Follow by Email

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Μάστερς του σεξ


Όσοι που σας εν έshετε ακόμα στη διάθεσην σας "έξυπνην τηλεόρασην" (δηλαδή με ενσωματωμένο ψηφιακό λειτουργικό σύστημα τζιαι δυνατότηταν σύνδεσης στο διαδίκτυο), πακκέττον με μιαν στοιχειωδώς γλήορην σύνδεσην(τουλάχιστον 10ΜB), τζιαι αρέσκουν σας οι ταινίες τζιαι οι σειρές, απλά χάνετε. Εν μπορώ να περιγράψω με λόγια πόσον εκτοξεύκει τες επιλογές τούτος ο συνδυασμός, σε σχέσην με το να βασίζεσαι στες διάφορες τοπικές συνδρομητικές πλατφόρμες ή - ακόμα shιειρόττερα - στα "ελεύθερα" τοπικά κανάλια. Βέβαια, έχοντας δοκιμάσει την - παράνομην -  πλατφόρμαν "Kodi" τζιαι τες διάφορες εφαρμογές της, εμπεριέχει ταλαιπωρίαν η προσπάθεια να "ποϋρίσεις" μιαν κάποιαν συνδρομήν κάπου, οπότε εσχάτως, αφού όμως πρώτα επρόλαβα να δω ολόκληρες σειρές τζιαι δεκάδες ταινίες ολοκαίνουριες, εστράφηκα στην - πασίγνωστην πλέον - επιλογήν του Netflix. Με έναν γελοίον μηνιαίον ποσόν της τάξης των €8-12 έshιεις στη διάθεσην σου μιαν "αιωνιότηταν" σε σειρές, ταινίες τζιαι ντοκυμαντέρ. Τζιαι αν η τηλεόραση σου διαθέτει την κατάλληλην δυνατότηταν ανάλυσης, τότε....απλά εν περιγράφω άλλον. Πρέπει να το ζήσετε για να καταλάβετε. Απλά αναφέρω ότι η "βασική" ποιότητα εικόνας εν "υψηλής ανάλυσης". Τζιαι θωρείς ότι θέλεις, όποτε θέλεις. Enough said.
Τέσπα, αφού σας επήρα που το Καϊμακλίν για να πάμεν που το Δάλιν, Λήδρας, ας επεξηγήσω τι υπονοεί ο τίτλος της παρούσας ανάρτησης. Αναφέρεται σε μιαν σειράν που αρκέψαμεν να θωρούμεν παρέαν με την Αγάπην, κατόπιν εισήγησης μιας φίλης, με τίτλον Masters of sex. Αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα, τζιαι πιο συγκεκριμένα στην ριζοσπαστικήν έρευναν των Bill Masters και Virginia Johnson πάνω στην ανθρώπινην σεξουαλικήν συμπεριφοράν, καθώς τζιαι στην διάγνωσην τζιαι θεραπείαν των σχετικών προβλημάτων που μπορεί να παρουσιαστούν σε άτομα τζιαι ζευγάρια.
Νομίζω εν μια σειρά που, πέραν της ποιότητας της παραγωγής τζιαι του καστ, εν τρομερά ενδιαφέρουσα τζιαι στην ανάδειξην αφενός του πόσον πίσω ήμαστεν, ως ανθρώπινες κοινωνίες μέχρι πρόσφατα, σε θέματα που σήμερα εν τόσον αυτονόητα ώστε να μας κάμνει εντύπωσην πως τζιαι δεν τα εξέραμεν ανέκαθεν, τζιαι αφετέρου πως τα στερεότυπα μπορούν να εν τόσον τεράστια τζιαι απροσπέλαστα εμπόδια, τα οποία χωρίς την ριζοσπαστικήν δράσην κάποιων προοδευτικών ατόμων τζιαι ομάδων, ουδέποτε θα είχαν ξεπεραστεί.
Η σειρά εν "πικάντικη", αφού περιέχει αρκετόν γυμνό τζιαι σκηνές σεξ, αλλά ούτε που κοντεύκει στο "πρόστυχον", αντίθετα θα έλεα ότι αναδεικνύει την ομορφιάν μιας που τες βασικές απολαύσεις σε τούτην την ρημάδαν την ζωήν μας, του σεξ τζιαι του οργασμού, χωρίς να τα εκχυδαϊζει, με παράλληλην ανάπτυξην του πως τούτη η ανάγκη καταντά ενίοτε λόγω στερεοτύπων τζιαι κοινωνικής οπισθοδρόμησης να εν μια κατάρα αντί ευχή.
Δαμέ να πω ότι σε "επαρχιώτικες" κοινωνίες, όπως η κυπριακή, η οποία μάλιστα εκτός που επαρχιώτικη, εν εξόχως "θεοκρατική", με την εκκλησίαν μέσα στα σχολεία να προσυλητίζει σε δοξασίες που είχαν κάτι νομάδες της ερήμου πριν 3000 χρόνια (ανάμεσα στις οποίες το ότι ο οργασμός τζιαι η ομοφυλοφυλία εν εξ'ορισμού αμαρτίες), υποφέρουμεν ακόμα που πλήθος στερεοτύπων σε ούλλα τα επίπεδα. Είμαι σχεδόν σίουρος ότι στην πλειονόηταν των νεαρών ζευγαριών αλλά τζιαι των νέων γενικότερα, το να κάτσουν να δουν έτσι σειρές θα έκαμνεν τεράστιον καλόν. Διότι αν καρτερούν να μάθουν κάτι που τους πουριτανούς γονιούς τζιαι δασκάλους δακάτω, ζήτω που εκαήκαν. Τζιαι για να μεν φκάλλω την ουράν μου πόξω, εν χαρακτηριστικόν ότι όποτε κοντέψει της τηλεόρασης κανένας που τα κοπέλια μας, την ώραν που δείχνει καμμιάν ερωτικήν σκηνήν, σπεύδουμεν να τους απομακρύνουμεν άμπα τζιαι shοκκάρουμεν τους. Επειδή τάχατες εν μόλις 10 χρονών. Λες τζιαι εν θα έχουν ήδη "μυηθεί" κάπως σε πιο shocking πράματα χωρίς καν να το πάρουμεν πρέφαν. Συμβαίνει τζιαι στες πιο "επιστημονικά καταρτισμένες" οικογένειες.
Δράττομαι της ευκαιρίας να αναφέρω ότι στην ζωήν μας έχουμεν τέσσερις βασικές απολαύσεις, "υλικής" φύσεως (αφού οι "άϋλες" εν πολλά παραπάνω τζιαι δύσκολον να καταγραφούν "ολιστικά"), τες οποίες τοποθετώ σε σειράν άσχετην με την "ιεράρχησην" τους, αφού τζιαι τζιείνη ποικίλει αναλόγως του αθρώπου τζιαι των βιωμάτων του:

1) Σεξ
2) Φαϊν
3) Τουαλέτα (για να το πω "κομψά")
4) Ύπνος

Βρίσκω το φοβερά μαζοχιστικόν τζιαι αυτοκαταστροφικόν, τούτες τες απολαύσεις είτε να τες στερούμαστεν είτε να τες καταχραζούμαστεν. Τζιαι για να τες αξιοποιήσουμεν στον μέγιστον βαθμόν, στο πλαίσιον της αναζήτησην ευτυχίας, πρέπει να τες "αγκαλιάσουμεν" τζιαι να τες γνωρίσουμεν καλά, μέσα που την υπάρχουσαν γνώσην, την εξέλιξην της, τζιαι τα προσωπικά βιώματα. Μεν αφήνετε τα στερεότυπα της οικογένειας, της θρησκείας, του κράτους, να σας στερούν πράματα. Ανοίξετε το πνεύμα σας τζιαι δοκιμάστε εμπειρίες, πάντα φυσικά με μιαν αίσθησην μέτρου τζιαι ισορροπίας προσωπικής πρώτιστα, τζιαι ομαδικής κατά προέκτασην. Σε επίπεδον σειρών πάντως, αν θέλετε να πάρετε μιαν γεύσην των συνεπειών της "κατάχρησης", συστήνω ανεπιφύλακτα το Californication. Ο πρωταγωνιστής Hank Moody, εν ο τρέχων "θεός" τζιαι "ίνδαλμαν" μου. Τυπικόν, αφού εν εύκολον να ταυτιστώ μαζίν του λόγω ηλικίας τζιαι - ενδεχομένως - "απωθημένων". Εν μια περίπτωση αθρώπου που εν θα εμπορούσα ποττέ να γίνω, αλλά σίουρα θα ήθελα να "δοκιμάσω" να γίνω, έστω για λλίον, για μιαν γεύσην, εκ του ασφαλούς πάντα.

Ώσπου να το ξεπεράσω, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Περί Κυπρίων ποδοσφαιριστών...


Έχω ξαναναφέρει ότι ήμουν τζιαι είμαι τακτικότατος, μέχρι καταχρήσεως ενίοτε, computer gamer. Έναν που τα είδη με τα οποία έχω ασχοληθεί, τζιαι ασχολούμαι, είναι τα soccer manager simulations, δηλαδή παιχνίθκια όπου αναλαμβάνεις τον ρόλον του προέδρου/ τεχνικού διευθυντή/ προπονητή μιας ποδοσφαιρικής ομάδας τζιαι οδηγείς την στην δόξαν. Μάλιστα η αγαπημένη μου επιλογή ήταν να αναλαμβάνω μικρές ομάδες τζιαι να τες οδηγώ που τες αλάνες των μικρών κατηγοριών μιας χώρας στην διεθνήν καταξίωσην.
Σε τούτες τες ομάδες, υπήρχεν πάντα ένας κοινός παρονομαστής, ή μάλλον, ένα σετ κατευθυντήριων γραμμών, οι οποίες ακολουθούνταν σε βάθος χρόνου με μεγάλην συνέπειαν ώστε να εξασφαλιστεί η επιτυχία:
1) Η δημιουργία καλών "υποδομών", όπως προπονητήρια τζιαι ακαδημίες για παραγωγήν ταλέντων, καθώς τζιαι το κτίσιμον γηπέδων τζιαι εγκαταστάσεων που να αποφέρουν έσοδα, όπως καταστήματα τζιαι φαγάδικα.
2) Η πρόσληψη συνεργατών με προσόντα, διάθεσην για δουλειάν, συναισθηματικήν σύνδεσην με την ομάδαν τζιαι φιλοσοφίαν που να ταιρκάζει με την ομάδαν τζιαι τους στόχους της.
3) Η αναζήτηση νεαρών ποδοσφαιριστών που ούλλον τον κόσμον με έγκυρον scouting, σε χαμηλές τιμές, με σκοπόν είτε την ενσωμάτωση τους στο μακροπρόθεσμον πλάνον είτε την μεταπώλησην τους σε σαφώς προσοδοφόρες τιμές τζιαι αξιοποίησην των χρημάτων για περεταίρω ενδυνάμωσην του ευρύτερου οικοδομήματος της ομάδας.
Ουδέποτε υιοθέτησα την τακτικήν άλλων συμπαικτών, που εσυνοψίζετουν στο να μεν κάμνουν κανέναν που τα τρία πιο πάνω, αλλά αντίθετα να βασίζουνται καθαρά σε χορηγίες τζιαι εισπράξεις γηπέδων για να φέρνουν παίκτες σε "ώριμην" ηλικίαν, οι οποίοι να μεινίσκουν στες ομάδες τους για 2-3 σεζόν το πολλύν, επιβαρύνοντας τα ταμεία με τεράστια ποσά τζιαι αποχωρώντας χωρίς ουσιαστικά να αφήνουν κάτι πίσω, πέραν ενός πρόσκαιρου ωφέλους ενός τίτλου ή μιας καλής πορείας στες εγχώριες τζιαι διεθνείς διοργανώσεις.
Η στρατηγική τούτη ουδέποτε με απογοήτευσεν, τζιαι έπαιξα ορισμένα που τα πιο ρεαλιστικά παιχνίθκια του είδους όπως το Champıonshıp Manager τζιαι το Football Manager σε διάφορες τους εκδόσεις. Αργά ή γλήορα οι ομάδες μου εκυριαρχούσαν στες εγχώριες διοργανώσεις, ετροφοδοτούσαν τες εθνικές ομάδες (όπου νομοτελειακά εκαλούμουν να γίνω προπονητής) τζιαι εκερδίζαν τίτλους σε διεθνές επίπεδον. Το μεγάλον "πρόβλημαν" τούτου του δρόμου, είναι ότι θέλει πολλύν τζιαιρόν να "αυγατίσει". Μπορεί να επαιρνούσαν δεκάδες σεζόν πριν να αναρριχηθούν οι ομάδες μου στον κολοφώναν της δόξης, αλλά η επιτυχία ήταν εγγυημένη.
Είναι λοιπόν ξεκαρδιστικόν να παρακολουθώ τες σπασμωδικές συμπεριφορές των ομάδων μας στην Κύπρον, οι οποίες ακολουθούν ακριβώς τούτον τον "εναλλακτικόν" τρόπον της "αρπαχτής", με παίκτες πάνω των τριάντα, που εν έχουν την παραμικρήν συναισθηματικήν σύνδεσην, στοιχίζουν ένα σωρόν λεφτά τζιαι ώσπου να μάθεις τα ονόματα τους φεύκουν, αφού έχουν προσφέρει έναν τίτλον ή μιαν έξοδον στην Ευρώπην ή, πολλά συχνά, ουσιαστικά τίποτε παραπάνω από ότι θα επρόσφερεν ένας Κυπραίος παίκτης στη θέσην τους.
Η εισήγηση μου λοιπόν στους βοσκούς που έχουμεν για παράγοντες των ομάδων μας, είναι να αλλάξουν τούτην την νοοτροπίαν της αρπακτής, να σταματήσουν να γλύφουν την σαφήν μειοψηφίαν των κάφρων οπαδών τους που εν έχουν υπομονήν για κάποιες σεζόν "αφάνειας", τζιαι να ξυλώσουν τα ΚΑΠΗ που αποκαλούν ποδοσφαιρικές ομάδες υπέρ νεαρών, κυρίως Κυπρίων αλλά τζιαι ξένων, παικτών που μετά είτε να πουλούν με μεγάλον όφελος είτε να ενσωματώνουν τζιαι να ταυτίζουν με την φανέλαν. Τα έσοδα που μιαν τέθκοιαν πολιτικήν εν πολλά πιο μεγάλα τζιαι πολλά πιο εγγυημένα που τες χορηγίες παντός είδους, τες πενιχρές εισπράξεις στα χαλαμάντουρα που έχουμεν για γήπεδα, τζιαι τα πολλά αμφίβολα κέρδη που τες ευρωπαϊκές πορείες. Άσε που η προώθηση ταλέντου που εννά μείνει τζιαιρόν στην ομάδαν διευκολύνει το εκάστοτε τεχνικόν επιτελείον στο να εμφυσήσει τα συστήματα τζιαι την φιλοσοφίαν παιχνιθκιού που θέλουν, αλλά τζιαι εννά τραβήσει τους οπαδούς πίσω στα γήπεδα για να θαυμάσουν τα φυντάνια της ομάδας, τα ονόματα των οποίων εν θα έχουν το πρόβλημαν να θυμηθούν.
Αλλά ποιος έχασεν το νουν του για να τον έβρουν οι "παράγοντες" μας. Δαμέ ο πιο μάγκας σε τούτον τον χώρον εν ο πιο "γκάγκστερ". Αφού σε μιαν που τες ομάδες πρώτης κατηγορίας εν όντως ονομαστός γκάγκστερ ο πρόεδρος, τζιαι κάμνει τζιαι στους υπόλοιπους "νουθεσίες" περί "σωστής διαχείρισης". Αλλά εν τζιαι φταιν τζείνοι, φταίμεν ούλλοι εμείς οι κάφροι που ασχολούμαστεν με τούτην την χαβούζαν που ονομάζεται "κυπριακόν ποδόσφαιρον".
Ώσπου να ασχοληθούμεν με κάτι που να αξίζει την κόπον, stay cool and keep rocking!

