυνατού ρεύματος. Προς τι; Για να αντιμετωπίσεις την πολεμικήν του συστήματος που εν κτισμένον πάνω στην πεποίθησην της ιστορικότητας του ΙΧ; Εν ευδιάκριτος ο δισταγμός τζ̆αι ο χαριστικός τρόπος που μεταχειρίζουνται το θέμαν οι ιθύνοντες. Για όποιον θέλει να το δει βεβαίως.

Επειδή εκουράστηκα να γράφω, κάπου δαμέ εννά το κλείσω. Επαναλαμβάνω ότι το κείμενον, όπως τζ̆αι το βιβλίον, εν θεωρεί "αδύνατον" να υπήρξεν ένας κάποιος Ιησούς Χριστός στην ιστορίαν τούτου του κόσμου. Τούτον που αναπτύσσεται εν η ανεπάρκεια τεκμηρίωσης της ιστορικότητας του. Ο Carrier διά του, στο αισιόδοξον σενάριον, μόλις 33% πιθανότηταν να υπήρξεν. Στο απαισιόδοξον, μόλις 6%. Θεωρεί δε εξαιρετικά δύσκολον να προσκομιστούν στο μέλλον τεκμήρια τόσον ατράνταχτα που να ανατρέψουν τούτην την πραγματικότηταν. 

Εκτός βέβαια τζ̆αι αν μας κατεβεί ο ίδιος ο ΙΧ αυτοπροσώπως σε μιαν δευτέραν παρουσίαν. Που την καρτερούν οι πιστοί του κάθε λλίον αλλά εν έρκεται. 

Ώσπου να μας κατεβεί, stay cool and keep rocking!

Η "λογική" της θρησκείας τζ̆αι η λογική της επιστήμης

 

Όντως υπάρχει λογική πίσω που τες θρησκείες. Μπορεί μάλιστα κάποιος να εντοπίσει περιόδους της ιστορίας όπου οι θρησκείες υπήρξαν, όπως τζ̆αι τα "έθνη", στοιχείον αλλαγής, ακόμα τζ̆αι προόδου. Εν σχεδόν όμως αδύνατον να υποστηρίξει κάποιος ότι μπορεί να υπάρξει ταύτιση της λογικής της θρησκείας με την λογικήν της επιστήμης. Η λογική της θρησκείας βασίζεται στο "απόλυτο", στο "δόγμαν", στες "απαράβατες αξίες", τζ̆αι σε μεγάλον βαθμόν στα συναισθήματα του φόβου για το άγνωστο (θάνατος) τζ̆αι της ελπίδας για μιαν κάποιαν "αθανασίαν". Αντίθετα, η λογική της επιστήμης βασίζεται στην συνεχήν αμφισβήτησην τζ̆αι στην ανάγκην τεκμηρίωσης. Πολλά μικρός χώρος υπάρχει στον χώρο της για συναισθήματα όπως ο φόβος τζ̆αι η ελπίδα. Κανένας επιστήμονας εν μπορεί να είναι "δογματικός", τζ̆αι να απορρίπτει συλλήβδην νέες ιδέες, ειδικά όταν τούτες συνοδεύκουνται με επαρκήν τεκμηρίωσην. Εν τούτος ο κύριος λόγος που η επιστήμη υπήρξεν το όχημαν της πιο ραγδαίας τζ̆αι πιο εκτεταμένης προόδου του αθρώπου, σε πείσμαν των θρησκειών ανά την υφήλιον, που μονίμως ορθώνουν εμπόδια στην εξέλιξην της, ακριβώς γιατί η λογική της επιστήμης καταρρίπτει συνέχεια την δικήν τους.

Εν για τούτον που κατ'εμέναν, εν εξόχως αντιφατικός ο όρος "θρήσκος επιστήμονας". Ή θρήσκος εννά είσαι, ή επιστήμονας.

Ώσπου να μάθουμεν να ξεχωρίζουμεν την κάθε "λογικήν", stay cool rocking!

Μαντήλα τζιαι κοσμικό σχολείο

Έγινεν πολλύ κουβέντα για το θέμαν τες τελευταίες μέρες, σε βαθμόν που επισκίασεν πιο σοβαρά θέματα, όπως η αυτοκτονία ενός καταπιεσμένου 14χρονου τζ̆αι οι πολλά σοβαρές εξελίξεις στο κυπριακό. Εσυμμετείχα αρκετά ενεργά στες διάφορες συζητήσεις στο facebook τζ̆αι εθεώρησα καλόν να βάλω τζ̆αι δαμέ τες αναρτήσεις που έκαμα για το θέμαν, το οποίον εν πολλά ενδιαφέρον. Έτσι τζ̆'αλλιώς το blog λειτουργεί πλέον ως ημερολόγιον αφού τα κοινωνικά δίκτυα έχουν εδώ τζ̆αι τζ̆αιρόν εκτοπίσει τα blog ως χώρους συζήτησης τζ̆αι αλληλεπίδρασης.

Ανάρτηση 1:

"Σε λλίον πρέπει να πάρω τον ένα μου γιο για κούρεμαν. Εχτές εδέχτηκεν παρατήρησην ότι πρέπει να κόψει τα μαλιά του γιατί εν νάκκον πιο μακριά από ότι προβλέπει ο κανονισμός του σχολείου. Του άλλου εν θέλουν γιατί εππάλλιασεν του τα παραπάνω ο παρπέρης :)

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι ο καθένας θα έπρεπεν να ντύνεται, να χτενίζεται τζ̆αι να στολίζεται όπως γουστάρει, φτάνει να μεν βλάφτει κάπως το υπόλοιπον σύνολον στο οποίον μετέχει. Αλλά επειδή ξέρω ότι σε έναν κοινωνικόν σύνολον η προσωπική μου άποψη έννεν η μόνη, τζ̆αι υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί που εδιαμορφωθήκαν για κάποιους λόγους, προσπαθώ να συμβιβάσω τα γούστα μου με τους συγκεκριμμένους περιορισμούς, όπου τζ̆αι όταν υπάρχουν. Αν διαφωνώ με κάποιους, θα διατυπώσω τες αντιρρήσεις μου με επιχειρήματα, αλλά όσον ισχύουν, εν θα τους παραβιάσω, ή αν τους παραβιάσω, εννά είμαι έτοιμος να υποστώ συνέπειες.

Όταν είμαι στον προσωπικό μου χώρον, οι συγκεκριμμένοι κανονισμοί εν ισχύουν φυσικά. Μπορώ να κυκλοφορώ τίτσιρος, ξιμαρισμένος τζ̆αι με ζαρτιέρες αν θέλω. My house, my rules. Κινδυνεύω πάντα να με χωρίσει η γυναίκα μου τζ̆αι να με απαρνηθούν τα κοπελλούθκια μου, αλλά τούτα εν εμπίπτουν στες νομικές συνεπειες ;)

Να φκω έξω όμως έτσι, επειδή υπάρχουν νόμοι που το απαγορεύουν, εν θα το πράξω, τζ̆αι αν το κάμω, εν θα παραξενευτώ αν με μπαγλαρώσουν. Διότι έξω, έννεν my house, my rules, εμπίπτω πλέον σε μιαν άλλην σφαίραν, που ονομάζεται κράτος, τζ̆αι το κράτος εθέσπισεν νόμους για τούτα τα πράματα.

Ναι, εν για την μαντήλαν της κορούς που την Συρίαν που τα γράφω τούτα ούλλα. Ναι, υπάρχει το "γράμμαν" του νόμου (που εφάρμοσεν ο τζ̆έγκενος διευθυντής), υπάρχει τζ̆αι το "πνεύμαν" του νόμου, που πολλά πιθανόν να ετσαλαπάτησεν με τον άτσαλον, αναίσθητον τζ̆αι ακραίον χειρισμόν του θέματος. Τζ̆αι εν εύκολον να τον σύρεις στο πυρ το εξώτερον γιατί έννεν η πρώτη φορά που επιδεικνύει έτσι συμπεριφοράν. Άσε που το "θύμαν" εν μια συμπαθέστατη, άριστη κορού που επέρασεν πιθανότατα πολλά δύσκολες καταστάσεις για να της αξίζει έτσι μεταχείριση.

Όμως που την άλλην, εν μπορώ να θωρώ αθρώπους που θέλουν να ονομάζουνται αντικειμενικοί τζ̆αι νηφάλιοι να αποδίδουν το 100% του φταισίματος στον διευθυντήν. Επειδή απλά εν "εθνικιστής/φασίστας". Έννεν επιχείρημαν ο χαρακτήρας τζ̆αι η ιδεολογία του άλλου για το αν έσ̆ει ή όϊ δίκαιον σε μιαν κατάστασην. Τούτον ονομάζεται λογικόν σφάλμαν τζ̆αι υποσκάπτει κάθε θέσην που διατυπώνεται.

Αν εν έτσι κοπέλια, να πάω τζ̆αι γω αύριον να δειχτώ της διευθύντριας στο Διανέλλειον ότι με το να ζητά θκιό πόντους κούρεμαν στον γιον μου εν φασίστρια. Έννεν έτσι τα πράματα ρε κοπέλια. Έννεν άσπρον-μαύρον κάποια πράματα. Έσ̆ει τζ̆αι άλλες αποχρώσεις τα γέρημα..."

Ανάρτηση 2:

"Κοιτάξετε, εν όντως εξόχως αντιφατικόν που την μιαν να διαμαρτυρούμαστεν για το ότι το κυπριακό σχολείον καταδυναστεύκεται που τα τελετουργικά τζ̆αι τα σύμβολα της θρησκείας τζ̆αι ότι ο κάθε υπουργός παιδείας πρώτα περνά

για προσκύνημαν που τον αρχιεπίσκοπον μόλις αναλάβει καθήκοντα, τζ̆αι που την άλλην να σκοτωνούμαστεν υπερασπιζόμενοι το δικαίωμαν μιας μαθήτριας να αναδείξει τες επιταγές της θρησκείας της μέσα που την εμφάνισην της..."

Ανάρτηση 3:

"Πιο κάτω η επεξήγηση της "λογικής" της μαντήλας σε σχέσην με το Κοράνιν.

https://d1.islamhouse.com/data/el/ih_articles/single/el_Hijab_in_Islam.pdf?fbclid=IwAR0HecoTBLbyqpfXilfz7tHQDJESuNIE9clzJ3wVtjPISSuctkpQzLzd1O4

Ευχαριστίες στο ανίψ̆ιν που το εντόπισεν. Επειδή στες συζητήσεις μας εχτές υπήρχαν τζ̆αι σχόλια που εκάμναν απόπειραν αποσύνδεσης του εν λόγω ενδύματος που τες επιταγές της (μουσουλμανικής) θρησκείας. Αν είσαι εναντίον της παρέλασης θρησκευτικών συμβόλων τζ̆αι τελετουργικών μπροστά σε ανηλίκους, γιατί συνιστά προσηλυτισμόν, τότε ούτε η μαντήλα πρέπει να σε αφήνει αδιάφορον.

