Πατριαρχία, δυσμενείς διακρίσεις, ποσοστώσεις

Είχα γράψει, σχετικά πρόσφατα, για την πατριαρχίαν τζ̆αι την εξαιρετικά, τζ̆αι ανεξήγητα, μεγάλην αντοχήν της εν μέσω μεγάλων τεχνολογικών ανακαλύψεων που θα επερίμενες να την κλονίσουν συνθέμελα. Διότι, όπως λεν και οι κομμουνισταί, τα πάντα έχουν "οικονομικήν υφήν", τζ̆αι οι γυναίκες, που την στιγμήν που εξασφαλίσαν πρόσβασην στην αγοράν αφενός τζ̆αι στην δυνατότηταν του "εκλέγειν τζ̆αι εκλέγεσθαι" αφετέρου, θα επερίμενες, αφού εν συνήθως τουλάχιστον 50% επί του πληθυσμού των ψηφοφόρων, να εξισορροπούσαν την κατάστασην προς όφελος τους. Τζ̆αι όμως, ακόμα τζ̆αι στην "προοδευμένην δύσην" (sic), η πατριαρχία ζει τζ̆αι βασιλεύει. Μεν κάμουμεν δε κουβένταν για τες "μη προοδευμένες χώρες" (ξανά sic), όπου τα πράματα εν σ̆είρου σ̆ειρόττερα.

Έτσι, τζ̆αι στην Κυπρούλλαν, στες πρόσφατες ευρωεκλογές, εν εξορτώσαμεν να φκάλουμεν μιαν κοπέλαν, έτσι για δείγμαν βρε αδερφέ. Με αποτέλεσμαν να είμαστεν πάτος στον σχετικόν δείκτην σε ολόκληρην την Ε.Ε. (πιο ψηλά οι Σουηδοί, που εφκάλαν παραπάνω κοπέλες παρά κοπέλια). 

Να ξεκαθαρίσω πρώτιστα ότι εν είμαι "αρνητής" ότι έχουμεν πατριαρχίαν. Ούτε διαφωνώ ότι πρέπει να πάρουμεν μέτρα ανατροπής της, αφού ταλαιπωρεί ούλλα τα φύλα, άντρες, γυναίκες τζ̆αι ΛΟΑΤΙ. Αλλά τούτη η εισήγηση περί ποσοστώσεων βρίσκει με κάθετα αντίθετον φίλε. Είναι καθαρά η λογική της στρέβλωσης για να σάσω την στρέβλωσην. Η λογική των παραπάνω διακρίσεων για να λλιάνουν οι δυσμενείς διακρίσεις. Όπως τα άτομα ΛΟΑΤΙ που αντί να ζητήσουν να μεν γίνεται διαχωρισμός φύλου όταν πάεις toilet, απαιτούν να γίνουν ξεχωριστές τουαλέτες για λλόου τους. Όπου νομίζουν ότι ο αρχίδης που τους κάμνει bullying στες ανδρικές εννά φοηθεί να πάει αλώπως.

Εν ξέρω γιατί τους φαίνεται, των γυναικών εννοώ, τζ̆αι ειδικά των φεμινιστριών, ότι με μιαν τέθκοιαν ρύθμισην, δηλαδή το να με υποχρεώσει να ψηφίσω μιαν κάποιαν γυναίκαν, είτε γουστάρω είτε οϊ, θα καταφέρουν να "προωθήσουν την ανάδειξην γυναικών στην εξουσίαν". Που μπορεί, εν λέω, εγίναν ήδη δοκιμές με κάποια θετικά αποτελέσματα. Αλλά εν σαφέστατα πιο αντιδημοκρατικόν που το να κάμεις μιαν μελετημένην εκστρατείαν, τζ̆αι που τα πάνω, αλλά  - κυρίως - που τα κάτω, καθαρά προς τον γυναικείον πληθυσμόν, που άμα θέλει φκάλλει όποιαν γουστάρει χωρίς να διά λοαρκασμόν στους πατριάρχες, να διούν σταυρούς προτίμησης τουλάχιστον σε έναν εκπρόσωπον του φύλου τους. Διότι εν πιο "δίκαιον", διότι, στο κάτω-κάτω, συμφέρει τους βρε αδερφέ. 