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Πόσον να πιέσεις έναν κοπελλούϊν;


Με βάσην καθαρά την προσωπικήν μου εμπειρίαν ως γονιός, όποιος ισχυριστεί ότι υπάρχει βέλτιστος τρόπος να αναγιώσεις τα κοπελλούθκια σου εν αστοιχείωτος. Μπορεί να δεχτώ ότι υπάρχουν κάποιες γενικές "αρχές", προεξαρχούσης της αγάπης, αλλά κατά τα άλλα ούλλοι μας μαθαίνουμεν με την "πατροπαράδοτην" μέθοδον του "δοκιμή τζιαι λάθος" (trial and error στα αγγλικά χωριά). 
Τα κοπέλια μας κοντεύκουν πλέον τα έντεκα (μα ήνταλως περνά ο τζιαιρός σιόρ) τζιαι ως σήμερα νιώθω ότι είμαστεν εξαιρετικά τυχεροί με την Αγάπην, γιατί έχουν αποδειχτεί αθρώποι εξαιρετικά συνεργάσιμοι, με πολλά χαρίσματα τζιαι ευφυϊαν, αγαπησιάρηδες αλλά τζιαι αρκετά ανεξάρτητοι, σε βαθμόν που μπορούμεν να τους εμπιστευτούμεν αρκετά για διάφορα θέματα. Που την άλλην, είμαστεν στο στάδιον της "προεφηβείας", τζιαι εν αρκετοί οι γονιοί με πιο μεγάλα κοπελλούθκια που μου δηλώνουν απερίφραστα ότι "εν πίσω τα βάσανα σου". Εν θα μου κάμει εντύπωσην αν μιαν ημέραν τα επόμενα χρόνια βάλουν με μεσ'τη μέσην τζιαι αρκέψουν μου στες γλήορες.
Τέσπα, ότι βρέξει εννά κατεβάσει, στην οικογένειαν μας, αναπόφευκτα, αναλάβαμεν κάποιους ρόλους ως γονιοί, για να μεν πω ότι ήρταν τζιαι ήβραν μας βάσει της ιδιοσυγκρασίας, του γούστου τζιαι των δυνατοτήτων μας ως αθρώποι. Η Αγάπη, ευτυχώς για μέναν, ανάλαβεν τα της "βασικής εκπαίδευσης". Λαλώ ευτυχώς γιατί σαν μαθητής/ φοιτητής είχα θέμαν να πειθαρχήσω τον εαυτό μου στην συνέπειαν του θκιαβάσματος, οϊ να πρέπει να πειθαρχήσω κοπελλούθκια, τζιαι μάλιστα αγόρια.
Εγώ λλίον πολλά, ανέλαβα τα extracurriccular των κοπελιών, δηλαδή το πως εννά γυμναστούν τζιαι πως θα καλλιεργήσουν κάπως το πνεύμαν τους (δηλαδή αν θα παίξουν κάποιον μουσικόν όργανον, να ζωγραφίσουν, να πλάσουν, να μαστορέψουν κλπ.). Θεωρώ ότι που τες πιο μεγάλες παρακαταθήκες των αρχαίων Ελλήνων ήταν η επιταγή τους ότι εκτός που τη βασικήν μόρφωσην, πρέπει να εντρυφήσεις στον αθλητισμόν τζιαι την τέχνην.
Στο πλαίσιον τούτον εδοκιμάσαμεν κάποια πράματα. Που πεντέμισυ χρονών επήραμεν τους κολύμπιν, με αποτέλεσμαν να μάθουν τζιαι να ξεφοηθούν που αρκετά μιτσιοί το νερόν, οϊ σαν τον παπάν τους που έγινεν χαζίριν δέκα χρονών να κολυμπήσει χωρίς μπρατσάκια. Εν εδιάρκεσεν όμως γιατί εκουράζαν τους οι αγιοφωνάρες του δασκάλου τους, οπότε εγύρεψα να τους πάρω για στίβον. Δυστυχώς ο στίβος εν για ηλικίες ουσιαστικά γυμνασιακές, οπότε παρά μιαν πρώτην προσπάθειαν, διάρκειας θκιό σεζόν, εστραφήκαμεν στην ποδηλασίαν, η οποία εν η τρίτη "αερόβια" εκγύμναση (οι άλλες θκιό εν το τρέξιμον τζιαι το κολύμπιν). Τα κοπέλια εν ποδηλάτες τζιαι παν συστηματικήν προπόνησην τα τελευταία 4-5 χρόνια.
Παράλληλα, εθκιάλεξα τους το όργανον που αποπειράθηκα τζιαι γω, ροκάς γαρ, να μάθω, δηλαδή την ηλεκτρικήν κιθάραν. Ο δάσκαλος τους (μας), όταν ακόμα εδιερευνούσα το θέμαν, είshεν διατυπώσει την άποψην ότι με τα κοπελλούθκια δεν λειτουργείς "δημοκρατικά", του στυλ "τι θέλετε να κάμετε παιδάκια"; Κάμνεις εσύ επιλογές τζιαι δοκιμάζεις τες μαζίν τους. Αν "στερκώσουν", συνεχίζεις. Αν δεν τραβήσουν, αλλάσσεις τζιαι κάμνεις καινούριες τζιαι ο κύκλος συνεχίζεται, ώσπου να ενηλικιωθούν τζιαι να κάμουν πλέον ότι γουστάρουν. Κάποια πράματα όμως πρέπει να γίνουν ώσπου εν μιτσιοί, αλλιώς μετά εν πιο δύκολον να τα ξεκινήσουν. Πρέπει δηλαδή ως γονιός να λειτουργήσεις τζιαι λλίον μέσα που τα δικά σου "απωθημένα" τζιαι "θέλω", αλλά χωρίς να γίνεσαι δυνάστης τζιαι κομπλεξικός. Ακούεται δύσκολη κατάσταση έννεν; Εν επειδή είναι.
Εχτές είχαμεν αγώναν ποδηλασίας τζιαι επειδή ήταν κοντά στο σπίτι μας, εξεκινήσαμεν να πάμεν με τα πόθκια εμείς, με τα ποδήλατα οι μιτσιοί. Ο ένας μας ο γιος εκδηλώνει ανοικτά το άγχος του, τζιαι που το πρωίν είshεν μας πει ότι θα επροτιμούσεν να μεν πάει. Ο άλλος ο γιος εν άλλη υπόθεση, παρόλον που εν δίδυμοι. Όταν έshιει άγχος κρατά το μέσα του, τζιαι εκδηλώνει το άθελα του με έναν χαρακτηριστικόν βηχούϊν, το οποίον εν σχεδόν αντανακλαστικόν τζιαι δεν το ελέγχει. Έτσι τζιαι εχτές, άρκεψεν το βηχούϊν του, αλλά ώσπου να του πω θκιό λόγια εκατάφερεν να κάμει εμετόν μέσα στη μέσην του δρόμου.
"Εν γιος μου μάνα μου" λαλεί μου η Αγάπη, "πριν που κάθε διαγώνισμαν αν δεν έκαμνα τον εμετόν μου εν έμπαινα στην τάξην να γράψω". Περιττόν να σας πω ότι αρχικά εθύμωσα τζιαι μετά εστεναχωρήθηκα. Του στυλ "μήπως το παρακάμνουμεν ρε παιδί μου; Μήπως τους πιέζουμεν παραπάνω που τον λοαρκασμόν;". Που την άλλην, εν γίνεται όποτε έχουμεν "δοκιμασίες" να τους shουμαλίζουμεν "μάνα μου σε τζιαι χαρώ σε". Πως θα αντεπεξέλθουν αύριον που εννά ζορίσουν τα πράματα, τζιαι ακόμα παραπάνω όταν εννά πρέπει να σταθούν μόνοι τους σε έναν κόσμον γεμάτον έχθραν τζιαι κινδύνους;
Σήμερα επήαμεν στην ολυμπιάδαν επιστήμης, άλλην μιαν διαδικασίαν που εμπεριέχει το στοιχείον του άγχους. Ουσιαστικά θεωρούμεν ότι εννά τους βοηθήσει να συνηθίσουν την διαδικασίαν της εξέτασης με σκοπόν τον βαθμόν επίδοσης, που εννά αντιμετωπίσουν στο γυμνάσιον. Όπως επηένναμεν στην αίθουσαν, ακούω πάλε το βηχούιν.
"Χάρη μου μεν αγχώνεσαι ρε κουμπάρε, χαλαρά" λαλώ του.
"Εν εντάξει παπά, τωρά εν είμαι αγχωμένος, εν εχτές στην ποδηλασίαν που αγχώθηκα".
"Να μάθεις να κουμαντάρεις το άγχος σου, τζιαι δαμέ τζιαι στην ποδηλασίαν. Περιμένουν σας κάμποσα χρόνια "δοκιμασιών" ακόμα, τζιαι ούλλη η ιστορία τζιαι του σημερινού τζιαι του εχτεσινού είναι να το συνηθίσεις".

Άκαρδος τζύρης. Εν για το καλόν τους όμως. Τζι'ας ακκάννουμαι που μέσα μου κάθε φοράν. Ούτε σε τούτον το θέμαν υπάρχει manual γμτ...

Ώσπου να μεν αγχώνουμαι ούτε γω, stay cool and keep rocking!

