Follow by Email

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2018

Παιδεραστία, το βδελυρότερον των εγκλημάτων (;)



Μέσα στες αντιπαραθέσεις για την κρίσην στην παιδείαν, επροέκυψεν η αποφυλάκιση ενός καταδικασμένου παιδεραστή, με προεδρικήν χάρην. Τζιαι έγινεν ο κακός χαμός, τόσον ανάμεσα στην κυβέρνησην τζιαι την αντιπολίτευσην όσον τζιαι ανάμεσα στους πολίτες στα κοινωνικά δίκτυα. Οι επικριτές του προέδρου λλίον πολλά εχρησιμοποιήσαν την συγκεκριμένην απόφασην του προέδρου "υποσκαπτικά", του στυλ "άλλον έναν σκάνδαλον Αναστασιάδη" ή "τούτος που αποφυλακίζει παιδεραστές δικαιούται να έshιει άποψην για την παιδείαν"; Κάτι τέθκοιες δημόσιες δίκες προσωπικά οδηγούν με αυτόματα στην αντίδρασην.
Το θέμαν της παιδοφιλίας, τζιαι της παραβατικής της έκφανσης, της παιδεραστίας, απασχολεί με για τζιαρόν, ειδικά που τότε που είμαι γονιός. Το πρώτον πράμαν που επαρατήρησα εν η συχνότητα των παραβάσεων. Γίνεται συνέχεια, τζιαι σε μεγάλους αριθμούς. Σε περαιτέρω διερεύνησην εδιαπίστωσα, ότι τούτοι οι αθρώποι (παιδόφιλοι/ παιδεραστές) έχουν σχηματίσει ακόμα τζιαι "οργανωμένα σύνολα", τα οποία υπερασπίζουνται τες θέσεις τους. Τζιαι τούτον αθθύμισεν μου ότι η κοινωνία σε πολλές συμπεριφορές, ειδικά σεξουαλικής φύσεως, ελάμβανεν την θέσην ότι εν "ψυχασθένεια" ή "έγκλημαν" αλλά αποδεικνύετουν που την επιστήμην ότι έννεν έτσι τα πράματα. Τρανταχτόν παράδειγμαν η ομοφυλοφυλία, όσον τζιαι αν ήθελα να αποφύγω την αναφοράν της, μπας τζιαι προσάψει μου κάποιος την διασύνδεσην της με παιδοφιλίαν/ παιδεραστίαν, κάτι που φυσικά δεν ενστερνίζουμαι. Τζιείνον που παρατηρώ όμως είναι ότι οι παραβάτες εν σχεδόν πάντα άντρες, με τις σποραδικές παρουσίες γυναικών απλά να επιβεβαιώνουν τον κανόναν.
Το φαινόμενον που με "ιντριγκάρει" προσωπικά είναι ο βαθμός κατακραυγής της κοινωνίας για όσους καταδικαστούν ως παιδεραστές. Μεταφέρω τζιαι δαμέ τι έγραψα στο facebook, για να μεν τα ξαναγράφω:

"Εν πολλά ενδιαφέρουσα κοινωνιολογικά τούτη η "ευαισθησία" για τους παιδεραστές. Προεκτείνεται ακόμα τζιαι ανάμεσα στους εγκληματίες, αφού πολλές φορές συνασπίζουνται εντός των φυλακών για να "τιμωρήσουν" ποικιλοτρόπως συγκρατούμενους τους τούτης της κατηγορίας, πέραν της ποινής που επρονόησεν η νομοθεσία κατά την δίκην τους. Τζιαι όταν φκαίνουν προς τα έξω έτσι περιστατικά η "πολιτισμένη" κοινωνία επικροτεί τζιαι συνήθως δηλώνει ότι "εν τζιαι λλία που τους εκάμαν". 
Η ερώτηση μου εν απλή: αν η νομοθεσία προνοεί συγκεκριμένες ποινές, οι οποίες επιβάλλουνται, τζιαι κατ' αντιστοιχίαν προνοεί όρους αποφυλάκισης ή "προεδρικής χάρης", προς τι τούτη ούλλη η "κατακραυγή" (η οποία σημειωτέον σε λλίες μέρες εννά ενταχθεί στην λήθην της μάζας) για την πρόσφατην κουβένταν αποφυλάκισης ενός τέθκοιου κρατουμένου;
Προσωπικά θυμίζει μου την κοινωνικήν στάσην έναντι των ομοφυλοφίλων. Μέχρι αρκετά πρόσφατα η ομοφυλοφιλία εθεωρείτο "αρρώστια" τζιαι "εγκληματική συμπεριφορά". Η παιδοφιλία τζιαι η παιδεραστία εν τόσον συχνά - στατιστικώς - φαινόμενα που ούλλοι μας ενδεχομένως να έχουμεν στον περίγυρον μας τζιαι έναν (παππούν, πατέραν, γιον, αδερφόν, συγγενήν, φίλον - συνήθως εν άντρες). Μεν βιάζεστε λοιπόν να "διαρρήξετε τα ιμάτια σας" για έτσι περιπτώσεις. Μπορεί προσεχώς η "κατακραυγή" να αφορά έναν δικό σας άθρωπον..."