Η ερώτηση μου στες μουσουλμάνες γυναίκες που εν μπορούν να δουν την λογικήν της κριτικής στην μαντήλαν: Γιατί λαλείτε "ο Αλλάχ;". Γιατί να μεν είναι "η Αλλάχ"; Βεβαιωθείτε ότι φορείτε την μαντήλαν σας καθώς απαντάτε."

Ανάρτηση 4:

"Πατριαρχία παντού ;) (σχετικόν με τα ενδυματολογικά άγχη των ημερών)..."

Ανάρτηση 5 (τζάι τελευταία):

"Η γνώση τζ̆αι η θρησκευτική πίστη έχουν ένα βασικό κοινό: αποτελούν τζιαι οι θκιό "αποδοχές του αληθινού". Έχουν τζ̆αι θκιό διαφορές. Η γνώση απαιτεί τεκμηρίωση τζ̆αι αποδέχεται την αλλαγή όταν παρουσιαστούν νέα τεκμήρια . Η θρησκευτική πίστη δαιμονοποιεί την τεκμηρίωση τζ̆αι αρνείται την αλλαγή ως αιρετική. Γι'αυτόν, σε χώρους πραγματικής γνώσης, όπως πρέπει να εν τα σχολεία, η θρησκευτική πίστη εν αταίριαστη τζ̆αι προκαλεί κυρίως προβλήματα. Θα ήταν καλόν ο ανήλικος μαθητής, να αποθέτει την θρησκευτική του πίστη (μαντήλα included) στην είσοδο, τζ̆αι να την παραλαμβάνει φκαίνοντας. Το ίδιον ισχύει τζ̆αι για το προσωπικό του σχολείου. Εκπαιδευτικόν τζ̆αι άλλον. Για όσους θεωρούν την εν λόγω πρόταση "αντιδημοκρατική", υπάρχουν πλήθος μη κοσμικά σχολεία στα οποία να αποταθούν. Ή στο Ττόμυ Β'".

Ώσπου να σταματήσουμεν να σαντανώννουμεν τα μπούτια μας τζ̆αι τα σύμβολα της εκάστοτε θρησκείας με το κοσμικό σχολείο, stay cool and keep rocking!

Ο εχθρός της θρησκείας

Θωρούμεν συνέχεια στες ειδήσεις ή θκιαβάζουμεν γενικώς για το πως ο άθρωπος φανατίζεται τζιαι σκοτώνει ο ένας τον άλλον λόγω των διαφόρων θρησκειών, ή ακόμα τζιαι των διαφόρων δογμάτων εντός της ίδια της θρησκείας. Θα ελάλεν κάποιος ότι ο μεγαλλίττερος εχθρός μιας θρησκείας εν μια άλλη θρησκεία, ή γενικά οι άλλες θρησκείες. Εγώ πάλε θεωρώ ότι οι θρησκείες μεταξύ τους, μια χαρά τα περνούν, παρά τες εκατόμβες νεκρών που προκαλούν. Ο πραγματικός εχθρός της θρησκείας είναι αφενός η ελευθερία επιλογής τζιαι αφετέρου η επιλογή της προσωπικής πίστης έναντι του εξουσιαστικού εποικοδομήματος που αποτελεί η θρησκεία. Στο βιβλίον "Ουτοπία", του Τόμας Μορ, (16ος αιώνας) ήβρα έναν ωραίον απόσπασμαν που περιγράφει γλαφυρά για το πως η "αθεϊα" (που επ'ουδενί εν σημαίνει απόρριψη της προσωπικής πίστης) εν ο πιο κατάπτυστος αντίπαλος κάθε θρησκείας:

"Ο Ούτοπος θέσπισε αυτούς τους νόμους όχι απλώς για το καλό της ειρήνης, που έβλεπε να υπονομεύεται ολοκληρωτικά από τις συνεχείς συγκρούσεις και το αδιάλλακτο μίσος, αλλά θεώρησε ότι με αυτό το διάταγμα (σ.σ. ανεξιθρησκεία) βοηθούσε την ίδια τη θρησκεία. Σε αυτά τα θέματα δεν βιάστηκε να αποφασίσει, επειδή δεν ήταν σίγουρος ότι ο θεός επιθυμεί πολλά και ποικίλα είδη θρησκείας, και έτσι ενέπνεε διαφορετικούς ανθρώπους να έχουν διαφορετικές απόψεις. Από την άλλη μεριά ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ήταν ανόητα αλαζονικό για κάποιον να επιβάλλει στους άλλους τη συμμόρφωση σύμφωνα με τα δικά του πιστεύω χρησιμοποιώντας απειλές και βία. Εύκολα διαπίστωσε ότι αν μια θρησκεία είναι πραγματικά αληθινή και οι υπόλοιπες είναι ψεύτικες, η αλήθεια αργά ή γρήγορα θα λάμψει και θα επικρατήσει με τη δική της φυσική δύναμη, εάν οι άνθρωποι σκεφτούν το θέμα με λογική και μετριοπάθεια. Αλλά αν αποφασίσουν με συγκρούσεις και φασαρίες, καθώς οι χειρότεροι άνθρωποι είναι πάντα οι πιο ισχυρογνώμονες, η καλύτερη και η πιο ιερή θρησκεία στον κόσμο θα γεμίσει από ανόητες προλήψεις όπως το στάρι πνίγεται από τα αγκάθια και τα βάτα. Άφησε, λοιπόν, το όλο θέμα ανοικτό επιτρέποντας σε κάθε άνθρωπο να πιστέψει ότι θέλει. Η μοναδικά εξαίρεση ήταν ένας ιερός και αυστηρός νόμος εναντίον όποιου θα ήθελε να εξευτελίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια θεωρώντας ότι η ψυχή χάνεται μαζί με το σώμα ή ότι το σύμπαν κυβερνάται από τυφλή τύχη και όχι από τη θεία πρόνοια.
Έτσι πιστεύουν ότι μετά το θάνατο οι αμαρτίες τιμωρούνται και οι αρετές επιβραβεύονται. Όποιος αρνείται αυτή την άποψη δεν θεωρείται ότι ανήκει στο ανθρώπινο είδος, καθώς υποβιβάζει την ανώτερη φύση της ψυχής στο επίπεδο του σώματος των θηρίων.....Για το λόγο αυτό, σε έναν τέτοιο άτομο δεν αποδίδονται τιμές, δεν του εμπιστεύονται δημόσια αξιώματα και δεν έχει ευθύνη για δημόσιες υποθέσεις. Αυτό το άτομο γενικά θεωρείται ποταπό και άχρηστο."

Λαλεί τζιαι άλλα ο Τόμας, αλλά η ουσία των αντιλήψεων του, που ακόμα τζιαι σήμερα αντικατοπτρίζουν την στάσην κάθε θρήσκου απέναντι στο "παράδοξον" της αθεϊας, παρουσιάζεται εξόχως παραστατικά. Σημειώστε ότι ο Τόμας Μορ ήταν "ευλαβής καθολικός", με αποτέλεσμαν να αντισταθεί στα σχέδια του τότε βασιλιά της Αγγλίας για απόσχισην που την Ρώμη τζιαι να του κόψουν την κκελλέν του. Η "Ουτοπία" του όμως θεωρείται κεφαλαιώδες έργον τζιαι έshιει επηρεάσει μεγάλα κεφάλια τζιαι κινήματα ανά τον κόσμον, ενώ η ίδια η λέξη επροήλθεν που δαμέ, ασχέτως του νοήματος που έshιει σήμερα.

Φυσικά ο Τόμας, όπως τζιαι ο μέσος θειστής, αποτυγχάνει να αντιληφθεί τι σημαίνει πραγματικός άθεος. Ο πραγματικός άθεος ουσιαστικά ΔΕΝ έshιει άποψην για το μεταφυσικόν. Ούτε τον απασχολεί. Ούτε θέλει να πείσει άλλους. Ο άθεος που τα κάμνει τούτα απλά αντικατέστησεν την μιαν θρησκείαν με μιαν άλλην. Ούτε ο μέσος άθεος θεωρεί ότι η δημιουργία του σύμπαντος οφείλεται σε "τυφλήν τύχην". Ο πραγματικός άθεος δεν τραβά κανέναν ζόριν με το να πιστέυκει ο καθένας σε αόρατους φιλαράκους στον ουρανόν, φτάνει να μεν τον βλάφτει άμεσα ή έμμεσα. Τζιαι πάνω που ούλλα, ο πραγματικός άθεος ποττέ, μα ποττέ, εν θα επιβάλει σε άλλους "πίστην χωρίς τεκμηρίωσην" τζιαι "δόγμαν τελετουργιών". Ο πραγματικός άθεος, τέλος, είναι ο πιο μεγάλος εξυμνητής τζιαι ανορθωτής της παρούσας υπόστασης του αθρώπου, αφού δεν τον απασχολεί τι γίνεται μετά θάνατον, ούτε προσπαθεί να παρηγορήσει τον άρρωστον, αλλά να πάρει το μέγιστον που την μοναδικήν, σίγουρην παρουσίαν μας σε τούτον το σύμπαν.

Αν τηρεί τούτα τα χαρακτηριστικά, ο πραγματικός άθεος είναι όντως ο "απόλυτος εχθρός" κάθε θρησκείας, γιατί αποτελεί παράγονταν διάβρωσης του εξουσιαστικού της εποικοδομήματος. Τζιαι γω, αν ήμουν "άσπιλος ηγέτης" θρησκείας, έτσι αθρώπους θα εστόχευα. Για την ώραν, οι θρησκείες, τζιαι τα κρατικά εποικοδομήματα τους επικρατούν στον πλανήτην Γη, τζιαι εν ο κύριος λόγος που ακόμα σφαζούμαστεν αλέστα τζιαι θέτουμεν την ύπαρξην μας ως είδος σε κίνδυνον. Είναι σε υποχώρησην σαφώς, αλλά είμαστεν ακόμα μακριά που έναν κόσμον πραγματικά ελεύθερον που δόγματα τζιαι εξουσίες. Μόνον ο χρόνος μπορεί να δείξει αν θα το ξορτώσουμεν. Η αρχή πάντως γίνεται μέσα που την μόρφωσην, την πληροφόρησην τζιαι την διαρκήν αμφισβήτησην των πάντων. Εν υπάρχει άλλος δρόμος.

Ώσπου να ελευθερωθούμεν, stay cool and keep rocking!