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Κυπριακοί αστικοί ορίζοντες

Στην Κύπρον έναν που τα πιο εύκολα πράματα είναι να μιζερκάζεις. Για τον κόσμον, το κράτος, τους δρόμους, την καθαριότηταν, την πολιτικήν κατάστασην, την επαρχιώτικην οπισθοδρομικότηταν, την ζέστην, την σκόνην (εσχάτως) την λειψιδρίαν, τζιαι γενικά ούλλα όσα χαρακτηρίζουν το μικρόν, σχετικά νεότευκτον ως κράτος, νησιώτικον μας τόπον. Εν κλασσική η ατάκα "Κυπραίοι μάνα μου, νάμπου καρτεράς;", σαν εξήγηση για ούλλα τα κακώς κείμενα που εννά συναντήσεις μέσα στη μέρα σου, λες τζιαι αλλού εν ούλλα τέλεια, λες τζιαι δακάτω εν υπάρχει τίποτε να σε κάμνει περήφανον ή έστω να σου προσφέρει μιαν στοιχειώδην ικανοποίησην. Τούτον εν το έναν άκρον, τζιαι εν πιο διαδεδομένον όσον ο Κυπραίος νταραβερίζεται "εντός των τειχών". Διότι παρατηρεί κάποιος συχνά τζιαι το άλλον άκρον. Το "σαν την Κύπρον εν έshιει". Τζιαι εννά το ακούσεις σχεδόν σε ούλλες τες παρέες των ντόπιων όταν "ξεπορτίσουν" που τη χώραν τους τζιαι δουν ότι, εν τέλει, σε κάποιους έστω τομείς, προτιμούν την Κυπρούλλαν, διότι ο τόπος στον οποίον επήαν υστερεί σε συγκεκριμένα πράματα. Που εν μια φυσιολογική κατά τα άλλα διαπίστωση. 
Φυσικά, τούτην την στάσην έχω την συναντήσει πολλάκις, σε διάφορες χώρες, τζιαι εν με ξενίζει ιδιαίτερα. Πρώτιστον παράδειγμαν οι "εξ Ελλάδος αδερφοί", τζιαι η ατάκα του Γεωργίου. Πολλά μοιαστή φιλοσοφία, η μιζέρκα για τα κουσούρκα του νεοέλληνα αλλά μόλις βρεθούν εκτός Ελλάδας εν της βρίσκουν λάθος. Τζιαι εν γενικόττερον το "κακόν". Ως τζιαι σε Τσέχικην εφημερίδαν (αγγλόφωνην φυσικά, που να ξέρω τσέχικα) είχα θκιαβάσει την φράσην "μόνον οι Τσέχοι κάμνουμεν έτσι βλακείες". Που οι αθρώποι πάεις να τους παραγγείλεις λουκάνικον με μπύραν τζιαι αν δεν ξέρεις ήντα λουκάνικον σερβίρουν για να το ζητήσεις γυρίζουν που την άλλην τζιαι εν σε εξυπηρετούν. Γενικά, ο άθρωπος εν ξέρει τι έshιει ώσπου να το στερηθεί ή να το χάσει, που λεν τζιαι οι Cinderella

Τέσπα, είπα τα τούτα ούλλα για να καταλήξω σε μιαν "ανεπάρκειαν" της Κύπρου, τζιαι δη την έλλειψην "αστικών οριζόντων". Δείτε ας πούμεν το skyline της Λευκωσίας:



Ο ορισμός της αδιαφορίας. Ταυτότητα μηδέν. Ευτυχώς υπάρχουν τζιαι κανέναν θκιό κτίρια, σχετικά πρόσφατα, για να σπάσει λλίον η θολούρα:

Tower 25 απέναντι που το Δημαρχείο
Γραφεία Wargaming κοντά στο Προεδρικό

Μακαρίου 101 (υπό ανέγερσην) στην γνωστήν οδό
Καλάν οι Λεμεσιανοί έχουν την θάλασσαν τζιαι διά τους μιαν "βιτρίναν" ας το πούμεν. Ομολογουμένως βέβαια, εβάλαν μπρος κάποια έργα φαινομενικά εντυπωσιακά.

Πάλε μια αδιάφορη ταπετσαρία, αν εξαιρέσεις το "The Oval" 
Εν μπαίνω καν στον κόπον να βάλω Λάρνακαν/ Πάφον, οι οποίες που άποψην αστικού ορίζοντα εν θκιό αδιάφορες κωμοπόλεις, που αν μεν είχαν λλία αρχαία μνημεία να δείξουν τζιαι φυσικά την θάλασσαν παραδίπλα, θα ήταν το απόλυτον μηδέν, που την άποψην που συζητούμεν.
Φανταστείτε τωρά τη Λεμεσόν, που το πως είναι σήμερα, να γίνει έτσι:


Κατ'εμέναν, εν έshιει λάθος. Τι πρόβλημαν υπάρχει μια πόλη να δημιουργήσει έναν αστικόν ορίζονταν που να της διά ταυτότηταν; Τζιαι που να περιορίζει την εξάπλωσην της κατά πλάτος, που εν σκέτη σπατάλη χρήσιμης γης; Φυσικά εν πρέπει να γίνει ασύδοτα, χωρίς λογικήν τζιαι πολεοδομικήν τάξην, αλλά υποτίθεται έχουμεν πλέον εταιρίες τζιαι πανεπιστημιακά ιδρύματα που μπορούν να συνεργαστούν για έναν αρμονικόν αποτέλεσμαν που να κάμνει τους κατοίκους των πόλεων να αγαπήσουν ακόμα παραπάνω τις πόλεις τους τζιαι τους επισκέπτες τους να τες αθυμούνται. Τα δε κτίρια που εννά δημιουργηθούν εννά πρέπει να τύχουν αξιοποίησης τζιαι να συνδυαστούν με υποδομές που να τα αναδεικνύουν τζιαι να τα εντάσσουν ομαλά στην ενότηταν της πόλης. 
Κλασικά, όπως σε κάθε εξέλιξην που φέρνει δραστικές αλλαγές στην καθημερινότηταν μας, η ανάπτυξη αστικού ορίζοντα συναντά αντιδράσεις. "Εν φούσκα ακινήτων", "μόνον οι πλούσιοι εννά ωφεληθούν", "κανένας εν θα μπορεί να αγοράσει", "εννά μας κόψουν την θέαν", "εν εκάμαν αρκετά parking" κλπ. κλπ. Τούτον εν όντως "κυπριακόν" κουσούριν, ο συντηρητισμός τζιαι η τάση μας είτε να μηδενίζουμεν καταστάσεις είτε να τες εξωραϊζουμεν, χωρίς να κάμουμεν τον κόπον να μελετήσουμεν πρώτα ολόκληρην την εικόναν. 
Εν υπάρχει αρχή που να λαλεί ότι ο άθρωπος εν μπορεί να δημιουργήσει όμορφα πράματα, τζιαι να τα παραθέσει δίπλα που τα μνημεία της φύσης. Αντίθετα, μια μελετημένη τζιαι καλλιτεχνικά άρτια κατασκευή μπορεί να αναδείξει τζιαι το φυσικό περιβάλλον γυρόν της.
Ώσπου να αποκτήσουν οι πόλεις μας αστικούς ορίζοντες στοιχειωδώς ενδιαφέροντες, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2018

Που έππεσεν το μήλον;


Εν η κλασσική ατάκα, άμα δουν κάποιον να "μοιάζει" των γονιών του με κάποιον τρόπον, ότι "...έππεσεν κάτω που τη μηλιάν"...τζιαι αθθυμήθηκα το σήμερα όπως εδιερωτούμουν για μέναν: εγώ (ως μήλον), πόσον κοντά στην μηλιάν (των γονιών μου) έππεσα;
Φυσικά δαμέ πρέπει να τονίσουμεν ότι στην διαμόρφωσην του αθρώπου, το περιβάλλον εν κυρίαρχον, ασχέτως αν υπάρχουν τζιαι "επιγενετικοί παράγοντες" στην διαμόρφωση μας. Τζιαι το πρωταρχικόν περιβάλλον για ούλλους μας εν η οικογένεια. Υπάρχει ήδη η "τάση" να ππέσει το μήλον κάτω που τη μηλιάν με λλία λόγια. Εν συμβαίνει φυσικά πάντα τούτον. Τι ισχύει στην περίπτωση μου;
Για να διευκολύνω τον "συλλογισμόν" μου, έβαλα κάποιες βασικές "κατηγορίες σύγκρισης". Η πρώτη εν η "εκπαιδευτική διαδρομή".
Τζιαι οι θκιό γονιοί μου εν άθρωποι μορφωμένοι, ειδικά με βάσην τα κριτήρια της γενιάς τους στην Κύπρον. Όταν οι δικοί τους γονιοί εν εκαταφέραν, για διάφορους λόγους, προεξαρχούσης της φτώshιας, να τελειώσουν το δημοτικό/ γυμνάσιο, οι δικοί μου αποφοιτήσαν που πανεπιστήμιο. Θεωρώ ότι σε τούτον το στοιχείον, "ακολούθησα τα χνάρια" τους, αφού ετέλειωσα ένα πτυχίον τζιαι έκαμα τζιαι μεταπτυχιακόν, σε θκιό διαφορετικούς "κλάδους" τζιόλας. Έτσι, στην συγκεκριμένην κατηγορίαν ττικκάρουμεν το κουτούδιν του "compatible".
Η δεύτερη κατηγορία σύγκρισης εν ακριβώς το αν με τη σειρά μου επιδίωξα τζιαι εκατάφερα να γίνω τζιαι γω "μηλιά" τζιαι να παράξω "μήλα" που με τη σειράν τους ενδεχομένως να "ππέσουν πουκάτω" μου. Τζιαι δαμέ βλέπουμεν ότι υπάρχει συμβατότητα. Με την Αγάπη είμαστε μαζί που "τρυφερούθκια" (όπως οι γονιοί μας), τζιαι η δημιουργία οικογένειας ήταν ουσιαστικά "εκ των ουκ άνευ" που νωρίς. Κάτι που μας οδήγησεν στην σημερινήν μας κατάστασην με θκιό κόπελλους δεκάχρονους, γυρόν που τους οποίους περιστρέφεται σε μεγάλον βαθμόν η ζωή μας. Δεύτερον "ττικ" συμβατότητας.
Η τρίτη κατηγορία εν μια προέκταση της εκπαιδευτικής/ μορφωτικής διαδρομής τζιαι αφορά στην λεγόμενην "σταδιοδρομίαν". Δαμέ μπορεί κάποιος να παρατηρήσει ότι τόσον οι γονιοί μου όσον τζιαι μια μεγάλη μερίδα των συγγενών μου, ακολουθήσαν την επιλογήν του δημοσίου υπαλλήλου. Έννεν τυχαίον ότι τζιαι γω εν στην κυβέρνησην τζιαι το - τροποντινά - βόλεμαν της που εστόχευσα μέσα που τες επιλογές μου, τόσον για πανεπιστημιακήν μόρφωσην όσον τζιαι για εργασίαν όταν εστράφηκα πίσω στην Κύπρον. Ήρταν όμως τα πράματα τζιαι οι καταστάσεις έτσι που με "εκέρδισεν" ο ιδιωτικός τομέας, πρώτα σαν υπάλληλον, τζιαι μετά ως επιχειρηματίαν, παρά τες κατα τζιαιρούς παραινέσεις του περίγυρου να "παραιτήσω τες πελλάρες τζιαι να γυρέψω καμμιάν θέσην ποδά ποτζιεί". Εν κάτι που ουδέποτε εμετάνιωσα, αντίθετα θεωρώ τον εαυτό μου τυχερόν που σε τούτον το θέμαν είμαι παντελώς "αυτόφωτος", αφού ούτε ο τομέας μόρφωσης μου (ηλεκτρολογία/ διοίκηση επιχειρήσεων) ούτε η επαγγελματική μου δραστηριότητα έshιει να κάμει με το τι εκάμναν οι γονιοί μου (που εν συνταξιούχοι σήμερα). Άρα στην κατηγορίαν τούτην, το "μήλον" ετζύλισεν νάκκον πάρατζιει.
Η τελευταία κατηγορία που εννά εξετάσω εν η "ιδεολογία/ κοσμοθεωρία", ένας παράγοντας που μπορεί εν δυνάμει να επηρεάσει ριζικά τη ζωήν ενός εκάστου. Οι γονείς μου είναι, που τον τζιαιρόν που τους αθθυμούμαι έως τζιαι σήμερα, βαθιά θρησκευόμενοι τζιαι ένθερμοι εθνικιστές (είχα ξαναπεί παλιά ότι τον εν λόγω όρον εν τον εκλαμβάνω εξ ορισμού αρνητικόν ούτε χρειάζεται να τον "καμουφλάρω" με λέξεις όπως "εθνικοφροσύνη" τζιαι "πατριωτισμός"). Αγαπούν την πίστην τους (ορθοδοξία) τζιαι το έθνος τους (Ελλάδα) με αξιοθαύμαστον πάθος τζιαι συνέπειαν, τζιαι τούτη τους η ιδεολογία διαποτίζει τον τρόπον ζωής τους. Ευτυχώς σαν αθρώποι έχουν καταφέρει να κυριαρχεί η αγάπη τους για τούτα τα πράματα τζιαι όχι η αντιπαλότητα τζιαι το μίσος προς τους "εχθρούς". Όπως ήταν αναμενόμενον, για μεγάλον διάστημαν τζιαι εγώ ακολούθησα τούτον τον ιδεολογικόν δρόμον, τζιαι μέχρι τα 20 μου πραγματικά ήμουν πλήρως "υπό την σκιάν της μηλιάς". Η πάροδος των χρόνων όμως, όπως εμπλουτίζετουν με γνώσην τζιαι εμπειρίαν, τόσον επιστημονικήν όσον τζιαι πολιτικο/οικονομικο/κοινωνικήν, έρκετουν συνεχώς με αντίθεσην με τα "διδάγματα" της οικογένειας (τζιαι του κυπριακού σχολείου τζιαι κοινωνίας βεβαίως). Κάτι εν εκόλλαν κοινώς, τζιαι εγώ ουδέποτε υπήρξα "επαναστάτης" ή "αντιδραστικός" για να οφείλεται σε "ενδογενείς" παράγοντες η σταδιακή απομάκρυνση μου, ιδεολογικώς, που τους γονείς μου. Επολέμησα αρκετά με τον εαυτόν μου τζιαι επέρασα πολλά στάδια "εξέλιξης" πριν καταλήξω στην σημερινήν μου θεώρησην της "πραγματικότητας", η οποία, καλώς ή κακώς, εν στον αντίποδαν που τους γονείς μου. Μάλιστα εν έχω κρίνει σκόπιμον να αντιπαρατεθώ μαζίν τους, εκφράζοντας ανοικτά ότι σήμερα είμαι άθεος τζιαι θεωρώ ιδανικόν σύστημαν την αναρχίαν, αλλά νομίζω μέσα που τες συζητήσεις μας, που εν συνεχείς τζιαι με πνεύμαν αλληλοσεβασμού, έχουν καταλάβει ότι ο γιος τους έshιει "περίεργες" ιδέες. Άρα ούτε σε τούτην την κατηγορίαν ττικκάρουμεν συμβατότηταν.
Επιστρέφοντας στην "αξιολόγησην", θωρούμεν ότι, υπό τα τέσσερα θέματα που εμελέτησα, στα θκιό έμεινα στο "πνεύμαν" της οικογένειας μου. Στα άλλα θκιό έκαμα άλλες επιλογές. Θα ελάλουν ότι το μήλον" του Γούφη εν στες "παρυφές" της σκιάς της μηλιάς, αλλά ετζύλισεν μακριά που τον κορμόν του δέντρου. Εν μια εικόνα που γουστάρω, αφού πάντα σαν χαρακτήρας ήμουν της "χρυσής τομής": κτίσε το δικό σου τσαρδίν αλλά βάλε τζιαι μιαν υπάρχουσαν βάσην πουκάτω να πατήσει γερά.
Ώσπου να δω ήντα χαϊριν εννά κάμω ως "μηλιά" παρά ως "μήλον", stay cool and keep rocking!