Ακολούθησεν ενδιαφέρουσα συζήτηση με διάφορους φίλους, η οποία οδήγησεν με στην ανάγκην πιο αναλυτικής ενασχόλησης, η οποία εν μπορεί να γίνει στο facebook, αλλά μπορεί δαμέ. Πιο συγκεκριμένα, εννά βάλω θκιό παραδείγματα "εγκλημάτων" (όπου έγκλημαν ορίζω την παράβαση του νόμου) τζιαι την αντίδρασην του κόσμου στο καθέναν, σε μιαν προσπάθειαν να περάσω πιο παραστατικά την απορίαν μου.

Καταρχήν ορίζω τους "πρωταγωνιστές" των περιστατικών, οι οποίοι εν κοινοί τζιαι στα θκιό. Ο πρώτος είναι μεσήλικας άντρας, κοντά στα 50. Είναι παντρεμένος με παιδιά στην εφηβείαν. Ποινικό μητρώο λευκό. Γενικά θεωρείται παραδειγματικός σύζυγος τζιαι πατέρας, ευυπόληπτος πολίτης, υποδειγματικός εργαζόμενος τζιαι γοητευτικός άντρας, σε άντρες τζιαι γυναίκες. Η δεύτερη είναι έφηβος 12 χρονών, στην πρώτη γυμνασίου. Εν ανεπτυγμένη σωματικά για την ηλικίαν της, κάποιος μπορεί να πει εν έναν μωρόν σε σώμαν γυναίκας. Καλή μαθήτρια, πολλά κοινωνική, διαθέτει άποψη για τη μόδα, αρέσκεται στο να προβάλλει το σώμαν της, για το οποίον νιώθει μεγάλην αυτοπεποίθησην. Είναι σε σχέση με συνομήλικον αγόριν, η οποία δεν είναι "ολοκληρωμένη" αλλά τα παιθκιά έχουν "πειραματιστεί" με φιλιά τζιαι "προχωρημένα χάδια" (μεν το κάμουμεν τσόνταν).

Αφού ορίσαμεν τους πρωταγωνιστές, να πούμεν ότι είναι συγγενείς. Η έφηβη εν αδερφότεκνη του άντρα. Έχουν συχνήν επαφήν λόγω της συγγένειας, αλλά επειδή εν τζιαι γείτονες, τζιαι υπάρχει αμοιβαία αγάπη τζιαι εμπιστοσύνη.