Θανατηφόρα Σάτυρα

Άτε τζιαι καλό νέον έτος ρε κοπέλια. Τζιαι όπως εδιερωτάτουν ευλόγως ο φίλτατος Αγρινός, εν ζήτημαν αν το ξέρει το νέον έτος ότι ήρτεν. Διότι ζαττίν τίποτε "νέον" εν έχουμεν, πάλε τα ίδια θωρούμεν τζιαι ακούμεν.

Κατ'αρχήν δείτε την εξής εικόναν σαν εισαγωγήν. Προέρχεται που το περιοδικόν Charlie Hebdo, το οποίον όπως θα έshιετε σίουρα πληροφορηθεί (αφού επλάνταξεν το σύμπαν που το "κλάμαν") έγινεν στόχος τρομοκρατικής επίθεσης με 12 νεκρούς τζιαι 4 κρίσιμα τραυματίες. 

Επροσπαθούσα εχτές να καταλάβω γιατί ούλλος ο κόσμος, όπως έφκαιννεν μέσα που τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (αν τζιαι μόνο με το facebook ασχολούμαι εγώ), εκτυπιέτουν κυριολεκτικά για τούτον που έγινεν. Εσκοτωθήκαν 12 αθρώποι λέει. Τι το τόσον τρομερόν; Κάθε μέρα αν θκιαβάσεις ή ακούσεις ειδήσεις, ακούεις για θάνατον, τζιαι μάλιστα μαζικόν θάνατον, είτε ανάμεσα σε αθρώπους (Συρία, Ιράκ, Αφγανιστάν, που εν τζιαι δίπλα μας) είτε λόγω άλλων αιτιών (π.χ. εκάηκεν το τάδε πλοίον ή έππεσεν το τάδε αεροπλάνον ή επνιήκαν τόσες εκατοντάδες σε πλημμύρες κ.ο.κ.). Αφού εκαταντήσαμεν "εθισμένοι στο αίμα και το σπέρμα", όπως ελάλεν ο φίλτατος κ. Πιπερόπουλος στο μεταπτυχιακόν της διοίκησης επιχ/σεων. Τζιαι δεν θωρείς κάθε μέρα να σαλαβατά ο κόσμος ούλλος για τούτην ούλλην την σπατάλην ζωής. Νάμπου τους έπιασεν ούλλους με τους γάλλους τζιαι το περιοδικόν τους;

Νομίζω παρόμοιαν "απορίαν" με μέναν διατυπώννει ο Πιτσιρίκος στο μπλογκ του, αν τζιαι με άλλα λόγια. 

Κοιτάξετε ξανά την γελοιογραφίαν πιο πάνω. Τι αισθήματα σας προκαλεί; Εγώ είμαι άθεος, τζιαι μάλιστα ενίοτε militant άθεος, αλλά έθθα επέλεγα έτσι τρόπον να "καυτηριάσω" τη θρησκεία. Οϊ επειδή εν της αξίζει αλλά επειδή δεν συμφέρει ρε αδερφέ. Απλά δεν συμφέρει, όπως εκαταλάβαν (αργά δυστυχώς) ο αρχισυντάκτης τζιαι οι σκιτσογράφοι του περιοδικού, που πλέον φυσικά εν υπάρχουν για να το μετανώσουν. Η διαδρομή της προσωπικής πίστης, την οποίαν ούλλοι έχουμεν ανάγκην, είναι ακριβώς τούτον, προσωπική. Δεν σηκώννει "βίαν", διότι η εν λόγω γελοιογραφία, στα δικά μου μμάθκια τουλάχιστον, συνιστά μια μορφή "βίας". Έννεν "επίθεση" τούτη η εικόνα; Εν θίγει, μάλιστα σε βαθμόν "ιεράς οργής" (η οποία επειδή εν "ιερά" προφανώς παίρνει τζιαι άφεσην αμαρτιών που τον αόρατον πατερούλλην); Το εν λόγω περιοδικόν ήταν υπό απειλήν τζιαι αστυνομικήν προστασίαν για τούτον τον λόγον, ότι "επροκαλούσεν". Εν όπως όταν μάθουν ότι μια κοπέλλα που "ντύνεται τολμηρά" έππεσεν ξέρω γω θύμαν σεξουαλικής παρενόχλησης (to say the least) τζιαι το σχόλιον είναι "έτρωεν την η ράshιη της τζιαι τζιείνης". Γιατί τόσον shοκ τωρά; Γιατί ούλλοι εν "Charlie" ξαφνικά; Γιατί έννεν τζιαι "Μουχαμέττης" (σύριος νεκρός) κάθε μέρα ας πούμεν;

Εξάλλου, ούλλοι είμαστεν εύκολα "λαύροι" τζιαι "δίκαιοι" άμα η πιέλλα πιάννει τους "άλλους". Εγώ προσωπικά άμα καταλάβω ότι με ειρωνεύκουνται ή με περιγελούν ή με υποτιμούν με τον άλφα ή βήτα τρόπον έχω πολλά άshιημες αντιδράσεις. Εντάξει έθθα σε σκοτώσω αλλά έναν κάχριν εννά το φκάλω πολλά ευκόλως. Οξά άμα εν για μας εν της παπαθκιάς τα ξύλα ενώ άμα περιπαίζουν το "μουλλάν" εν οκ;

Εν ξέρω πραγματικά που να το πάρω το θέμαν. Η βία εν βία τζιαι έshιει άπειρες μορφές πέραν του κουρπατζιού τζιαι της σφαίρας. Βία μπορεί να είναι να κλείσεις ένα δρόμον, να βρίσεις, να κοιτάξεις τον άλλον έντονα.
Όταν ασκείς βίαν συνειδητά, αργά ή γλήορα κάποια "αντιβία" θα ασκηθεί σε σέναν. Οπότε έσω έτοιμος. Αλλιώς τα αποτελέσματα εν γνωστά. Υπάρχει φυσικά τζιαι η επιλογή να μεν ασκήσεις εσύ βίαν. Εννά μου πεις, εν αρκετόν για να την "γλυτώσεις" που έναν κόσμον όπου η "βία εν η μαμμή της ιστορίας" (που είπεν τζιαι ο Κάρολος); Καλή ερώτηση. Μάλλον οϊ. Αλλά τουλάχιστον αν επιζήσεις, θα δικαιούσαι να "ομιλείς"...

Ώσπου να εύρουμεν άλλην μαμμήν για την ιστορίαν μας, stay cool and keep rocking!

Το Ισλάμ τζιαι η υποκρισία μας

Είδα σήμερα το εξής βίντεο, όπου οι συζητητές εχωριστήκαν σε τζιείνους που εν επικριτικοί για το τι εστί Ισλάμ, βάσει του τι διδάσκουν τζιαι το τι κάμνουν φανατικοί όπως η ΙΣΙΣ στο Ιράκ, τη Συρία τζαι αλλού, τζιαι τζιείνους που καταδικάζουν τη συλλήβδην ισοπέδωσην ομάδων αθρώπων διότι κάποιοι φανατικοί κάμνουν ότι κάμνουν:

Έγραψα πρόσφατα ότι εγκαταλείπω (μέχρι νεωτέρας) την πολεμικήν στάσην έναντι της θρησκείας, διότι ουδέποτε υπήρξα εναντίον της προσωπικής πίστης (τζιαι άλλον πίστη, άλλον θρησκεία, αν δεν το ξέρετε ακόμα). Έτσι στο συγκεκριμένο βίντεο, είμαι απέναντι που τον ιδιαίτερα εμφυήν τζιαι συμπαθήν Bill Maher, διότι θεωρώ ότι η στάση του τείνει να είναι ισοπεδωτική, αν τζιαι έshιει απόλυτο δίκαιο στο δικαίωμαν του καθενός μας να ασκεί εποικοδομητικήν κριτική στα φαινόμενα που δημιουργούν οι οργανωμένες θρησκείες όπως καλή ώρα το Ισλάμ. Δεν είναι δηλαδή οι απλοί αθρώποι ούλλοι οι ίδιοι επειδή ασπάζονται ένα συγκεκριμένον τρόπον ζωής, μιαν κοσμοθεωρίαν, ούτε καν ως πλειοψηφία. Ο απλός ο άθρωπος ο καθημερινός ούτε θα πιάσει την κουνιάν να σφάξει ούτε θα ζωστεί τες πόμπες. Εν αλλού το πρόβλημαν.

Το Ισλάμ, έτσι χοντρικά-χοντρικά, βρίσκεται σήμερα, που άποψην εκδήλωσης ακραίου φονταμελισμού, στο σημείον που ήταν ο χριστιανισμός πριν 2-3 αιώνες. Δηλαδή, μάshιεται να φκει, ως σύστημαν εξουσίας (που εν ούλλες οι θρησκείες) που το δικόν του μεσαίωναν, διότι απλά ο κόσμος προχωρά, ακόμα τζιαι στες χώρες του τρίτου κόσμου όπου ανθούν ακόμα τούτα τα συστήματα, τζιαι αν θέλει να κρατηθεί ζωντανόν, πρέπει να "εκσυγχρονιστεί". Αλλά εξακολουθεί να παρουσιάζει φοβερές ακρότητες, όπως τους αποκεφαλισμούς που θωρούμεν πλέον σε βίντεο, τες ανατινάξεις "πιστών" μέσα σε αμάχους, τες εκτελέσεις γυναικών τζιαι άλλων "αμαρτωλών" για επουσιώδη πράματα όπως το ότι κάποιος τες είδεν χωρίς μπούρκαν, τον απίστευτον σκοταδισμόν στην εκπαίδευση τζιαι την ελευθερίαν έκφρασης (αθθυμίζω τα σκίτσα με το Μωάμεθ) κλπ. Θέλει δουλειάν ακόμα το marketing δηλαδή.

Αλλά είναι απίστευτα γελοίον, τζιαι συνάμα υποκριτικόν, να θωρώ τζιαι να ακούω τους άλλους πάλαι ποτέ φονταμελιστές, δηλαδή αφενός τους χριστιανούς αλλά τζιαι τους εβραίους, των οποίων σημειωτέον τα συστήματα εξουσίας που ονομάζουν θρησκείες, βασίζονται ακριβώς στον ίδιον "Αβρααμικόν" θεόν της βίβλου τζιαι της "αποκάλυψης", να δακτυλοδείχνουν τους ισλαμιστές με "ιεράν αγανάκτησην" για τες ακρότητες που διαπράττουν. Λες τζιαι απέχουμεν πολλύν τζιαιρόν που τα κατορθώματα των δικών τους θρησκειών ανά το παγκόσμιον, λες τζιαι ακόμα τζιαι σήμερα εν πρέπει να ανεχούμαστεν τες δικές τους, πλήρως αστήρικτες τζιαι αντιεπιστημονικές, κοσμοθεωρίες μέσα στα σχολεία που την πρώτην του δημοτικού ως θέσφατα τζιαι αναντίλεκτες πραγματικότητες.