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Πότε να σταματάς...


Εν είμαι που τζιείνους τους αθρώπους που θέτουν "ηλικιακούς φραγμούς" στην γόνιμην πορείαν ενός εκάστου. Αντίθετα πιστεύκω ότι κάθε άθρωπος μπορεί να εν δραστήριος τζιαι δημιουργικός ως την ημέραν του θανάτου του τζιαι εν μια ευχή που κάμνω τόσον στον εαυτόν μου όσον τζιαι σε ούλλον τον κόσμον. Αλλά....υπάρχουν πράματα που εν αντέχουν στο πέρασμαν του χρόνου τζιαι υπάρχει πάντα ο τζιαιρός να σταματήσεις να τα προσπαθείς. Τζιαι εξηγούμαι.
Εψές επήαμεν στο "Red" στην καρκιάν της Παλιάς Λευκωσίας για να ακούσουμεν μετά που πολλά χρόνια την πανμέγιστην Ελευθερίαν Αρβανιτάκη. Ήταν γενικά μια γεμάτη μέρα, αφού είshεν προηγηθεί η τελική συναυλία της "Μουσικής Σχολής Ορφέα" όπου εκαμάρωσα τα κοπέλια μου να παίζουν ροκιές στες ηλεκτρικές τους κιθάρες τζιαι να τραγουδούν όμορφα τραγούδια με την χορωδίαν της σχολής. Μάλιστα, μετά που αρκετά χρόνια, ετραγούδησα τζιαι γω σε έναν αφιέρωμαν για τον Βασίλην Τσιτσάνην. Έμελλεν τζιόλας να την πατήσω στην αρχήν του αφιερώματος, αφού η φωνή μου εψιλοκλάταρεν σε μιαν ψηλήν νόταν πριν "βράσω" στην συνέχειαν. Τζιείνον το αρνητικόν συναίσθημαν δυστυχώς εξανάνιωσα το αργότερα, ακούοντας την Αρβανιτάκη, αλλά που την πλευράν του ακροατή.

Κατ'αρχήν να καυτηριάσω την συμπεριφοράν των υπευθύνων του "Red" στην διαμόρφωσην του χώρου. Εκάτσαμεν κυριολεκτικά όπως τες τσαρτέλλες μέσα στην κονσέρβαν, με αποτέλεσμαν να μεν μπορούμεν να αναπνεύσουμεν σχεδόν, πόσον μάλλον να κινηθούμεν τζιαι γενικά να νιώσουμεν άνετα, παρά την αρκετά ψηλήν τιμήν εισητηρίου που επληρώσαμεν. Εδιερωτήθηκα αν εσυνέβαινεν κάτι ξαφνικόν, όπως μια πυρκαγιά, πως θα εφκαίναμεν που τζιειμέσα. Μάλλον με τα πόθκια μπροστά. Να πάμεν τουαλέταν ούτε λόγος, εshόνωσα τζιαι μισήν μπουκάλαν μπύραν πάνω μου, όπως την πόμπαν κύριοι του "RED". Τζιαι μετά στο τέλος, καππάτζιν, να μας ανακοινώνεται ότι υπήρχεν "καππέλλον" ελάχιστης κατανάλωσης το οποίον εν αξιοποιήσαμεν τζιαι έπρεπεν να πληρώσουμεν διπλάσια που όσα είχαμεν ξοδέψει για ποτά. Εφέραν μας δηλαδή μιαν απόδειξην με έναν χ ποσόν τζιαι εζητήσαμεν μας να πληρώσουμεν τα διπλά. Συμπεριφορά που "ώζει" φοροδιαφυγής δηλαδή. Απαράδεκτον τζιαι προσωπικά εν σκοπεύω να ξαναπάω στο ορατόν μέλλον τζιαμέ. Κρίμαν πραγματικά για ένα club που έφερεν τζιαι φέρνει σημαντικά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής.
Η Ελευθερία εμφανίστηκεν στην ώραν της τζιαι εχάρισεν μας το πρώτο σοκ περπατώντας στην σκηνήν αβέβαια, σαν μεθυσμένη σχεδόν, με τρεμάμενα shέρκα τζιαι χείλη. Σωματικά εφάνηκε μου σε πολλά καλήν κατάστασην αλλά το πρόσωπον της ήταν "λεοντικόν" που τες αισθητικές επεμβάσεις που έshιει κάμει τζιαι έρκετουν σε αντίθεσην με τα σημάθκια γήρατος, τόσον εμφανή στο λαιμόν τζιαι τες παλάμες της. Τούτα όμως ήταν πταίσματα μπροστά στην φωνητικήν της απόδοσην. Αστάθειες, παραφωνίες τζιαι "τσακρίσματα" της φωνής που ένιωθα σχεδόν σαν πάτσους όπως έρκουνταν συνέχεια στα αυτιά μου. Να θωρεί συνέχεια στο αναλόγιο για να θυμηθεί τους στίχους, ακόμα τζιαι στα κλασσικά της κομμάθκια, το οποίον εν ήταν αρκετόν αφού συχνά εσαντάνωνεν τους, είτε λαλώντας τους με λάθος σειράν είτε επαναλαμβάνοντας τους σε λάθος σημεία. Γενικά, τζιαι επειδή είχα την τύχην αρκετά χρόνια πριν, να την απολαύσω σε μιαν καλοκαιρινήν συναυλίαν στο Κούριον, ήταν λες τζιαι εθωρούσα μπροστά μου μιαν καρικατούραν τζιαι έναν φάντασμαν της μεγάλης τραγουδίστριας. 
Τούτα ούλλα εγίνουνταν ακόμα πιο τραγικά που την εμφανώς μεγάλην προσπάθειαν της να αυτοσυγκροτηθεί σε κάτι στοιχειωδώς εντάξει. Τζιαι που το ότι ακόμα τζιαι σε τούτην την κατάστασην, τα μαγικά της τραούθκια επροκαλούσαν έναν μικρόν σεισμόν που τον κόσμον όποτε τον εκαλούσεν να σιγοντάρει. Ένας φίλος είshεν με προειδοποιήσει, έχοντας πάει σε πρόσφατην εμφάνισην της, ότι η Αρβανιτάκη εν είναι πλέον τζιείνον που ήταν, αλλά έλπιζα ότι επέτυχεν την σε κακήν νύχταν. Δυστυχώς αποδείκτηκεν σωστός. 
Τζιαι καλάν, η ίδια ενδεχομένως να θέλει να πεθάνει πάνω στην σκηνήν, διότι εν θέλω να πιστέψω ότι μια καλλιτέχνης του επιπέδου της χρειάζεται ακόμα να βιοποριστεί. Οι αθρώποι γυρόν της εν εθεωρήσαν σκόπιμον να την προστατέψουν; Να την πείσουν ότι οι ζωντανές εμφανίσεις έννεν για λλόου της πλέον; Ότι κινδυνεύει να εξευτελιστεί; Ότι ο κόσμος εν αδυσώπητος τζιαι το ίδιον εύκολα που σε δοξάζει άλλον τόσον εύκολα καταβαραθρώνει σε;
Εστεναχωρήθηκα τζιαι στεναχωρκούμαι τζιαι τωρά που το σκέφτουμαι. Ο άθρωπος ορισμένα πράματα πρέπει να τα ζυγίζει τζιαι να μπορεί να βάλει έναν τέλος. Ούτε αντροπή είναι ούτε παραίτηση. Αντίθετα εν σεβασμός τζιαι ένδειξη εκτίμησης τόσον στον εαυτόν του όσον τζιαι στους άλλους που έshιει εμπνεύσει. Έναν άλλον τρανταχτόν παράδειγμαν εν ο Θεοδωράκης, που αποφάσισεν λλίον πριν πεθάνει να γίνει ρεντίκολον σε εξέδρες με νεοναζί...
Ώσπου να μάθουμεν να βάλλουμεν μιαν τελείαν τζιαι έναν τέλος σε κάποια πράματα, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Κρεβάθκια που το ΙΚΕΑ