Πιο κάτω το σχόλιο μου στο fb για το θέμαν, όπου έκαμα τζ̆αι έναν ωραίον παραδειγματούδιν, με αληθινήν κοπέλαν υποψήφιαν, τζ̆αι πολλά συγκεκριμένα νοούμερα:

"Επειδή θκιαβάζω ότι πρέπει να γίνουμεν ακόμα πιο οπισθοδρομικοί, με ποσοστώσεις βάσει φύλου στα ψηφοδέλτια τάχα επειδή εν μονόδρομος. 

Οι αριθμοί μιλούν που μόνοι τους. Θα πιάσω το ψηφοδέλτιον του ΑΚΕΛ, της πλέον "προοδευτικής" πολιτικής δύναμης του τόπου. Στο ψηφοδέλτιον του, με απλόν google search εντόπισα την Μαρίνα Νικολάου. Η Μαρίνα Νικολάου είναι 32 χρονών. Σπούδασε Πολιτική Επιστήμονας και είναι Μέλος Γραμματείας Ομάδας Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς/Βόρειας Πράσινης Αριστεράς, ως επιστημονική συνεργάτιδα του ΑΚΕΛ στις Βρυξέλλες.

Μιλούμεν για άριστον βιογραφικόν, κατ'εμέναν. Σίουρα επαρκές για να της εχάριζα έναν σταυρόν προτίμησης για ευρωβουλευτίνα. Τούτον ως απάντησην ότι "βάλλουν γεναίτζ̆ες για γεμωσ̆άν χωρίς να εν άξιες".

Στες πρόσφατες ευρωεκλογές, το ΑΚΕΛ έπιασεν 77000 ψήφους. Αν θεωρήσουμεν περίπου 50%-50% στο φύλο, τούτον σημαίνει 38000 γυναίκες. Ο πρώτος σε σταυρούς προτίμησης ήταν ο Γεωργίου με 27000 σταυρούς τζ̆αι δεύτερος ο Νιαζί με 25000. Η Μαρίνα έπιασεν 18000. Άρα, χοντρικά, ούτε οι μισές γυναίκες του ΑΚΕΛ εν της εβάλαν σταυρόν, αν θεωρήσουμεν ότι κάποιοι έστω άντρες εβάλαν της. Ήθελεν μιαν στοιχειώδην συνειδητοποίησην που τες γυναίκες ψηφοφόρους ότι πρέπει να στηρίξουν μιαν γυναίκαν, τζ̆αι ούτε προώθησην εχρειάζετουν, ούτε "υποχρεωτικήν ποσόστωσην" βάσει φύλου.

Θέλω μιαν γυναίκαν, νηφάλια, χωρίς συνθήματα, να μου απαντήσει: γιατί οι γυναίκες του ΑΚΕΛ, που μόνες τους, εν αποφασίσαν να στηρίξουν μαζικά, έστω με τον έναν τους σταυρόν, την γυναίκαν τούτην; Το "εν την επροωθήσαν", "εν την εξέραν" κλπ. εν έτει 2019, εν πολλοστέκει όπως καταλαβαίνετε. Κάτι πιο βάσιμον pls."

