Follow by Email

Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2019

Video assistant referee (VAR)

Στην Κύπρον έχουμεν τους αθλητικογράφους που ταιρκάζουν με το ποιόν των φιλάθλων μας. Επειδή ο μέσος όρος των φιλάθλων μας έννεν πραγματικοί φίλαθλοι, αλλά οπαδοί (εμού συμπεριλαμβανομένου, για να μεν το παίζω υπεράνω), έτσι είναι τζ̆αι ο μέσος αθλητικογράφος. Απλά όπως ορισμένοι που τους οπαδούς εν πραγματικοί κάφροι, έτσι είναι τζ̆αι ορισμένοι αθλητικογράφοι.
Ας πιάμεν το θέμαν του VAR ας πούμεν (όσοι εν το ξέρετε, επειδή προφανώς εν ασχολείστε με τον φούρπον, google it). Ορισμένοι αθλητικογράφοι υιοθετήσαν μιαν αυθαίρετην θέσην ότι εν κάτι "κακόν" τζ̆αι πάσιν. Ότι στοιχεία τζ̆αι να τους φέρεις, όσα επιχειρήματα τζ̆αι να τους παραθέσεις, ατού. Το VAR καταστρέφει το ποδόσφαιρο. Ημίσ̆ι μου.
Ένας που τούτους εδήλωσεν την συγκεκριμένην πεποίθησην του πόψε στο ραδιόφωνο. Ότι τζ̆αι καλά, "όσοι που μας ήμαστεν εναντίον του VAR δικαιωνούμαστεν". Όπως έχουν δικαιωθεί ότι η κάρτα φιλάθλου εν επιζήμια τζ̆αι ότι "εννά ππέσει". Τζ̆αι τα επιχειρήματα του ήταν ότι " εννά αλλάξει το DNA του ποδοσφαίρου" τζ̆αι ότι "εννά χαθεί ο αυθορμητισμός". Ἐλαβεν πάντως μιαν πολλά ωραίαν απάντησην που ακροατήν. "Το VAR" λαλεί του, "εκάμναμεν το ως τωρά ούλλοι εμείς, στες εκπομπές της τηλεόρασης τζ̆αι στες οπαδικές εκπομπές του ραδιοφώνου. Το μόνον που αλλάσσει είναι ότι γίνεται μέσα στο γήπεδον, τελειώνει εν τη γενέσει του, τζ̆αι πάμεν πάρακάτω. Ούτε καφκάες ούτε τίποτε". Εννοείται ότι ο έμπλεος συναισθήματος αθλητικογράφος αντέδρασεν με άσχετες κουβέντες περί "ρομπότ", λες τζ̆αι θα ήταν κάτι κακόν να βάλεις παραπάνω τεχνολογίαν κάπου, ότι τζ̆αι καλά "μηχανοποιεί" σε.
Όσον αφορά το "DNA". Η μάππα που τον τζ̆αιρόν που άρκεψεν να παίζεται εδέχτηκεν τόσες πολλές αλλαγές στους κανονισμούς της τζ̆αι τον τρόπον θεώρησης της ως άθλημαν, που παίζει να εν η πιο "μπασταρδεμένη" επινόηση του αθρώπου, ειδικά στον χώρον του αθλητισμού. Λλίη τεχνολογική υποβοήθηση του έργου του διαιτητή, που με τες σημερινές ταχύτητες του παιχνθκιού έσ̆ει γίνει απίστευτα δύσκολον, εν πρόκειται να πειράξει κανέναν "γονίδιον", αντίθετα εννά φέρει βελτιώσεις. Η δε επιβάρυνση του "αυθορμητισμού" πάλε εν στο μυαλόν ορισμένων. Η ούλλη διαδικασία του VAR διαρκεί το πολύν 1 με ανάμισυ λεπτόν. Που έννεν καθόλου αρκετόν να διαταράξει την ροήν του παιχνιθκιού. 
Υπάρχουν προβλήματα; Σίουρα, όπως σε κάθε νέαν εισαγωγήν κανόνων τζ̆αι συστημάτων. Π.χ. ενδεχομένως να μεν εφαρμόζεται διαφανώς για ούλλες τες αμφισβητούμενες φάσεις, επειδή όπως "πιάννει" κάποιος τους διαιτητές ή εν ανίκανοι, έτσι μπορεί να ισχύσει τζ̆αι με τους VARίστες. Αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά: με το βίντεο τζ̆αι την ευκρίνειαν των σημερινών καμερών, ούτε τα λάθη των VARίστων μπορούν να περάσουν απαρατήρητα. Αργά ή γλήορα τυχόν ασυνέπεια εννά εντοπίζεται. Η δε πιθανότητα λάθους του συστήματος έννεν μεν μηδέν, αλλά σίουρα εν τάξης μεγέθους πιο μικρή που του διαιτητή.
Ώσπου να μεν είμαστεν τόσον προκατειλημμένοι τζ̆αι γιναξ̆ίες, stay cool and keep rocking!