Φυσικά, είναι παράλληλα τζιαι απογοητευτικόν, όταν συζητώ με αθρώπους που κανονικά θα έπρεπεν να είναι "προοδευτικοί", να διατείνονται ότι "οι λαοί της Ευρώπης" πρέπει να διεξάγουν "ένοπλον αγώναν" εναντίον του "ιμπεριαλισμού" τζιαι του "καπιταλισμού", διότι λλίον πολλά "ούλλες οι επαναστάσεις έτσι εκάμαν για να πετύχουν" τζιαι διότι "εν υπάρχει άλλος τρόπος". Τζιαι ότι αν δεν δέχομαι την επιλογήν της βίας για έναν σκοπόν, διαφωνώ με τον σκοπόν τζιαι εν δικαιούμαι τα οφέλη της επίτευξης του. Τέθκοιες απόψεις λλίον απέχουν σε συντηρητισμόν κατ' εμέναν που άλλες οι οποίες υποστηρίζουν ότι "τούτον το σύστημαν (καπιταλισμόν) έχουμεν, με τούτον θα πορευτούμεν, το πολλύν να το βελτιώσουμεν".

Ώσπου να μας περάσει η υποκρισία ωσάν το κρυολόγημαν, stay cool and keep rocking!

Πίστευε και μη ερεύνα

Σε περσινήν ανάρτησην είχα αναπτύξει κάποιους ορισμούς τζιαι σκέψεις για το θέμα "πίστη". Αρχές της βδομάδας, με αφορμήν την εξής ταινίαν:

εσκέφτηκα να επανέλθω στο θέμαν, καθώς τι άλλον είναι εν τέλει η "μαγεία" στις μορφές που εμφανίζεται τζιαι σήμερα αλλά τζιαι ανά τους αιώνες, παρά μια τέχνη που εκμεταλλεύεται πτυχές της ανθρώπινης φύσης για να κερδίσει κάτι, είτε υλικόν είτε άϋλον. Σε τούτον το θέμαν είναι το ίδιον με τούτον που λαλούμεν θρησκείαν. Τζιαι εν προφανές ότι αν θέλεις να είσαι συνεπής "ακολουθος" της οποιασδήποτε θρησκείας, οφείλεις να "πιστεύεις" χωρίς να "ερευνάς". Αλλιώς τότε δεν είσαι πραγματικός "πιστός" (faithfull).

Η ταινία είναι που τες πιο αξιόλογες τζιαι ανατρεπτικές που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Φοβερόν κάστ ηθοποιών με κορυφαίον τον Morgan Freeman τζιαι πολλούς άλλους της νέας γενιάς του χόλυγουντ. Είναι επίσης πολλά ενδιαφέρουσα για διάφορα μηνύματα που στέλλει, τόσον όσον αφορά στες ανάγκες του αθρώπου, με πρώτην την ανάγκην να "πιστεύει" σε κάτι χωρίς αποδείξεις, όπως τζιαι το πως πολλές φορές ο πλούτος τζιαι η δύναμη ωχριούν ως οφέλη μπροστά στην ικανότητα να δώσεις χαράν στο συνάνθρωπον ή στην ικανοποίησην που αποκομίζεις απλά κάμνοντας καλά μιαν δουλειάν.

Πίσω στο θέμαν μας τωρά. Στην ανάρτηση που αναφέρω αρχικά, λλίον πολλά υιοθετώ έναν ύφος επιθετικόν προς τους αθρώπους (τζιαι εν πολλοί) που επιλέγουν να είναι πιστοί χωρίς αποδείξεις. Η ευαισθησία μου ξεκινά που τον εαυτούλη μου φυσικά, αλλά παράλληλα ενισχύεται που την έντονην παρουσία της θρησκείας, τζιαι του προσηλυτισμού των κοπελλουθκιών μου σε πράματα που εγώ δεν ενστερνίζομαι τζιαι - το κυριόττερον - θεωρώ ανυπόστατα τζιαι γελοία. Τωρά θα έρτω να αναιρέσω εαυτόν, τζιαι να πω ότι είχα λάθος.

Βλέποντας την ταινία, καθώς τζιαι τες θκιό δυνάμεις σε σύγκρουσην, που τη μιαν οι μάγοι με τα εντυπωσιακά τους κόλπα τζιαι τεχνικές, τζιαι που την άλλην η αστυνομία τζιαι ένας γκουρού συστηματικής απομυθοποίησης μάγων, ένιωσα ότι χωρίς να το καταλάβω είχα λάβει μιαν ακραίαν θέσην, κάτι που είναι κάθετα αντίθετον με τη φιλοσοφίαν μου γεννικά στη ζωήν. Εδιαπίστωσα ότι ο μέσος άθρωπος έshιει θκιό πλευρές, μιαν καθαρά "λογικήν", η οποία απαιτεί τεκμήρια τζιαι αποδείξεις, τζιαι μιαν άλλην, συναισθηματικήν, η οποία δεν υπόκειται σε κανέναν κανόναν, σε καμμιάν λογικήν, μιαν πλευράν που ουσιαστικά διά του τη χαράν της υπέρβασης την οποίαν του στερεί η "πραγματικότητα". Τζιαι τούτη η πλευρά, χωρίς να είναι φυσικά αποκομμένη που τη λογικήν, είναι το ίδιον απαραίτητη στο όλον που λέγεται άθρωπος. Είναι πολλές φορές η πλευρά που σπάζει κατεστημένα τζιαι φέρνει τες μεγάλες ανακαλύψεις τζιαι ανατροπές στη ζωήν.

Εν τούτος ο συνδυασμός τελικά που ωθεί τον άθρωπον προς την ευτυχίαν, τζιαι οϊ η κάθε πτυχή ξεχωριστά. Έτσι υπάρχει ακόμα η ανάγκη να πιστέψει χωρίς αποδείξεις, στην υπέρβασην, στο εξωπραγματικόν,  στη μαγείαν, στη ζωήν μετά το θάνατον, σε κάτι που ονομάζει "θεόν".

Σίουρα, επειδή ο άθρωπος είναι εκ φύσεως τζιαι εκμεταλλευτής, πάντα εννά υπάρχουν τζιαι αθρώποι που θα χτίσουν απάτες πάνω στην ανάγκην του συνανθρώπου τους, είτε λέγονται ταχυδακτυλουργοί είτε λέγονται αρχιεπίσκοποι. Απάτες οι οποίες τους εξασφαλίζουν πλούτον τζιαι δύναμην. Αλλά στο τέλος της ημέρας, για τον καθέναν μας, η διαδρομή προς την εξασφάλισην της"αλήθκειας" για το τι είναι ζωή, είναι εξ αρχής τζιαι ως κατάληξη, καθαρά προσωπική. Τζιαι δεν με εδιόρισεν κανένας εμέναν να ξεστραβώσω κανέναν άλλον. Παρεκτός ίσως νάκκον τα κοπελλούθκια μου, τα οποία υποσχέθηκα στον εαυτόν μου ότι θα αφήσω ελεύθερα να αποφασίσουν (γι'αυτόν τζιαι εν τζιαι οι θκιό αποελίστες δυστυχώς...).

Έτσι, που δαμέ τζιαι δα θα προσπαθήσω να υιοθετήσω μιαν πιο μετριοπαθήν στάσην προς τους απανταχού "πιστούς" τζιαι τα σαλαβατήματα τους. Δικαιούνται να έχουν τες απόψεις τους, δικαιούμαι να έχω τες δικές μου, δικαιούμαι να καταρρίπτω με επιχειρήματα τες δικές τους, αλλά δεν δικαιούμαι επ'ουδενί, να τους θεωρώ κατ'οιονδήποτε τρόπον κατώττερους μου, για τούτον ή οποιονδήποτε άλλον λόγον. 

Ώσπου να υλοποιήσω τες δεσμεύσεις μου, stay cool and keep rocking!

Περί πίστεως (τζιαι "πίστεως")

Είχα πει ότι εννά γράψω για τους "Πεπιεσμένους Κύβους Γης" (Compressed Earth Blocks) αλλά εννά το αναβάλω για σήμερα. Σήμερα θα γράψω λλία πράματα περί πίστεως.

Ας αρχίσουμεν με κάποιους ορισμούς:

Πίστη (Faith): Η πίστη είναι η εμπιστοσύνη σε ένα πρόσωπο, πράγμα, θεότητα ή στο δόγμα ή διδασκαλίες μιας θρησκείας. Είναι επίσης η πίστη (belief) που δεν βασίζεται σε αποδείξεις.

Δαμέ θα βαφτίσω μιαν άλλην πίστην, βάλλοντας την σε εισαγωγικά: "Πίστη" (belief), για σκοπούς διάκρισης που τον προηγούμενον ορισμόν.

"Πίστη" (Belief): "Πίστη" είναι η ψυχολογική κατάσταση στην οποία ένα άτομο θεωρεί μια πρόταση ή θέση αληθή. H "πίστη" από προδιάθεση (dispositional belief) και η προκύπτουσα "πίστη" (occurant belief) αφορούν τη συναφή ενεργοποίηση της "πίστης" σε σκέψεις (αντίδραση σε προτάσεις) ή ιδέες (με βάση τη θέση της "πίστης").

Ακόμα θκιαβάζετε; Μπράβο σας. Τώρα να δούμεν πόσον αντέχετε.

Επιστημολογία: Είναι η φιλοσοφική αναζήτηση της σχέσης ανάμεσα στη γνώση και την "πίστη". Το κύριο πρόβλημα της επιστημολογίας είναι η κατανόηση του τι ακριβώς απαιτείται για να έχουμε πραγματική γνώση. Σε μια σκέψη που προέρχεται από ένα διάλογο του Πλάτωνα, η φιλοσοφία ορίζει παραδοσιακά τη γνώση ως "τεκμηριωμένη "πίστη"". Η σχέση ανάμεσα στην "πίστη" και τη γνώση είναι πως μια "πίστη" γίνεται γνώση αν η "πίστη" είναι αληθής, και αν ο "πιστός" έχει επαρκή τεκμηρίωση ( λογικά και χειροπιαστά συμπεράσματα/ αποδεικτικά στοιχεία) για να "πιστεύει". 

Μια εσφαλμένη "πίστη" δεν θεωρείται ως γνώση, έστω και αν είναι ειλικρινής. Ένας ειλικρινής "πιστός" στη θεωρία ότι η γη είναι επίπεδη δεν γνωρίζει ότι η γη είναι επίπεδη. Μεταγενέστεροι επιστημολόγοι, όπως οι Gettier (1963) και Goldman (1967), έχουν αμφισβητήσει τον ορισμό περί της "τεκμηριωμένης αληθούς "πίστεως"".

