Στο "Θέατρον των Ονείρων"

 

Γενικώς στη ζωήν μου ουδέποτε είχα τούτον που λέμεν "ξεκάθαρους στόχους", πιο πολλά είχα "συγκεκριμμένες γενικές κατευθύνσεις", όπως το "εννά σπουδάσω κάτι", "εννά έβρω μιαν δουλειάν", "εννά παντρευτώ", "εννά κάμω οικογένειαν", you get the idea. Εν παραλλήλω με τούτους τους "μπούσουλες", εδιαμόρφωσα σταδιακά μιαν σειράν που χόμπυ τζ̆αι συνήθειες, ορισμένες που τες οποίες ήρταν τζ̆αι εφύαν ενώ άλλες, σχετικά περιορισμένες, επαραμείναν σταθερές μέσα στα χρόνια. 

Έναν που τούτα τα χόμπυ εν το ποδόσφαιρον, με το οποίον ασχολήθηκα παρακολουθώντας το μέσα που αγαπημένες ομάδες, τζ̆αι παίζοντας το ο ίδιος, τόσον στον πραγματικόν όσον τζ̆αι στον ψηφιακόν κόσμον. Μια εξαιρετικά όμορφη πτυχή του ποδοσφαίρου είναι να το ζεις στες κερκίδες του γηπέδου, τζ̆αι όταν το γήπεδον εν γεμάτον, η εμπειρία μπορεί να εξελικτεί σε κάτι πολλά αξιομνημόνευτον. Έτσι μια που τες επιθυμίες που αναπτυχθήκαν μέσα μου μέσα στα χρόνια ήταν να πάω σε έναν αγώναν εντός ενός που τα μεγάλα στάδια του κόσμου, για να ζήσω τον παλμόν ενός πλήθους φιλάθλων που φτάνει τες 50 ή 60 χιλιάδες. Αποδείχτηκεν μια διαδικασία που επανειλημμένα αναβάλλετουν για διάφορους λόγους, ώσπου, το περασμένον καλοτζ̆αίριν τρεις διαφορετικές κυπριακές ομάδες εκαταφέραν να προκριθούν σε ομίλους Ευρωπαϊκών διοργανώσεων. Δυστυχώς καμμιά που τούτες εν ήταν η ομάδα που υποστηρίζω, η Ανόρθωση, αλλά όταν εδιαπίστωσα ότι μια που τες αντιπάλους ήταν η, θρυλική μεν, μισητή δε (λόγω Λίβερπουλ, της ομάδας που υποστηρίζω στην Αγγλία), Μάντσ̆ιεστερ Γιουνάϊτετ, αμέσως αποφάσισα να πάω στον αγώναν του "Old Trafford", της έδρας της Μάντσ̆ιεστερ, που αποκαλείται τζ̆αι "θέατρον των ονείρων" (εξ'ου τζ̆αι ο τίτλος). 

Οι πιο κοντινοί φίλοι είτε ήταν δύσκολον να έρτουν λόγω δουλειάς είτε απρόθυμοι αφού εν τους ενδιέφερεν να συμμετάσχουν στην κερκίδαν μιας ομάδας που αντιπαθούν (Ομόνοια), όμως ήμουν τυχερός στο ότι κάποιος καλός γνωστός, Ομονοιάτης, σε ανύποπτην φάσην είσ̆εν εκφράσει την επιθυμίαν του να πάει, τζ̆αι έλυσεν μου το πρόβλημαν της παρέας, αφού πολλά δύσκολα θα αποφάσιζα να κάμω έτσι εξόρμησην μόνος μου.Έτσι εκανονίσαμεν τα logistics τζ̆αι την διαμονήν μας, εξασφάλισεν μου εισητήριον για τον αγώναν τζ̆αι εταξιδέψαμεν μέσω Λονδίνου την προηγούμενην του αγώνα, για να πάμεν στο Μάντσ̆ιεστερ με το τραίνον. Το ότι τελικά εν ήμαστεν οι θκυό μας αλλά ήρτεν μαζί μας ολόκληρη η οικογένεια του, εμπλούτισεν πολλά θετικά το πρόγραμμα μας τζ̆αι έκαμεν με να μετανιώσω λλίον που εν ήβρα τρόπον να πάρω τζ̆αι την δικήν μου. Ίσως άλλη φορά, στο εγγύς μέλλον.