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Ενστάσεις...Joker


Αφορμή για το ποστ αφενός ότι είδα την ταινίαν τζ̆αι αφετέρου έναν ωραίον σχετικόν άρθρον που εθκιάβασα σήμερα:

Απορίες...Joker

Με το θέμαν ασχολήθηκεν τζ̆αι η φίλτατη συμμπλόγκερ, 
Ερυκίνη:

Joker

Γενικώς εν μια ταινία που επροκάλεσεν αίσθησην, παρόλον που ζούμεν, εδώ τζ̆αι κάποια χρόνια, σε εποχές δόξας όσον αφορά ταινίες βασισμένες στον κόσμον των Marvel τζ̆αι DC comics. Οι αίθουσες εγεμώσαν κόσμον τζ̆αι τα κοπέλια μου ήρταν τζ̆αι εζητήσαν να την δούμεν γιατί επαινέψαν την οι φίλοι τους, που την είδαν παρά την ένδειξην "over 18". Τζ̆αι εννοείται πάντα ικανοποιώ τέθκοιου είδους αιτήματα, αφού είμαι ψώνιο με τον κόσμον των κόμιξ παιδιόθεν. Είχα μιαν ανησυχίαν μήπως εν πολλά βίαιη τζ̆αι έχουμεν τράβαλα, αλλά κάπως έπεισα τζ̆αι την Αγάπη τζ̆αι επήαμεν ούλλοι μας, κάτι που έσ̆ει χρόνια να κάμουμεν.
Εννά αρχίσω που τα καλά της. Ο Χόακιν Φίνιξ, ένας ηθοποιός που πραγματικά δεν κάμνει τίποτε σκάρτον, πετά. Η ερμηνεία του δικαίως πρέπει να εν υποψήφια για όσκαρ. Η ατμόσφαιρα εν φανταστική, αρχίζοντας που τους χώρους, τα ρούχα, τους χαρακτήρες, τα αυτοκίνητα τζ̆αι τελειώνοντας στην προοπτικήν, τα χρώματα τζ̆αι - προπαντός - την απίστευτην μουσικήν. Η εξέλιξη της ταινίας τζ̆αι ο υποβόσκων τρόμος γυρόν που την διαμόρφωση ενός που τους πιο "σκοτεινούς" εγκληματίες στον χώρον εν εξόχως ενδιαφέρουσα, κρατά σε σε εγρήγορσην. Ο εξανθρωπισμός τζ̆αι τα πολιτικά/ κοινωνικά μηνύματα, που εν διάχυτα στοιχεία, βάλλουν σε να σκεφτείς τζ̆αι να προβληματιστείς. Ακόμα τζ̆αι η περίεργη ψυχασθένεια με το "ακούσιον γέλιον" προσθέτει το κάτιτις της, αν τζ̆αι τελικά εν εκατάλαβα που κολλά, πέραν της ομιχλώδους σύνδεσης με την καρικατούραν που ξέρουμεν. Η δε σκηνή στο μετρό, με την παρενόχλησην της κοπέλας αρχικά, το bullying των πλουσιόπαιδων στο φτωχαδάκιν τζ̆αι η κατάληξη στους φόνους με το όπλον που του έδωσεν ο συνάδελφος για αυτοάμυναν, πολλά δυνατή. Ειδικά σε συνδυασμόν με το πόσον στρεβλωμένα παρουσιάζεται το περιστατικόν μετά στα ΜΜΕ.
Τζ̆αι κάπου δαμέ αρκέφκουν τα προβλήματα, πάντα με βάσην τον δικό μου χαρακτήραν τζ̆αι τα δικά μου βιώματα. Πρώτον, αν θέλω να πάω σε ταινίες κοινωνικο-πολιτικού προβληματισμού εν θα πάω να δω ταινίες φαντασίας τζ̆αι sci-fi. Τούτα τα είδη εγώ χρησιμοποιώ τα για να ξεφύγω που την πραγματικότηταν, οϊ για να την ξαναφάω στην μάππα (που λεν οι καλαμαράδες αδερφοί). Βάλε ρε αδερφέ μηνύματα αλλά μεν μου μετατρέπεις έναν παραμυθόκοσμον στην στυγνήν πραγματικότηταν. Έννεν τούτη η δουλειά του παραμυθόκοσμου,  ή τουλάχιστον έννεν η κύρια δουλειά του.
