Follow by Email

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2019

Υποκρισία τζιαι φασισμός


Εθώρουν το μεσημέριν έναν βίντεο που μιαν συζήτησην στην τηλεόρασην ανάμεσα σε έναν που τα γ-ελαμίτικα τζ̆αι μιαν υποψήφιαν της ΕΔΕΚ τζ̆αι έκαμνα χάζιν. Ως γνωστόν τούτοι οι θκιό χώροι διαγκωνίζουνται για μιαν έδραν στην ευρωβουλήν τζάι εσχάτως αρκέψαν έναν αμοιβαίον θάψιμον δημοσίως τζ̆αι ποικιλοτρόπως. Στην συζήτησην η κυρία υποψήφια της ΕΔΕΚ "έφκαλεν κελεπούριν". "Εν είμαι πολιτικός τωρά" ελάλεν της συντονίστριας, "τωρά είμαι δημοσιογράφος" τζ̆αι εμόστραρεν κάτι φωτογραφίες με στελέχη του ΕΛΑΜ σε διάφορες πόζες με σβάστικες, ναζιστικούς χαιρετισμούς, νταρεβέρκα με τα αέρφκια τους της χρυσής αυγής κλπ. Μα καλάν, δημοσιογράφος πράμαν τζ̆αι τωρά επήρεν είδησην το ποιόν των γ-ελαμίτικων. Ότι εν νεοναζιστές δηλαδή; Μιλούμεν για δαιμόνιαν δημοσιογραφίαν δαμέ! Αν διαθέτει τες ίδιες ικανότητες ως πολιτικός, θωρώ μεγαλεία αν εκλεγεί. Που εν θα εκλεγεί φυσικά, διότι ως τόπος αξίζει μας να στείλουμεν έναν νεοναζιστήν στην ευρωβουλήν. Πληρούμεν τα κριτήρια σε ούλλα τα επίπεδα. Ρατσισμός, μισαλλοδοξία να φαν τζ̆'οι κότες στην επαρχιώτικην, οπισθοδρομικήν μας κοινωνίαν. Γιατί να μεν εκπροσωπείται τούτη μας η πλευρά με τον πιο δημόσιον έως διεθνήν τρόπον;
Τζ̆αι να σας πω τζ̆αι κάτι; Το να εν ο άλλος φασίστας τζ̆αι να έσ̆ει τα κότσ̆α να το υποστηρίξει δημοσίως εν με κόφτει τόσον. Στο κάτω-κάτω, ο φασισμός σήμερα έσ̆ει ξεφύγει που τα "ιστορικά πλαίσια". Συναντάς τον σε ούλλες τες ομαδοποιήσεις, ειδικά όταν αποκτήσουν πρόσβασην στην εξουσίαν (για παραπάνω επί τούτου μπορείτε να θκιαβάσετε δαμέ). Τζ̆είνον που εν μπορώ να ανεχτώ εν η υποκρισία φίλε μου. Τούτοι οι τύποι, της ΕΔΕΚ, του Λιλλήκκα, του Παπαδόπουλου, της Θεοχάρους ακόμα τζ̆αι του συναγερμού, που σήμερα "ανακαλύψαν" το φίδιν γεννημένον μέσα στον κόρφον μας, εν ακριβώς τζ̆είνοι που επιτρέψαν την ύπαρξην του αφκού που μιας αρχής. Τζ̆αι όϊ μόνον επιτρέψαν την, αλλά με την συμπεριφοράν τους εβράζαν το τζ̆αι καλά καλά ώσπου να ανοίξει. Τζ̆αι σήμερα παίζουν μας τους "πολέμιους του ναζισμού" τζ̆αι τους "μάχιμους δημοσιογράφους". Τούτη η υποκρισία εν πολλά σ̆ειρόττερη που το να είσαι νεοναζί.
Βασικά τούτες οι ευρωεκλογές μάλλον θα σηματοδοτήσουν την πρώτην παρουσίαν νεοναζιστή κυπραίου στες Βρυξέλλες. Παράλληλα όμως, παίζεται σοβαρά να εκλεγεί τζ̆αι ένας τουρκοκύπριος. Ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Ένας άθρωπος που συνοψίζει κάποια βασικά θετικά: Κυπραίος, φεντεραλιστής τζ̆αι μετριοπαθής. Τζ̆αι το ΑΚΕΛ, παρά τον ευρωσκεπτικισμόν του, δαμέ κάμνει υπέρβασην. Με στοιχειώδην στήριξην που τον ίδιον τον κόσμον του, που όσους τουρκοκύπριους δουν το καλόν τους, αλλά τζ̆αι όσους υποστηρικτές του υπό διαπραγμάτευσην πλαισίου λύσης του κυπριακού έχουν φρίξει που την συμπεριφοράν του συναγερμού, πιστεύκω ότι ο δρόμος του για την ευρωβουλήν εν ανοικτός. Τζ̆αι τούτον εν μια παρηορκά τζ̆αι μια ελπίδα απέναντι στο μαύρον του νεοναζισμού που μας ετύλιξεν. Νιαζί εναντίον ναζί :) .
Ώσπου να εκλεγεί ο Νιαζί, τζ̆αι να φαν μαύρον όπως τα χρώματα τους οι νεοναζί,  stay cool and keep rocking! 

