Follow by Email

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Ιστερία


Ναι, οκ, έννεν έτσι που γράφεται, ούτε η "υστερία", ούτε η "ιστορία". Απλά έπρεπεν να έβρω κάτι ειρωνικόν για τούτον που μαθαίνουμεν δακάτω (τζιαι σε άλλες υποανάπτυκτες χώρες) στα σχολεία τζιαι μετά στην κοινωνίαν, τζιαι κρατούμεν το τζιαι πάμεν ως "αλήθκεια" (το οποίον όπως εξαναείπα σημαίνει "μη λήθη", δηλαδή "μνήμη"). Χωρίς διασταύρωσην, χωρίς τεκμηρίωσην, έρμαια της προπαγάνδας κάθε καθεκυστύιας τάξης.
Αφορμή η κουβέντα με το ενωτικό δημοψήφισμαν, η οποία αρκετές μέρες μετά που "εξέσπασεν", ακόμα καλά κρατεί. Επίσης μια κουβέντα σήμερα το πρωίν του Τορναρίτη του ΔΗΣΥ σε κάποιον ραδιόφωνον τζιαι η επιμονή του να επαναλαμβάνει το ότι "η ομοσπονδιακή κυβέρνηση" τζιαι οι τουρκοκύπριοι εν θα έχουν κανένα λόγον στο τι διδάσκουνται οι ελληνοκύπριοι, τούτον θα είναι αρμοδιότητα του ελληνοκυπριακού κρατιδίου/ πολιτείας/ whatever. Όπως αντίστοιχα θα ισχύει για τους τουρκοκύπριους τζιαι το κομμάτιν τους.  Τζιαι ο Τορναρίτης εν τάχα που τους "μετριοπαθείς" τζιαι τους "νούσιμους". Φαντάσου οι άλλοι δηλαδή.
Όταν δηλαδή οι ελληνοκύπριοι εννά μαθαίνουν, ξέρω γω, ότι η ΤΜΤ ήταν "τρομοκρατική οργάνωση", οι τουρκοκύπριοι εννά μαθαίνουν ότι ήταν "αγωνιστές της ελευθερίας". Όταν οι ελληνοκύπριοι εννά αγανακτούν με τους "αιμοσταγείς σουλτάνους" τζιαι τες σφαγές στη Λευκωσίαν κατά την οθωμανικήν κατάκτησην, οι τουρκοκύπριοι εννά μαθαίνουν για την "πρόοδον" που έφερεν η έλευση των "πολιτισμένων" οθωμανών σε μιαν παρηκμασμένην, τζιαι καταπιεσμένην που τους Ενετούς, Κύπρον. Όταν οι ελληνοκύπριοι εννά ψάλλουν τους στίχους του Βασίλη Μιχαηλίδη τζιαι εννά ωρύονται για τη σφαγήν του "ηρωικού" Κυπριανού, οι τουρκοκύπριοι εννά μαθαίνουν για τον προδοτικόν εθνικόν αλυτρωτισμόν τζιαι την δίκαιην τιμωρίαν των στασιαστών εναντίον της "νόμιμης εξουσίας" του σουλτάνου κ.ο.κ.
Θωρείτε, επί της ουσίας, είμαι που τζιείνους που πατούν στο χώμαν, τζιαι ξέρουν θκιό πράματα για την "πραγματικήν ιστορίαν": 1) Μια τζιαι μόνη ιστορία έλαβεν χώραν, ως "γεγονός" 2) ερμηνείες τούτης της "μιας ιστορίας" υπάρχουν σχεδόν τόσες όσες αθρώποι. Άρα, αν θέλεις μια ομάδα αθρώπων να ζουν μαζίν αρμονικά, διότι έχουν "συμφιλιωθεί" με το παρελθόν, έτσι ώστε να πορευτούν μαζίν στο μέλλον εν ειρήνη, οφείλουν να καταλήξουν σε έναν ελάχιστον consensus για την ιστορίαν τους, τζιαι κατά προέκτασην την "αλήθκειαν" τους. Τούτην την "κοινήν ιστορίαν" θα πρέπει μετά να την διδάξουν στα κοπελλούθκια τους, έτσι ώστε να μεγαλώσουν τζιαι να ζήσουν τζιαι τζιείνα ειρηνικά μταξύ τους. Οϊ να λαλεί ο ένας έτσι, τζιαι ο άλλος γιουβέτσιν.