Ούλλα επήαν κατ'ευχήν. Παρόλον που ήταν σχετικά άβολον, εβρέθηκα με την φιλικήν οικογένειαν, εντός της ομονοιάτικης πορείας προς το γήπεδον. Ήταν που μόνη της μια όμορφη εμπειρία, αφού είχαν μαζευτεί σ̣ίηλιάδες οπαδοί, οι οποίοι επερπατούσαν τραγουδώντας μέσα τους κύριους δρόμους της πόλης, αποτελώντας έναν αξιοθέατον οι ίδιοι για τους τόπακες, αλλά προσφέροντας μας τζ̆αι την ευκαιρίαν να δούμεν κάποια πολλά όμορφα σημεία της πόλης, η οποία αφενός εν μικρή σε πληθυσμόν αλλά αφετέρου εν γεμάτη πανέμορφα κτίρια, τόσον κλασικά όσον τζ̆αι σύγχρονα. Ο δε τζ̆αιρός, επίφοβος για κρύον τζ̆αι βροσ̆ιην (Αγγλία γαρ), έκαμεν μας την χάρην τζ̆αι ήταν ότι πρέπει, αφού ήταν μέχρι τζ̆αι ηλιόλουστος κατά διαστήματα.

Φτάνοντας τζ̆αι μπαίνοντας στο γήπεδον, ήδη μέρος της επιθυμίας ικανοποιήθηκεν. Προκαλεί δέος το μέγεθος ενός γηπέδου των 70 χιλιάδων θεατών, με την προοπτικήν τζ̆αι την ατμόσφαιραν του, ενώ το συγκεκριμμένον συνδυάζει τζ̆αι μιαν επικήν ιστορίαν που πάει πίσω στην δεκαετίαν του 1930. Μόνη απογοήτευση το ότι απαγορεύετουν να πάρεις αλκοόλ στην κερκίδαν, οπότε ήπιαμεν τες μπύρες μας στην καντίναν. Εντυπωσιακόν επίσης ήταν το γεγονός ότι μισήν ώραν πριν το ματς, το γήπεδον ήταν μόνον κατά το 1/3 γεμάτον, όμως με την έναρξην ήταν πλέον κατάμεστον.

Η εμπειρία του αγώνα ήταν ότι ονειρεύκουμουν τζ̆αι παραπάνω. Η οπτική του αγωνιστικού χώρου, ο φωτισμός, η ηχητική, η ένταση, εξεπερνούσαν τα επίπεδα που έλπιζα . Έκαμεν μου αίσθησην το ότι οι Ομονοιάτες, που ήταν κοντά στες 5 χιλιάδες, ήταν συνέχεια θορυβώδεις τζ̆αι ενθουσιώδεις, ενώ οι οπαδοί της γηπεδούχου ακούουνταν πιο πολλά στα επιφωνήματα μετά που μιαν χαμένην ευκαιρίαν, ή στα χειροκροτήματα για τες προσπάθειες των παικτών τους. Ὀσον δε ο αγώνας επλησιάζεν προς το τέλος του, τζ̆αι η Ομόνοια εφαίνετουν να καταφέρνει το αδιανόητον, δηλαδή την αποφυγήν της ήττας (οι προβλέψεις πριν το ματς ήταν για πολλά γκολ εναντίον της) η ομονοιάτικη κερδίδα επήρεν τους τόπους, ενώ ο εκνευρισμός των ντόπιων άρχισεν να γίνεται χειροπιαστός. 