Πέμπτη, 18 Απριλίου 2019

Οικογένεια

Η γιαγιά η Στασού, με τα παιθκιά της: Χριστάκης, Στέλλα, Κωστάκης, Κυριάκος, Έλλη, Δέσποινα
(κατά ηλικιακήν σειράν)
Με τους Παφίτες συγγενείς, που την μερκάν του παπά μου δηλαδή, είχαμεν πάντα μιαν ιδιαίτερην σχέσην. Που τζείνες που ξέρεις ότι υπάρχει αγάπη αλλά έννεν τόσον διάχυτη, όπως ήταν ας πούμεν με τους Βαρωshιώτες που την μερκάν της μάμμας μου. Έχουν έναν δυναμισμόν όμως οι Παφίτες που κάπου εν θα εταίρκαζεν με υπερβολικήν οικειότηταν. Βέβαια με τες θείες εννά σύρουμεν τες αγκαλιές μας όποτε βρεθούμεν, ειδικά με την θείαν την Δέσποιναν που κάμνουμεν τζιαιρόν να την δούμεν αφού εν μόνιμα Γιανιώτισσα. Αλλά εν θείες "τσιαούshες", ειδικά η νούννα μου η Στέλλα, παρά αγαπησιάρες. Τζιαι εν θα το άλλασσα με τίποτε φυσικά.
Την φωτογραφίαν είδα την σήμερα. Έβαλεν την ο θείος ο Κωστάκης σε μιαν ομάδαν που έγινεν για τη Χλώρακαν στο facebook τζιαι μόλις την είδα εσυγκινήθηκα πολλά τζιαι ανεξήγητα. Η γιαγιά η Στασού (αριστερά πάνω, δίπλα που τον παπά μου) μοιάζει της θείας της Έλλης όπως είναι σήμερα. Εν την επρόλαβα ζωντανήν την γιαγιάν, έφυεν πολλά νέα που την ζωήν. Ήταν πάντα έναν γοητευτικόν μυστήριον για μέναν, τούτη η άγνωστη γιαγιά, που ανάθρεψεν έξι κοπελλούθκια μέσα σε απίστευτα δύσκολες συνθήκες. Η φωτογραφία "εξανθρωπίζει" την νάκκον, αλλά παράλληλα κάμνει την ακόμα πιο αξιαγάπητην. 
Μιαν γεύσην του κόσμου της, του κόσμου τούτης της οικογένειας μπορεί κάποιος να πιάσει μέσα που τα βιβλία του παπά μου. Ειδικά του πρώτου, που την τετραλογίαν "Εκείνοι δεν έκαμαν τον πόλεμο: Τα παιδιά του '55 - '59". Ήταν ένας κόσμος σκληρός, με πείναν, στερήσεις, πόλεμον. Αλλά τζιαι ένας κόσμος όμορφος, αθώος, αυτάρκης, με κυκλάμινα στες καυκάλλες τζιαι σχέσεις αθρώπων - φύσης που σήμερα μοιάζουν χαμένες. Συναρπάζει με πολλά να αναλογίζουμαι τι έχουν δει τούτοι οι αθρώποι στην ζωήν τους, πόσες αλλαγές, σε ούλλα τα επίπεδα. Τα χρόνια της αποικιοκρατίας τζιαι του αγώνα. Την ανεξαρτησίαν τζιαι την αβέβαιην αλλά επαναστατικήν δεκαετίαν του '60. Που το να φκάλλουν νερόν που μιαν τρύπαν στην αυλήν, χωρίς ρεύμαν, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, στο σήμερα με τες τόσες ανέσεις που προσφέρει η τεχνολογία. Που το να μεν έχουν παπούτσια να βάλουν, λεφτά να πληρώσουν το εισιτήριον του σχολείου, φαίν να χορτάσουν ούλλοι, στα κακομαθημένα εγγόνια με τα τάμπλετ τζιαι τα προβλήματα παχυσαρκίας...
Ο παππούς μου ο Χαμπής επέθανεν τζιαι τζιείνος νέος, λλίον μετά τα 60 του. Επρόλαβα τον ευτυχώς τζιαι έχω λλίες, αμυδρές, αναμνήσεις που τες επισκέψεις μας τα καλοτζιαίρκα στην Χλώρακαν, αλλά τζιαι τες δικές του σπίτιν μας, στες καταβάσεις του στην χοντρικήν αγοράν της Λευκωσίας με το φορτηγόν του.