Δεύτερον, αφού χρησιμοποιείς τον παραμυθόκοσμον, μεν του γαμάς τόσον ασύστολαν τον βασικόν μύθον. Ο άσιλα Joker έννεν ο χαρακτήρας που μας παρουσιάζει ούλλον το έργον. Ο άσιλα Joker, στην συγκεκριμένην ταινίαν, εν ένας άγνωστος τύπος που, αφού ο Χόακιν ξεσηκώνει ούλλον τον κόσμον, βρίσκει ευκαιρίαν να καθαρίσει, εκδικητικά, το ζεύγος Γουέϊν μπροστά στα μάθκια του μικρού Μπρους, δηλαδή του Μπάτμαν. 
Ο άσιλα Joker εν ήταν ένας περιθωριακός τύπος με πονεμένον παρελθόν αλλά ένας γκάγκστερ, που τυχαία στα νιάτα του ππέφτει πάνω στο πλούσιον ζευγάριν τζ̆αι ληστεύκει, σκοτώνοντας σχετικά κατά λάθος, τα θύματα του. Εν ξέρει, πριν τους σκοτώσει, ποιοί εν τα θύματα του. Επερίμενα να δω πως τούτος ο συμπαθέστατος, πονεμένος χαρακτήρας ήταν κάπως να εμφανιστεί ως ο φονιάς του Τόμας Γουέϊν τζ̆αι της γυναίκας του, οδηγώντας στην δημιουργίαν του τιμωρού Μπάτμαν. Τελικά, ο Χόακιν σκοτώνει εν ψυχρώ τζ̆αι παντελώς ανούσια έναν άσχετον παρουσιαστήν τηλεοπτικού show, διώντας αφορμήν για "κοινωνικόν ξεσηκωμόν" υπό τον τύπον τυφλής βίας. Η δε πιο σκληρή σκηνή της ταινίας εν ο κτηνώδης φόνος ενός πρώην συναδέλφου του, ο οποίος πάλε ούτε φκάλλει νόημαν ούτε συνεισφέρει κάτι στην πλοκήν τζ̆αι το κτίσιμον του χαρακτήρα. Άσε που τον παπάν του Μπάτμαν παρουσιάζει τον ως έναν αναίσθητον πολιτικάντην που το μόνον που τον ενδιαφέρει εν η προώθηση των συμφερόντων του μέσα που την εξουσίαν. Όπως τζ̆αι τον Άλπερτ, τον μπάτλερ της οικογένειας, ως έναν τσ̆ιράκκιν που θκιώχνει αναξιοπαθήν κόσμον στες πύλες της έπαυλης των μαστόρων του.
Άμα είσαι φαν των κόμιξ τζ̆αι των σειρών φαντασίας γενικώς μπορεί να ανεχτείς κάποια "πειράγματα" του βασικού μύθου, έτσι για να γίνει πιο φρέσκος τζ̆αι επίκαιρος. Αλλά εν μπορώ εγώ να καταπιώ τόσην παρεκτροπήν. Μπορεί να είμαι δυσκίνητος, εν ξέρω.
Εν κατακλείδι, η ταινία αξίζει έναν βλέφαρον. Η Αγάπη, που έννεν καθόλου φαν των κόμιξ, εδιατύπωσεν θετικότατην άποψην, ειδικά για το στοιχείον του εξανθρωπισμού. Αλλά οφείλω να σας προειδoποιήσω: αν είσαστεν φαν της συγκεκριμένης σειράς μύθου, ετοιμαστείτε για απογοήτευσην.
Ώσπου να φκει η επόμενη ταινία του είδους, στο πνεύμαν που οφείλει, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