Δυστυχώς, στες καθυστερήσεις, η Μάνσιεστερ ήβρεν την λύσην, τζ̆αι παρά την απογοήτευσην που μας έδωσεν τούτον, προσωπικά εδωσε μου θκυό θετικά: άκουσα την εκπληκτικής έκτασης κραυγήν για γκολ που 65 χιλιάδες κόσμον, που πρέπει να το ζήσεις για να το αντιληφθείς, τζ̆αι εκατάλαβα πόσον τους είσ̆εν "κυστήσει" η ομονοιάτικη κερκίδα τζ̆αι το συνεχές τραγούδιν της. Όπως είπα, είμαι Ανορθωσιάτης τζ̆αι η Ομόνοια είναι τζ̆αι καλά, ένας "εχθρός", αλλά εν έχω κανέναν πρόβλημαν να ευχαριστήσω που καρδιάς τους "χόχους" (όπως είναι το υποτιμητικόν παρατσούκλιν τους αλλά no offense) για έναν πολλά όμορφον βράδυν στο "θέατρον των ονείρων".

Την επομένην επέστρεψα Κύπρον, αφήνοντας την οικογένειαν φίλων με τους οποίους εσυνταξιδέψαμεν να ευχαριστηθούν άλλες θκυό μέρες στο Λονδίνο. Πέραν των εξαιρετικών εντυπώσεων που μου άφησεν η πόλη τζ̆αι λόγω της μικρής διάρκειας της επίσκεψης εν έχω κάτι ιδιαίτερον άλλον να γράψω. Έτσι τζ̆'αλλιώς έφτασα σε μιαν ηλικίαν όπου εν γουστάρω να λείπω που το σπίτιν τζ̆αι το κρεβάτιν μου για πολλές νύκτες. Αλλά συνολικά ήταν μια εμπειρία που άξιζεν, τζ̆αι μια ανάμνηση που εννά παραμείνει αγαπημένη.

Ώσπου να δημιοργήσω κάπως νέες τέθκοιες αναμνήσεις, stay cool and keep rocking!

Η δυστυχία του να είσαι Ανορθωσιάτης

Τα σημερινά ανορθωσιατούθκια μπορεί να στεναχωρκούνται λλίον με τα τελευταία χαϊρκα της ομάδας αλλά ειδικά αν εγεννηθήκαν την δεκαετία του '90, ξέρουν ότι η ομάδα τους εν η δεύτερη πιο επιτυχημένη της τελευταίας 20ετίας, πίσω μόνον που το αποέλ, τζιαι η πρώτη που εμπήκεν στους ομίλους του champion's league (τζιαμέ που ότι τζιαι να κάμει η αποελάκκα, πάλε "η δεύτερη" ένει). Τζείνον που εν ηξέρουν είναι το πόσον δύσκολο ήταν παλιά να είσαι ανορθωσιατούϊν, ειδικά αν ήσουν λευκωσιατούϊν.

Εγεννήθηκα τζιαι εμεγάλωσα στη χώραν, τζιαι ειδικά στην Αγλαντζιάν, έναν τόπον που έχω την εντύπωσην ότι κυριαρχείται που ομονοιάτες. Ανέκαθεν πάντως είσιεν τζιαι αρκετούς αποελίστες. Οι ανορθωσιάτες ήμαστουν πάντα κάτι σαν παράδοξον, αν τζιαι όταν επροκύπταμεν σε μιαν παρέαν. Η κλασσική ερώτηση: "μα ήνταλως τζιαι είσαι ανορθωσιάτης, αφού εν είσαι που το Βαρώσιν. Άσε που εν πιάννει τίποτε τούτη η ομάδα". Sad but true.

Είσιεν μας θωρείτε κάμει προσηλυτισμόν ένας φανατικός ανορθωσιάτης θείος που την Δερύνειαν, ελλείψει τζιαι οικογενειακής/ πατρικής "καθοδήγησης" (ο τζιύρης μου ήταν ήπιος οπαδός του Ολυμπιακού Λευκωσίας που ήταν όπως τζιαι τωρά στην ανυποληψίαν) τζιαι εβρεθήκαμεν αγλαντζιώτες ανορθωσιάτες, όπως τες μούγιες μες στο "γάλαν" τότε.