Εν λαλώ δαμέ ότι η "δική μας πλευρά" εν πιο "αληθινή" ή πιο "ψεύτικη" που την "δικήν τους". Λαλώ ότι η πραγματικότητα έφερεν μας δίπλα-δίπλα, τζιαι ο ρεαλισμός δείχνει ότι πρέπει να ζήσουμεν μαζίν. Άρα η ανάγκη "κοινής διδαχής" για την ιστορίαν (τζιαι άλλα πράματα, όπως η γλώσσα ας πούμεν) εν κρίσιμη. Όσοι θεωρούν ότι μπορεί να καλλιεργείται το μίσος τζιαι η έχθρα μέσα που ξεχωριστές διδαχές επειδή "έτσι εννά υπάρχει αλληλοσεβασμός της ετερότητας"τάχα, εν ξέρουν ούτε που πατούν ούτε που πάσιν.
Ώσπου να μάθουν, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Ιστορίες με κακόν τέλος

Ας πούμεν ότι μόλις είshες την βλάγγαν να δεις ένα δελτίον ειδήσεων, με ούλλην της παγκόσμιαν μιζέρκαν του, που την αρχήν ως το τέλος, τζιαι έρκεται η "ώρα της ταινίας". Τζιαι που ούλλα τα είδη των ταινιών, προτιμάς να δεις μιαν ταινίαν καθημερινών αθρώπων, με το - προβλέψιμον - κακόν τέλος (π.χ. οικογενειακό δράμαν, ιστορική αναδρομή σκοτεινών περιόδων της ανθρωπότητας, έγκλημαν, "θεομηνίες" - πως γίνεται έναν "τέλειον πλάσμαν" όπως ο "θεός" να "θυμώνει" ακόμα να μας το εξηγήσουν οι παπάες - βιογραφίες "μοιραίων" αθρώπων κλπ.). Σόρρυ, αλλά η ούλλη συμπεριφορά αθθυμίζει μου μαζοχισμόν.
Εν το ίδιον με το να κάθεσαι να γράψεις ένα μυθιστόρημαν, δηλαδή μιαν εξιστόρησην όπου εσύ ελέγχεις πλήρως την αρχήν, την μέσην τζιαι το τέλος, τζιαι να επιλέγεις να τελειώσει άshημα. Να δημιουργείς με κόπον πρόσωπα τζιαι καταστάσεις με τα οποία να συνδέεις τους αναγνώστες/ θεατές σου, τζιαι μετά να τα καταστρέφεις ούλλα, χάρην - λέει - ρεαλισμού. Φίλε μου, αν θέλω "ωμό ρεαλισμόν", εννά κάτσω να δω τες ειδήσεις, ή να θκιαβάσω βιογραφίες αθρώπων "επιφανών". Στο "μύθον" θέλω να χαλαρώσω ρε αδερφέ. Θέλω να "παραμυθκιαστώ". Βάλε όσον "κακόν" θέλεις μέσα, βάλτο να φαίνεται ότι εν υπάρχει ελπίδα, βάλε όσον ρεαλισμόν θέλεις, αλλά τα γέρημα, μεν μου το τελειώνεις μέσα στα μαύρην απελπισίαν, καταντά αρρώστια φίλε μου.
