Ο Έλληνας αρχηγός της εθνικής Τουρκίας

Εθκιάβασα το στον "Πολίτη" την περασμένην Δευτέραν τζιαι αν τζιαι εξελίσσουμαι συνέχεια σε κυνικόν εσχάτως, πρέπει να πω ότι μιαν συγκινησούαν επροκάλεσεν μου την.

Ο Λευτέρης Αντωνιάδης, επέθανεν πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικίαν 86 χρονών, τζιαι οι οπαδοί της Φενέρμπαχτσέ, η οποία του έσιει κάμει τζιαι άγαλμαν στο στάδιον της παρακαλώ, ετιμήσαν τον δεόντως, παρουσία του πρωθυπουργού της χώρας, άλλως νεοσουλτάνου, κατά τον πρόεδρον μας. Εμαζευτήκαν κατά σιηλιάες στο γήπεδον της ομάδας τζιαι εξεπροβοδίσαν τον με συνθήματα, κουβαλώντας τον οι ίδιοι στην γενέτειραν του την Πρίγκηπον (ήντα ωραίον όνομαν) για να ταφεί.

Ο Λευτέρης (όπως ήταν γενικά γνωστός), έπαιζεν που τα 17 του στην Φενέρ. Είσιεν τζιαι 67 συμμετοχές (!) στην εθνικήν Τουρκίας, της οποίας εδιετέλεσεν τζιαι αρχηγός. Μάλιστα εσκόραρεν τζιαι εναντίον της εθνικής Ελλάδος, εισπράττοντας τζιαι κάμποσα πορτοκάλια που τους θυμωμένους οπαδούς, έναν που τα οποία εκαθάρισεν τζιαι άρκεψεν να τρώει μες το γήπεδον. Χιούμορ ο παίκτης...

Το '55, κατά το πογκρόμ που οργάνωσεν το βαθύν κράτος της τουρτζιάς, μέρος του όχλου εκατευθύνθηκεν προς το σπίτιν του έτοιμοι να φαν τον "γκιαούρην", αλλά εμπήκαν μπροστά τους κάμποσοι οπαδοί της Φενέρ τζιαι εν τους αφήσαν να τον πειράξουν. Κατά τον δημοσιογράφον Αχμέτ Φιστίκ (εγέλασα) "ο Λευτέρης θα ήταν το πρώτο έπιπλο που θα έσωζαν οι Τούρκοι σε μια πυρκαγιά" (αν το θκιαβάζει κανένας σωβινιστής δικός μας φαντάζουμαι εννά πει "άδε, θεωρούν μας έπιπλα οι σιήλλοι").

Τες προάλλες έκαμα έναν τηλέφωνον στον "supersport fm", τζιαι έκαμα λλίην κουβένταν με τον Κωνσταντίνον Σιαμπουλλήν. Το θέμα μου είσιεν να κάμει με την προοπτική λύσης του κυπριακού τζιαι πως θα ενταχτούν οι τουρκοκύπριοι στα πρωταθλήματα του ΚΟΑ, μαζί τζιαι με τες δυνατότητες επιστροφής των προσφυγικών ομάδων στες φυσικές τους έδρες. Είπα του ότι κανένας που τους φιλάθλους/ οπαδούς που του ετηλεφωνούσαν εν ευχήθηκεν να έχουμεν λύσην (έστω στο στυλ "του χρόνου στην Αμμόχωστον" π.χ.), πως κανένας εν διανοείται τούτον το πράμαν, τζιαι ανέφερα του την ομάδα μου, την Ανορθωσάκκαν, που αν λυθεί εννά στραφεί στην "φυσικήν της έδραν" τζιαι εννά αποφύγει την προοπτικήν να αλλάξει όνομαν τζιαι που "Αμμοχώστου" να γίνει "Λάρνακας". Απάντησεν μου ότι αν λυθεί, εννά έχουμεν πιο σοβαρά πράματα να "διευθετήσουμεν" που την μάππαν τζιαι τα αθλητικά. Εν τζιαι τούτον μια άποψη.

Ο επόμενος που ετηλεφώνησεν ήταν ξυνισμένος. "Μα διανοείστε να μιλάτε για το κυπριακόν ολάν; Εν έσιει περίπτωσην να λυθεί, ποττέ. Ρε δαμέ να μου ελαλούσαν σήμερα να κάμουμεν ένωσην με την Ελλάδαν έθθα εδέχουμουν, οϊ να λυθεί το κυπριακόν. Να μεν ξανακούσω να μιλάτε για το κυπριακόν".