Still with me? Εύγε τέκνα μου, είσαστεν βλαγγάες, πάμεν πάρακάτω.

"Πίστη" από προδιάθεση (dispositional belief) και Προκύπτουσα "πίστη" (occurant belief): 

Στη φιλοσοφία, ο όρος ""πίστη" από προδιάθεση" (καταχρηστικά θα την εβάφτιζα "στερεοτυπική "πίστη" αλλά θα το αποφύγω) αναφέρεται σε μια "πίστη" που επί του παρόντος δεν βρίσκεται υπό επεξεργασία στο μυαλό, αλλά είναι αποθηκευμένη στη μνήμη και τίθεται υπό ανάκληση για να καταλήξει σε "προκύπτουσα "πίστη"". Ο όρος "προκύπτουσα "πίστη"" αναφέρεται σε μια "πίστη" που βρίσκεται επί του παρόντος υπό επεξεργασία. Είναι δε σε αντίθεση με την "πίστη" υπό προδιάθεση". Μια αναλογία μπορεί να μπει ανάμεσα στα δύο αυτά είδη "πίστεως" χρησιμοποιώντας το παράδειγμα ενός κομπιούτερ. Ότι βρίσκεται στο σκληρό του δίσκο μπορεί να θεωρηθεί "πίστη" από προδιάθεση" και ότι βρίσκεται στην οθόνη του "προκύπτουσα". Η εν λόγω αναλογία όμως δεν ολοκληρώνει την έννοια της "πίστης" από προδιάθεση". Μια άλλη αναλογία είναι ένα απλό παράδειγμα μαθηματικών. "Πιστεύουμε" στο σύστημα των αριθμών, γνωρίζουμε τον ορισμό των αριθμών 2,3 και 5, και παρόλο που δεν την έχουμε δει ή ακούσει ποτέ θα καταλάβουμε ότι η συνδυασμένη αξία των αριθμών 2 και 3 ισούται με τον αριθμό 5. Τότε έχουμε χρησιμοποιήσει την "προκύπτουσα "πίστη"" μας σε ένα σύστημα αριθμών για να αποκτήσουμε "πίστη" από προδιάθεση" (ότι 2+3 = 5 είναι πια ""πίστη" από προδιάθεση").

""Πίστεις" από προδιάθεση" μπορεί να προκύψουν χωρίς πρώτα να υπάρξουν καν "προκύπτουσες "πίστεις"" π.χ. αν ένα όχημα περάσει καθώς ένα άτομο συζητά, μπορεί αμέσως να καταστεί ""πίστη" από προδιάθεση" ότι έχει περάσει ένα όχημα, αφού το θέμα δεν έτυχε συνειδητής επεξεργασίας. Για να επεκτείνουμε την αναλογία των υπολογιστών, αυτό μπορεί να ειδωθεί όπως το κατέβασμα αρχείων σε ένα σκληρό δίσκο χωρίς να τα ανοίγουμε.

Ρε τσιακκάλια μα ακόμα θκιαβάζετε; Συγκινείτε με. Εννά προσπαθήσω να καταλήξω κάπου τωρά.

Είπαμεν το λοιπόν για την πίστην τζιαι την "πίστην". Στο απλοϊκόν, μικροαστικόν (που λαλούν τζιαι οι φίλοι οι κομμουνισταί) μυαλουδάκι μου η πρώτη εν κατάρα τζιαι ο άθρωπος πρέπει να απαλλαγεί που λλόου της. Η δεύτερη εν ανάγκη τζιαι εν πακκέττον με τον εγκέφαλον μας. Ώσπου να εξελικτεί σε κάτι πιο προχωρημένον.

Έτσι είμαι σφοδρός πολέμιος της παρουσίας της πίστης στα σχολεία, για τον απλόν λόγον ότι δημιουργεί ""πίστην" που προδιάθεσην" (ή στερεότυπα αν προτιμάτε) στα κοπελλούθκια μας ΧΩΡΙΣ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗΝ ΤΖΙΑΙ ΕΠΑΡΚΗΝ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΝ. Για τούτον, ούξω τα "θρησκευτικα" (που εν κατήχηση σε συγκεκριμένην πίστην) που τα σχολεία, καθώς τζιαι οι διάφορες μορφές τελετουργιών τζιαι καρακοζλικιών που κουβαλούν (αγιασμοί, εκκλησιασμοί, εξομολόγηση, εορτασμοί κλπ.). Όποιος εν πιστός, ας πάρει τα κοπελούθκια του κατηχητικόν στον ελεύθερον τους (τζιαι του) χρόνον. Έννεν δική μου υποχρέωση να απομονώσω κοινωνικά τα δικά μου κοπελλούθκια γιατί τζιείνοι πιστεύκουν σε ουράνιους φιλαράκκους. Στα σχολεία μόνον "γνώση" ("πίστη" υπό τεκμηρίωσην), έξω η πίστη.

Αφού συγχαρώ που καρκιάς όσους ακόμα εν δαμέσα, τελειώνω το ξέσπασμαν με θκιό σοφές κουβέντες που θκιό αθρώπους οι οποίοι "πιστεύκω" εν μεγάλοι τσιάκκοι τζιαι σοφοί:

"Όπου υπάρχει τεκμηρίωση, κανένας δεν μιλά για πίστη. Δεν μιλούμε για πίστη ότι 2 +2 = 4 ή ότι η γη είναι στρογγυλή. Μιλούμε για πίστη μόνο όταν επιθυμούμε να υποκαταστήσουμε τα τεκμήρια με συναίσθημα". Bertrand Russell

"Η πίστη είναι ""πίστη" χωρίς αποδείξεις". Είναι μια διαδικασία "μη σκέψης". Είναι μια εφαρμογή  που το μόνο που κάνει είναι να υποβιβάζει την κατανόηση μας για το φυσικό κόσμο επιτρέποντας στον καθένα να διατυπώνει ισχυρισμούς για τη φύση οι οποίοι βασίζονται αποκλειστικά στις προσωπικές του σκέψεις, και πιθανώς διαστρεβλωμένες αντιλήψεις, οι οποίοι (ισχυρισμοί) δεν υπόκεινται σε δοκιμές εναντίον της φύσης, δεν προσφέρουν την δυνατότητα αξιόπιστων και εμπεριστατωμένων προβλέψεων και δεν υπόκεινται σε αναθεώρηση." Richard Dawkins 

Ώσπου να κλωτσήσουμεν την πίστην (άρα τζιαι τη θρησκείαν) που τη ζωή μας, τζιαι να γίνουμεν ελέυθερα σκεπτόμενοι αθρώποι, stay cool and keep rocking.

"Πνευματική Νηπιότητα" (ή καλλίττερα " πόσον καθυστερημένοι είμαστεν σιόρ;")

Πέρσι έτσι τζιαιρόν έκαμνα πασιαμάν για το θέμαν του Πάσχα, με την εξής ανάρτηση. Φέτος είπα να σοβαρευτώ νάκκον τζιαι να βάλω κάτι για προβληματισμόν παρά για γέλιον. 

Τάδε έφη ο A.C. Gayling ("Εναντίον όλων των θεών, Μπορεί ένας άθεος να είναι φονταμελιστής;"):

""Πνευματική νηπιότητα": Αυτό που μας λέει η φράση είναι ότι ο κύριος λόγος που επιζούν οι θρησκείες είναι η πλύση εγκεφάλου των νέων. Τρία τέταρτα των σχολείων της εκκλησίας της Αγγλίας είναι δημοτικά. Όλες οι θρησκείες που διεκδικούν τους φόρους μας για να λειτουργούν τα σχολεία τους, γνωρίζουν ότι αν δεν προσηλυτίσουν τα πνευματικά ανυπεράσπιστα τρίχρονα και τετράχρονα, αργά ή γρήγορα θα χάσουν το έλεγχο. Η συστηματική ενστάλαξη στο μυαλό των μικρών παιδιών ανταγωνιστικών - προσέξτε, ανταγωνιστικών - θρησκευτικών ψευδολογιών, είναι μια σκανδαλώδης μορφή παιδικής κακοποίησης. Ας ζητήσουμε από τις θρησκείες να αφήσουν τα παιδιά ήσυχα μέχρι να ενηλικιωθούν. Τότε μπορούν να τους εκθέσουν τις βασικές τους αρχές. 

Για παράδειγμα: Πείτε σε έναν ενήλικο μέσης ευφυίας, που δεν έχει υποστεί μέχρι σήμερα θρησκευτική πλύση εγκεφάλου, ότι κάπου, αόρατα, υπάρχει ένα Όν που μας μοιάζει κάπως, που έχει επιθυμίες, ενδιαφέροντα, σκοπούς, μνήμη, αισθήματα θυμού, μνησικακίας, ζήλιας, αλλά δεν έχει τις ατέλειες μας, θνητότητα, αδυναμία, σωματικότητα, ορατότητα, περιορισμένες γνώσεις. Και ότι αυτός ο θεός με ένα μαγικό τρόπο καθιστά έγκυο μια θνητή γυναίκα, η οποία μετά γεννά ένα εξαιρετικό όν που εκτελεί πρωτοφανείς άθλους προτού αναχωρήσει για τα ουράνια. Διαλέξτε ποια παραλλαγή της ιστορίας θα πείτε: Ένας βασιλιάς των ουρανών θα καταστήσει έγκυο ας πούμε τη Δανάη ή την Ιώ ή τη Λήδα ή την Παρθένο Μαρία κλπ. και θα γεννηθεί ένα θείο τέκνο, ο Ηρακλής, ο Κάστωρ και ο Πολυδεύκης, ο Ιησούς κλπ. ή οποιαδήποτε άλλη μορφή πάρει στη βαβυλωνιακή, την αιγυπτιακή και άλλες μυθολογίες, κι έπειτα ρωτήστε ποια απ'όλες θέλει να πιστεύει. Είναι βέβαιο ότι θα πει: Καμία".

Ώσπου να ενηλικιώνουνται τα μωρά πριν τους "εκθέσουν τες βασικές τους θέσεις" οι παπάδες, stay cool and keep rocking!

Να χαρώ εγώ κάτι "αριστερούς"...

Προσέξετε έναν ορισμόν της αριστεράς (πολιτικής) στην Βικιπαιδείαν:

"Ο όρος Αριστερά στην πολιτική, σήμερα, αναφέρεται κυρίως σε αντιλήψεις και θέσεις που προωθούν την ισότητα, την πολυπολιτισμικότητα και τον διεθνισμό, ενώ διάκειται ουδέτερα και πολλές φορές εχθρικά απέναντι στο θρησκευτικό φαινόμενο."