Ώσπου το "κακόν τέλος" να εν μόνο μέσα στα μυθιστορήματα, έτσι για άλλαγήν, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Οι νεκροί που περπατούν


...ή οι περπατητοί νεκροί, ή οι νεκροζώντανοι, "The walking dead" βασικά. Τι; Νάμπου εν τούτο; Είδετε κάποια επεισόδια τζιαι εν σας άρεσεν; Ε, οκ, εν γούστα τούτα. Εγώ πάντως, χωρίς να το περιμένω, εκόλλησα. Βάλε τζιαι στην εικόναν το ότι πλέον μπορώ να τα δώ όποτε θέλω (μακάρι να εν καλά η smart TV, το internet τζιαι το android box) τζιαι έshιεις έναν πρώτης τάξεως εθισμόν.
Αρχικά είχα πάρει είδηση τη συγκεκριμένη σειράν στη Nova Cyprus, στην οποίαν ήμουν συνδρομητής πριν την gadget-ικήν επανάστασην που ανέφερα (βασικά ήμουν πίσω που τον κόσμον, ο οποίος επριζώθηκεν με έτσι καλούδια τα τελευταία 4-5 χρόνια). Επειδή είδα ότι εν τύπου "blood and gore" (αίμαν τζιαι εντόσθια), εν με ετράβησεν, διότι συνήθως το στομάshιην μου εν νάκον ευαίσθητον σε κάτι τέθκοια. Όταν όμως ετέλειωσα το "Game of Thrones" ως τζιαμέ που έφτασεν εν πάσει περιπτώσει, επρόσεξα ότι η συγκεκριμένη σειρά ήταν πρώτη σε "δημοφιλίαν". Οπότε έδωκα μέσα, τζιαι πραγματικά εν το εμετάνιωσα.
Κατ'αρχήν, ανέκαθεν είχα μιαν περίεργην συμπάθειαν σε post-apocalyptic σενάρια, δηλαδή ιστορίες όπου ο άθρωπος με τον έναν ή τον άλλον τρόπον καταφέρνει να καταστρέψει τον πολιτισμόν του, είτε με πυρηνικόν ολοκαύτωμαν, είτε με πανδημίαν ασθενειών είτε με άλλους ευφάνταστους τρόπους. Πολλά χαρακτηριστική σειρά ταινιών εν το "Mad Max", το οποίον τωρά τελευταία εφκήκεν με καινούριαν ταινίαν, αρκετά αξιόλογην. Υπάρχει επίσης η, θρυλική πλέον, σειρά ηλεκτρονικών RPG παιχνιθκιών "Fallout", η οποία ελπίζω κάποτε επίσης να μεταφερτεί σε ταινίες γιατί εν φοβερά πρωτότυπη τζιαι με απίστευτόν βάθος σεναρίου. Σε τούτες τες ταινίες, οι επιζώντες συνήθως κινούνται σε σουρρεαλιστικά τοπία αποκάλυψης, όπου τα μεγάλα μνημεία της ανθρώπινης προόδου εν πλέον ερείπια, ο πολιτισμός με ούλλα του τα καλούθκια εν υπάρχει, τζιαι στην θέσην του εγκαθίσταται πλέον ο νόμος της ζούγκλας, ο θάνατος σου η ζωή μου, το δίκαιον του ισχυρού κλπ κλπ. Που τα αγαπημένα μου στοιχεία σε έτσι σενάρια, εν τα λεγόμενα scavenging runs, δηλαδή οι εξορμήσεις των πρωταγωνιστών για διάφορα "καλούδια" που θα τους επιτρέψουν να επιβιώσουν, όπως τρόφιμα, φάρμακα τζιαι η περιστασιακή Laborghini που ως εκ του θαύματος ακόμα ξεκινά, χρόνια μετά το "ολοκαύτωμαν". Μεν ξεχνούμεν ότι σε τούτα τα σενάρια, οι παραπάνω συνανθρώποι σου έχουν τα τινάξει, τζιαι έτσι υπάρχουν πολλά "αγαθά" για πολλά λλιόττερον πληθυσμόν. Υπάρχει όμως επίσης "ανομία", με αποτέλεσμαν η ζωή να εν εξαιρετικά "φτηνή", κοινώς σε κάθε στροφή  έshιεις θανάτους, τραυματισμούς, τζιαι γενικά βίαν, την οποίαν σήμερα οι παραπάνω αθρώποι εν έχουν να αντιμετωπίσουν παρά στες οθόνες της τηλεόρασης ή του υπολογιστή τους (εκτός αν είσαι Σύριος στο Χαλέπι βέβαια, πότε ζεις το post apocalyptic καθημερινά, δυστυχώς).
