Follow by Email

Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Ο παππούς με το κοτόπουλο


Καλά μιλούμεν, κοτζάμ υπεραγορά, με τόσα τμήματα, ανάμεσα στα οποία τζιαι μάρκετινγκ φαντάζουμαι, εν είshεν καλλίττερην "τακτικήν" να χειριστεί έναν μικροκλέφτην που το να τον καταγγείλει στην αστυνομίαν για έναν κομμάτιν κοτόπουλο; Που τούτην την άποψην, καλά να πάθει που τους "καταναλωτές" που την "μποϋκοτάρουν" εις συμπαράστασην του παππού που έκλεψεν θκιό-τρία κομμάθκια κοτόπουλον για το διαβητικόν εγγόνιν του. Που την άλλην, το όλον θέμαν σηκώνει φιλοσοφικήν κουβένταν, εξ'ου τζιαι η ανάρτηση.
Η συγκεκριμένη ιστορία περιλαμβάνει παραμέτρους που πρέπει να προσμετρήσουμεν για να "ψυχολογήσουμεν" την "κοινή γνώμη" τζιαι τες αντιδράσεις της σε τούτον το συμβάν. Τι την κάμνει να λυπηθεί τον "κλέφτην" τζιαι να "κατακεραυνώνει" τον "παθόνταν"; Ενδιαφέρον έννεν; Ειδικά για τους image makers τζιαι τους marketing managers...
Κατ'αρχήν έχουμεν τον κλέφτην. Ένας ηλικιωμένος, τζιαι μάλιστα παππούς. Έχουμεν ήδη "πόντους συμπάθειας" δαμέ. Συνταξιούχος, με χαμηλόν εισόδημαν προφανώς (υπάρχουν "ηλικιωμένοι συνταξιούχοι" που αγοράζουν τζιαι πουλούν μας), του οποίου εκαθυστέρησεν να έρτει η σύνταξη του μήνα (άρα τζιαι θύμαν γραφειοκρατίας). Μετά, έχουμεν τα "κλοπιμαία", δηλαδή έναν πακεττούϊν κοτόπουλο φιλέτο. Ήντα ψυshήν έshιει έναν πακεττούϊν κοτόπουλον; Τίποτε. Τζιαι μετά έχουμεν τζιαι τον λόγον της κλοπής. Το διαβητικόν εγγόνιν που θα εμείνισκεν νηστικόν αν δεν εγίνετουν κλέφτης ο παππούς. Φέρτε τα κλίνεξ γιατί επλημμυρίσαμεν στο δάκριν.
Πάμεν τωρά στον "παθόνταν". Είναι μια υπεραγορά. Πρέπει να πούμεν κάτι άλλον; Για τον μέσον καταναλωτήν τούτον εν αρκετόν. Εν άσχετον ότι εν το "θύμαν" της κλοπής. Στην ούλλην ιστορίαν βαφτίζεται ο "κακός", πολλά αβασάνιστα μάλιστα, τζιαι πρέπει να τιμωρηθεί με μειωμένες πωλήσεις πάραυτα.
Ήδη, πολλοί συμπολίτες του παππού επροθυμοποιηθήκαν να καλύψουν το πρόστιμον των €250 (η αξία των "κλοπιμαίων" ήταν γύρω στα €6) τζιαι πιθανότατα να υποστηρίξουν οικονομικά ή άλλωσπως την συγκεκριμένην, αναξιοπαθούσαν, οικογένειαν. Παράλληλα, ζητούν την κκελλέν της υπεραγοράς (άρα των αθρώπων που την διοικούν τζιαι κατά προέκτασην, που την στελεχώνουν) επί πίνακι, μεταφορικά ομιλούντες. Σίουρα πρέπει να χάσει αρκετές χιλιάδες ευρώ σε "διαφυγόντα έσοδα" για να πληρώσει την "αναισθησίαν" της.