Ορισμένες ιδέες, μέσα στην απλότηταν τους αφενός, αλλά τζιαι το ότι που έναν σημείον τζιαι μετά εν τόσον μέρος της καθημερινότητας μας που τες παίρνουμεν ως δεδομένες, εν πραγματικά "μεγαλειώδεις". Μια που τούτες ήταν τζιαι το να σου διά την ευκαιρίαν ο κατασκευαστής να στήσεις μόνος σου τα έπιπλα σου. 
Εν πολλοί τζιείνοι που γκρινιάζουν όταν έρτει η ώρα να στήσουν έπιπλα του ΙΚΕΑ, αν τζιαι πλέον ούλλοι οι κατασκευαστές έχουν αντιγράψει την ιδέαν. "Εν κουραστικόν" λαλούν ή "εν δύσκολον". "Πρέπει να τα κουβαλήσεις μόνος σου" κλπ. Εν η κλασσική στάση του "ανικανοποίητου", που όσα τζιαι να του δώσεις κάτι εννά εύρει να τον ενοχλήσει. Μιαν γενιάν προηγουμένως (οι γονιοί μας δηλαδή), ο μόνος τρόπος να αγοράσεις έπιπλα ήταν να τα παραγγείλεις, να τα κατασκευάσουν ή να τα εισάξουν τζιαι να σου τα φέρουν στο σπίτι σου μεταφορείς. Ούλλα τούτα μετά που εβδομάδες, ή μήνες. Με τον κίνδυνον να σου σπάσουν ή να σου χτάρουν τα πάντα στη διάβαν τους. Τζιαι φυσικά το κόστος τους ήταν τόσον ψηλόν, σε σχέσην με το μέσον εισόδημαν, που οι γονιοί μας αγοράζαν μιαν φοράν έπιπλα τζιαι μετά ήταν καταδικασμένοι να τα συντηρούν εφ' όρου ζωής. Εν παν να άλλασσεν η μόδα, να εκάθεσουν τζιαι να εβούλιαζες, τζιαμέ ο παλιός καναπές ή το τραπεζάκιν με τα σκαλίσματα, μέσα στες δεκαετίες, σταθερή αξία.
Τωρά, πάεις στο κατάστημαν, βρίσκεις νάμπου γουστάρεις, φορτώνεις το στο αυτοκίνητο, βάλλεις τα με ασφάλειαν όπου θέλεις τζιαι στήνεις τα. Αυθημερόν. Η τιμή τους εν τόσον χαμηλή σε σχέσην με το μέσον εισόδημαν που μπορείς να τα αλλάξεις όποτε θέλεις, είτε σπάσουν είτε ταλαιπωρηθούν, είτε απλά θέλεις μιαν αλλαγήν. Τζιαι η γκάμα των μοντέλων καθώς τζιαι η μόδα τους, κυριολεκτικά ατέλειωτη τζιαι συνεχώς ανανεούμενη.
Άσε που το DIY του πράματος, σε πολλούς έshιει την δικήν του απήχησην. Εν πολλύς κόσμος που γουστάρει να "μαστορέψει" που μόνος του. Τζιαι αν μεν είσαι έτσι τύπος, η εταιρία διά σου την επιλογήν να έρτει άθρωπος να σου τα στήσει. Εν μιτσήν το αυτοκίνητο σου; Φέρνουν σου τα τζιείνοι τα ογκώδη έπιπλα. Η λέξη κλειδίν εν η "επιλογή". Μπορείς να θκιαλέξεις. Παραπάνω τζιαι πιο βολικά.
Εννά μου πεις, "νάμπου έπαθες, έγινες τζιαι συ "καταναλωτής", θιασώτης τους καπιταλιστικού "όργιου"; Βασικά, εν νιώθω να έχω αλλάξει ως άθρωπος, απλά επειδή η αγορά προσφέρει μου παραπάνω επιλογές πλέον. Σαν χαρακτήρας πάντα εξόδευκα βάσει ουσιαστικών αναγκών, με εξαίρεσην κάποια χόμπι (π.χ. computer gaming). Με λλία λόγια, ο καταναλωτισμός, ως αρρωστημένη στάση, εν θα σταματήσει όταν καταπιέσεις το επιχειρηματικόν δαιμόνιον, αλλά όταν καλλιεργήσεις ευσυνείδητους καταναλωτές. 
Κάμνω χάζιν ας πούμεν, κάποιους που κατηγορούν ούλλη μέρα τα Lidl τζιαι το ότι κάποια προϊόντα του εν "αναξιόπιστα". Προσωπικά τα εν λόγω καταστήματα δεν τα θεωρώ πρότυπον "ποιότητας" αλλά εν με εμποδίζει που να τα θεωρήσω ως πρότυπον του λεγόμενου "value for money". Τα λεφτά που διάς πιάννουν τόπον. Φτάνει να είσαι ξεκάθαρος στο τι αναζητάς που το προϊόν που αγοράζεις. Εν μπορεί να αγοράζεις τράπανον στο 1/3 της τιμής του επώνυμου τζιαι να απαιτείς να δουλέψει το ίδιον αξιόπιστα στες ίδιες συνθήκες με το επαγγελματικόν. Εγώ αγόρασα ηλεκτρικήν σκούπαν πριν 6-7 χρόνια τζιαι δουλεύκει ακόμα μια χαρά. Απλά διότι η χρήση που της κάμνω εν για τα κυβικά της. Τα δε τρόφιμα τζιαι είδη νοικοτζυρκού του, όπου εν πιο φτηνά εν το ίδιον καλά τζιαι όπου εν στες ίδιες τιμές εν πιο καλά που τον ανταγωνισμόν. Για τον απλόν λόγον ότι καταφέρνουν την λεγόμενην "οικονομίαν κλίμακας". Άλλον να προμηθεύκεσαι α' ύλες τζιαι προϊόντα σε ποσότητες Χ τζιαι άλλον σε ποσότητες Χ στην τρίτην. Όσον να'ναι, το κόστος σου εν πιο μικρόν, άρα τζιαι οι τιμές σου, στην δεύτερην περίπτωσην. Τζιαι επήεν κάτι στραβά με την συσκευήν που αγόρασες, αλλάσσουν σου την ή διούν σου τα λεφτά σου πίσω, εφόσον πληρείς τους όρους εγγύησης. Αλλά είπαμεν: παραξενιές.
Εχτές που εστήναμεν τα τζιαινούρκα κρεβάθκια των κοπελιών, τα οποία θα έχουν ώστε να ενηλικιωθούν τζιαι να παν όπου εννά παν, απλά εκτίμησα το πόσον εύκολα εκάτσαμεν οι τέσσερις μας, εξεπακκεττάραμεν τα, εστήσαμεν τα τζιαι επήραμεν τα κουθκιά τους για ανακύκλωσην μέσα σε λλίες ώρες. Κουραστικές; Ασφαλώς. Αλλά η χαρά των κοπελιών όταν εσκαρφαλώσαν πάνω priceless. Πριν 13 χρόνια όταν εμπαίναμεν στο σπίτι μας εν είχαμεν έτσι επιλογήν, ούτε σε τιμές, ούτε σε εύρος επιλογών, ούτε σε τόσον μοντέρνον σχεδιασμόν, τζιαι προσωπικά είδα το ως βελτίωση των συνθηκών. Οϊ ως αιτία για παραπάνω γκρίνιαν.
Ώσπου να γκρινιάζουμεν για όσα το αξίζουν πραγματικά, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2018

Πόλεμος


Η Κύπρος δεν είναι τούτον που θα αποκαλούσεν κάποιος, "ειρηνικόν μέρος". Διαχρονικά. Που τον τζιαιρόν που υπάρχουν αθρώποι σε τούτον τον τόπον υπάρχει τζιαι πόλεμος. Όταν εν έρκετουν που έξω, οι Κυπραίοι επολεμούσαν μεταξύν τους. Τζιαι τούτον εν άλλαξεν ούτε όταν για πρώτην φοράν στα χρονικά, εκάμαν δικόν τους κράτος, την Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Χωρίς ακόμα να στεγνώσει το μελάνιν στην συμφωνίαν για το νέον κράτος, οι Κυπραίοι ήδη αρχίσαν τους σκοτωμούς μεταξύν τους, είτε βάσει εθνικής, είτε βάσει ιδεολογικής ομαδοποίησης. Ώσπου ήρτεν τζιαι ο έσχατος εισβολέας, στη μορφήν της Τουρκίας, για να δημιουργήσει μιαν τραγικήν φαυλότηταν κατοχής η οποία κρατά το απίστευτον χρονικόν διάστημαν των 44 (προσεχώς) χρόνων. Μια παράνοια που δηλητηριάζει τα πάντα σε τούτην την χώραν τζιαι κρατά μας πίσω τζιαι κάτω, παρά τα απίστευτα αγαθά που μπορεί να προσφέρει η Κύπρος, ως πατρίδα, στον κάτοικον της.
Υπάρχει όμως τζιαι μια άλλη τραγικότητα στην ιστορίαν τούτην: οι εισβολείς ισχυριστήκαν τζιαι συνεχίζουν να ισχυρίζουνται ότι εν εκάμαν εισβολήν τζιαι πόλεμον, αλλά "ειρηνευτικήν επιχείρησην". Άμα σκέφτεσαι φυσικά τα θύματα της εν λόγω επιχείρησης, τόσον τζιείνους που εχάσαν την ζωήν τους όσον τζιαι τους υπόλοιπους που εχάσαν πολλά άλλα, τζιαι συνεχίζουν να τα χάνουν, νιώθεις στιγμιαία να εξοργίζεσαι που την ειρωνίαν τζιαι να μεν μπορείς να κατανοήσεις πως το ίδιον συμβάν μπορεί να ερμηνεύκεται τόσον διαφορετικά αναλόγως της συνοπαρτζιάς στην οποίαν ανήκεις. Το πλέον τραγικόν όμως, είναι να συνειδητοποιείς ότι, με κυνικήν καθαρά θεώρησην, τα τελευταία 43 χρόνια παίζει να εν η πιο "ειρηνική" περίοδος στην ιστορίαν της Κύπρου. Εντάξει, σε έναν τόπον που τους πλέον στρατικοποιημένους του πλανήτη, με δεκάδες shιηλιάες υπό τα όπλα, με στρατιωτικές βάσεις - ορμητήρια για ούλλους τους γειτονικούς πολέμους τζιαι μιαν τεράστιαν ουλήν που διατρέχει το σώμαν του, με το εξόχως ποιητικόν όνομαν "πράσινη γραμμή", δύσκολα μπορείς να πιάσεις τούτην την πραγματικότηταν. Αλλά, επί της ουσίας, τα τελευταία 43 χρόνια οι Κυπραίοι εν σκοτώνουνται σχεδόν καθόλου, ούτε μεταξύ τους, ούτε που τους ξένους. Τζιαι η γενιά που εν τωρά γονείς, όπως εγώ ας πούμεν, εν εσυμμετείχαν ούτε υπήρξαν θύματα μαχών ή εμφύλιων συγκρούσεων. Οι δε μόνες πόμπες που εκρύγνηνται στην Κύπρον, πέραν των - μάταιων - ασκήσεων της Εθνικής Φρουράς, εν του υπόκοσμου όταν θέλει να εκφοβίσει οφειλέτες στοιχημάτων ή άλλων υπόγειων δοσοληψιών. Τζιαι τα θύματα "στρατιωτικής δραστηριότητας", εν θύματα ατυχημάτων, αναμενόμενων ακόμα τζιαι σε τζιαιρόν ειρήνης. Πιο πολλούς χάνουμεν στην άσφαλτον τζιαι λόγω καρκίνου παρά λόγω της κατάστασην με τον "εχθρόν".
Η παράνοια του κυπριακού προβλήματος, λαλούμεν συχνά, μπορεί μόνον να εκλείψει μέσω της διαπραγμάτευσης. Για τον απλόν λόγον ότι είμαστεν νάνοι μπροστά στον γιγάντιον νταήν της περιοχής, είτε μόνοι μας είτε με την Ελλάδαν, τζιαι το αποτέλεσμαν τυχόν πολεμικής σύρραξης το πιθανόττερον θα εκατέληγεν σε ήτταν, η οποία προφανώς θα έκαμνεν την θέσην μας ακόμα δυσμενέστερην που τη σημερινήν. Αντιλαμβανούμαστεν όμως το τι σημαίνει πόλεμος; Το φόβον, την ανασφάλειαν τζιαι την φρίκην που φέρνει μαζίν του;
Θα ανέμενεν κάποιος, που έναν λαόν που γειτονεύκει με χώρες όπως η Συρία, όπου κατασκοτώνουνται για χρόνια, με εκατοντάδες shιηλιάες νεκρούς τζιαι πρόσφυγες, να διατηρεί μιαν επαφήν με τούτην την κατάστασην που ονομάζεται πόλεμος. Τζιαι όμως, αν κρίνω που τον εαυτόν μου, που είμαι τζιαι έφεδρος υπολοχαγός, αλλά τζιαι που τον μέσον συμπατριώτην με τον οποίον συναναστρέφουμαι, ότι έχουμεν μαύρα μεσάνυχτα. Εξαιρούνται φυσικά όσοι εζήσαν τες μάχες κατά την εισβολήν, τον τρόμον των αεροπορικών τζιαι άλλων βιομβαρδισμών, την φρίκην της αιχμαλωσίας τζιαι του εξαδραποδισμού στες φυλακές, ή ακόμα τζιαι κάποιοι γέροντες που εσυμμετείχαν στες διακοινοτικές ταραχές της δεκαετίας του '60 τζιαι τον αγώναν της ΕΟΚΑ νωρίττερα. Τούτοι οι αθρώποι εν είτε ηλικιωμένοι είτε φεύκουν σιγά-σιγά που την ζωήν, ελαττώνοντας το ποσοστόν που μας που μπορεί να αντιληφθεί τι εστίν πόλεμος.
Η φυσιολογική ερώτηση είναι: έννεν καλόν που εν έχουμεν ζήσει οι περισσότεροι Κυπραίοι την βίαν του πολέμου; Τζιαι η αβασάνιστη απάντηση είναι: ναι, φυσικά, κανένας εν αξίζει να υποστεί τέθκοιαν συμφοράν. Που την άλλην όμως, τρομάζει με κάποτε τούτη η έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας. Διότι όταν εν έshιεις ζήσει κάποια πράματα, κάπου μπορεί να υποτιμήσεις την επίδρασην τους. Η πρόσφατη συμπεριφορά της Τουρκίας, με τα πλοία της μέσα στα μούτρα μας, φαίνεται να εξάπτει σε μιαν μερίδαν που μας μιαν "πολεμόχαρην" διάθεσην. Μιαν τάσην να θέλει να εγκαταλείψει την οδόν της διαπραγμάτευσης, τζιαι να επιδιώξει άλλα "μέσα". Μέσα σύγκρουσης. 
Τζιαι καλάν, όντως όταν εν είσαι έτοιμος να πολεμήσεις για κάτι, προφανώς εν σου αξίζει τζιαι εννά το χάσεις. Αλλά, εν έτει 2018, εν μπορεί παρά να σε θλίβει, τζιαι να σε απελπίζει το πόσον απαραίτητα εν ακόμα τα πρωτόγονα αισθήματα τζιαι η προσφυγή στη βίαν, για την επίλυσην διαφορών που θκιό σόφρωνες άθρωποι θα εμπορούσαν να συμφωνήσουν σε διάστημαν κάποιων ωρών, φτάνει να είχαν ολόκληρην την πληροφόρησην τζιαι την θέλησην να ξεπεράσουν τα στερεότυπα τους. 
Εν έχω πρόβλημαν να παραδεχτώ ότι εν φοούμαι απλώς το ενδεχόμενον πολέμου. Τρέμω το. Εν το θεωρώ καθόλου απομακρυσμένον ενδεχόμενον. Τζιαι τρέμω το ακριβώς γιατί αν συμβεί εννά θέλω να πολεμήσω. Τον φόβον τζιαι την φρίκην έχω τα αντιμετωπίσει στους εφιάλτες μου τζιαι στες πολεμικές ταινίες. Εν μπορώ να διανοηθώ τι θα μου κάμουν αν γίνει πραγματικότητα. Όμως τούτα τα αισθήματα γίνουνται ακόμα πιο κατακλυσμιαία, όταν αντιληφθείς ότι είσαι γονιός, τζιαι ότι στην "γραμμήν του πυρός", ή πίσω της, εν θα είσαι μόνον εσύ, αλλά τζιαι η οικογένεια σου. 
Ώσπου ο πόλεμος να εν τόσον μακρινός, που έθθα υπάρχει ούτε ως ανάμνηση, stay cool and keep rocking!