Θα επερίμενες ότι, όταν μιλάς με παραδείγματα, εννά σου απαντήσουν με βάσην το παράδειγμαν. Φευ, ούτε τζ̆αι μια απάντηση εν εβασίστηκεν στο τι ερώτησα. Ήταν έναν συνεχές ποϋρισμαν, τόσον που τες γυναίκες σχολιαστές, όσον τζ̆αι που τους άντρες που εσυμφωνούσαν μαζίν τους. Πολλά σύντομα, ήταν του στυλ "η πατριαρχία τζ'η πατριαρχία τζ'η πατριαρχία". Καμμιά επίδραση οι επικλήσεις μου στο ότι εν τουλάχιστον 50% οι γυναικείοι ψήφοι αλλά πουθενά εν το βλεπεις σε στήριξην για γυναίκες υποψήφιους, στο ότι οι ΕΚ άντρες εψηφίσαν ΤΚ για την ευρωβουλήν, γιατί είδαν έναν στόχον υπέρβασης. Γιατί οι γυναίκες να απαιτούν ποσόστωσην για να κάμουν το ίδιον με την -μυστικήν τζ̆αι προστατευμένην - ψήφον τους. Εν πολλύς ο φόος του αντρουκλή φαίνεται. Το 2019...Τι να πεις...
Η ανακούφιση μου εν ήρτεν που το fb, αλλά που μιαν σύντομην κουβένταν με την γυναίκαν μου. Η οποία, πιστέψετε με, ή ρωτείστε όσους μας ξέρουν, εν υποφέρει που "πατριαρχικά στερεότυπα", το αντίθετον. Τζ̆αι μου είπεν, λλίον πολλά το εξής: "δεν θα εγούσταρα να με υποχρεώσει να ψηφίσω κάποιον ο νόμος, επειδή εν του τάδε φύλου. Θα ήθελα να μπορώ να επιλέξω όποιον γουστάρω με βάσην τα δικά μου κριτήρια αξιοσύνης". Here, here!

Βασικά, αγαπητές μου φεμινίστριες, που ξέρω ότι έσ̆ετε καλόν σκοπόν, τέθκοια μέτρα ότι καλόν τζ̆αι να πετύχουν, είναι σαν να αννοίεις άγνωστα cans of worms που λαλούν τζ̆αι στα αμερικάνικα χωρκά. Υπάρχουν άλλες μέθοδοι. Δοκιμάστε τες τζ̆αι αν μεν πετύχουν, λέμεν τα. Αν το κάμετε νόμον τούτον το πράμαν, εγώ εννά πάω να ψηφίσω πάλε. Αλλά πολλοί άλλοι μπορεί να μεν το κάμουν. Τζ̆αι εν θα είναι μόνον άντρες. Εννά μου πεις, η αποχή εν φαίνεται να κόφτει πολλά τους "πατριάρχες", ώσπου εν τόση όση να μεν ανατρέπει τα αποτελέσματα τους. 

Ώσπου να το ξανασκεφτείτε, stay cool and keep rocking!

Υ.Σ. Προλαβαίνω όσους/όσες το πάρουν στο Κυπριακό, με την αιτούμενην πολιτικήν ισότηταν των Τ/Κ, μέσα που μέτρα ποσόστωσης στες εκλογικές διαδικασίες. Τζ̆αμέ έχουμεν την παράνοιαν του στάτους κβο έναντι μιας συμφωνίας που μπορεί, με όσα μύρια προβλήματα τζ̆αι εμπόδια, να επανενώσει τον τόπον σε ΜΙΑΝ οντότηταν. Τζ̆αι η ποσόστωση εν ο μόνος τρόπος να μεν καππελλώσουμεν, ως 80%, το 20% των Τ/Κ. Με τες γυναίκες, έχουμεν μιαν αναλογίαν 50%-50%, που εν χρειάζεται καμμιάν ποσόστωσην για να εκπροσωπηθεί, φτάνει οι ίδιες οι γυναίκες να συνειδητοποιήσουν την ανάγκην να στηρίξουν γυναίκες. Αυτά.