Εγώ ο απλοϊκά σκεπτόμενος τζιαι ελλιπώς μελετημένος περί των γεννικότερων αριστερών διδαχών  βολεμένος αστούλλης συμπληρώννω πως αν αριστερά = προοδευτισμός τζιαι αν θρησκεία = συντήρηση, τότε η αριστερά έσιει καθήκον να είναι απέναντι που την θρησκείαν τζιαι ούλλες της τες εκφάνσεις. Περιλαμβανομένων των αρχι-παπάδων που ηγούνται αυτής.

Έτσι λοιπόν εν με απορίαν που παρατηρώ κάτι αθρώπους που σιήζουν τα μαγιώ τους περί της αριστεροσύνης τους να κάμνουν τα εξής:

- Ο ένας να πηέννει στον τωρινόν εθνικιστήν αρχιπαπάν τζιαι να δηλώννει δαμέ "την πρόθεσή του, εάν ο λαός τον εκλέξει με την ψήφο του, να συνεργαστεί μαζί με την Εκκλησία στα πλαίσια διαμόρφωσης πολιτικής στο Κυπριακό και την οικονομία." 

- Ο άλλος να κηρύττει, ως επικεφαλής ενός συνταγματικά κοσμικού κράτους, το 2013 ως έτος ενός πεθαμένου εθνικιστή αρχίπαπα.

Λόγω της αδυναμίας μου να αντιληφθώ τούτον τον μυστηριώδην τύπον αριστεροσύνης, λαλώ για να διευκολυνθώ να τους βάλω σε εισαγωγικά. "Αριστεροί" το λεπόν τζιαι κανεί.

Ώσπου να φκουν τα εισαγωγικά που τους αριστερούς τούτου του τόπου, stay cool and keep rocking!

Ούτε δεξιά, ούτε αριστερή, απλά παράνοια...

Εμιλούσα πριν λλίες μέρες με μιαν φίλτατην κοπέλλαν, λλίον πιο νεαρήν που μέναν, με την οποίαν εκτός που μιαν ωραίαν φιλίαν ελπίζω να αναπτύξω τζιαι επιχειρηματικές σχέσεις. Επειδή λλίες εν οι κουβέντες πιον που δεν συναφέρνω το κυπριακόν, έκαμα της λόγον για τες ελπίδες μου για λύσην του επάρατου τούτου προβλήματος (κατά το "επάρατη νόσος") τζιαι πως θα έπρεπεν να το έχουμεν τζιαι λλίον υπόψην για τες πίζνες μας (στο κοινωνικόν τζιαι πολιτικόν κομμάτιν της PEST Analysis - ατς!). Είπα της δε ότι η λύση τούτη δυστυχώς μόνον σιειρόττερη μπορεί να είναι ακόμα τζιαι που τζιείνην που απορρίψαμεν το 2004, απλά τζιαι μόνον που την οχταετίαν που επέρασεν που τότε. Αλλά ότι εγώ προσωπικά εν έχω αμφιβολίαν ότι πρέπει να ψηφίσουμεν ΝΑΙ τζιαι να δώκουμεν μιαν του στάτους κβο να εξαφανιστεί. Τζιαι ερώτησα την ποια εν η προδιάθεση της αν έρτει δημοψήφισμαν σύντομα: ναι ή οϊ;

Πρέπει να αναφέρω ότι η συγκεκριμένη κοπέλα εν απίστευτα προοδευτικόν άτομον τζιαι καλός επιστήμονας, πραγματικά μπροστά που την εποχήν της. Επίσης λόγω του ότι εν παντρεμένη με μη Κύπριον, αλλά τζιαι λόγω των εμπειριών της, εν φως φανάριν ότι θωρεί τα πράματα σαφώς εκτός των στενών εθνικιστικών τζιαι θρησκόληπτων ορίων πολλών σύντεκνων Κυπραίων. Αφού όμως με εκοίταξεν με δισταγμόν (φανερόν ότι εν συμμερίζεται την αισιοδοξίαν μου) τζιαι ανέφερεν ότι για να απαντήσει πρέπει πρώτα να θκιαβάσει το νέο σχέδιον, είπεν μου το εξής απογοητευτικόν: "τζείνον το σχέδιον, τζιαι όποιον σχέδιον εν επιτρέπει βασικά δικαιώματα, όπωε το δικαίωμαν να προσφύγεις στο ευρωπαϊκόν δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, απλά εν μπορώ να το δεχτώ". Απογοήτευσις τζιαι πάλε απογοήτευσις. Διότι άμα έτσι άθρωποι τείνουν στο οϊ, ποιος πραγματικά μεινίσκει να πει ναι; Γούφη μου, εννά δείξει.

Εθκιάβασα δαμέ την άποψην ενός φίλτατου αριστερού ότι ο απορριπτισμός εν ίδιον της δεξιάς. Ότι η δεξιά εκατέρωθεν του συρματοπλέγματος εξυπηρετεί η μια τα ιδεολογικά κολλήματα της άλλης, τα οποία οδηγούν εκ του ασφαλούς στον εθνικιστικόν διαχωρισμόν τζιαι τες "καθαρές λύσεις". Ότι μόνον η αριστερά προκρίνει λύσεις επανενωτικές στες οποίες έθθα είμαστεν έλληνες ή τούρτζιοι αλλά πρώτιστα κυπραίοι, τζιαι για τούτον πολεμούν την ούλλοι οι άλλοι καλοθελητές. Εν τόσον καθαρά τα πράματα όμως στο κυπριακόν; I think not.

Να θθυμίσουμεν ότι το κυπριακόν έννεν πρόβλημαν μόνον 37 ετών. Υπάρχει ουσιαστικά που τα πρώτα χρόνια της ελληνικής επανάστασης. Ο εθνικιστικός αλυτρωτισμός των κυπρίων ελλήνων, οϊ αβάσιμος ως πολιτιστικές, γλωσσικές τζιαι θρησκευτικές καταβολές, αναγιώθηκεν στες δεκαετίες που το νεόκοπον ελληνικόν έθνος/ κράτος επάλευκεν να επαναφέρει τες "αλύτρωτες πατρίδες" υπό τη σκέπην του.  Ως κοσμοθεωρία δηλαδή υπάρχει πολλά παραπάνω τζιαιρόν που τον κομμουνισμόν τζιαι την αριστεράν, τα οποία επήραν υπόστασην μόλις την δεκαετίαν του 1920 με την ίδρυσην του ΚΚΚ. Το οποίον οι εγγλέζοι εφκάλαν στην παρανομίαν ως  "παράγονταν εθνικής αφύπνισης" για "αντιαποικιακόν αγώναν". Οποία ειρωνία, αν σκεφτείς τζιαι την στάσην του ΑΚΕΛ υπέρ της ένωσης,πουέδωσεν καύσιμα των εθνικιστών τουρκοκυπρίων να αποχωρήσουν που τες κοινές συντεχνίες΄τζιαι να ιδρύσουν δικές τους. Φυσικά η απάντηση εν εύκολη,"εν οι δεξιοί τούρτζιοι που τους εκβιάσαν τζιαι εφύαν". Απλά τα πράματα. Δεν το πιστεύω Τόνυ... 

Άρα να αποδίδει κάποιος την παράνοιαν του εν λόγω προβλήματος απλά στο αν κάποιος εν "δεξιός" ή "αριστερός" εν αυθαίρετον τζιαι απλοϊκόν, άσε που προάγει την ίδιαν διχόνοιαν βάσει ιδεολογίας που οι ίδιοι οι αριστεροί έχουν υποστεί που την ίδρυσην της Κυπριακής Δημοκρατίας τζιαι λλίον πιο πριν.

Γιατί λοιπόν ο κόσμος στην Κύπρον, δεξιός, αριστερός τζαι "κεντρώος" εν απορριπτικός ή οϊ; Τι καθορίζει τη στάσην του σε ενδεχόμενες προτάσεις λύσης;  

1) Ασφάλεια: βάσει της γνωστής πυραμίδας, εν μπορείς να μιλάς για ποιότητα ζωής αν είσαι πεθαμένος, ή κινδυνεύεις να πεθάνεις συνέχεια, σωστόν; Άρα το πρώτον κριτήριον του μέσου κυπραίου για να δεχτεί είναι το κατά πόσον θα είναι ασφάλής, τζιείνος τζιαι οι αθρώποι που αγαπά.

2) Οικονομικόν Συμφέρον: Αφού εξασφαλίσεις ότι δεν θα σε σκοτώσει κάποιος, θέλεις μετά διασφάλισην των πόρων σου, δηλαδή το να μπορείς να εργαστείς απρόσκοπτα, να αποκτήσεις οικονομικούς πόρους, περιουσίαν τζιαι παράλληλα να εξασφαλίσεις ότι τα υπάρχοντα αγαθά σου έθθα κινδυνέψουν είτε να χαθούν είτε να χάσουν την οικονομικήν τους αξίαν.

3) Εξουσία:΄Αν θα είσαι πολίτης της προκοπής, πρέπει να μπορείς να συμμετέχεις στην διαδικασίαν ορισμού τζιείνων που ορίζουν τη μοίραν του κράτους σου. Με τρόπον που να εκπροσωπείσαι εσύ τζιαι οι αθρώποι που σε ενδιαφέρουν.

4) Καθημερινότητα: Η λύση εννά πρέπει να διασφαλίζει ότι οι καθημερινές διαδικασίες του πληθυσμού (διακίνηση, εργασία, αναψυχή κλπ.) θα είναι "ομαλές", χωρίς ταλαιπωρίαν τζιαι χωρίς κινδύνους.

Τούτα, τζιαι αρκετά άλλα που πιθανώς εν ανέφερα εν που απασχολούν το μέσον άθρωπον σε καθημερινόν επίπεδον, ανεξαρτήτως αν είναι δεξιός ή αριστερός. Εννά μου πείτε οι αριστεροί θέλουν να καταργήσουν την ιδιοκτησίαν ή να την μεταβιβάσουν σε προσωρινές δικτατορίες τζιαι κρατικήν διαχείρισην αλλά πάλε η ιδιοκτησία υφίσταται κάπως. Άρα ο παρονομαστής εν τζιαμέ. Εννά μου πείτε επίσης ότι οι εθνικιστές εκατέρωθεν εν θέλουν ο ένας τον άλλον τζιαι εν θα δεχτούν "μη καθαρές" λύσεις. Μα ότι τζιαι να κάμουν, εν τίθεται θέμαν "καθαρού κράτους" στην Κύπρον, ούτε ΄που γενετικής ούτε που πολιτισμικής άποψης. Δείτε τζιαι τα στατιστικά της τελευταίας απογραφής, σκέττη "εθνική καθαρότητα".