"Που'σαι ρε πατρίδα;"


Καθώς εβούρουν στο παραποτάμιον πάρκον του Βασιλέως Μιχαήλ του Α' (συνονόματος), στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, την περασμένην Παρασκευήν, θωρώ έναν παρέαν να έρκεται απέναντι μου. Άσπρη φανελούα με έναν χαρακτηριστικόν γαλανόλευκον ορθογώνιον, με τον σταυρόν στην πάνω αριστερά γωνιάν. Είμαστεν τζ̆αι κάποιας ηλικίας οπότε έπρεπεν να κοντέψει αρκετά για να βεβαιωθώ, τζ̆αι παρά το μειωμένον του χρόνου αντίδρασης, επρόφτασα να σκεφτώ τζ̆αι να αποφασίσω για το αν θα τον εσ̆αιρετούσα τζ̆αι πως:

"Που'σαι ρε πατρίδα;"
Ο άθρωπος εξιππάστηκεν προφανώς, παρά το συγκρατημένον της, λαχανιασμένης, φωνής μου τζ̆αι επερίμενα να ανταποδώσει στα γλήορα τον χαιρετισμόν τζ̆αι να συνεχίσει. Αντί τούτου, έκαμεν μεταβολήν τζ̆αι ήρτεν να τρέξει δίπλα μου. Ανταλλάξαμεν λλίες κουβέντες, για το πως εβρεθήκαμεν τζ̆αμέ, το πόσον ωραίον ήταν το πάρκον, το πόσον μούργοι εν οι Ρουμάνοι τζ̆αι πόσον λλία τα αγγλικά τους, πόθεν είμαστεν, πόσες μέρες εννά μείνουμεν κλπ. Η στιχομυθία εκράτησεν 4-5 λεπτά, μετά που τα οποία ο Κρητικός εξανάκαμεν μεταβολήν πίσω στην προηγούμενην του κατεύθυνσην τζ̆αι οι δρόμοι μας εχωρίσαν, πιθανότατα για πάντα, αν τζ̆αι εσυλλάβισα του το επίθετο μου μπας τζ̆αι βρεθούμεν στα κοινωνικά δίκτυα να εισηγηθούμεν ο ένας του άλλου τοπούθκια που μας αρέσαν στην πόλην. 
Κάπως έτσι συνοψίζεται η αγάπη που έχω για τους Έλληνες τζ̆αι την Ελλάδα, μετά που δέκα χρόνια σπουδών τζ̆αι δουλειάς στη Σαλονίκη τζ̆αι έχοντας αφήσει "φρουράν" την αδερφήν μου στην Αθήναν (τζ̆αι άλλα θκιό αδέρφια η Αγάπη σε Αθήνα τζάι Σαλονίκη). Όσον τζ̆αι αν η ελληνοκεντρική κουλτούρα (τζ̆αι η τουρκοκεντρική για τους "βόρειους") που μας ταίζουν δακάτω παιδιόθεν εν ο καταφανής υπεύθυνος αφενός για τα δεινά του τόπου τζ̆αι αφετέρου για την δυσκολίαν επίτευξης μιας συμφωνίας συμβίωσης μεταξύ των θκιό "εθνικών ομάδων", την Ελλάδαν έχω την στην καρκιάν μου, τζ̆αι πάντα εννά με συγκρινεί κάθε παρουσία της στην ζωήν μου. Όπου τζ̆αι να την συναντήσω. Ακόμα τζ̆αι σε έναν Κρητικόν που βουρά στο πάρκον με την σημαίαν στην φανελλούαν.