Γιατί όμως τούτη η συμπεριφορά της "κοινής γνώμης"; Έννεν ενδιαφέρον; Η δική μου εξήγηση εν σχετικά απλή, έως απλοϊκή. Ο μέσος άθρωπος συμπάσχει με κάποιον άλλον άθρωπον ή μιαν ομάδαν αθρώπων, όταν μπορεί να "ταυτιστεί", δηλαδή όταν μπορέσει να μπει κάπως στη θέσην τους. Έτσι στην συγκεκριμένην περίπτωσην, εν πολλά πιο εύκολον να μπει στη θέσην του φτωχού ηλικιωμένου που κλέφκει για το άρρωστον εγγόνιν του παρά στη θέσην του υπαλλήλου που τον ετσάκωσεν τζιαι της υπεραγοράς που τον εκατάγγειλεν. "Τζιαι γω στη θέσην του το ίδιον θα έκαμνα" λαλεί που μέσα του, τζιαι ξεσπαθώνει πάραυτα τόσον εναντίον της "άσπλαχνης υπεραγοράς" όσον τζιαι του κράτους που επιβάλλει το πρόστιμον (ενώ αφήνει τους "μεγαλοκαρχαρίες" να αλωνίζουν στην παρανομίαν δισεκατομμυρίων ευρώ).
Φυσικά, κάποιος πιο νηφάλιος παρατηρητής, που παράλληλα με το συναίσθημαν βάλλει τζιαι την λογικήν του όταν αξιολογεί μιαν κατάστασην, μπορεί να σκεφτεί τα εξής:

- Γιατί ο φτωχός παππούς, αντί να κλέψει κάτι, εν αποτάθηκεν πρώτα κάπου για βοήθειαν; Εξ όσων γνωρίζω, υπάρχουν πλήθος υπηρεσιών τζιαι οργανισμών, τόσον δημόσιων όσον τζιαι ιδιωτικών, που στηρίζουν τες λεγόμενες "ευάλωτες ομάδες" στες οποίες προφανώς ανήκει. Πιθανότατα, αν αποτείνετουν στην ίδιαν την υπεραγοράν με το πρόβλημαν του, δεν αποκλείεται να τον αντιμετωπίζαν με κατανόησην τζιαι συμπαράστασην, κάμνοντας του πίστωσην ή ακόμα τζιαι χαρίζοντας του το τι εχρειάζετουν. Η "ντροπή" του να ζητήσεις βοήθειαν συγκρίνεται με την ντροπήν να σε πιάσουν με κλοπιμαία;
- Υπάρχει το γράμμαν του νόμου τζιαι το πνεύμαν του νόμου. Τα θκιό πρέπει να συμβαδίζουν. Το να κλέψεις αποτελεί παρανομίαν τζιαι η παρανομία πρέπει να τιμωρείται. Ο παππούς που την στιγμήν που επαρανόμησεν, θα πρέπει να υποστεί τες συνέπειες της πράξης του. Με τα αντίστοιχα ελαφρυντικά της κατάστασης του. Έτσι αφενός αποτρέπεται παρόμοια συμπεριφορά τζιαι αφετέρου αποδίδεται μια στοιχειώδης δικαιοσύνη. Το ότι οι "μεγαλοκαρχαρίες" αλωνίζουν ατιμώρητοι εν σημαίνει ότι πρέπει να ισχύει το ίδιον τζιαι με τα "ψαρούθκια". Κοινώς, το να ηρωοποιείς έναν κλέφτην έννεν απάντηση στην αδικίαν του κόσμου ούτε στέλλει τα σωστά μηνύματα κάπου.
