Sexy boy

 

Ήταν που τα μεγάλα ξαδέρφια, που εμεινίσκαν σε άλλην πόλην έτσι σπάνια εβρισκούμαστεν τζ̆αι εν τον έμαθα ποττέ καλά, αλλά τα καλοτζ̆αίρκα που το ευρύτερον σόϊν εσυνάετουν για τα μπάνια του, εθώρουν τον τζ̆αι τζ̆είνον. Χαμογελαστός άθρωπος, διαχυτικός, που λόγω της μεγάλης διαφοράς στην ηλικίαν σχεδόν ελειτουργούσεν, τζ̆αι εφαίνετουν, σαν θείος. Ήταν πάντα αξιοσημείωτα τα υγρά του φιλιά στο μάγουλον τζ̆αι η μόνιμα θετική του διάθεση να ασχοληθεί με τα "μωρά". Ενώ ο μεγάλος του αδερφός ήταν γόης τζ̆αι κάθε λλίον εμφανίζετουν με καινούριαν φιλενάδαν στο κάθισμαν του συνοδηγού στα εντυπωσιακά του σπορ αυτοκίνητα, ο ίδιος ήταν ασχημούλλης, πασ̆ιουρτής τζ̆αι αυστηρά εργένης. Σίουρα εν ήταν που τους αγαπημένους ξαδέρφους, ούτε καν στο ττοπ πέντε, αλλά ήταν "ανίψ̆ιην", τζ̆αι ως τέθκιος εξ ορισμού επροκαλούσεν μόνον θετικά συναισθήματα στο εκάστοτε συναπάντημαν.

Τα επεισόδια της συνύπαρξης ήταν λλία, μετρημένα στα δάκτυλα των θκυό σ̆ερκών τζ̆αι ούλλα θετικά, όμως ήταν μια άλλη στιγμή που μου έκαμεν εντύπωσην, στα πρώιμα χρόνια της εφηβείας μου. Ο ξάδερφος, που τότε ως νεαρός ενήλικας ήδη είσ̆εν αρχίσει να δουλεύκει, εν ήταν καν παρών. Ήταν ξανά καλοτζ̆αίριν, έκαμνα διακοπές φιλοξενούμενος στο σπίτιν της γιαγιάς, τζ̆αι στο χολ, με τον καφέν ανά χείρας, εσυζητούσαν θκυό θείες. Το θέμαν τους ήταν ο ξάδερφος. 

- "Ήρτεν που λαλείς καλοντυμένος, περιποιημένος τζ̆αι είπα του "ήντα ωραίος που είσαι" τζ̆αι τι νομίζεις μου λαλεί κόρη; "Ναι θεία είδες, sexy boy". Όταν τον άκουσα να το λαλεί έτσι σκέδιον εσιουρεύτηκα κόρη".

- "Μμμμμμμμ" απάντησεν η άλλη θεία σούζοντας λυπημένα την κκελλέν της, αλλά επειδή με επήραν είδησην ότι έστησα αυτίν, αλλάξαν αμέσως κουβένταν. Επεράσαν αρκετά χρόνια ώσπου να συνειδητοποιήσω το περιεχόμενον τζ̆αι το πνεύμαν τζ̆είνων των λλίων λέξεων.

Ο ξάδερφος τα επόμενα χρόνια εμετανάστευσεν στο εξωτερικόν τζ̆αι εν τον εξαναείδα ποττέ ξανά. Αν μεν ήταν τζ̆αι κάποιες φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα, που εποστάραν κάποια άλλα ξαδέρφια που είχαν επαφήν μαζίν του τζ̆εικάτω που εζούσεν ήταν να ξεχάσω τζ̆αι την φάτσαν του. Αν δεν κάμνω λάθος, για διάφορους λόγους, κοινωνικούς τζ̆αι μη, εν επέστρεψεν ούτε καν για επίσκεψην στην Κύπρον τζ̆αι επηαίνναν να τον δουν κατά τζ̆αιρούς μέλη της στενής οικογένειας. Για ούλλους τους άλλους συγγενείς ήταν επί της ουσίας, μια μακρινή ανάμνηση. Ειδικά αφού εν έκαμεν οικογένειαν, όπως ούλλοι οι υπόλοιποι εμείς για να υπάρξει μια "συνέχεια".

Επανήλθεν στην "επικαιρότηταν" για τα ξαδέρφια όταν ξαφνικά έφυεν που την ζωήν. Οι κοντινοί συγγενείς εταξιδέψαν για να τον φέρουν πίσω στα πάτρια εδάφη τζ̆αι επήαμεν να τον ποσ̆αιρετήσουμεν σχεδόν σώσσωμον το σόϊν. Ούτως ή άλλως, εδώ τζ̆αι αρκετά χρόνια, η οικογένεια συναντάται, λόγω μεγέθους, αποστάσεων τζ̆αι χημείας, μόνον σε γάμους τζ̆αι βαφτίσ̆ια τζ̆αι τούτην την φοράν ήβρεν αφορμήν μιαν κηδείαν. 