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Ισαποστακισμός, αμεροληψία, μετριοπάθεια, τοξικότητα


Εμάθαμεν τζιαι καινούριαν λέξην εχτές, ή μάλλον είχα την ξανακούσει τζιαι πιο παλιά, ειδικά σε κάτι "αναρχικά" διαδικτυακά στέκια που επαρακολουθούσα κατά τζιαιρούς, αλλά οϊ τόσον επαναλαμβανόμενα τζιαι σίουρα οϊ σε προσπάθειαν να με χαρακτηρίσει εμέναν κάποιος ή τες θέσεις μου. "Ισαποστακισμός" λαλεί. Δηλαδή, όπως την καταλάβω εγώ, διότι εν σχετικά "άγνωστος" όρος, ακόμα τζιαι στο διαδίκτυον, μια τάση να μεν λαμβάνεις θέσην σε μιαν αντιπαράθεσην ή γενικότερα έναν θέμαν, αλλά να κρατάς "ίσες αποστάσεις", με ενδεχομένως απώτερον σκοπόν να είσαι αρεστός, να αποφεύγεις την σύγκρουσην κλπ. . Οι αναρχικοί λόγου χάρην προσάπτουν τούτην την συμπεριφοράν στους φιλελεύθερους τζιαι τους σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι συχνά-πυκνά τηρούν τούτην την στάσην μέσα που την λεγόμενην "θεωρίαν των δύο άκρων", ακροδεξιάς τζιαι ακροαριστεράς. Με τον τρόπον που μου την επροσάψαν, εξέλαβα την ως κάτι το αρνητικόν, ως μια κατηγορία, ως μια κατάπτυστη συμπεριφορά. Είναι; Έναν παράδειγμαν μπορεί να μας βοηθήσει πιο καλά να προβληματιστούμεν.
Ο Γ.Γ. του Ο.Η.Ε. ας πούμεν, μετά τα διαβήματα μας για τα νταηλήκια των Τούρκων, έφκαλεν ανακοίνωσην, σύμφωνα με την οποίαν εμείς εθεωρήσαμεν ότι εκράτησεν "ίσες αποστάσεις". Δηλαδή είπεν, λλίον πολλά, "ρε παιθκιά μεν μαλλώννετε, εύρετε τα, τούτα τα προβλήματα προκαλούνται επειδή εν καταφέρνετε να συμφωνήσετε στο κυπριακόν, εγώ εν μπορώ να παρέμβω ή να κάμω κάτι παραπάνω, έννεν η θέση μου κλπ.". Ενώ μια συμπεριφορά "θέσης" θα ήταν, λόγου χάρην, "ρε κακή Τουρκία, σήκωσ'τα μάνα μου τα πλοιούθκια σου που τα θαλάσσια χωράφκια της καλής Κυπριακής Δημοκρατίας, που την ρέσσεις πέντε κκελλάες, μεν είσαι ένας περιφερειακός νταής κλπ.". Μια άλλη "θέση" θα ήταν "ρε Κυπριακή Δημοκρατία, γιατί κάμνεις μονομερείς έρευνες για αέρια με άλυτον το κυπριακόν, εν το ξέρεις ότι οι Τούρτζιοι εννά κλωτσήσουν τζιαι εννά προκληθούν εντάσεις, με το επιχείρημαν ότι εν λαμβάνετε υπόψην τους Τουρκοκύπριους κλπ.". Με λλία λόγια, ο Γ.Ε. των Ο.Η.Ε. ότι τζιαι να ελάλεν εψές, ήταν "χαμένος". Η "ουδέτερη στάση" θυμώνει τζιαι τους θκιό "αντιμαχόμενους", ενώ οι άλλες θκιό θέσεις αφήνουν την μιαν ανικανοποίητην. Περίπτωση να ικανοποιηθούν τζιαι οι θκιό πλευρές, υπάρχει μόνον αν τα εύρουν οι θκιό τους. Που την άλλην, αν ως πλευρά έshιεις ούλλα τα επιχειρήματα με το μέρος σου, έναν τρίτον μέρος διευκολύνεται να υιοθετήσει την θέσην σου. Που την στιγμήν που εν το πράττει, το πιθανόττερρον είναι ότι τζιαι η άλλη πλευρά διαθέτει, εν μέρει έστω, κάποια στοιχεία υπέρ της. Ειδικά για το παράδειγμαν που έβαλα, τούτον συμπεραίνει ένας νηφάλιος παρατηρητής. 
Ποια εν η διαφορά του "ισοαποστακισμού" που την "αμεροληψίαν". Ας βάλουμεν ακόμα έναν παράδειγμαν. Δέρνουνται θκιό αθρώποι. Ο ένας εν σαφές ότι άρκεψεν τον καφκάν, εν πιο μεγαλόσωμος, έβαλεν τον άλλον κάτω τζιαι ενώ εν προφανές ότι εν αντιστέκεται πλέον, συνεχίζει να του διά που πάνω. Τζιαι μπαίνεις εσύ να τους χωρίσεις. Διαπιστώνεις όμως ότι ο συγκεκριμένος που "νικά" εν συγγενής σου, ενώ τζιείνος που τες τρώει εν φίλος σου. Δηλαδή, έχουν στοιχεία οι "αντιμαχόμενοι" που "υποσκάπτουν" την "ουδετερότηταν" τζιαι την "αμεροληψίαν" σου. Στην προκειμένην περίπτωσην, "ισαποστακισμός" είναι να πεις: "ρε κοπέλια, σταματάτε να μαλώνετε. Έννεν συμπεριφορά τούτη", χωρίς να διερευνήσεις ποιος άρκεψεν τον καφκάν, με ποιαν αφορμήν τζιαι με ποιά αίτια. Αμεροληψία είναι να κάμεις τούτην την διερεύνησην χωρίς να παίξει κανένα ρόλον είτε η συγγένεια σου, είτε η φιλία σου τζιαι να καταλήξεις σε σαφήν θέσην, αφού ακούσεις τα γεγονότα τζιαι τα επιχερήματα τζιαι των θκιό. Αν τούτον γίνει σωστά, καμμιά που τες θκιό πλευρές εν πρέπει να εν παραπονεμένη, εφόσον απολαμβάνεις τζιαι που τες θκιό την εκτίμησην της αμεροληψίας. Άρα το συμπέρασμαν που φκαίνει είναι ότι μπορεί να προσπαθήσεις να είσαι αμερόληπτος αλλά να προκύψεις "ισαποστάκιας". Θέλει προσοχήν.

Πάμεν τωρά στες άλλες θκιό λέξεις: μετριοπάθεια τζιαι τοξικότητα. Η πρώτη εν πιο "παραδοσιακή ένννοια τζιαι εν χρήζει ιδιαίτερης ανάλυσης. Υποδηλώνει μιαν τάσην "αυτοσυγκράτησης" στην έκφρασην τζιαι γενικά την συμπεριφοράν, μιαν ευελιξίαν στες θέσεις που αφήνει πάντα χώρον για διάλογον τζιαι αυτοκριτικήν, μιαν "πολιτικήν" αποφυγής αχρείαστων συγκρούσεων τζιαι μιαν συνεχήν προσπάθεια εύρεσης της "χρυσής τομής" στα θέματα που προκύπτουν. Εν κάτι που καλλιεργείται στον άθρωπον αλλά σε έναν βαθμόν εν στοιχείον τζιαι του χαρακτήρα. Εν συχνόν φαινόμενον να θωρείς αθρώπους πραγματικά να εν ανίκανοι να συμπεριφερθούν μετριοπαθώς, λόγω της "ιδιοσυγκρασίας" τους. Εν αρκετή μια απλή "φυτιλιά", διαλεκτική ή άλλη, για να τους φέρει στα άκρα, να τους κάμνει αχρείαστα επιθετικούς τζιαι αμετροεπείς στην συμπεριφοράν τους. Μπορεί να αντιληφθεί κάποιος την αξίαν της μετριοπάθειας ειδικά στες ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις. Εν μια ιδιότητα που σίουρα υποβοηθά την συνύπαρξην με τους άλλους, χωρίς να υποσκάπτει την ελεύθερην έκφρασην τζιαι την διαφορετικότηταν της άποψης. Μπορείς με την μετριοπάθειαν να διαφωνείς κάθετα αλλά να μεν συγκρούεσαι με τον άλλον όπως τζιείνα τα κριάρκα που θωρούμεν σε ντοκυμαντέρ του animal planet. Τζιαι να καταλήξεις σε μια ελάχιστην "ειρήνην", ακόμα τζιαι εν διαφωνία.
Τοξικότητα τωρά, έννεν απλά η καφρίλα τζιαι ο εξτρεμισμός στην συμπεριφοράν. Τοξικότητα είναι ακριβώς τούτον που υποδηλώνει τζιαι η κυριολεκτική της έννοια. Η παρουσία των τοξικών αθρώπων στες αλληλεπιδράσεις εν "δηλητηριώδης", εν "ανθυγιεινή" για τους γύρω τους. Ακόμα τζιαι όταν υποστηρίζουν θέσεις με ατράνταχτα επιχειρήματα, αποδείξεις κλπ. τζιαι θα εμπορούσεν αβασάνιστα κάποιος να τους υποστηρίξει, το ύφος, η επιθετικότητα, η ειρωνία ενίοτε, που εκδηλώνουν υποσκάπτουν την ούλλην τους παρουσίαν. Όταν δε εισπράττουν αντίδρασην, τότε η τοξίνη μπαίνει στο αυλάτζιην, τζιαι πραγματικά είναι μάστροι στο να υποβιβάσουν τον διάλογον στο επίπεδον που βολεύκει την τοξικότηταν τους τζιαι κυριολεκτικά να "ξεσαλώνουν" σκορπίζοντας δηλητήριον, τόσον σε υποστηρικτές τους όσον τζιαι σε "εχθρούς". Διότι ένας τοξικός άθρωπος πάντα, μα πάντα, εντοπίζει στους άλλους τον "εχθρόν", για τον οποίον εν μπορεί να υπάρξει κανέναν έλεος, καμμιά "εποικοδομητικότητα".
Νομίζω φκαίνει που όσα λαλώ ότι μεγαλλίττερος "εχθρός" ενός τοξικού ατόμου, εν ο μετριοπαθής. Όταν εμφανίζεται σε μιαν αλληλεπίδρασην, θκιό θανάσιμοι τοξικοί εχθροί εν άξιοι να βάλουν στην άκρην τες διαφορές τους εναντίον του μετριοπαθή που εδιανοήθηκεν να παρεμβληθεί στες κουτουλιές τους. Ποια εν η μέση κατηγορία του τοξικού προς τον μετριοπαθήν; Ότι εν "ισαποστάκιας". Νομίζω με την οριοθέτησην που έκαμα πιο πάνω των εννοιών, όπως τες καταλάβω εγώ πάντα, εν μια απολύτως φυσιολογική εξέλιξη. Τζιαι ο μετριοπαθής καλά κάμνει να αποχωρήσει, πριν τον τραβήσουν στο επίπεδον που θέλουν τζιαι τον κάμουν σκόνην. Εκτός τζιαι αν εν μαζόχας, όπως είμαι εγώ κάποτε. Όϊ εν θα αναλύσω τζιαι τούτην την έννοιαν, μεν φοάστε.
Ώσπου να ξεχωρίσουμεν βασικές έννοιες για όσα μας χαρακτηρίζουν, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Σεξουαλική παρενόχληση


Εν η "μόδα" ή η "μάστιγα" αν θέλετε τωρά τελευταία στα νέα, ειδικά τζιείνα της επονομαζόμενης "showbiz". Ο ένας μετά τον άλλον, γνωστοί άντρες (κοινόν στοιχείον) ηθοποιοί ή/ τζιαι μεγαλοπαράγοντες του χώρου αναδεικνύουνται ως τέρατα εκμετάλλευσης της θέσης τζιαι της ισχύος τους.
Δύσκολο θέμαν, τζαι τεράστιον, όπως είναι τα παραπάνω των ανθρωπίνων σχέσεων για να είμαστεν πιο σφαιρικοί. Αθθυμήθηκα το σήμερα θωρώντας τέσσερα βίντεο με γνωστούς Έλληνες ηθοποιούς, όπου αναπαρίσταται μια σειρά "πραγματικών περιστατικών", τζιαι αποτελούν παραγωγήν της Γενικής Γραμματείας της Ισότητας των Φύλων στην Ελλάδα . Μπορείτε να τα δείτε στους εξής συνδέσμους:




Τωρά που τα είδετε, ας τα συζητήσουμεν λλίον. Εντοπίζουμεν εύκολα κάποια βασικά κοινά στοιχεία

1. Οι θύτες εν ούλλοι άντρες
2. Τα θύματα εν ούλλες γυναίκες
3. Οι άντρες εν μεσήλικες ή γέροι τζιαι γενικά είτε σε παρακμήν είτε γενικώς "μη ελκυστικοί"
4. Οι γυναίκες εν όμορφες τζιαι σεξουαλικά ελκυστικές.
5. Οι άντρες λειτουργούν υπό κάποιαν θέσην ισχύος εις βάρος των θυμάτων τους
6. Οι άντρες ζητούν, εμμέσως πλην σαφώς, σεξουαλικές χάρες για να προσφέρουν άλλα ανταλλάγματα (εκτός που τον παιδίατρον που απλά θωπεύει εκμεταλλευόμενος την σχέσην εμπιστοσύνης ιατρού-ασθενή).