Ο παππούς μου ο Χαμπής. Επήεν τζιαι στον 2ο παγκόσμιον πόλεμον με τους Εγγλέζους.
Ήρωας; Νομίζω πιο πολλά ήθελεν να ξεφύγει λλίον που την φτώshαν του...
Πάντα έφερνεν τζιαι κάshες με φρούτα τζιαι ζαρζαβατικά για λλόου μας. Άσε που, όπως εκάθετουν με την ράshην της καρέκλας ανάποδα, μάγκικα, έφκαλλεν τζιαι έναν δεκάλιρον να μου δώσει όποτε εφτάναμεν στο χωρκόν. Μεγάλη υπόθεση έναν δεκάλιρον την δεκαετίαν του '80. Που τες περιγραφές του παπά μου καταλάβω ότι ήταν ένας άθρωπος δύσκολος, επιρρεπής στα πάθη του. Αλλά ήταν τζιαι κοψονούρης, προοδευτικός τζιαι δουλευτής. Έναν κομμάτιν του σίουρα ζει μέσα μου. Το παφίτικον γονίδιον εν δυνατόν εξάλλου.
Η οικογένεια στην Κύπρον περνά τες ταλαιπωρίες της σήμερα, αλλά εξακολουθεί να εν δυνατή. Οι δεσμοί εν πολλά γεροί για την ώραν για να τους σπάσει η αστικοποίηση. Εν τζιαι που τους λόγους που ουδέποτε εδιανοήθηκα να δω τον εαυτόν μου εκτός Κύπρου. Που την αρχήν, η αποστολή μου ήταν να στραφώ πίσω τζιαι να κάμω την δικήν μου οικογένειαν. Τζιαι ότι τζιαι να σούρεις τούτου του τόπου, εν παίζεται για να κάμεις οικογένειαν. Διότι πρώτα τζιαι κύρια, θα σε στηρίξει να σταθείς στα πόθκια σου η δική σου. Κάποιοι ξένοι θεωρούν το παθολογικόν τούτον. Τζιαι μπορεί όντως να γίνει. Όσον παθολογικόν είναι να shουττάρεις τα κοπελλούθκια σου στα 18 τους επειδή εν "ενήλικες". Ουδέποτε ήμουν των άκρων, για να ενστερνιστώ έτσι απόψεις για τες ανθρώπινες σχέσεις.