Ετέλειωννεν τζι' εκπομπή, εκατέβαιννα τζιαι που το αυτοκίνητον, εν ξέρω αν του απάντησεν κανένας. Έγώ πάντως έτσι "τσικλίσματα", σκοπεύκω να τα συνεχίσω, για να ΜΕΝ γουστάρετε ορισμένοι. Χαζοκούμπαροι, Ε ΧΑΖΟΚΟΥΜΠΑΡΟΙ!!

Stay cool and keep rocking! Τζιαι εννά λυθεί χωρίς να πάρετε είδησην, μεν έσιετε έννοιαν...

Αισιόδοξος μέχρι αηδίας...

Ανέκαθεν υπήρξα αισιόδοξος ανθρώπος (ή σκύλος, αναλόγως οπτικής γωνίας) . Και αυτό παρά τους κατά καιρούς "πάτσους" που δέχτηκα και δέχομαι από τη ζωή και τους ανθρώπους.

Δύο παραδειγματάκια, που τόσο λατρεύω, από δύο τέτοιους "πάτσους" που ποσώς πέτυχαν να τσαλακώσουν το διάχυτον του αιθεροβάμωνα μέσα μου.

Πριν καμμιά δεκαριά χρονάκια χρωστούσα το τελευταίο μάθημα στο πολυτεχνείο, τον Κλασσικό Αυτόματο Έλεγχο, μάθημα που είτε τα έκανες όλα σωστά είτε όλα λάθος (σφάλμα ίσον καταστροφή στην ηλεκτρολογία όπως μάθαμε άλλωστε εσχάτως και στο Μαρί). Ολόκληρη εξεταστική δηλαδή και μήνες πριν είχα μόλις ένα μάθημα να μελετήσω και να περάσω. Πάω λοιπόν στην εξέταση νιώθοντας πολύ έτοιμος. Τελειώνω ολόκληρο το γραπτό και βγαίνω έξω αισιόδοξος για τουλάχιστον το "5" (/10) και ότι πάω μάλλον και για βαθμό. Μάλιστα κάλεσα και τους γονείς να ετοιμαστούν για την ορκωμοσία τον Οκτώβριο που ακολουθούσε. Δυό εβδομάδες (!!) μετά, ψάχνω εναγωνίως το όνομα μου ανάμεσα στις δεκάδες που χρωστούσαν το μάθημα. Το βρίσκω, μαζί και το βαθμό μου: "2". Μόνο αν το νιώσατε ποτέ θα καταλαβαίνατε τι ένοιωσα εκείνη τη στιγμή. Λίγους μήνες μετά το πέρασα με "7,5". Δεν μόυ πέρασε από το μυαλό ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ, αν και ήμουν τυχερός, είχα συμπαράσταση (ξέρει αυτή...).

Το δεύτερο παράδειγμα έλαβε χώρα πολύ νωρίτερα, λίγο πριν φύγω για Ελλάδα για σπουδές το '94. Μαζί με κολλητό είμαστε στο "Αντώνης Παπαδόπουλος", όπου η Ανορθωσάκκα προηγείται με 5-0 της τότε ΕΠΑ, ενώ στο "Τσίρειο" την ίδια ώρα ο Απόλλωνας υποδέχεται την Ομόνοια και με ισοπαλία ή ήττα χάνει το πρωτάθλημα σε μας, το οποίο δεν είχαμε γευτεί ποτέ μέχρι την τότε ζωή μου (το τελευταίο το είχαμε πάρει το '63). Λίγο πριν το τέλος των δύο αγώνων, ο κόσμος είναι βουβός, όλοι στα ραδιοφωνάκια και ακούουν το αποτέλεσμα του άλλου αγώνα, που είναι ισόπαλος λίγα λεπτά πριν το τέλος. Η αισιοδοξία μου έντονη, πρέπει να κρατήσει η Ομόνοια. Στην εκπνοή ο Χαρίτου παίζει βόλεϊ με το φάουλ του Σπόλιαριτς τζιαι το πρωτάθλημα κάμνει φτερά για άλλη μια φορά.

Ε, λοιπόν, επιάμεν το τον επόμενο χρόνο τζιαι άρκεψεν τζιαι η δυναστεία μας της περιόδου 1995-2008! Βέβαια εχρειάστηκεν να φύω που την Κύπρο για να βάλουμεν μπρος αλλά χαλάλιν.

Έτσι λοιπόν, όταν του χρόνου με το καλό φέρει ο Συντρόφιας δημοψηφίσματα, ως την ώραν που θα φκει η κάλπη για το "ναι" ή "οϊ" εγώ θα είμαι αισιόδοξος! Μέχρι αηδίας.....

Stay cool and keep rocking!!!