Υπήρχεν συγκίνηση τζ̆αι δάκρυα, ειδικά που την μάναν τζ̆αι τα υπόλοιπα μέλη της δικής του οικογένειας, αλλά που τους υπόλοιπους πιο πολλά αντιλήφθηκα ξεβόλεμαν. Ο ξάδερφος ήταν πλέον, για τους πιο πολλούς, ένας άγνωστος που αυτοεξορίστηκεν τζ̆αι έμεινεν μακριά που τα δρώμενα μας. Θέλω να πιστεύκω ότι τούτη ήταν η κύρια αιτία του ξεβολέματος, τζ̆αι οϊ η σκέψη ότι ο μακαρίτης ήταν, ή υπηρξεν τέλος πάντων, "sexy boy".

Πριν κλείσω να ξεκαθαρίσω ότι εν το παίζω υπεράνω, τζ̆αι γω για πολλά χρόνια είχα παντελώς οπισθοδρομικά στερεότυπα τζ̆αι εξεφορτώθηκα τα μέσα που αρκετά επώδυνες τζ̆αι συνεχώς αντικρουόμενες διαδικασίες. Κάποιοι που την οικογένειαν ακόμα διατηρούν τα τζ̆αι σκεφτόμενος το μικροπεριβάλλον της επαρχιώτικης, οπισθοδρομικής Κυπρούλας, θα ήταν έκπληξη τζ̆αι οϊ αναμενόμενον να τα είχαν ξεπεράσει ούλλοι. Ας ελπίσουμεν ότι η τρέχουσα γενιά εννά φανεί πιο ανοικτόμυαλη.

Ώσπου να γίνουμεν πιο ανοικτόμυαλοι γενικώς, stay cool and keep rocking!

Μάνα, πατέρας, πυρηνική οικογένεια τζιαι άλλα στερεότυπα

 

Κοσιεννιά του Φεβράρη σήμερα, μια μέρα που έρκεται μιαν κάθε τέσσερα χρόνια τζ̆αι μιας τζ̆αι είχα έμπνευσην είπα να την εκμεταλλευτώ, παρόλον που οι εμπνεύσεις για αναρτήσεις έρκουνται πλέον δύσκολα τζ̆αι μακάρι να βρίσκω έστω έναν θέμαν τον μήναν. Τέσπα, πάμεν πάρακάτω.

Έσ̆ιει που λαλείτε έναν είδος σφήκας που πολλαπλασιάζεται με έναν πολλά ανατρισ̆ιαστικόν (για τον άθρωπον, η σφήκα θεωρεί το "φυσιολογικόν") τρόπον: επιτίθεται σε μιαν ταράντουλαν (είδος τεράστιας αράχνης που επίσης προκαλεί αισθήματα φόβου στον μέσον άθρωπον) τζ̆αι αφού την αναισθητοποιήσει με το δηλητήριον της, γεννά μέσα στην τζόιλιάν της τα γονιμοποιημένα της αυγά. Άμα περάσει η επίδραση του δηλητηρίου, η ταράντουλα συνέρχεται τζ̆αι συνεχίζει αμέριμνη την ζωήν της ώσπου μιαν ημέραν ξεπουλιάζουν τα αυκά της σφήκας. Οι νεογέννητες νύμφες βρίσκουν έτοιμον φαϊν, you guessed it, τα σωθικά της ταράντουλας, τζ̆αι αρκέφκουν να την τρων ζωντανήν. Εν "μωρά" αλλά η "μάνα" τους (την οποίαν ποττέ εν θα γνωρίσουν) έβαλεν τα να φαν ζωντανόν έναν άλλον πλάσμαν, ακριβώς επειδή εν πιο καλά για λλόου τους να ζει η ταράντουλα ενόσω την τρων. Εν πιστεύκω να τους προκαλεί όμως η κατάσταση (απουσία μάνας, μόνα τους σε ξένην τζ̆οιλιάν, τρων ζωντανόν έναν άλλον πλάσμαν κλπ.) "ψυχολογικά προβλήματα".