Η παιδική/ μαθητική μου ηλικία εκτυλίχτηκεν κατά την περίοδον 1974-1992, όταν επήα στρατόν. Για τους νεόττερους που εν την εφτάσαν ή αθθυμούνται, τούτη ήταν η χρυσή περίοδος της ομονοιάκκας, με μικρά διαλείμματα που το αποέλ. Είσιεν κάτι παίκτατσους όπως ο Καϊάφας, ο Κανάρης, ο Κάντηλος, ο Άντωνας, ο Χαρίτου, ο Τζιεβίζοφ κλπ. τζιαι εν επαίζετουν. Το αποέλ είσιεν τους Παντζιαράες, τον Μούρς, τον Μακτέρμοτ της Λίβερπουλ (στα γεράματα του) τζιαι εκόντραρεν την λλίον. Ήταν τζιαι η αέλ καλή με κύπελλα, έπιασεν τζιαι έναν περίεργον πρωτάθλημαν ο πεζοπορικός (ομάδα της Σκάλας που μετά ενώθηκεν με την έπα τζιαι εκάμαν την σημερινήν, τζιαι μισησμένην για τους ανορθωσιάτες, άεκ Λάρνακας) αλλά η ανορθωσάκκα τίποτε. Έκαμνεν καμμιάν καλήν πορείαν (3η, άτε 2η καμμιάν φοράν που ήταν κάτω το αποέλ) τζιαι ως τζιαμέ. Ο τελευταίος της τίτλος ήταν το 1975, αμέσως μετά την εισβολήν, όταν έπιασεν το κύπελλον σε τελικόν με το παραλίμνι. Το τελευταίον πρωτάθλημαν της εχάννετουν στο μακρινόν 1963. Είσιεν βέβαια 6 πρωταθλήματα τζιαι έξι κύπελλα, ήταν τρίτη δηλαδή σε τίτλους αλλά κανένας συνομήλικος εν αθθυμάτουν έτσι πράματα μες στην παντοδυναμίαν των άλλων. Δράμαν.

Όταν μεγαλώννει κανένας εν εύκολον να ξεχάσει πόσον άσπλαχνα εν τα κοπελλούθκια αναμεταξύν τους, πόσην κατζίαν μπορούν να φκάλουν . Οι ομονοιάτες, οι αποελίστες παρέες εκάμναν μου φοβερές καζούρες όποτε εγελιούμουν να μιλήσω για την ανόρθωσην, σε σημείον που εσκέφτουμουν να κάμω το αδιανόητον: να αλλάξω ομάδαν!!!! Αλλά κάποιου είδους μαζοχιστική αφοσίωση εκράταν με τζιαμέ, μονίμως σιηφτόν αλλά τζιαι με τες σπάνιες χαρές όταν εδέρναμεν τους "μεγάλους".

Κάποιαν στιγμήν έκαμεν γήπεδον η ομάδα (ώσπου να παν εις το "θρυλικόν" ΓΣΕ στο Βαρώσιν τάχατες) τζιαι που τζιαμέ τζιαι τζει άρκεψεν να αλλάσσει η κατάσταση. Ανάλαβεν τζιαι ο εοκαβητατζής ο Κίκης με το Sunrise της Αγιάνναπας τζιαι ξαφνικά, τα χρόνια του λυκείου πιον εθώρουν την ανόρθωσην να κοντεύκει σημαντικά τον τίτλον. Ήρτεν τότε τζιαι μια πρώτη φουρνιά παιχτών (Ομπίκου, αδερφοί Παναγιώτου, Ππούνας, τζιαι ο τρισμέγιστος Τιμούρ στα νιάτα του) τζιαι ήμαστουν συνέχεια μες τες διεκδικήσεις.

Έλα όμως που εν ελάλεν να έρτει η "ευλοημένη ώρα" του τίτλου. Ήταν όπως την καταραμένην η ομάδα. Όπως την πόλην της που έμεινεν μια μαύρη τρύπα στην ιστορίαν τούτου του γέρημου τόπου. Μιαν ο Κόκιτς με τον Ιωάννου του αποέλ, μιαν ο Σαββίδης με τον Τούτιτς της ομόνοιας, εμπήχτηκεν μας τζιαι ο απόλλωνας με τους Πεσίροβιτς, Πτακ, Σπόλιαριτς, Γιαγκουδάκην, Πίτταν τζιαι στην πηγήν εφτάνναμεν, νερόν εν επίνναμεν. Ως τζιαι οι απολλωνίστες επεριπέζαν μας πιον με θκιό πρωταθλήματα πάνω στη ράσιη μας.  Αιώνιοι δεύτεροι. Καμός μεγάλος. Αποκορύφωμαν το τελευταίον ματς της περιόδου 1993-1994, όταν μας επέθανεν ο Σπόλιαριτς με το γελοίον τζιαι στημένον γκολ που έβαλεν του Χαρίτου 5 λεπτά πριν την λήξην, χωρίς το οποίον θα επιάνναμεν  τον πρώτον τίτλον μετά που 30 χρόνια.