Ναι, ναι, για όσους έχουν δει τη σειράν ως τα τελευταία επεισόδια, έφτασα στο πρώτον επεισόδιον του 7ου κύκλου τζιαι όσον να'ναι, παρά τες αμέτρητες σκηνές ξεντερκάσματος, αποκεφαλισμών, παλουκώματος τζιαι άλλων gory εικόνων που είχαν προηγηθεί, εγυρίσαν τα στομάshα μου ανάποδα. Εν λαλώ κάτι άλλον μπας τζιαι κάποιοι που θκιαβάσετε δαμέ, θωρείτε τη σειράν τζιαι εν εφτάσετε τζιαμέ ακόμα. Ας πούμεν ότι φτάνει σε πρωτόγνωρα επίπεδα ανήμπορης απελπισίας, ακόμα τζιαι για τούτην τη σειράν.
Δυστυχώς, από ότι εκατάλαβα ο 7ος κύκλος έννεν ο τελευταίος, μάλιστα, επειδή βασίζεται σε μιαν γνωστή σειράν κόμικς, οι προβλέψεις μιλούν για τουλάχιστον 2-3 σεζόν ακόμα. Τούτον εν τσας εκνευριστικόν γιατί σημαίνει ότι πρέπει να περιμένω για πάνω που θκιό χρόνια ακόμα για να δω που καταλήγει η ιστορία. Έτσι την επόμενη φοράν έθθα επιλέξω σειράν βάσει "δημοφιλίας" αλλά βάσει του ότι εν τελειωμένη (όπως το "Breaking Bad" ας πούμεν, για το οποίον άκουσα καλά λόγια, τζιαι είδα ευχάριστα το πρώτον επεισόδιο).
Κλείοντας, πρέπει να αναφέρω ότι έναν που τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του "The Walking Dead" είναι το ότι εν εξιδανικεύκει τίποτε. Οι "ήρωες" εν ταυτόχρονα τζιαι "αντι-ήρωες", κάμνουν φοβερά πράματα για να επιβιώσουν, η "ηθική" τους προσαρμόζεται στες "πραγματικότητες" τζιαι οϊ σε "άγραφους/ αυτονόητους/ έμφυτους" νόμους περί "καλού" τζιαι "κακού". Οι συνθήκες τζιαι το περιβάλλον δρουν καταλυτικά στο να τους μεταμορφώσουν πότε σε αγγέλους τζιαι πότε σε τέρατα, κάτι που πιστεύκω τζιαι διαπιστώνω τζιαι στην πραγματικότηταν, Κοινώς, κανένας εν γεννιέται "καλός" ή "κακός", ασχέτως αν κάποια γονιδιακά χαρακτηριστικά μπορεί να παίζουν τον ρόλον τους στες συμπεριφορές μας (π.χ. ψυχοπάθειες). Το περιβάλλον στο οποίον λειτουργούμεν εν τζιείνον τελικά που εν επικρατέστερον στο πως διαμορφωνούμαστεν ως όντα. Ο δε δαρβινικός νόμος, του "επιβιώνει ο πλέον προσαρμόσιμος", εν ο νόμος που θα βρίσκουμεν πάντα μπροστά μας, είτε εντός είτε εκτός του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ώσπου να ζούμεν τη φρίκην μόνο στες ταινίες τζιαι τες σειρές, τα κόμικς τζιαι τα παιχνίθκια, stay cool and keep rocking!