- Οι βαθύτερες αιτίες που ο παππούς εκατέφυγεν στην κλοπήν αντί σε άλλες επιλογές εν αρκετά σύνθετες. Κατ' αρχήν εν θα έπρεπεν εν έτει 2017 να υπάρχουν αθρώποι που πεινούν τζιαι εν έχουν γενικά τα απαραίτητα προς το ζειν. Πουθενά. Αλλά εν μας κόφτει τζιαι ιδιαίτερα, εκτός τζιαι αν μας παρουσιάσουν δακρύβρεχτες ιστορίες όπως η συγκεκριμένη. Τότε "συγκινούμαστεν". Τούτον συνιστά μυωπίαν τζιαι υποκρισίαν του χείριστου είδους. Εν παρόμοιον με το θέμαν των φόρων. Ούλλοι φοροδιαφεύγουμεν με την μεγαλλίττερην ευκολίαν, αλλά μετά "διαρρηγνύουμεν τα ιμάτια" μας για τους δισεκατομμυριούχους που τα χώννουν σε φορολογικούς παραδείσους. Στους οποίους, σημειωτέον, θέλουμεν ούλλοι κάπως να "μοιάσουμεν", ενδόμυχα ή φανερά.

Ώσπου να λειτουργούμεν με συνδυασμόν λογικής τζιαι συναισθήματος, αντί μόνον με το δεύτερον τζιαι επιλεκτικά, stay cool and keep rocking!

Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Παρέλαση τζιαι φασιστικόν υπόβαθρον


Πολλές οι σκέψεις μου καθώς εκαμάρωνα τα κοπέλια μου να παρελαύνουν σήμερα για την επέτειον της 28ης Οκτωβρίου. Για κάθε τζύρην εν όμορφα τα κοπέλια του, ακόμα τζιαι στα μουντά, γκριζόασπρα χρώματα της σχολικής στολής. Μια στολή που εφορούσα τζιαι ο ίδιος πριν κάποιες δεκαετίες, όταν ήμουν μαθητής, στες ίδιες παρελάσεις, για τες ίδιες επετείους. Κάποια πράματα εν αλλάσσουν φαίνεται, όσος χρόνος τζιαι να περάσει.
Η παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου γιορτάζει το «Όχι» του Ιωάννη Μεταξά, ενός φασίστα δικτάτορα της Ελλάδας, σε έναν άλλον φασίσταν δικτάτοραν, τον Μπενίτο Μουσολίνι της Ιταλίας. Τιμά τους νεκρούς, Ελλάδος τζιαι Κύπρου, στον πόλεμον που ο φασισμός έφερεν στην ανθρωπότηταν, τζιαι δηλώνει την επιθυμίαν «ποτέ ξανά φασισμός». Υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις στο σκηνικόν όμως, τζιαι τούτες ετριγυρίζαν το μυαλόν μου την ώραν της μαθητικής παρέλασης.
Μπορεί ο φασισμός σήμερα να ταυτίζεται με το «κακόν», αλλά αναζητώντας τες ιστορικές του ρίζες, διαπιστώνει κανένας ότι σαν ιδεολογία ή κίνημαν, ουσιαστικά υπονοούσεν το αρχαιοπρεπέστατον «εν τη ενώσει η ισχύς», κάτι που ο μέσος άθρωπος εν νομίζω να θεωρεί «κακόν», τουναντίον ενστερνίζεται το ως κάτι αυτονόητον: η δύναμη των πολλών, ή της ομάδας υπερβαίνει τη δύναμην του ενός. Άρα η ένταξη σε ομάδες με κοινούς σκοπούς τζιαι στόχους μπορεί να αποβεί ωφέλιμη για τον άνθρωπον. Στην πορείαν η έννοια φασισμός αναπόφευκτα εσημαδεύτηκεν που τα έργα τζιαι τες ημέρες τόσον του Μουσολίνι, τζιαι του «Φασιστικού κόμματος» του, όσον τζιαι του «πνευματικού του τέκνου», του Χίτλερ τζιαι του ναζιστικού (εθνικοσοσιαλιστικού) κόμματος του, με το οποίον αναρριχήθηκεν στην εξουσίαν του Γερμανικού έθνους/ κράτους, με τα γνωστά αποτελέσματα για την ανθρωπότηταν.