Παράδειγμαν 1

Εν νύχτα βροχερή. Ο άντρας έshιει πάει για ποτά με φίλους μετά που τζιαιρόν. Παρά την συνήθην υπευθυνότηταν του, πόψε έτσουξεν το νάκκον τζιαι τα αντανακλαστικά του εν μειωμένα λόγω του ποτού καθώς οδηγά στο σπίτι. Βάλλει τζιαι την μουσική δυνατά, μερακλωμένος γαρ, τζιαι πατά της πεζίνας λλίον παραπάνω. Καθώς μπαίνει στην ευθείαν για το σπίτιν του, πετάσσεται στον δρόμον μια έφηβη. Λλίον η αυξημένη ταχύτητα, λλίον η βροχή, λλίον το ποτόν, ο άντρας εν αντιδρά καθόλου τζιαι κτυπά την έφηβην θανάσιμα. Η αστυνομία μετρά το υπερβολικόν αλκοόλ στο αίμαν του ενώ μάρτυρες δηλώνουν ότι εβούραν πάνω που το όριον. Πάει φυλακήν για συγκεκριμένην διάρκειαν (ανθρωποκτονία εξ αμελείας υπό την επίρρειαν αλκοόλ). Δείχνει εμφανήν μεταμέλειαν. Η άμεση οικογένεια του συμπαραστέκεται του, με εξαίρεσην την οικογένειαν της αδερφότεκνης του που εν μπορεί να τον συγχωρέσει. Εν υποδειγματικός κατάδικος, κανένας εν τον ενοχλεί που τους συγκρατούμενους του. Βάσει συγκεκριμένων προνοιών του συντάγματος, πριν ολοκληρωθεί η ποινή του, αποφυλακίζεται με προεδρικήν χάρην. Η αποφυλάκιση του εν σχολιάζεται που τα ΜΜΕ, πέραν κάποιων χλιαρών αναφορών στις πίσω σελίδες με περιγραφήν του ιστορικού του ατυχήματος, τζιαι επιστρέφει στην οικογένειαν του. Πέραν του στίγματος στο ποινικόν του μητρώον, τζιαι τες αναπόφευκτες τύψεις που τον κατατρέχουν, επανεντάσσεται στην κοινωνίαν για να ζήσει το υπόλοιπον της ζωής του.

Παράδειγμαν 2

Εν νύχτα βροχερή. Ο άντρας πάει στο σπίτιν της αδερφότεκνης του ψάχνοντας τον αδερφόν του αλλά λείπει. Υποδέχεται τον τζείνη τζιαι καλεί τον να περιμένει μέχρι να επιστρέψει. Η έφηβη εν ντυμένη με έναν τολμηρό shorts, αγκαλιάζει τζιαι φιλά τον θείον της, εγκωμιάζει το πόσον ωραίος άντρας είναι τζιαι κερνά τον μιαν μπύραν, όπως πάντα όταν επισκέπτεται το σπίτιν τους. Βλέπουν μαζίν τηλεόρασην. Ζητά του να πιει τζιαι τζείνη λλίην μπύραν τζιαι επιτρέπει της. Ο άντρας εν ήταν αδιάφορος στα "θέλγητρα" της αδερφότεκνης του, αφού είshεν ευκαιρίαν να τα θαυμάσει επανειλημμένα, αλλά οι "ηθικοί φραγμοί" ήταν πάντα πολλά δυνατόττεροι που τες" ορμές" του. Όχι πόψε. Μετά που 1-2 μπύρες, μόνοι τους σε οικείο μέρος, με την έφηβη εξίσου χαλαρωμένην τζιαι διαχυτική, το "δράμαν" εκτυλίσσεται ραγδαία. Υπάρχει αρχικά δισταγμός τζιαι στους θκιό, αλλά ο άντρας κάμνει το πρώτο βήμαν τζιαι η έφηβη αφήνεται στα φιλιά τζιαι τα χάδια του παρά τους ενδοιασμούς της. Έχουν ήδη φκάλει τα ρούχα τους αλλά εν έχουν προχωρήσει σε σεξουαλικήν επαφήν όταν μπαίνει στο σπίτιν ο αδερφός του άντρα, μάρτυρας στην πλήρην έκτασην της υπόθεσης. Ο άντρας καταγέλλεται για παιδεραστίαν τζιαι καταδικάζεται αναλόγως. Στην κατάθεσην της η έφηβη, πιεζόμενη που το στενόν της περιβάλλον, δηλώνει ότι το συμβάν έλαβεν χώραν παρά την θέλησην της. Ο άντρας δείχνει εμφανήν μεταμέλειαν. Η άμεση οικογένεια του θεωρεί τον νεκρόν τζιαι κόφκει κάθε επαφήν μαζίν του. Εν υποδειγματικός κατάδικος αλλά σε θκιό περιπτώσεις, λλίον μετά την φυλάκισην του, ππέφτει θύμαν άγριου ξυλοδαρμού που τους συγκρατούμενους του, ορισμένοι που τους οποίους εκτίουν ποινές για φόνους εκ προμελέτης, ενώ καθημερινά δέχεται απειλές ότι θα τον βιάσουν ή θα τον σκοτώσουν. Όταν ανακοινώνουνται στον τύπον τα συμβάντα, η κοινωνία λαλεί "εν τζιαι λλία που του εκάμαν". Βάσει συγκεκριμένων προνοιών του συντάγματος, πριν ολοκληρωθεί η ποινή του, αποφυλακίζεται με προεδρικήν χάρην. Τα ΜΜΕ τζιαι τα κοινωνικά δίκτυα βουϊζουν για το πως αποδόθηκεν προεδρική χάρη σε έναν παιδεραστήν. Κανέναν δεν αναλύει τις ειδικές συνθήκες της καταδίκης του, απλά τονίζει τον τίτλον της καταδίκης. Ο πρόεδρος αναγκάζεται να δικαιολογηθεί για την απόφασην του, επιμερίζοντας την ευθύνην της. Ο άντρας δεν έshιει κανέναν να τον υποδεχτεί, φιλοξενήσει, εργοδοτήσει. Θεωρείται μια απειλή για τα κοπελλούθκια της γειτονιάς όπου νοικιάζει διαμέρισμαν. Μόνη του επιλογή η μετανάστευση ή το περιθώριον της κοινωνίας. 