Το ταξιδάκι στο Βουκουρέστι ήταν επιτυχία. Επέρασα καλά. Όπως τζ̆αι πέρσι έτσι τζ̆αιρόν στο Μόναχο, εσυνόδευσα την Αγάπην σε ένα συνέδριο, καθαρά ως τουρίστας ή ως "ο σύζυγος" αν προτιμάτε. Εν πολλά ωραίος ρόλος, αν μεν τον εδοκιμάσετε συστήνω τον. Την ώραν που το έτερον ήμισυ δουλεύκει ή παρίσταται σε παρουσιάσεις τζ̆αι διαλέξεις, εσύ απλά θκιαλέεις τι ευχάριστον να κάμεις με τη μέρα σου, ώσπου να τελειώσει τζ̆αι να συνεχίσετε παρέαν την περιδιάβασην. Άσε που πάεις σε ούλλα τα γεύματα τζ̆αι τα "γκαλά" δείπνα τζ̆αι παρλάρεις για διάφορα άσχετα τζ̆αι ξέγνοιαστα. 
Η πόλη εξέπληξεν με ευχάριστα, τζ̆αι παρά το ότι είχαμεν μόλις θκιό "καθαρές" μέρες να γυρίσουμεν, είδαμεν αρκετά πράματα. Που αρχιτεκτονικής τζ̆αι πολεοδομικής άποψης, έσ̆ει κάποιες ομοιότητες τζ̆αι κάποιες διαφορές που τες δυτικο- τζ̆αι κεντρο-ευρωπαϊκές πόλεις που έχω επισκεφτεί. Αφενός έσ̆ει πολλά ωραία landmarks, που περασμένους αιώνες αλλά τζ̆αι σύγχρονα, πότε επιβλητικά τζ̆αι τεράστια, πότε κρυμμένα στα πλακόστρωτα στενά του "παλιού κέντρου". Αφετέρου ήταν πολλά πιο απλωμένη πόλη, με τεράστιους ανοικτούς χώρους, πλαθκιούς δρόμους τζ̆αι συνεχείς πλατείες, που σε συνδυασμόν με τα τυπικά κτίρια σοβιετικού τζ̆αι μετα-σοβιετικού τύπου αθθύμιζεν την περίοδον που η χώρα ήταν μέρος του λεγόμενου "ανατολικού μπλοκ". 
Ο κόσμος, ανέφερα ήδη ότι εν μούργος, εν γουστάρει ιδιαίτερα τους "επισκέπτες", είτε εν τουρίστες είτε εργαζόμενοι. Τούτη ήταν η αρχική μας εντύπωση, τζ̆αι αν εμείς εμείναμεν πολλά λλίον για να το επιβεβαιώσουμεν σε βάθος χρόνου, η επιβεβαίωση ήρτεν επανειλημμένα που το πολυεθνικόν γκρουπ το οποίον εσυμμετείχεν στο συνέδριον, το οποίον είσ̆εν ακριβώς την ίδιαν, έντονην αίσθηση. Εν αθρώποι που προφανώς εν εμάθαν να έχουν ξένους μέσα στα πόθκια τους, τζ̆αι ούτε φαίνεται να τους έχουν ανάγκην. Η μόνη άλλη πόλη που εσυνάντησα τούτην την συμπεριφοράν ήταν η Πράγα. Προσωπικά θεωρώ ότι το να σκάσεις έναν χαμογελούϊν τζ̆αι γενικώς να δείξεις του άλλου μιαν στοιχειώδην συμπεριφοράν αποδοχής εν θεμελιώδες. Έννεν δηλαδή "δικαιολογημένον" να είσαι μια ξινίλα επειδή εν έσ̆εις ανάγκην. Βέβαια εμείς δακάτω ενίοτε πάμεν στο άλλον άκρον.