Υποκρισία τζιαι φασισμός

Εθώρουν το μεσημέριν έναν βίντεο που μιαν συζήτησην στην τηλεόρασην ανάμεσα σε έναν που τα γ-ελαμίτικα τζ̆αι μιαν υποψήφιαν της ΕΔΕΚ τζ̆αι έκαμνα χάζιν. Ως γνωστόν τούτοι οι θκιό χώροι διαγκωνίζουνται για μιαν έδραν στην ευρωβουλήν τζάι εσχάτως αρκέψαν έναν αμοιβαίον θάψιμον δημοσίως τζ̆αι ποικιλοτρόπως. Στην συζήτησην η κυρία υποψήφια της ΕΔΕΚ "έφκαλεν κελεπούριν". "Εν είμαι πολιτικός τωρά" ελάλεν της συντονίστριας, "τωρά είμαι δημοσιογράφος" τζ̆αι εμόστραρεν κάτι φωτογραφίες με στελέχη του ΕΛΑΜ σε διάφορες πόζες με σβάστικες, ναζιστικούς χαιρετισμούς, νταρεβέρκα με τα αέρφκια τους της χρυσής αυγής κλπ. Μα καλάν, δημοσιογράφος πράμαν τζ̆αι τωρά επήρεν είδησην το ποιόν των γ-ελαμίτικων. Ότι εν νεοναζιστές δηλαδή; Μιλούμεν για δαιμόνιαν δημοσιογραφίαν δαμέ! Αν διαθέτει τες ίδιες ικανότητες ως πολιτικός, θωρώ μεγαλεία αν εκλεγεί. Που εν θα εκλεγεί φυσικά, διότι ως τόπος αξίζει μας να στείλουμεν έναν νεοναζιστήν στην ευρωβουλήν. Πληρούμεν τα κριτήρια σε ούλλα τα επίπεδα. Ρατσισμός, μισαλλοδοξία να φαν τζ̆'οι κότες στην επαρχιώτικην, οπισθοδρομικήν μας κοινωνίαν. Γιατί να μεν εκπροσωπείται τούτη μας η πλευρά με τον πιο δημόσιον έως διεθνήν τρόπον;

Τζ̆αι να σας πω τζ̆αι κάτι; Το να εν ο άλλος φασίστας τζ̆αι να έσ̆ει τα κότσ̆α να το υποστηρίξει δημοσίως εν με κόφτει τόσον. Στο κάτω-κάτω, ο φασισμός σήμερα έσ̆ει ξεφύγει που τα "ιστορικά πλαίσια". Συναντάς τον σε ούλλες τες ομαδοποιήσεις, ειδικά όταν αποκτήσουν πρόσβασην στην εξουσίαν (για παραπάνω επί τούτου μπορείτε να θκιαβάσετε δαμέ). Τζ̆είνον που εν μπορώ να ανεχτώ εν η υποκρισία φίλε μου. Τούτοι οι τύποι, της ΕΔΕΚ, του Λιλλήκκα, του Παπαδόπουλου, της Θεοχάρους ακόμα τζ̆αι του συναγερμού, που σήμερα "ανακαλύψαν" το φίδιν γεννημένον μέσα στον κόρφον μας, εν ακριβώς τζ̆είνοι που επιτρέψαν την ύπαρξην του αφκού που μιας αρχής. Τζ̆αι όϊ μόνον επιτρέψαν την, αλλά με την συμπεριφοράν τους εβράζαν το τζ̆αι καλά καλά ώσπου να ανοίξει. Τζ̆αι σήμερα παίζουν μας τους "πολέμιους του ναζισμού" τζ̆αι τους "μάχιμους δημοσιογράφους". Τούτη η υποκρισία εν πολλά σ̆ειρόττερη που το να είσαι νεοναζί.