Τόσον αρνητικήν χροιάν έχει πάρει σήμερα, που υπάρχει πάντα δισταγμός να αποδόσεις τούτον τον χαρακτηρισμόν σε έναν άτομον ή μιαν ομάδαν ατόμων. Σήμερα προτιμούμεν να μιλούμεν για «φασίζουσες συμπεριφορές» ομάδων προς άλλες ομάδες ή μεμονωμένα άτομα. Έτσι, είναι «φασίζουσα συμπεριφορά» το «ούλλοι οι άντρες εν γουρούνια», «ούλλοι οι γκέϋ εν παραφύσειν», «ούλλοι οι κεφαλαιοκράτες εν εκμεταλλευτές» κλπ. Ο φασισμός τζιαι οι φασίστες σήμερα, εν σχεδόν αυστηρά, εθνικοσοσιαλιστές τζιαι νοσταλγοί του Χίτλερ τζιαι του Μπενίτο. Οι υπόλοιποι το πολλύν να εμφανίσουμεν «φασίζουσες συμπεριφορές». Χώννοντας επιμελώς ττην κκελλέν μας στην άμμον.
Επιστρέφοντας στο θέμαν της παρέλασης, θυμηθείτε τι παρουσιάζουν ως έναρξην τα διάφορα ιστορικά ντοκυμαντέρ που παρουσιάζουν τα φασιστικά καθεστώτα του Χίτλερ τζιαι του Μουσολίνι: παρελάσεις. Άριστα στοιχημένες, απόλυτα ομοιογενείς, απόλυτα ρυθμικά κινούμενες σειρές ανθρώπων, με απόλυτα βλοσυρά πρόσωπα, υπό τον ήχον απόλυτα υποβλητικών εμβατηρίων που μιλούν για την υπεροχήν τζιαι την δόξαν της «φυλής» (ως της υπέρτατης ομάδας). Τζιαι δεν αναφέρουμαι μόνον στους στρατιώτες της Βέρμαχτ, αλλά τζιαι στην διαβόητην «ναζιστικήν νεολαίαν», αγόρια τζιαι κορίτσια μεταμορφωμένα σε «μηχανές» για την «πατρίδαν». 
Αγόρια τζιαι κορίτσια ελάχιστα έως καθόλου διαφορετικά που τα δικά μας κοπελλούθκια, μέσα στες μονότονες, ισοπεδωτικές τους σχολικές στολές, με το μηχανικόν βήμαν, το «σοβαρόν» προσωπείον, το τόσον ανάρμοστον σε παιδιά, υπό τους εκκωφαντικούς ήχους ταμπούρλων τζιαι τυμπάνων να παιανίζουν την αντίστοιχην δόξαν τζιαι υπεροχήν της δικής μας φυλής, τζιαι τα κεφάλια με την απότομην «στροφήν δεξιά» για να αποτίσουν φόρον τιμής στην «ηγεσίαν». Ούλλα τούτα σε μιαν παρέλασην που σκοπόν έχει να φωνάξει το μήνυμαν «ποτέ πια φασισμός». Μπορείτε να δείτε την αντίφασην;
Εν έχω κανέναν πρόβλημαν με τες παρελάσεις. Ας πούμεν, για 10χρονα παιδιά, θα εμπορούσα να τα δω ντυμένα όπως θέλει το καθέναν, χτενισμένα όπως γουστάρουν, πιασμένα χέρι-χέρι στον ίδιον δρόμον που επεράσαν σήμερα, με λουλούδια τζιαι χαμόγελα προς τους περήφανους γονείς, να εκπέμπουν αγάπην τζιαι φως αντί μιλιταρισμόν τζιαι φόβον. Το μήνυμαν, θαρρώ, θα επερνούσεν πιο καλά, τζιαι για τα ίδια, τζιαι για μας.
Ώσπου να περάσει το μήνυμαν, stay cool and keep rocking!