Το τροχαδάκιν στο πάρκον του βασιλιά ήταν που τα highlights. Υπέροχον περιβάλλον που πραγματικά έκαμνεν ακόμα τζ̆αι το jogging απόλαυση. Δώσ'μου νερά βασικά τζ̆αι πάρ' μου την ψυσ̆ήν. Νερά, ποτάμια, λίμνες τζ̆αι τεράστια δέντρα αγνώστου είδους με σκοτεινές φυλλωσ̆ιές. Τζ̆αι ξαφνικά να ξεπροβάλλει μια παραποτάμια μπυραρία, με τα pints παραταγμένα, ενώ αναδύονται μυρωθκιές που κοψίθκια. Το παλιόν κέντρον επίσης πολλά ενδιαφέρον, αν σου αρέσκουν τα τεράστια κλασσικά κτίρια τζ̆αι οι ουρανοξύστες πάραδίπλα, τζ̆αι εγώ γουστάρω πολλά. Το φαίν τζάι οι μπύρες αξιοπρεπέστατα, αν τζ̆αι εν ετρελλάθηκα. Το πιο ωραίον τζ̆αι ενδιαφέρον φαίνα ever νομίζω ήβραμεν το στην Αυστρίαν. Τζ̆αι για να πάεις Βουκουρέστι που Λάρνακα είναι μόλις θκιό ώρες, κάτιτίς παραπάνω που το να πάεις Σαλονίκη δηλαδή. Μια χαρά, ειδικά με έναν βιβλίον ανά χείρας ούτε που εκατάλαβα την ώραν.
Στα μείον οι ταξιτζ̆ίες τους που εν κλέφτες, ασχέτως αν η μέση ταρίφα εν φτηνή σε σχέση με δακάτω. Η εισήγηση είναι να πιάννεις uber αν τζ̆αι εμείς εν το εχρειαστήκαμεν. Επίσης, το ότι έχουν δικόν τους νόμισμαν, το Λέϊ, τζάι κάθε λλίον πρέπει να κάμνεις πράξεις για να καταλάβεις νάμπου καλείσαι να ξοθκιάσεις. Τέλος, πολλή πουρού ρε αδερφέ. Πατούν της πουρούς με το παραμικρόν, τζ̆αι παρατεταμένα, με προφανής διάθεσην εξόντωσης του άλλου μέσω της ηχορύπανσης. Ενόμιζα ότι μόνον οι αράπηες εν έτσι αλλά οι Ρουμάνοι βάλλουν τους κάτω με διαφοράν.
Γενικώς, τα μείον ήταν σαφώς λλιόττερα που τα θετικά. Έτσι συστήνω ανεπιφύλακτα μιαν βόλταν στο Βουκουρέστι τζ̆αι εύχομαι σας να προκύψει στο πρόγραμμα σας. Τζ̆αι στον εαυτό μου τζ̆'άλλα ταξιδάκια, με jogging σε όμορφες τοποθεσίες.
Ώσπου να ξαναβουρήσω δίπλα που ξένον ποτάμι, stay cool and keep rocking!