Έπρεπεν να φύω που τον "ομφαλόν της γης" για να πιάσει η ομάδα τον πρώτον της τίτλον, σε τζείνον το μοναδικόν πρωτάθλημαν των τριών γύρων το 1994, όταν η ομόνοια επήεν τζιαι αυτοκτόνησεν τρεις αγωνιστικές πριν το τέλος. Είχαμεν τότε μόνον τρεις ξένους (Σάμπουριτς, Κόκιτς, Μαγκτί Τολπά) τζιαι οι υπόλοιποι ήταν παίκτες μιτσιοί, κυπραίοι, δημμένοι με την ομάδα τζιαι εκάμαν με τον Μιτόσεβιτς μιαν δυναστείαν που εκυριάρχησεν μέσα σε τζείνην την δεκαετίαν, φτάνοντας ανάμεσα σε άλλα τζιαι σε τέσσερις σερί τίτλους. Παράλληλα εσύναεν ότι καλλίττερον που την αγοράν τζιαι εκτύπαν τζιαι διακρίσεις στην Ευρώπη. Μεγαλεία. Τζιαι ο Γούφης σου ήταν Θεσσαλονίκη τζιαι εν εσιαίρετουν τίποτε που κοντά. Ακόμα τζιαι τζιαμέ μουσουπεκλίκκιν.

Ευτυχώς το 2004 που εστράφηκα είσιεν εμπιστευτεί η διοίκηση τον Τιμούρην, που με τον μαφίαν αλλά τσιάκκον Παντελή επιάσαν τέσσερις τίτλους σε τέσσερα χρόνια τζιαι φυσικά εβάλαν μας στους ομίλους για πρώτη φορά στα χρονικά. Τζιαμέ εφάμεν για πάντα τη σχετική χαρά που τους μεγάλους της χώρας. Σε τούτον είμαστεν άφταστοι. Αν τζιαι σιαίρουμαι φέτος που πάει καλά το αποέλ, τζιαι σιαίρουμαι διπλά ακριβώς γιατί σιαίρουμαι τζιαι εν μετρώει όπως πρόπερσι. Πάντα ήμουν φίλαθλος τζιαι όϊ οπαδός, τζιαι στην Ευρώπην πάντα ήθελα το καλόν των κυπραίων. Εκτός που πρόπερσι, αλλά αφού το εξεπέρασα φέτος με τα γκολ του Αίλτον, πάει πάσα κακόν.

Μετά τες ασιήμιες των κοράκων που εδώκαν πας στο φαϊν τζιαι εποκουππίσαν το τραπέζιν το 2008, που εθκιώξαν τον Τιμούρην τζιαι εστείλαν φυλακήν τον Παντελή, εν έχουμεν κάμει χαϊριν τζιαι τα πέτρινα χρόνια καραδοκούν. Πέρκιμον, για ούλλα τούτα τα ανορθωσιατούθκια της χώρας που τωρά σιύφκουν την κάραν στην καζούραν των συνομηλίκων τους να εν προσωρινή η πάθησις τζιαι να ανεβεί ξανά ο φοίνικας που τον σταχτόν του. Ακόμα παραπάνω, πέρκι κάμουν κανέναν απροσδόκητον evolution leap οι χαζοκούμπαροι τζιαι ανοίξει το Βαρώσιν να αρκέψουν να υπάρχουν τζιαι άσιλα βαρωσιώτικα ανορθωσιατούθκια, να μεν φοούμαστεν ότι εννά καταντήσουμεν Ανορθωσις Σκάλας (μπλιαχ! no offense στους φίλτατους σκαλιώτες).