Η παράνοια του κυπριακού δυστυχώς δεν έσιει να κάμει μόνον με την ιδεολογίαν, είτε τούτη εν δεξιά τζιαι αριστερή είτε εν "έθνος εναντίον κράτους". Το 2004 ένας στους τρεις υποτιθέμενους δεξιούς του ΔΗΣΥ είπεν ναι τζιαι θκιό στους τρεις υποτιθέμενους αριστερούς του ΑΚΕΛ είπεν οϊ, σε μιαν λύσην "εθνικά μειοδοτικήν"για τους μεν τζιαι "ξεκάθαρα επανενωτικήν" για τους δε. Τα κριτήρια τότε, πριν αλλά τζιαι σήμμερα παν σε πιο απτά, πιο συγκεκριμένα τζιαι πιο καθημερινά κριτήρια. Σε διαδοχικές εκλογές ο κόσμος εν εψήφισεν τζιείνους που εν πιο δεξιοί ή πιο αριστεροί αλλά τζιείνους στους οποίους μπορεί να ελπίζει για κάτι, με ελάχιστες εξαιρέσεις (π.χ. Καυλίας) που εν δικαιολογούν την δαιμονοποίησην.

Ο κόσμος εβαρέθηκεν να ακούει τον έναν να φταίει τον άλλον, να βάλλει ταπέλλες για να φκάλει το άχτιν του τζιαι να δικαιολογήσει τον συντηρητισμόν του, είτε τούτος εν "αντικομμουνιστικός" είτε "αντιεοκαβήτικος". Που την άλλην έσιει εκπληκτικήν άγνοιαν για την στοιχειωδώς πραγματικήν ιστορίαν που μας έφερεν ως τα σήμερα, τζιαι εξακολουθεί να εκλέγει ηγέτες με κριτήριον τες φανφάρες τζιαι τες ιδεολογικές πορδές. Αλλά ούτε τούτον εν ίδιον "δεξιού" ή "αριστερού" περιτυλίγματος. Δηλαδή η τωρινή κυβέρνηση εν "φιλολαϊκή"; Ούτε οι ίδιοι εν το πιστεύκουν.

Θα έλεα ότι οι πιο νέοι, που αρκέψαν να ασπρίζουν τζιαι μας οι τρίσιες μας που την ηλικίαν, που αναλαμβάνουμεν σιγά σιγά καίριες θέσεις στην εξουσίαν, την οικονομικήν ζωήν τζιαι τον τύπον, πρέπει επιτέλους να σταματήσουμεν να δαχτυλοδείχνουμεν ο ένας τον άλλον, να σπάσουμεν τα κλασσικά στερεότυπα (εν δεξιός εν συντήρηση, εν αριστερός, εν προδότης, εν τούρκος, εν άλουτος κλπ.) αρκέφκοντας που μας τους ίδιους. Αλλιώς απλά εν έχουμεν υπόθεσην τζιαι η παράνοια θα διαιωνιστεί. Ή εννά μας δειχτούν κάποιοι "κακοί ξένοι" να ησυχάσουμεν. Έννεν καλλίττερα να τα εύρουμεν οι ίδιοι όμως;

Κάτι όπως το να μείνουμεν "cool" τζιαι να "keep rocking". Έχω εύρει τζιαι δεξιούς τζιαι αριστερούς headbangers ολκής in my lifetime... 

Μα νάμπου στο καλόν είμαι τελικά;

Εντάξει, εννοώ πέραν που..σιύλλος. Εννοώ που άποψην 

πολιτικήν, κοσμοθεωρίας κλπ. Επίσης πρέπει να κάμω μνείαν στο θέμαν του χρόνου. Εννοώ τωρά, διότι παλιά ήξερα ή ήταν τέλος πάντων φανερόν εκ των υστέρων τι "ήμουν". Ως μαθητής τζιαι στρατιώτης οι πεποιθήσεις μου ήταν καθαρές: "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Ή μάλλον "πατρίς, οικογένεια, θρησκεία". Η δε πατρίς, εν ήταν η Κύπρος αλλά η μάμμα-πατρίς, δηλαδή η Ελλάς. Όταν έφταννα στην Θεσσαλονίκην το 1994, εκουβάλησα τούτες τες αντιλήψεις μαζί μου. Αλλά κάπου μεσα στην δεκαετίαν που επέρασα τζεικάτω συν τα τελευταία 8 χρόνια που "επαναπατρίστηκα", οι αλλαγές υπήρξαν δραματικές. Η "εθνοκεντρική" μου θεώρηση επήεν περίπατον, θεωρώ την πλέον ξεπερασμένην τζιαι παράλογην. Αν τζιαι για λλίον εμετατοπίστηκεν σε έναν καλώς (θέλω να πιστεύκω) νοούμενον "κυπριακόν εθνοκεντρισμόν", τελικά τζιαι τζείνον έκρινα τον αχρείαστον, τζιαι επιλέγω ξεκάθαρα μιαν διεθνιστικήν θεώρησην σε επίπεδον πλανήτη. Φυσικά που την άλλην εν μπορώ να δεχτώ ότι τα "εθνη/ κράτη" εν έχουν πλέον ρόλον να παίξουν, ούτε να αρνηθώ πως ότι τζιαι να κάμω, για το ορατόν μέλλον χαρακτηρίζουν με στοιχεία "εθνικής ταυτότητας", με κυρίαρχην τη γλώσσα που δεν σκοπεύω ποττέ να αντικαταστήσω/ παραβλέψω ελέω διεθνισμού.

Για τη θρησκεία άστα να παν, οϊ απλά έχω την απαλείψει τέλεια που την κοσμοθεωρίαν μου, αλλά θεωρώ τον εαυτόν μου ιδεολογικόν αντίπαλον. Είμαι πεπεισμένος ότι ένας κόσμος χωρίς θρησκείαν θα είναι ένας καλλύττερος κόσμος. Το πρόβλημαν δαμέ εν η πίστη. Μπορεί ο μέσος Homo Sapiens χωρίς την πίστην; Τζιαι αν δεν μπορεί, πως στο καλόν θα απαλειφτεί το μονίμως σαθρόν οικοδόμημαν της εκάστοτε θρησκείας; Εγώ είμαι ανοιχτά άθεος πιον αλλά νομίζω ένας άθεος κόσμος εν ουτοπία, τουλάχιστον όσον είμαστεν ακόμα homo sapiens.

Πάμεν στην οικογένειαν. Ως τζιαι λλία χρόνια πριν, εθεωρούσα χρέος τη δημιουργίαν οικογένειας, με "ακρότηταν θέσεων" τύπου "τούτος εν ο προορισμόςτου αθρώπου". Σήμμερα διαφωνώ καθέτως. ΈΝΝΕΝ  τούτος ο προορισμός του αθρώπου. ΔΕΝ κάμνουν ούλλοι οι αθρώποι για οικογενειάρχες ούτε σηκώννει ο πλανήτης την ασυδοσίαν του "αυξάνεσθε τζιαι πληθύνεσθε". Επίσης, η ως τωρά εμπειρία (έχω δίδυμους τετράχρονους γιους) έκαμεν με να καταλάβω ότι η οικογένεια εν πολλά παραπάνω έγνοιες τζιαι βούριστρα παρά ανταμοιβές. Άποψη μου, ως τωρά. Ελπίζω να ανατραπεί στην πορείαν αλλά εν είμαι τζιαι πολλά αισιόδοξος. Το μεγάλον όφελος πάντως εν ότι φεύκει σου η απορία. Όπως το κουτίν της Πανδώρας έναν πράμαν...

Στα κοινωνικοπολιτικοοικονομικά τωρά. Ανέκαθεν ήμουν ήπιων τόνων, ακόμα τζια στα "εθνικιστικά" μου. Πάντα ελάλουν ότι εν απαράδεκτον να έσιει βρέφη να πεθανίσκουν που την πείναν την ώραν που εγώ πετάσσω φαίν. Πάντα ελάλουν ότι ο καθένας, ακόμα τζιαι ο πιο ανεπρόκοπος (όπως τζιαι να ορίζεται τούτον) αξίζει να έσιει κάτι να φάει, κάτι να φορήσει, κάπου να ζήσει τζιαι πρόσβασην στη μόρφωσην, όσην μπορεί να τραβήσει εν πάσει περιπτώσει. Που την άλλην πάντα ένοιωθα ότι εν είμαστεν ούλλοι "ίδιοι", τζιαι ως τέθκοιοι εν μπορεί κάποιος να μας αντιμετωπίσει ως "'ιδιους" (η επιλογή της λέξης εν σκόπιμη). Για τούτον εν με εξένιζεν ούτε με προβληματίζει σήμερα να έσιει κάποιος παραπάνω πλούτον τζιαι αναγνώρισην που κάποιον άλλον, φτάννει να το αξίζει πραγματικά βάσει στοιχειωδώς αντικειμενικών κριτηρίων τζιαι κανόνων.

Παράλληλα, παρόλον που δέχουμαι την σεξουαλικήν ελευθερίαν, εν μπορώ να πω ότι νιώθω άνετα όταν αντιληφθώ ότι "γλυκοθωρεί με" κάποιος του ίδιου φύλου με μέναν. Ούτε πιστεύκω στην βιωσιμότηταν της πολυγαμίας, όσον τζιαι αν την αντιλαμβάννουμαι (σε επίπεδον διανόησης αλλά τζιαι άλλων αισθητήρων, ειδικά μπροστά σε"πιπίνια") ως βιολογικόν κατάλοιπον που μας σέρνει που τη μούττην (τζιαι τα θκιό φύλα).

Σήμερα ασπάζουμαι ως ιδέαν την "αταξικήν κοινωνίαν" των κομμουνιστών (οϊ όμως την "δικτατορίαν του προλεταριάτου" τους) , όπως τζιαι το "που τον καθέναν όσα μπορεί, για τον καθέναν αναλόγως των αναγκών του". Αρέσκει μου σφόδρα η προοπτική της "αναρχίας", δηλαδή της υπέρτατης απαλλαγής του αθρώπου που την ανάγκην ενός "κράτους" να τον σιουμαλίζει τζιαι να τον καταπιέζει επειδή εν κουμαντάρει μόνος του ή με άλλους. Αλλά για ούλλα τούτα έχω έναν πρόβλημαν: εσπούδασα΄πολυτεχνείον τζιαι διοίκησην τα γέρημα. Καταλάβω τες ουτοπίες όταν τες θωρώ μπροστά μου. Τζιαι οι ουτοπίες εν οδηγούν σε προκοπήν, έστω τζιαι αν χωρίς ουτοπιστές πιθανώς να ήμαστεν ακόμα στες σπηλιές τζιαι τα δέντρα. Απλά οι ουτοπίες εν για άλλους, οϊ για μέναν. Για τούτον εξάλλου είμαι τζιαι άθεος. Εν έγινα άθεος για να "θεοποιήσω" τον homo sapiens. Τζιαι ο homo sapiens έτσι ουτοπίες εν τες σηκώννει.