Τζιαι κάπου δαμέ τελειώνει τούτον το ανάκατον tribute στους Πάφιους συγγενείς. 

Ώσπου να ασχοληθώ τζιαι με τους Βαρωshώτες, stay cool and keep rocking!

Παρασκευή, 22 Μαρτίου 2019

Η ψευδαίσθηση του ελέγχου

Η "αστική δημοκρατία" εν απλά μια λλιόττερον ελιτίστικη αριστοκρατία, υπό την έννοιαν ότι οι "ταγοί" εν έχουν πλέον "επίσημον δικαίωμαν διαδοχής" όπως είχαν οι αριστοκράτες τζ̆αι οι βασιλιάδες. Θωρούμεν βέβαια ότι έχουμεν τζ̆αι σύγχρονους διαδόχους (π.χ. στην Κύπρον οι Κυπριανού, οι Παπαδόπουλοι, στην Ελλάδαν οι Παπανδρέηδες, οι Μητσοτάκηδες κλπ.). Το "όνομαν" ορισμένων εν αρκετόν να τους εκλέξει πολλές φορές.
Βέβαια, ο "λαός" όντως, για πρώτη φοράν ever (στην αρχαίαν Αθήναν οι δούλοι τζ̆αι οι γυναίκες εν εψηφίζαν) μπορεί να καθορίσει κάθε 4-5 χρόνια μιαν κάποιαν "διαδοχήν", άρα νιώθει για λίον μιαν ψευδαίσθησην ελέγχου. Για ούλλην την ενδιάμεσην περίοδον όμως, ούλλοι τούτοι οι εκλεκτοί (δημάρχοι, βολευτές, υπουργοί, πρωθυπουργοί, προέδροι κλπ.) κυριολεκτικά κάμνουν ότι θέλουν, τζ̆αι η μόνη αντίδραση που υπάρχει εν καμμιά απεργία ποδά ποτζ̆εί ή καμμιά διαδήλωση, άμα το παραχέσουν κάπου με την διαφθοράν τους. Επί της ουσίας, κάποιοι "αντιπρόσωποι" αποφασίζουν για μας σε καθημερινήν βάσην, χωρίς εμάς. Εμείς, ακόμα τζ̆αι διαθέτοντας το δικαίωμαν να παρακολουθήσουμεν τες αποφάσεις τους, συνήθως, κατά μέσον όρον, ούτε την διάθεσην να τους ελέγξουμεν έχουμεν, ούτε -κυρίως -την γνώσην τζ̆αι την κατάρτισην.
Στο δε (ψευδο) καπιταλιστικόν σύστημαν που επικρατεί, οι "ταγοί" μας ακολουθούν τες επιταγές διαφόρων κεφαλαιοκρατών, οι οποίοι με την οικονομικήν τους δύναμην, ωθούν τους "ηγέτες" μας να λάβουν τες αποφάσεις που αυξάνουν τον πλούτον τζ̆αι την ισχύν τους.
Είπα "ψευδο" καπιταλιστικόν, διότι ο ατόφιος καπιταλισμός, όπως -ειρωνικά -τζ̆αι ο σοσιαλισμός, διακυρήττει την σταδιακήν υποχώρησην του κράτους τζ̆αι της εξουσίας που τα οικονομικά/κοινωνικά/πολιτικά δρώμενα, γιατί εν παράγοντες στρέβλωσης. Οι πραγματικοί αναρχικοί ξέρουν ότι η εξουσία τζ̆αι το κράτος οδηγούν αναπόφευκτα στην διαφθοράν, άρα ο στόχος της κοινωνίας πρέπει να είναι να καταστούν αχρείαστα. 
Ώσπου να καταστούν αχρείαστα, stay cool and keep rocking!