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Αν θέλεις ειρήνην, ετοιμάστου για ειρήνην...

Εν γίνεται να μεν έshετε ακούσει τούτον το ρητόν, ειδικά εφόσον εν που τα πολλά αγαπημένα των "στρατόκαυλων" ανάμεσα μας. Στα λατινικά, "Si vis pacem, para bellum", δηλαδή "Αν θέλεις ειρήνην, ετοιμάστου για πόλεμον". Αποδίδεται στο Ρωμαίον Βεγέτιον (Publius Flavius Vegetius Renatus) αν τζιαι η γενικότερη ιδέα που προάγει μπορεί να εντοπιστεί τζιαι σε παλαιότερες "πραγματείες", όπως οι "Νόμοι του Πλάτωνα". 
Πριν σχολιάσω το συγκεκριμένο θέμαν, να αναφερθώ σε έναν λογικόν σφάλμαν στο οποίον υποπίπτουμεν συχνά-πυκνά ούλλοι μας στην προσπάθειαν να δώσουμεν κύρος σε μιαν θέσην ή επιχείρημαν μας. Λέγεται "Προσφυγή στην αυθεντία" τζιαι διαπράττουμεν το όταν για να υποστηρίξουμεν τη θέση μας, παραλληλίζουμεν την με κάτι που είπεν ή υποστήριξεν κάποιον "σοφόν" πρόσωπον (αυθεντία), ώστε να του δώσουμεν την βαρύτηταν της "σοφίας". Είναι λογικόν σφάλμαν για τον απλόν λόγον ότι τζιαι οι πιο μεγάλες ιδιοφυίες του ανθρωπίνου είδους είπαν κατά καιρούς τζιαι μεγάλες πελλάρες, οπότε έννεν αρκετόν για τον οποιονδήποτε να στοιχειοθετήσει μιαν θέσην απλά επειδή έτυχεν να την εστερνιστεί τζιαι κάποια αυθεντία.
Το ρητόν λοιπόν που ανέφερα πιο πάνω, που λλίον πολλά προσπαθεί να μας πει ότι "η ειρήνη εννά επιτευχθεί με το να οπλιζούμαστεν τζιαι γενικά με το να δείχνουμεν "έτοιμοι για πόλεμον"", συνήθως στηρίζεται με χρήσην του λογικού τούτου σφάλματος, τζιαι αφήνουμεν το τζιαμέ. Διότι άμα μπεις στην "λογικήν" της συγκεκριμένης φράσης, εν παντελώς τζιαι οφθαλμοφανέστατα μια τσιόφτα τζιαι μισή.
Κατ'αρχήν, αν αντιστρέψεις το ρητόν, γίνεται "Αν θέλεις πόλεμον, ετοιμάστου για ειρήνην". Όπως έκαμνεν ο Ναπολέοντας δηλαδή, υπονοώντας ότι άμα θέλεις να κατακτήσεις κάποια χώραν, εξαπάτα την ότι θέλεις ειρήνην για να μεν μπορέσει να σου αντισταθεί όταν έρτει η ώρα της επίθεσης. Τούτον ας πούμεν εν έναν καλόν επιχείρημαν για όσους υποστηρίζουν την θέσην της "αποτροπής". Δηλαδή, οπλίστου ως τα δόντια μπας τζιαι φοηθεί σε ο αντίπαλος τζιαι εν σου επιτεθεί. Εν η λογική της λεγόμενης "ισορροπίας του τρόμου", δηλαδή της κατάστασης όπου οι "εχθροί" περιχαρακώνουνται τόσον πολλά, που κανένας εν τολμά να ανοίξει την "πόρταν της παράνοιας", όπως είπεν κάποιος πολιτικός. Φυσικά μια πρόταση που περιλαμβάνει τες λέξεις "ισορροπία" τζιαι "τρόμος" τζιαι παράλληλα υπονοεί - υποτίθεται - την επίτευξην ειρήνης μπάζει τόσον πολλά όσον έναν σουρωτήριν που προσπαθεί να συγκρατήσει νερόν. Εν αρκετόν να αναφερθείς στην περίοδον του "ψυχρού πολέμου", τζιαι το πόσες φορές μας έφερεν στο χείλος του πυρηνικού ολοκαυτώματος για να διαπιστώσεις την παράνοιαν της όλης φιλοσοφίας. Τζιαι το ότι ως σήμερα γλυτώννουμεν, προσωπικά αποδίδω το καθαρά στην τύχην τζιαι τες συγκυρίες, αν τζιαι παρακολουθώντας τον Κιμ τζιαι τον Ντόναλντ (ο πελλός τζιαι ο αντίπελλος) να σαλαβατούν καθημερινά στα ΜΜΕ, εν νιώθω τζιαι τόσον σίουρον ότι θα συνεχίσουμεν να την γλυτώννουμεν για πολλύν τζιαιρόν ακόμα. Είναι η "λογική" του "αν θέλεις να μεν καείς, άναψε φωθκιάν" ή "αν θέλεις να μείνεις στεγνός, βούττα μέσ'τη θάλασσαν" ή "αν θέλεις λλιόττερα θύματα που τα όπλα, φκάλε παραπάνω άδειες οπλοφορίας κλπ."
Εννά μου πεις, εν ρεαλιστικόν να αναμένουμεν ως διά μαγείας, παγκόσμιον αφοπλισμόν τζιαι επι γης ειρήνην; Όχι βέβαια. Αλλά παραδείγματα όπου η σταδιακή αποστρατικοποίηση ελειτούργησεν ευεργετικά έχουμεν, όπως η περίπτωση των Η.Π.Α. τζιαι της Ε.Σ.Σ.Δ τζιαι η συμφωνία περιορισμού της διάδοσης πυρηνικών όπλων. Όπως η σταδιακή αποστρατικοποίηση των Ευρωπαϊκών εθνών μέσα που την ένταξην τους στην ευρύτερην Ευρωπαϊκήν οικογένειαν. Εν τέλεια ούλλα στην Ε.Ε.; Καθόλου. Αλλά υπάρχει - στοιχειώδης - διαρκής ειρήνη για πρώτη φοράν μετά που αιώνες, τζιαι οι διαφορές επιλύονται κυρίως μέσα που διάλογον τζιαι διαπραγμάτευσην. Θα ήταν καλόν τα Ευρωπαϊκά κράτη, οι Η.Π.Α., η Ρωσσία, η Κίνα, να σταματήσουν να οπλίζουν τζιαι χώρες του "τρίτου κόσμου" τζιαι μετά να μάχουνται να το παίξουν "ειρηνοποιοί", δρέποντας συνήθως με νεκρούς - τζιαι δικούς τους - την εκπλήρωσην της "λογικής" "πέψε όπλα για να σταματήσουν να πολεμούν".
Κοινώς, όταν θέλεις ο απέναντι να θεωρήσει ότι θέλεις ειρήνην, καλόν είναι να μεν του μοστράρεις τον shιπέττον κάτω που τη μούρην του. Μπορεί να καταλάβει με την σειράν του ότι έννεν εποικοδομητικόν να στήνει στρατιωτάκια τζιαι τανκς απέναντι σου, αφού διατείνεται ότι εν "φιλειρηνικός". Εξάλλου, θεμελιώδης αρχή στην ανθρώπινην συμπεριφοράν θα έπρεπεν να είναι: "μεν κάμνεις του άλλου ότι εν θέλεις να σου κάμνουν". Ειδικά εφόσον ο παραπάνω κόσμος ανήκει στες τρεις "αβρααμικές" θρησκείες, τζιαι διατείνεται ότι εν "θρησκείες της αγάπης τζιαι της ειρήνης"(sic).
Ώσπου να θέλουμεν πραγματικά τζιαι να ετοιμαστούμεν για την ειρήνην, stay cool and keep rocking!