Άρα. Στα "νιάτα"μου εν καθαρόν ότι ήμουν "συντηρητικός εθνικιστής" εφ'όλης της ύλης. Μετά επέρασα που το στάδιον του "κοινωνικού φιλελεύθερου". Εφλέρταρα με τες κοσμοθεωρίες των αριστερών/ κομμουνιστών/ αναρχικών τζιαι όσον τζιαι να με "εταξιδέψαν", εν μπορώ να τες δεχτώ διότι εν ουτοπικές.

Άρα: νάμπου στο καλόν είμαι; Απόψεις δεχτές....

Ώσπου να μάθω, stay cool and keep rocking!!!



Έθνος - Κράτος, Κράτος - Έθνος και άλλα συναφή...

Μεγάλο θέμα, τζιαι σίουρα δύσκολο, διότι όπως τζιαι τα της θρησκείας, πατά σε πολλούς κάλλους, κυρίως αυτούς που εδράζονται στους εγκεφάλους πολλών ανθρώπων.

Επειδή είχαμεν την ατυχίαν να ιδρύσουμεν κράτος αλλά να σιήζουμεν τα ρούχα μας που την αρκήν ότι ήταν καλλύττερα να γίνει επαρχία του έθνους-κράτους που ονομάζεται Ελλάς (τζιαι οι τουρκαλλάες αντιστοίχως με διχοτόμηση/ διπλή ένωση), το θέμα είναι για μας πάντα καίριο τζιαι επίκαιρον.

Στο σχολείον το λεπόν ελαλούσαν μας ότι άλλον το κράτος τζιαι άλλον το έθνος. Λλίον πολλά, το κράτος ως έννοια δεν είναι μοναδικό, ενώ το έθνος είναι. Κατά τη Wiki, «όμοιο αίμα και όμοια γλώσσα έχουν οι Έλληνες και τους ίδιους ναούς θεών και θυσίες κάνουν κοινές και τα ήθη τους μοιάζουν» το οποίο φυσικά το είπε ο μάστρε Ηρόδοτος, ο "πατέρας της ιστορίας". Καθαρόν το θέμα έννεν; Ε όϊ τζαι τόσον τελικά.

Θωρείτε, ο Ηρόδοτος εζούσεν κάτι αιώνες π.Χ., τζιαι είσιεν υπόψη του συγκεκριμένες καταστάσεις:

"Αυτό που διαπίστωνε ο Ηρόδοτος ήταν η πολιτιστική ταυτότητα (ή πολιτιστική ενότητα) των Ελλήνων και σε αυτήν αναφερόταν. Μάλιστα αυτή ήταν σαφέστατα διακριτή και συμβατή με τα κράτη τους. Είτε πόλεις-κράτη ήταν αυτά είτε αυτοκρατορίες και δεν έμπαινε ζήτημα καθορισμού του ενός από το άλλο, ταύτισης ή σύγχυσης."

Σαν ερμηνεία ο Ηρόδοτος ελάλεν "έχω σπαρτιάτες, έχω αθηναίους, έχω θηβαίους κ.λ.π. οι οποίοι είναι πόλεις-ΚΡΑΤΗ αλλά έχουν κοινή γλώσσα, θρησκεία, έθιμα κ.λ.π. οπότε ανήκουν σε μιαν ευρύτερη ομάδα, το ΕΘΝΟΣ". Κάτι άλλοι κουρούπεττοι (πέρσες, αιγύπτιοι) εβαφτίζουνταν αβασάνιστα βάρβαροι τζιαι ετέλειωνεν το θέμαν.

Προσέξετε όμως νάμπου ισχύει σήμερα:

"Αντίθετα στη σύγχρονη εποχή η σχέση έθνους-κράτους είναι στενή και καθοριστική. Σχεδόν δεν νοείται το ένα χωρίς το άλλο. Ακόμα η λέξη έθνος σήμαινε μάλλον τη φυλή, έτσι μέσα στους Έλληνες υπήρχαν πολλά έθνη. Και οι κοινωνικοί σχηματισμοί, οι δομήσεις, ήταν διαφορετικοί"

Επίσης, εν υπάρχει ομοφωνία ανάμεσα στους "ειδικούς" για τις έννοιες τούτες:

"Η έννοια του έθνους παραλλάσσεται ανάμεσα σε δύο σχολές που την αντιλαμβάνονται διαφορετικά η κάθε μία. Η παραπάνω οριοθέτηση της έννοιας του έθνους απαντάται στην γερμανική περί έθνους σχολή. Η δεύτερη σχολή είναι η γαλλική περί έθνους όπου ως έθνος νοείται το σύνολο των ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται και εντάσσουν εαυτόν (αίσθημα του ανήκειν) σε ένα συγκεκριμένο έθνος, ανεξαρτήτου βιολογικής καταγωγής ή γλώσσας κλπ. Ο Ερνέστ Ρενάν χαρακτηρίζει αυτή τη διαδικασία αυτοπροσδιορισμού του καθενός ως ένα καθημερινό δημοψήφισμα."

Άρα, μαλακίες τα διδάγματα στο σχολείο. ΑΚΟΜΑ ΕΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΟΙ ΕΙΔΙΚΟΙ έπρεπε να λαλεί το μάθημαν.

Δείτε τι λαλούν τζιαι κάποιοι άλλοι εν πάσει περιπτώσει:

"Θα μπορούσαμε να πούμε ότι οι αντιλήψεις που προωθούν την έννοια του έθνους διακρίνονται εν γένει σε δυο βασικές εκδοχές: μιας δυτικής συνεργατικής εκδοχής του εθνικισμού και μιας ανατολικής οργανικής και μυστικιστικής εκδοχής του. Στην πρώτη περίπτωση (π.χ. Βρετανία, Γαλλία, Η.Π.Α.) έχουμε την προώθηση μιας ορθολογιστικής αντίληψης, η οποία αντιμετώπιζε το έθνος σαν μία σύμπραξη ανθρώπινων όντων που μοιράζονται μια κοινή εδαφική περιοχή, υπάγονται σε μια κοινή εξουσία και έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις και τα ίδια δικαιώματα. Στη δεύτερη περίπτωση (π.χ. Γερμανία, Ελλάδα, Βαλκάνια, Πολωνία) προωθείται η αντίληψη του έθνους σαν μια αρραγής οργανική μονάδα, προικισμένη με μια μυστική «ψυχή» και αποστολή που έλκει την καταγωγή του από τα βάθη της αρχαιότητας και χάνεται στο χρόνο.»

και

«Στη συγκρότηση του νεοελληνικού έθνους βασικό ρόλο έπαιξαν οι ιδέες του Γερμανικού Ρομαντισμού και της θεωρίας περί «πολιτισμικής συνέχειας». Οι Νεοέλληνες θεωρήθηκαν απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι θα έπρεπε να ανταποκριθούν στο αρχαϊκό μεγαλείο. Σημαντικό ρόλο στη συγκρότηση και την κατασκευή του νεωτερικού ελληνικού έθνους έπαιξαν οι διανοούμενοι, οι οποίοι επηρεασμένοι από την ευρωπαϊκή σκέψη προσπάθησαν να διαδώσουν την εθνική ιδέα με σκοπό την απελευθέρωση από τον Οθωμανικό ζυγό αλλά και τη συγκρότηση ενός ενιαίου έθνους-κράτους. Μετά το 1821 και την πρώτη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους, οι διαφορετικοί εθνοτικοί πληθυσμοί στο εσωτερικό της επικράτειας απαιτούσαν την ομογενοποίηση για την ορθότερη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Η πολιτική και πολιτιστική συνοχή επιτεύχθηκε πολλές φορές με τη βία. Δεν υπήρχε κάτι ιδιαίτερα κοινό που να ενώνει τις διαφορετικές εθνοτικές ομάδες του ελλαδικού χώρου. Το ιδεολογικό οπλοστάσιο ενισχύθηκε από την προσπάθεια των Ελλήνων διανοουμένων να απαντήσουν στο περίφημο βιβλίο του Γερμανού Fallmerayer (Ιστορία της χερσονήσου της Πελοποννήσου κατά τους Μεσαιωνικούς Χρόνους), στο οποίο υποστήριζε ότι η καταγωγή των «σύγχρονων» Ελλήνων όχι μόνο δεν προέρχεται από τους αρχαίους Έλληνες αλλά αντίθετα ότι οι Νεοέλληνες είναι ως επί το πλείστον σλαβικά φύλα. Οι Έλληνες διανοούμενοι, μέσω των επιστημών της Ιστορίας και της αναδυόμενης τότε Λαογραφίας, προσπάθησαν να δώσουν τις απαντήσεις στον Fallmerayer με αποτέλεσμα να οδηγηθούν στην «επινόηση παράδοσης» (Hobsbawm) ώστε να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς τους.»

Επώδυνον έννεν; Να διαπιστώνεις ότι υπάρχουν "αιρετικές" απόψεις που καταρρίπτουν  ότι σε εμαθαίναν οι εθνοκεντρικοί δάσκαλοι σου (εντός και εκτός οικογένειας). Ζαττίν όπως τζιαι με την ύπαρξη θεού τζιαι τα "ελληνορθόδοξα ιδιεώδη" (άλλον ανέκδοτον τζιαι τούτον).

Που θέλω να καταλήξω; Για να δούμεν άσπρη μέρα στην Κύπρο πρέπει να διαμορφώσουμεν ΚΥΠΡΙΑΚΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Τζιαι μεις τζιαι οι τόπακες τουρκαλλάες. Ούτε νέα γλώσσα θέλουμεν ούτε νέα ήθη/ έθιμα/ παρελκόμενα. Δες τους αργεντινούς με τους ισπανούς ή τους βραζιλιάνους με τους πορτογάλλους. Ούλλα ίδια εκτός που τη σημαία τζιαι τον εθνικόν ύμνον. Αλλά λαλούν "εθνική Βραζιλίας, Χιλής, Αργεντινής κ.λ.π." τζιαι εννοούν το ρε αδερφέ! Τζιαι εν λαλούν είμαι ισπανο-αργεντίνος τζιαι πορτογαλλο-βραζιλιάνος! Έχουν νουν οι αθρώποι!

Όϊ σαν εμάς τους σχιζοφρενείς ελληνο-τουρκο-κύπριους!

Stay cool and keep rocking! 

Stay cool