Για τα εν λόγω βίντεο, η Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, Φωτεινή Κούβελα, εδήλωσεν ότι «Στόχος των σποτ που ετοίμασε η ΓΓΙΦ, είναι να ανοίξει περαιτέρω η συζήτηση για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης στη Ελλάδα, με απώτερο σκοπό την ενίσχυση του θεσμικού πλαισίου και τη δημιουργία των κοινωνικών συνθηκών, στις οποίες δε θα μπορεί πια να ευδοκιμήσει η σεξουαλική παρενόχληση».

Εν εύκολον να "συμπάσχεις" με τα "θύματα" τζιαι να σκεφτείς "όντως ρε παιδί μου, συμβαίνουν τούτα συνέχεια, τζιαι εμείς οι άντρες είμαστεν - στην συντριπτικήν πλειοψηφίαν - οι παραβάτες στον συγκεκριμένον τομέαν". Μετά όμως, θέλοντας να δεις το θέμαν πιο "ολιστικά" τζιαι "υλιστικά" (που λαλούν οι αριστεροί), εν μπορεί παρά να διερωτηθείς: σε ποιος στοχεύουν τα συγκεκριμένα βίντεο; Σε ποιους απευθύνονται;
Η απάντηση δίνεται στο τέλος. Εν σε γυναίκες που απευθύνονται. Γυναίκες οι οποίες υποστήκαν κάποιου είδους "σεξουαλικήν παρενόχλησην", μπορεί να μεν την αναγνωρίσαν ως τέθκοιαν, ή αν την αναγνωρίσαν, εν ετολμήσαν να καταγγείλουν το γεγονός. Τούτη η ομάδα πληθυσμού, μπορεί να ταυτιστεί με τα συγκεκριμένα βίντεο.
Τι γίνεται όμως με τους υπόλοιπους; Με τους άντρες, τους οποίους ουσιαστικά "ενοχοποιεί"; Συνετίζουνται που έτσι βίντεο; Τζιαι με τους άντρες που έννεν μαλάκες; Που ακόμα τζιαι να έχουν "ένοχες έξεις" όταν έχουν μπροστά τους ελκυστικές γυναίκες υπό θέσην ισχύος, φροντίζουν να τες καθυποτάξουν τζιαι να φερθούν ανθρώπινα; Η άποψη μου είναι ότι το μόνον που κάμνουν τα συγκεκριμένα βίντεο είναι να τους βάλουν σε θέσην "άμυνας" τζιαι όχι "αυτοκριτικής". Του στιλ "εν είμαστεν ούλλοι οι ίδιοι, εν είμαστεν ούτε καν οι παραπάνω οι ίδιοι". Ή "μα τούτα εν σεξουαλική παρενόχληση;" τζιαι "θέλετε να μας ευνουχίσετε τέλεια;".
Τζιαι τι γίνεται με τους άντρες που εν θύματα παρενόχλησης που άλλους άντρες; Τι γίνεται με τους άντρες που εν θύματα παρενόχλησης που γυναίκες; Τι γίνεται με γυναίκες που εν θύματα παρενόχλησης που γυναίκες; Κ.ο.κ. Παντελής αποτυχία να θέσει το "πρόβλημαν" στο επίκεντρον. Αντίθετα, στοχοποιεί συγκεκριμένην ομάδαν αντρών, τζιαι ήτοι μεσήλικες, παρηκμασμένους άντρες, που έχουν την άλφα ή βήτα θέσην ισχύος ή εμπιστοσύνης. Εν πολλά πιο ευρύν τζιαι "ομιχλώδες" το θέμαν θεωρώ. 
Όταν είδα τα τέσσερα βίντεο, έβαλα τζιαι είδα άλλα θκιό βίντεο, που εν σχετικά με το θέμαν. Το έναν διακωμωδεί την ούλλην ιστορίαν, χωρίς φυσικά να την υποτιμά, ενώ το άλλον εν σκηνή που μιαν ταινίαν αρκετά παλιάν, όπου μπαίνει το παράδειγμαν που την ανάποδην, όπου δηλαδή μια όμορφη γυναίκα παρενοχλεί σεξουαλικά έναν παρηκμασμένον μεσήλικαν άντραν, για να πετύχει τους σκοπούς της. Δείτε τα τζιαι τούτα:



Πότε εν τέλει συνιστά μια συμπεριφορά "σεξουαλικήν παρενόχλησην". Τζιαι πως μπορείς να ξέρεις εσύ, ότι φύλου, ηλικίας, θέσης κλπ. τζιαι να είσαι, ότι η συμπεριφορά σου, η οποία εκπορεύκεται μέσα που περιβαλλοντικά στοιχεία αλλά τζιαι στοιχεία χαρακτήρα, εννά εκληφθεί που τον άλλον ως τέθκιοια, ώστε να την αποφύγεις; Τζιαι πως ξέρουμεν ότι οι "καταγγελίες" εν ειλικρινείς τζιαι εν κρύφκουν αλλότρια κίνητρα, όπως τα οικονομικά οφέλη; Εν γνωστόν εξάλλου ότι ειδικά στες Η.Π.Α. οι αγωγές τούτου του είδους παν σύννεφον, τζιαι μεγάλο μέρος τους εν ψέματα ή υπερβολές, τα οποία πολλοί αναγκάζουνται να λύσουν εξωδικαστικά, καθαρά για να αποφύγουν το τεράστιον κόστος που την δημοσιότηταν τους.
Εννά μου πείτε, ορισμένα πράματα εν "κοινής λογικής". Θα εσυμφωνούσα αν υπήρχεν τούτον το πράμαν επί της ουσίας. Σε έναν κόσμον πάντως που έκαμεν best seller βιβλία όπως το "50 αποχρώσεις του γκρίζου", αλλά στέλλει αθρώπους στο δικαστήριον για έναν απλόν λεκτικόν σεξουαλικόν υπονοούμενον, δύσκολα εννά την εύρεις.
Ώσπου να εύρουμεν κοινή λογικήν, ανάμεσα σε άλλα τζιαι στο θέμαν της σεξουαλικής παρενόχλησης, stay cool and keep rocking!

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Το μη χείρον...


Εκόντεψεν η πρώτη Κυριακή των εκλογών τζιαι νομίζω εν η πρώτη φορά που νιώθω τόσον "χωρίς επιλογήν". Καλάν το 2013, εψήφισα τον Νίκαρον με μισήν καρκιάν, την στιγμήν που ιδεολογικά είμαι ξεκάθαρα εντελώς αλλού, διότι είχα μιαν ελπίδαν ότι εννά φανεί συνεπής στην υπερβατικήν τζιαι ορθολογιστικήν στάσην του στο δημοψήφισμαν του 2004. Όπως εφάνηκεν στην πορείαν, τζιαι παρά κάποια σημαντικά κατορθώματα της διακυβέρνησης του (έξοδος που το μνημόνιο, μείωση στρατιωτικής θητείας, υπερψήφιση του ΓΕ.Σ.Υ.), ή το γεγονός ότι για πρώτη φοράν στα χρονικά η Τουρκία έφτασεν ως το τραπέζιν του διαλόγου για θέματα ασφάλειας/ εγγυήσεων, ο Αναστασιάδης έπραξεν όπως οι προκάτοχοι του, τζιαι έβαλεν τα πολιτικά του συμφέροντα πάνω που το συμφέρον του τόπου. Τούτον εν το δικό μου συμπέρασμαν τόσον που την καταγραφήν των γεγονότων όσων τζιαι την κατά τζιαιρούς συμπεριφοράν του, προεξαρχόντων των τσιόφτων περί "οπαδών της όποιας λύσης", το οποίον - ειρωνικά - εν ατάκα τζιαι προμετωπίδα των "αρχόντων της απόρριψης", τόσον στα κόμματα όσον τζιαι στα ΜΜΕ.
Που την άλλην, το ΑΚΕΛ, το οποίον όσον αφορά στο κυπριακόν εστάθηκεν στον "πούντον" του που λέμεν, τζιαι εκράτησεν μιαν γραμμήν συμπόρευσης με τον πρόεδρον, περιορίζοντας την αντιπολίτευσην στα εσωτερικά ζητήματα, αποφάσισεν να κατεβάσει έναν υποψήφιον ο οποίος δεν θεωρώ ότι ήταν η καλλίττερη επιλογή. Θα εμπορούσεν κάλλιστα να επιλέξει τον ίδιον τον γενικόν του γραμματέαν, ο οποίος χαίρει εκτίμησης τζιαι εκτός του ΑΚΕΛ, ιδιαίτερα εντός της "επανενωτικής" συνοπαρτζιάς, τζιαι δεν θα ετίθετουν τζιαι θέμαν συσπείρωσης του κόμματος. Απλά πράματα. Ο Σταύρος Μαλάς εν συμπαθέστατος, εν φεντεραλιστής, εν εποικοδομητικός, αλλά ΔΕΝ είναι - κατ' εμέναν - ηγέτης. Εν τεχνοκράτης. Πιο ταιρκαστός ρόλος για έτσι άθρωπον εν ο συμβουλευτικός τζιαι ο υποστηρικτικός, όχι ο ηγετικός. Μπορεί εντέχνως ορισμένοι να παρουσιάζουν την υποψηφιότηταν του ως αντίστοιχην του Γιώργου Βασιλείου, αλλά φοούμαι ότι εν διαθέτει πολλά στοιχεία του μέντορα του, όπως η διεθνής εμπειρία αλλά τζιαι η "στόφα του πολιτικού ηγέτη".
Τέσπα, επειδή εγώ όταν ψηφίζω γνώμονας μου εν το καρκίνωμαν που ονομάζεται κυπριακόν, σκοπεύω για πρώτη φοράν να στηρίξω υποψήφιον που υποστηρίζει το ΑΚΕΛ, όχι γιατί τον θεωρώ τον καλλίττερον, αλλά επειδή θέλω αφενός να επιβραβεύσω την συμπεριφοράν τζιαι την υπεύθυνην στάσην του στο κυπριακόν, τζιαι αφετέρου να στείλω μήνυμαν στον Νίκαρον ότι η συμπεριφορά που επέδειξεν την τελευταίαν περίοδον μετά την κορύφωσην τζιαι την αποτυχίαν των διαπραγματεύσεων ήταν απαράδεκτη τζιαι πρέπει να του στοιχίσει. Εννοείται ότι εφόσον ο Μαλάς περάσει δεύτερον γύρον με τον Αναστασιάδην, εννά στηρίξω ξανά Μαλάν, ασχέτως αν, όπως εν αναμενόμενον, προσπαθήσει να προσεταιριστεί τους απορριπτικούς. Ανάλογην συμπεριφοράν αναμένω τζιαι που τον Αναστασιάδην εξάλλου, τζιαι θεωρείται "φυσιολογικόν", παρά τες τάσεις εμετού που μου προκαλεί προσωπικά. Θα είναι αρκετόν για μέναν αν οι απορριπτικοί μείνουν εκτός δεύτερου γύρου για τρίτη συνεχόμενην εκλογική διαδικασία. Το μη χείρον βέλτιστον που λαλεί τζιαι ο τίτλος.
Το θέμαν είναι τι θα συμβεί αν αντί του Μαλά περάσει ο Παπαδόπουλος. Εσχάτως διάφοροι, ακόμα τζιαι εντός της "επανενωτικής" συνοπαρτζιάς, επροσπαθήσαν, είτε μέσα στην οργήν τους για την μεταμόρφωσην Αναστασιάδη, είτε τεχνηέντως, να υποβάλουν ότι παρά Αναστασιάδης, καλλίττερα Παπαδόπουλος. Εν ξέρω σε τι παράλληλην πραματικότηταν ζουν τούτα τα άτομα, αλλά ενδεχόμενη αναρρίχηση του Νικόλα Παπαδόπουλου στον προεδρικόν θώκον είναι παρασάγγας το πιο δυσμενές σενάριον για όσους που μας έχουν έστω μισόν γραμμάριον ελπίδας για κατάληξην σε συμφωνίαν στο κυπριακόν πριν την "δευτέραν παρουσίαν". Μπορεί ο Αναστασιάδης να απογοήτευσεν, αλλά κατά βάσην παραμένει υποστηρικτής του παρόντος πλαισίου, το οποίον είναι αποδεδειγμένα το μόνον που μπορεί να οδηγήσει κάπου. Οπότε δεν ξέρω πραγματικά τι εννά κάμω αν δεν περάσει ο Μαλάς. Αν δω λόγω χάρην ότι ο Παπαδόπουλος ευνοείται με την αποχήν σε σημείον να κινδυνεύουμεν να εκλεγεί, προσωπικά θα έρτω σε πολλά δύσκολην θέσην. Ας ελπίσουμεν ότι έθθα συμβεί τούτον.
Ώσπου να μπορώ να επιλέξω κάτι πιο καλόν που το μη χείρον, stay cool and keep rocking!