Βασικά τούτες οι ευρωεκλογές μάλλον θα σηματοδοτήσουν την πρώτην παρουσίαν νεοναζιστή κυπραίου στες Βρυξέλλες. Παράλληλα όμως, παίζεται σοβαρά να εκλεγεί τζ̆αι ένας τουρκοκύπριος. Ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Ένας άθρωπος που συνοψίζει κάποια βασικά θετικά: Κυπραίος, φεντεραλιστής τζ̆αι μετριοπαθής. Τζ̆αι το ΑΚΕΛ, παρά τον ευρωσκεπτικισμόν του, δαμέ κάμνει υπέρβασην. Με στοιχειώδην στήριξην που τον ίδιον τον κόσμον του, που όσους τουρκοκύπριους δουν το καλόν τους, αλλά τζ̆αι όσους υποστηρικτές του υπό διαπραγμάτευσην πλαισίου λύσης του κυπριακού έχουν φρίξει που την συμπεριφοράν του συναγερμού, πιστεύκω ότι ο δρόμος του για την ευρωβουλήν εν ανοικτός. Τζ̆αι τούτον εν μια παρηορκά τζ̆αι μια ελπίδα απέναντι στο μαύρον του νεοναζισμού που μας ετύλιξεν. Νιαζί εναντίον ναζί :) .

Ώσπου να εκλεγεί ο Νιαζί, τζ̆αι να φαν μαύρον όπως τα χρώματα τους οι νεοναζί,  stay cool and keep rocking! 

Οικογένεια

Η γιαγιά η Στασού, με τα παιθκιά της: Χριστάκης, Στέλλα, Κωστάκης, Κυριάκος, Έλλη, Δέσποινα
(κατά ηλικιακήν σειράν)

Με τους Παφίτες συγγενείς, που την μερκάν του παπά μου δηλαδή, είχαμεν πάντα μιαν ιδιαίτερην σχέσην. Που τζείνες που ξέρεις ότι υπάρχει αγάπη αλλά έννεν τόσον διάχυτη, όπως ήταν ας πούμεν με τους Βαρωshιώτες που την μερκάν της μάμμας μου. Έχουν έναν δυναμισμόν όμως οι Παφίτες που κάπου εν θα εταίρκαζεν με υπερβολικήν οικειότηταν. Βέβαια με τες θείες εννά σύρουμεν τες αγκαλιές μας όποτε βρεθούμεν, ειδικά με την θείαν την Δέσποιναν που κάμνουμεν τζιαιρόν να την δούμεν αφού εν μόνιμα Γιανιώτισσα. Αλλά εν θείες "τσιαούshες", ειδικά η νούννα μου η Στέλλα, παρά αγαπησιάρες. Τζιαι εν θα το άλλασσα με τίποτε φυσικά.

Την φωτογραφίαν είδα την σήμερα. Έβαλεν την ο θείος ο Κωστάκης σε μιαν ομάδαν που έγινεν για τη Χλώρακαν στο facebook τζιαι μόλις την είδα εσυγκινήθηκα πολλά τζιαι ανεξήγητα. Η γιαγιά η Στασού (αριστερά πάνω, δίπλα που τον παπά μου) μοιάζει της θείας της Έλλης όπως είναι σήμερα. Εν την επρόλαβα ζωντανήν την γιαγιάν, έφυεν πολλά νέα που την ζωήν. Ήταν πάντα έναν γοητευτικόν μυστήριον για μέναν, τούτη η άγνωστη γιαγιά, που ανάθρεψεν έξι κοπελλούθκια μέσα σε απίστευτα δύσκολες συνθήκες. Η φωτογραφία "εξανθρωπίζει" την νάκκον, αλλά παράλληλα κάμνει την ακόμα πιο αξιαγάπητην. 