Ως τότε, STAY COOL AND KEEP ROCKING!!!

Αισιόδοξος μέχρι αηδίας...

Ανέκαθεν υπήρξα αισιόδοξος ανθρώπος (ή σκύλος, αναλόγως οπτικής γωνίας) . Και αυτό παρά τους κατά καιρούς "πάτσους" που δέχτηκα και δέχομαι από τη ζωή και τους ανθρώπους.

Δύο παραδειγματάκια, που τόσο λατρεύω, από δύο τέτοιους "πάτσους" που ποσώς πέτυχαν να τσαλακώσουν το διάχυτον του αιθεροβάμωνα μέσα μου.

Πριν καμμιά δεκαριά χρονάκια χρωστούσα το τελευταίο μάθημα στο πολυτεχνείο, τον Κλασσικό Αυτόματο Έλεγχο, μάθημα που είτε τα έκανες όλα σωστά είτε όλα λάθος (σφάλμα ίσον καταστροφή στην ηλεκτρολογία όπως μάθαμε άλλωστε εσχάτως και στο Μαρί). Ολόκληρη εξεταστική δηλαδή και μήνες πριν είχα μόλις ένα μάθημα να μελετήσω και να περάσω. Πάω λοιπόν στην εξέταση νιώθοντας πολύ έτοιμος. Τελειώνω ολόκληρο το γραπτό και βγαίνω έξω αισιόδοξος για τουλάχιστον το "5" (/10) και ότι πάω μάλλον και για βαθμό. Μάλιστα κάλεσα και τους γονείς να ετοιμαστούν για την ορκωμοσία τον Οκτώβριο που ακολουθούσε. Δυό εβδομάδες (!!) μετά, ψάχνω εναγωνίως το όνομα μου ανάμεσα στις δεκάδες που χρωστούσαν το μάθημα. Το βρίσκω, μαζί και το βαθμό μου: "2". Μόνο αν το νιώσατε ποτέ θα καταλαβαίνατε τι ένοιωσα εκείνη τη στιγμή. Λίγους μήνες μετά το πέρασα με "7,5". Δεν μόυ πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ, αν και ήμουν τυχερός, είχα συμπαράσταση (ξέρει αυτή...).

Το δεύτερο παράδειγμα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα, λίγο πριν φύγω για Ελλάδα για σπουδές το '94. Μαζί με κολλητό είμαστε στο "Αντώνης Παπαδόπουλος", όπου η Ανορθωσάκκα προηγείται με 5-0 της τότε ΕΠΑ, ενώ στο "Τσίρειο" την ίδια ώρα ο Απόλλωνας υποδέχεται την Ομόνοια και με ισοπαλία ή ήττα χάνει το πρωτάθλημα σε μας, το οποίο δεν είχαμε γευτεί ποτέ μέχρι την τότε ζωή μου (το τελευταίο το είχαμε πάρει το '63). Λίγο πριν το τέλος των δύο αγώνων, ο κόσμος είναι βουβός, όλοι στα ραδιοφωνάκια και ακούουν το αποτέλεσμα του άλλου αγώνα, που είναι ισόπαλος λίγα λεπτά πριν το τέλος. Η αισιοδοξία μου έντονη, πρέπει να κρατήσει η Ομόνοια. Στην εκπνοή ο Χαρίτου παίζει βόλεϊ με το φάουλ του Σπόλιαριτς τζιαι το πρωτάθλημα κάμνει φτερά για άλλη μια φορά.

Ε, λοιπόν, επιάμεν το τον επόμενο χρόνο τζιαι άρκεψεν τζιαι η δυναστεία μας της περιόδου 1995-2008! Βέβαια εχρειάστηκεν να φύω που την Κύπρο για να βάλουμεν μπρος αλλά χαλάλιν.

Έτσι λοιπόν, όταν του χρόνου με το καλό φέρει ο Συντρόφιας δημοψηφίσματα, ως την ώραν που θα φκει η κάλπη για το "ναι" ή "οϊ" εγώ θα είμαι αισιόδοξος! Μέχρι αηδίας.....

Stay cool and keep rocking!!!