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Ιστορία καθημερινής αστυνομικής τρέλας


"Που λες, ο ένας εν Τουρκοκύπριος που μεινίσκει στες ελεύθερες περιοχές (Αγλαντζιά). Σχετικά νεαρός, γύρω στα τριάντα. Κάποιαν στιγμήν εμάλωσεν για κάτι σχετικά ασήμαντον με κάτι γειτόνους του, ένα ζευγάριν που τη Ρουμανίαν. Έκαμεν τους μαύρους που το ξύλον. Ξέρεις, όπως τες σκηνές που θωρούμεν κάποτε στα έργα. Δέρνει τον άντραν της, τζιαι πηδά πάνω του την ώραν που τον δέρνει, η γυναίκα του. Ε, τούτος έδερεν πρώτα τον άντραν, έδερεν τζιαι την γυναίκαν του. Οι αθρώποι εφοηθήκαν τον τόσον, που εσηκωστήκαν τζιαι εφύαν που το σπίτιν τους τζιαι επήαν να μείνουν με συγγενείς της συζύγου.
Μιαν ημέραν πάει ο παπάς της συζύγου σπίτιν τους να πιάσει κάτι πράματα που εθέλαν. Παίρνει τον είδησην ο άλλος, τζιαι μουνταρίσκει τον. Έδωκεν του κάμποσες του αθρώπου αλλά εφάνην τυχερός τζιαι έφυεν του τζιαι εμπήκεν στο αυτοκίνητον του πριν πάθει shιειρόττερα.
Στην ίδιαν πολυκατοικίαν, εμεινίσκαν κάτι νεαροί, συντοπίτες του ζευκαρκού, τζιαι εθεωρήσαν πρέπον να πάρουν εκδίκησην για το χυμένον Ρουμανικόν αίμαν. Οπότε εμουντάραν τον παρέαν στην πρώτην ευκαιρίαν ούλλοι μαζίν. Ε, λοιπόν έσπασεν τους τζιαι τους τρεις στο ξύλον. Εν μιλούμεν δαμέ για 2-3 ππουνιές, έκαμεν τους του αλαθκιού!
Εν τω μεταξύν, το ζευγάριν ήβρεν άλλον διαμέρισμαν, οπότε επήαν σιγά τζιαι προσεκτικά μιαν ημέραν να πιάσουν τα πράματα τους που το διαμέρισμαν. Ο Τουρκοκύπριος ακούει τους που δίπλα, τζιαι τηλεφωνεί της αστυνομίας ότι κάποιοι κλέφκουν το διαμέρισμαν. Πάσιν οι αστυνομικοί στην σκηνήν, βρίσκουν τους Ρουμάνους να κουβαλούν τα υπάρχοντα τους, κάμνουν τες απαραίτητες ερωτήσεις τζιαι διαπιστώνουν ότι ήταν ψεύτικος ο συναγερμός. Όπως συζητούν με τους κακομάζαλους τους Ρουμάνους, αννοίει η πόρτα τζιαι φκαίννει ο παρέας, να ζητήσει το λόγον. 
"Εν εντάξει ρε" λαλούν του, "εν οι ιδιοκτήτες τζιαι μετακομίζουν". Ε, μουνταρίσκει τους τζιαι δέρνει τους τζιαι τζιείνους. Λαλώ σου, ειδικά ο ένας ο αστυνομικός εν ταυρίν, πιο ψηλός που μέναν τζιαι ανάμισυ φοράν στο άννοιμαν των ώμων. Κάμνει τζιαι κάποιαν πολεμικήν τέχνην.
"Είχα την κκελλέν του πιασμένην στην μασχάλην μου, για να του βάλει χειροπέδες ο συνάδελφος. Για πότε τον εκράτουν, για πότε εβρέθηκα χαμέ με τα πόθκια ίshα πάνω, ένας θεός ξέρει". 
Οι θκιό αστυνομικοί εκαταφέραν να τον συλλάβουν τελικά, αλλά έπρεπεν να παν νοσοκομείον, διότι έκαμεν τους πολλήν ζημιάν. Τούτος ο Τουρκοκύπριος εν πολλά μανιακός στες πολεμικές τέχνες, αλλά εν θα τον έλεες τζιαι θηρίον, απλά ήταν μυώδης σχετικά. Επήραν τον για αξιολόγησην στην Αθαλάσσαν τζιαι τζιείνοι που τον εξετάσαν είπαν ότι εν μια χαρά. Πιστεύκω το, ο τύπος έννεν πελλός, εν ψυχασθενής! Εν εκανούσεν το τι έκαμεν, εφκήκεν ύστερα τζιαι εσαλαβατούσεν για "υπερβολικήν αστυνομικήν βίαν" κατά την σύλληψην του!
Τέσπα, την ημέραν που ήρταν που τον σταθμόν οι συναδέλφοι για να πιάσουν το sick leave τους, ήταν τζιαι θκιό ελαμίτικα, που τούτους που όποτε έshιει αγώναν εν υπόχρεοι να παρουσιάζουνται σε αστυνομικόν τμήμαν ώσπου να τελειώσει, γιατί εσυμμετείχαν σε επεισόδια πιο παλιά. Όπως εκάθουνταν τζιαμέ, θωρούν τους αστυνομικούς κωστωμένους τζιαι ερωτήσαν με νάμπου έγινεν. Όταν τους είπα, τζιαι ακούσαν ότι εν Τουρκοκύπριος που τα έκαμεν τζείνα ούλλα, επιέσαν με να τους δώσω τη διεύθυνση του να παν να τον "κανονίσουν". Να σου πω την αμαρτίαν μου, με τόσα που έκαμεν ο παρέας, τζιαι επήεν να φκει τζιαι πουπάνω μετά, εμπήκα προς στιγμήν στον πειρασμόν να τους την δώκω. Μετά, λαλώ που μέσα μου, πέρκι να τους μουστουνιάσει τζιαι τούτους τζιαι να βουρούμεν. Οπότε έπαιξα πελλόν."
Ως την επόμενην ιστορίαν καθημερινής αστυνομικής τρέλλας, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Πλαστικές σακούλες τζιαι η διάσωση του πλανήτη

Αχ πραγματικά, κοπέλλες τζιαι κοπέλια (ας κρατήσουμεν λλίον παλιομοδίτικον σαβουάρ βιβρ στην προτεραιότηταν των φύλων) εύχομαι σας πάνω που ούλλα υγείαν τζιαι φυσικά ευτυχίαν για το νέον έτος. Διότι χωρίς υγείαν εν μπορεί να είσαι τζιαι τόσον ευτυχής. 
Οϊ τζιαι τόσον σπαρταριστόν το θέμαν της πρώτης ετήσιας ανάρτησης, αλλά αρέσκει μου πολλά τούτη η κουβέντα με τα πλαστικά σακούλια τζιαι τα μέτρα περιορισμού χρήσης τους. Αθθυμούμαι πριν 9-10 χρόνια είshεν μας ανατεθεί στην εταιρίαν που εδούλευκα η αξιολόγηση των συνεπειών χρήσης τους σε συνδυασμόν με τες προτάσεις που υπήρχαν τότε για μπει έναν τερπιέν. Έναν που τα μέτρα που είχαν προταθεί εν ακριβώς τούτον που εννά εφαρμοστεί σύντομα τζιαι στην Κύπρο, δηλαδή η επιβολή "προστίμου" χρήσης. Ξεχάστε την "μούχτιν" σακούλαν στον πάγκον, όπου πάτε πλέον θα πληρώνετε κάτιτις για κάθε έξτρα σακούλαν που θα πιάννετε για να βάλετε μέσα τα ψώνια σας. Φυσικά το συγκεκριμένον κόστος ούτως ή άλλως οι εταιρίες εβάλλαν το στα προϊόντα που αγοράζετε, αλλά τωρά εννά λειτουργήσει υποτίθεται σαν περιοριστικός παράγοντας στο να πιάννετε παραπάνω από όσες χρειάζεστε. Ή εννά σας ωθήσει να πιάννετε που τες άλλες πολλαπλών χρήσεων, τζιαι να τες κουβαλάτε μαζί σας κάθε φοράν που εννά ψουμνίσετε.
Πάντως τα αποτελέσματα της μελέτης που είχαμεν κάμει τότε (είχα την αναλάβει εγώ, παρόλον που ήμουν άσχετος με τα περιβαλλοντικά θέματα, αλλά είχα υπόβαθρον μηχανικού τζιαι διοίκησης επιχειρήσεων) εδείξαν ότι το συγκεκριμένον μέτρον, όπου εφαρμόστηκεν (π.χ. Αυστραλία), εσημείωσεν αρχικά εντυπωσιακά αποτελέσματα (μέχρι 95% μείωσην χρήσης σακουλιών τύπου υπεραγοράς) αλλά σε βάθος χρόνου ο κόσμος επέστρεφεν στην χρήσην τους, ή αγόραζεν ξέρω γω άλλα είδη (π.χ. μεγάλα σκυβαλοσάκουλα) απλά διότι οι εναλλακτικές εκλαμβάνουνταν ως πιο μεγάλον κόστος ή ξεβόλεμαν. Έτσι, ως μέτρον εκρίναμεν το ανεπαρκές, τζιαι ότι θα πρέπει να συνοδεύκεται που άλλα. Τωρά, 10 χρόνια μετά, προφανώς κάποιοι διαφωνούν μαζί μας. Εννά δείξει.
Το συγκεκριμένο θέμαν δείχνει τζιαι κάτι άλλον, ευρύτερον, που βασανίζει το ανθρώπινον είδος: την αυταπάτην μας περί της σημασίας μας τόσον στον πλανήτην μας όσον τζιαι στο σύμπαν. Έχουμεν μιαν διαχρονικήν ψευδαίσθησην ότι είμαστεν "αφέντες" του πλανήτη τζιαι - δυνητικά - του σύμπαντος. Ότι οι επιλογές τζιαι οι ενέργειες μας έχουν "κοσμοϊστορικήν σημασίαν" τζιαι ότι που μας κρέμμεται η ισορροπία του οικοσυστήματος τζιαι η επιβίωση της Γης. 
Όποτε παρατηρώ τούτην την συμπεριφοράν, είτε που επίδοξους "καταστροφείς" είτε που επίδοξους "σωτήρες" της Γης, ξαναθωρώ τούτον το αριστουργηματικόν stand up comedy επεισόδιον  του George Carlin με τίτλο "Saving the planet"  . Δείτε το τζιαι ακούστε το προσεκτικά (ειδικά το κομμάτιν που το 3.10 ως το 3.45 εν ούλλα τα λεφτά τζιαι σχετικά με το θέμα μας) τζιαι γελάστε με τα delusions of grandeur του ανθρωπίνου είδους, όποτε θέλει να το παίξει "θεός" με τον πλανήτην του. Εν έχω ούτε κόμμαν να προσθέσω στην καυστικά ειρωνικήν διατύπωσην του Γιώρκου.
Φυσικά εν ανήκω σε όσους, τύπου Τραμπ, ισχυρίζουνται ότι η συμπεριφορά μας ως είδος εν επηρεάζει τον πλανήτη μας, ή ότι εν απαιτείται να έχουμεν μιαν πιο ορθολογιστικήν συμπεριφοράν για το περιβάλλον, όπως το να μεν γεννοβολούμεν όπως τα κουνέλια, ή το να πετάσσουμεν σκουπίθκια του βάρους μας, ή να εκπέμπουμεν ρύπους πολλαπλάσιους που όσους απαιτείται για να ζήσουμεν ευτυχισμένα ή - το κυριόττερον - να μεν αγαπούμεν τζιαι να σεβούμαστεν τα άλλα είδη του πλανήτη. Αλλά εν ανήκω επίσης σε όσους, δίκην μεσσία, έρκουνται να κάμνουν υπερβολές, συνήθως φαρισσαϊκού τύπου, προσπαθώντας να επιβάλουν τες δικές τους απόψεις τζιαι κηρύττωντας που άμβωνες περιβαλλοντικής ορθότητας για το πως πρέπει να ζήσω εγώ.
Ώσπου να καταλάβουμεν την πραγματικήν μας σημασίαν στον πλανήτην τζιαι το σύμπαν, stay cool and keep rocking!