Μιαν γεύσην του κόσμου της, του κόσμου τούτης της οικογένειας μπορεί κάποιος να πιάσει μέσα που τα βιβλία του παπά μου. Ειδικά του πρώτου, που την τετραλογίαν "Εκείνοι δεν έκαμαν τον πόλεμο: Τα παιδιά του '55 - '59". Ήταν ένας κόσμος σκληρός, με πείναν, στερήσεις, πόλεμον. Αλλά τζιαι ένας κόσμος όμορφος, αθώος, αυτάρκης, με κυκλάμινα στες καυκάλλες τζιαι σχέσεις αθρώπων - φύσης που σήμερα μοιάζουν χαμένες. Συναρπάζει με πολλά να αναλογίζουμαι τι έχουν δει τούτοι οι αθρώποι στην ζωήν τους, πόσες αλλαγές, σε ούλλα τα επίπεδα. Τα χρόνια της αποικιοκρατίας τζιαι του αγώνα. Την ανεξαρτησίαν τζιαι την αβέβαιην αλλά επαναστατικήν δεκαετίαν του '60. Που το να φκάλλουν νερόν που μιαν τρύπαν στην αυλήν, χωρίς ρεύμαν, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, στο σήμερα με τες τόσες ανέσεις που προσφέρει η τεχνολογία. Που το να μεν έχουν παπούτσια να βάλουν, λεφτά να πληρώσουν το εισιτήριον του σχολείου, φαίν να χορτάσουν ούλλοι, στα κακομαθημένα εγγόνια με τα τάμπλετ τζιαι τα προβλήματα παχυσαρκίας...

Ο παππούς μου ο Χαμπής επέθανεν τζιαι τζιείνος νέος, λλίον μετά τα 60 του. Επρόλαβα τον ευτυχώς τζιαι έχω λλίες, αμυδρές, αναμνήσεις που τες επισκέψεις μας τα καλοτζιαίρκα στην Χλώρακαν, αλλά τζιαι τες δικές του σπίτιν μας, στες καταβάσεις του στην χοντρικήν αγοράν της Λευκωσίας με το φορτηγόν του.

Ο παππούς μου ο Χαμπής. Επήεν τζιαι στον 2ο παγκόσμιον πόλεμον με τους Εγγλέζους.
Ήρωας; Νομίζω πιο πολλά ήθελεν να ξεφύγει λλίον που την φτώshαν του...

Πάντα έφερνεν τζιαι κάshες με φρούτα τζιαι ζαρζαβατικά για λλόου μας. Άσε που, όπως εκάθετουν με την ράshην της καρέκλας ανάποδα, μάγκικα, έφκαλλεν τζιαι έναν δεκάλιρον να μου δώσει όποτε εφτάναμεν στο χωρκόν. Μεγάλη υπόθεση έναν δεκάλιρον την δεκαετίαν του '80. Που τες περιγραφές του παπά μου καταλάβω ότι ήταν ένας άθρωπος δύσκολος, επιρρεπής στα πάθη του. Αλλά ήταν τζιαι κοψονούρης, προοδευτικός τζιαι δουλευτής. Έναν κομμάτιν του σίουρα ζει μέσα μου. Το παφίτικον γονίδιον εν δυνατόν εξάλλου.

Η οικογένεια στην Κύπρον περνά τες ταλαιπωρίες της σήμερα, αλλά εξακολουθεί να εν δυνατή. Οι δεσμοί εν πολλά γεροί για την ώραν για να τους σπάσει η αστικοποίηση. Εν τζιαι που τους λόγους που ουδέποτε εδιανοήθηκα να δω τον εαυτόν μου εκτός Κύπρου. Που την αρχήν, η αποστολή μου ήταν να στραφώ πίσω τζιαι να κάμω την δικήν μου οικογένειαν. Τζιαι ότι τζιαι να σούρεις τούτου του τόπου, εν παίζεται για να κάμεις οικογένειαν. Διότι πρώτα τζιαι κύρια, θα σε στηρίξει να σταθείς στα πόθκια σου η δική σου. Κάποιοι ξένοι θεωρούν το παθολογικόν τούτον. Τζιαι μπορεί όντως να γίνει. Όσον παθολογικόν είναι να shουττάρεις τα κοπελλούθκια σου στα 18 τους επειδή εν "ενήλικες". Ουδέποτε ήμουν των άκρων, για να ενστερνιστώ έτσι απόψεις για τες ανθρώπινες σχέσεις.

Τζιαι κάπου δαμέ τελειώνει τούτον το ανάκατον tribute στους Πάφιους συγγενείς. 

Ώσπου να ασχοληθώ τζιαι με τους Βαρωshώτες, stay cool and keep rocking!