Κόστος 1ου παραδείγματος: Θάνατος μιας έφηβης, η ψυχική οδύνη της οικογένειας τζιαι του στενού της κύκλου, στιγματισμός της ζωής του θύτη.

Κόστος 2ου παραδείγματος: Ψυχικόν τραύμαν έφηβης, ψυχική οδύνη της οικογένειας τζιαι του στενού της κύκλου, πλήρης καταστροφή τζιαι στιγματισμός της ζωής του θύτη.

Νομίζω η απορία μου εν εμφανής. Προλαβαίνω όσους μιλήσουν για "διαβάθμισην εγκλήματος" ότι μπορείς να κάμεις την δριμύτηταν" των θκιό εγκλημάτων όσον "έντονην" θέλεις, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πάντα η "κοινωνική αντίδραση" έναντι του παιδεραστή θα είναι πιο "καννιβαλιστική" παρά έναντι του φονιά. Προσπαθείστε να μου το εξηγήσετε, διότι εγώ δυσκολεύκουμαι. Γιατί το "κόστος" του παραδείγματος 2, ενώ εν καταφανώς πιο "μιτσήν", επιφέρει τούτην ούλλην την αντίδρασην;

Ώσπου να λάβω επαρκήν απάντησην, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 7 Σεπτεμβρίου 2018

Το καλόν, το κακόν τζιαι ο νόμος

Εξαναέγραψα για την "κοσμογονίαν" που επέφερεν στην καθημερινότηταν μου η διαδικτυακή τηλεόραση, τζιαι πρέπει να ανέφερα τζιαι μιαν που τες σειρές που με εκαθηλώσαν, το Breaking Bad, το οποίον εσημείωσεν τόσον μεγάλην τζιαι απροσδόκητην επιτυχίαν, που επιάσαν θκιό που τες "περσόνες" της, τον δικηγόρον Saul Goodman (ψευδώνυμον του Jimmy McGill) τζιαι τον πρώην αστυνομικόν τζιαι νυν τσιράκκιν για ούλλες τες δουλειές Mike Ehrmantraut, τζιαι εκυκλοφορήσαν spin off σειράν με τίτλον Better Call Saul. Άρχισα να την θωρώ με συγκρατημένες προσδοκίες αλλά αποζημίωσεν με, με το παραπάνω. Επροσέγγισεν αρκετά το ύφος τζιαι τες καταστάσεις του "Breaking Bad" αλλά με μιαν δικήν του ταυτότηταν τζιαι φρεσκάδαν. Ετέλειωσα ήδη τες τρεις διαθέσιμες σεζόν στο Netflix τζιαι αναμένω με ανυπομονησίαν τη συνέχειαν.
Η γοητεία της σειράς έγκειται κυρίως στην συνεχήν ανάδειξην του πόσον παράλογον είδος ζωής είμαστεν τελικά τζιαι πως τούτος ο παραλογισμός φκαίνει συνέχεια μέσα που τες πιο απλές καθημερινές διαδικασίες αλλά τζιαι - κυρίως - μέσα που το πως διαμορφώνεται, ερμηνεύκεται τζιαι εν τέλει εφαρμόζεται ο "νόμος". Ως τέθκοια σειρά, βάλλει συνέχεια πρωταγωνιστές τζιαι κομπάρσους, αφού περάσουν διάφορες περιπέτειες, να διατυπώνουν "φιλοσοφικά αποφθέγματα". Στο "Better call Saul", η κορυφαία τέθκοια σκηνή, κατά τη γνώμη μου, εκτυλίσσεται με τον συνονόματον Μάϊκ. κατά την διάρκειαν μιας αποστολής "προστασίας" ενός τύπου που διεξάγει εμπόριον κλεμμένων χαπιών με κάτι μαφιόζους. Μπορείτε να δείτε την σκηνήν πατώντας δαμέ.
Επειδή εν έshιει υπότιτλους, βάλλω τον διάλογον τζιαι γραπτώς:

"Mike Ehrmantraut: The lesson is, if you're gonna be a criminal, do your homework.
Pryce: Wait, I-I'm not a bad guy, I don't...
Mike Ehrmantraut: I didn't say you're a bad guy, I said that you're a criminal.
Pryce: What's the difference?
Mike Ehrmantraut: I've known good criminals and bad cops, bad priests, honorable thieves-you can be on one side of the law or the other, but if you make a deal with somebody, you keep your word. You can go home today with your money and never do this again, but you took something that wasn't yours and you sold it for a profit. You're now a criminal; good one, bad one-that's up to you."

Ελπίζω βλέποντας/ θκιαβάζοντας την στιχομυθίαν, να σας επεξηγεί το πνεύμαν του τίτλου της ανάρτησης. Οι τηλεοπτικές σειρές εξάλλου, αποτυπώνουν λλίον πολλά πράματα τζιαι καταστάσεις που αντιμετωπίζουμεν ούλλοι μας τζιαι στην καθημερινότηταν.

Ώσπου να έρτει η επόμενη σεζόν, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

Η αναπόφευκτη φθορά της εξουσίας


Υπάρχουν θκιό φαινόμενα που μου προκαλούν "αντίδρασην" στην σημερινήν πολιτικήν κατάστασην, θκιό στάσεις που εν των άκρων, τζιαι όπως έχω πει επανειλημμένα, εν υπάρχει καμμιά λογική στα άκρα. 
Η μια λαλεί ότι τίποτε εν αξίζει, ότι εν ούλλα σκάρτα, ότι τίποτε εν εδιορθώθηκεν, αντίθετα ούλλα εν πιο άshημα παρά ποττέ. Η αστική δημοκρατία δηλαδή εν εβελτίωσεν τίποτε σε σχέσην με τες βασιλείες, τες αυτοκρατορίες τζιαι την φεουδαρχίαν του παρελθόντος, όπου ήταν αρκετόν να γεννηθείς με συγκεκριμένον όνομαν για να είσαι "άρχοντας" τζιαι να πατάς πάνω στους "κολλήγους".
Η άλλη λαλεί ότι τούτον που έχουμεν σήμερα, εν η υπέρτατη μορφή λειτουργίας της κοινωνίας, τζιαι το μόνον που μπορούμεν να κάμουμεν είναι να την "βελτιώνουμεν", εν υπάρχει κάτι καλλύττερον. Να ψηφίζουμεν δηλαδή "αντιπροσώπους" με "θητείες" οι οποίοι να αποφασίζουν για μας επειδή εν "αδύνατον" να συμμετέχουμεν εμείς άμεσα. 
Τζιαι οι θκιό στάσεις φυσικά, ως ακραίες τζιαι χωρίς λογικήν, απέχουν πολλά που την αλήθκειαν. Η σημερινή κατάσταση εν η καλλίττερη που έχουμεν πετύχει ως είδος, τζιαι η δυνατότητα ψήφου τζιαι εκλογής αντιπροσώπων εν πολλά πρόσφατη για να θεωρείται τόσον "δεδομένη" τζιαι τόσον "κατάπτυστη" που κάποιους. Υπάρχει επίσης ένας κάποιος έλεγχος, με τον καταμερισμόν των εξουσιών (εκτελεστική, νομοθετική, δικαστική, τύπος) που πάλε ουδέποτε υπήρξεν σε τέθκοιον βαθμόν στο παρελθόν. Εν αρκετόν να παρατηρήσεις τα άλματα του αθρώπου τα τελευταία 200-300 χρόνια για να παραδεχτείς ότι η ψήφος που μόνη της απελευθέρωσεν τεράστιες δυνάμεις προόδου.
Που την άλλην, όταν πετάσσεις στα σκουπίθκια τα μισά τρόφιμα που παράγεις, την ώραν που τόσος κόσμος πεθανίσκει της πείνας, τζιαι όταν οι "αιρετοί" αντιπροσώποι σάζουν τα κοπελλούθκια τους ως διαδόχους, σαν νέοι αριστοκράτες, όταν παρατηρείς ολόκληρες στρατιές "πολιτικών καριέρας", εν εξίσου καταφανές ότι η παρούσα κατάσταση απέχει παρασάγγας που το ιδανικόν, τζιαι μάλιστα θεμελιωδώς. Η δε θεμελιώδης "πόμπα", που εν αφήνει τον άθρωπον να εν πραγματικά ελεύθερος, εν η εξουσία τζιαι το κράτος. Είτε βασιλεία, είτε αυτοκρατορία, είτε φέουδον, είτε "αστική δημοκρατία".
Νομίζω ο συνονόματος ο Μπακούνιν λαλεί τα πολλά καλά για το θέμαν, στο εξής απόσπασμαν της "Κριτική της υπάρχουσας κοινωνίας" του:

"Η συμμετοχή στην κυβέρνηση ως πηγή διαφθοράς: πολλές φορές έχει αποδειχθεί ως γενική αλήθεια ότι αρκεί για τον καθένα, ακόμη και για τον πιο φιλελεύθερο και δημοφιλή άνθρωπο, να γίνει μέρος μιας κυβερνητικής μηχανής και να υποστεί πλήρη αλλαγή στις απόψεις και στις στάσεις του. Αν το πρόσωπο αυτό δεν αναζωογονηθεί από επαφές με τη ζωή του λαού, αν δεν αναγκαστεί να δράσει ανοικτά κάτω από συνθήκες πλήρους δημοσιότητας, αν δεν έχει υπαχθεί σε ένα σωτήριο και αδιάκοπο καθεστώς λαϊκού ελέγχου και κριτικής, που να του θυμίζει σταθερά ότι δεν είναι ο αφέντης, ούτε καν ο φύλακας των μαζών, αλλά μόνον ο πληρεξούσιος ή ο ελεγμένος υπάλληλος τους, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να ανακληθεί - αν δεν βρεθεί κάτω από τις συνθήκες αυτές, διατρέχει τον κίνδυνο να χαλάσει κυριολεκτικά, καθώς θα ασχολείται μόνο με αριστοκράτες σαν αυτόν, και επίσης τον κίνδυνο να γίνει επηρμένος και κούφιος τρελός, φουσκωμένος από το αίσθημα της γελοίας σπουδαιότητας του."

Παραδεχτείτε το: πόσους που τους σύγχρονους "αντιπροσώπους" μας έshετε παρατηρήσει, που να μεν χαρακτηρίζουνται που ακριβώς τούτα τα στοιχεία που περιγράφει ο Μάϊκ πιο πάνω; Όσον "αθώα" τζιαι "αγνά" να ξεκινούν κάποιοι που λόου τους.

Εξίσου ωραία για την "φύσην" της εξουσίας, λαλεί τα τζιαι το εξής τραγούδιν του Τσακνή:

Εξουσία - Διονύσης Τσακνής

Οπότε, ναι υπάρχει μια καλλύτερη κατάσταση που τη σημερινήν, η οποία καλώς ή κακώς έννεν αρκετόν να "βελτιωθεί", αφού εν εκ θεμελίου "άρρωστη". Πρέπει να ανατραπεί παντελώς. Τζιαι η "διάδοχος" κατάσταση πρέπει να είναι μια χωρίς εξουσία, χωρίς αφεντάδες, είτε εκλελεγμένους είτε κληρονομικούς. Χωρίς εξουσίαν, χωρίς κράτος, χωρίς "πολιτικούς καριέρας", χωρίς την συνεπαγόμενην, αναπόφευκτην φθοράν.

Δύσκολον; Φυσικά. Αλλά ώσπου δεν την επιτυγχάνουμεν, ουδέποτε θα είμαστεν πραγματικά ελεύθεροι.

Ώσπου να ελευθερωθούμεν, stay cool and keep rocking!