Πάμεν τωρά στο "εκλεκτόν πλάσμαν του θεού" (sic) τον homo sapiens (homo μπορεί, sapiens σπάνια αποδεικνύεται), ο οποίος βαυκαλίζεται με την ψευδαίσθησην ότι εν κάτι "ανώττερον" που την σφήκαν που αναφέραμεν. Βέβαια εδώ τζ̆αι αιώνες έσ̆ιει αποδεικτεί επιστημονικά ότι εν απλά διαφορετικός, έννεν ανώττερος, τζ̆αι ακόμα πιο εντυπωσιακά, συγγενεύκει σε μεγάλον βαθμόν με την εν λόγω σφήκαν, αφού μέρος του γονιδιώματος της μπορεί ενδεχομένως να βρεθεί στον άθρωπον (γενικά ο άθρωπος εν άλλον έναν "όχημαν" διαιώνισης γενετικού υλικού).

Ο άθρωπος λόγω της γενετικής του διαδρομής, που εν πολλά πιο πρόσφατη που την σφήκαν, ανέπτυξεν μιαν άλλην μέθοδον διαιώνισης του είδους: ένας άντρας γονιμοποιεί με τα σπερματοζωάρια του το ωάριον μιας γυναίκας, η γυναίκα κυοφορεί το προκύπτον έμβρυον για 9 μήνες τζ̆αι μετά γεννά, με μεγάλους πόνους ή πιο λλίους (αναλόγως χρήσης ουσιών ή μεθόδου γέννας) έναν μωρόν homo sapiens. Εν είμαι ανθρωπολόγος αλλά εικάζω ότι πριν την έλευσην του πολιτισμού εν έχουμεν κανέναν στοιχείον που να συνηγορεί στο ότι υπήρχεν ανέκαθεν τούτον που σήμερα αποκαλούμεν "πυρηνικήν οικογένειαν", δηλαδή ένας άντρας -πατέρας, μια γυναίκα - μητέρα τζ̆αι οι απόγονοι τους σε αυτόνομην συνύπαρξην εντός της ευρύτερης ομάδας - φυλής. Παίζει να υπήρχαν πιο ελεύθερες σεξουαλικές επαφές οπότε να ήταν άγνωστον ποιος ήταν πατέρας ποιου, παίζει να επήαιννεν μόνον ο αρχηγός με τες γυναίκες τζ̆αι οι υπόλοιποι να εκλέφκαν μέσα μέσα καμμιάν εκτόνωσην με όποιαν γυναίκαν έππεφτεν στα σ̆έρκα τους, παίζει τα κοπελλούθκια να τα αναγιώνναν οι γέροι ενώ οι νέοι, άντρες τζ̆αι γυναίκες, να εβουρούσαν ούλλη μέρα να έβρουν φαίν, νερόν, καταφύγιον κλπ. οπότε το πιο ασφαλές, επιστημονικά, που μπορούμεν να πούμεν, είναι ότι η πυρηνική οικογένεια εν αρκετά πρόσφατον "κατασκεύασμαν" ή "επινόηση" τζ̆αι ενδεχομένως να σχετίζεται παραπάνω με την ανάπτυξην πολιτισμού, δηλαδή σύνθετων κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικών δομών, παρά με τούτον που ονομάζουμεν "φυσιολογία". Για διάφορους λόγους, που εν συνδυασμός γενετικής τζ̆αι περιβάλλοντος, η πυρηνική οικογένεια έγινεν η "νόρμα", τουλάχιστον στον μέσον άθρωπον, αφού υπήρχαν μονίμως εξαιρέσεις π.χ. πολυγαμικές κοινωνίες, χαρέμια κλπ.

Το ότι η πυρηνική οικογένεια έννεν προϊόν καθαρά της φυσιολογίας του αθρώπου φαίνεται τζ̆αι που τον συνεχήν προβληματισμόν που του προκαλεί η έκδηλη, τζ̆αι στα θκυό φύλα, πολυγαμικότητα του. Ο άθρωπος έννεν "φτιαγμένος" για έναν σύντροφον για μιαν ζωήν, τραβά τον ξεκάθαρα η ανάγκη "ζευκαρώματος" με όσους πιο πολλούς ερωτικούς συντρόφους μπορεί. Εν η κοινωνία τζ̆αι η στάθμη ηθικής που του υπαγορεύκει ότι πρέπει να "συγκρατηθεί", για λόγους που μπορεί ενδεχομένως να μας εξηγήσει ένας κοινωνιολόγος ή ένας ανθρωπολόγος. Ακόμα πιο "ανώμαλη" εν η εξ επιλογής "αγαμία", δηλαδή η παντελής αποχή που το σεξ, είτε με το άλλον φύλον είτε με το δικόν μας. Η φύση μας τοποθετεί την ανάγκην σεξουαλικής εκτόνωσης κοντά στες υπόλοιπες, την τροφήν, το νερόν, τον αέραν, τον ύπνον. Άμα την παραμελείς εν θα πεθάνεις μεν αλλά κάμνεις κακόν του σώματος σου, τζ̆αι στο επίπεδον της φυσιολογίας του αλλά, κυρίως, στο επίπεδον της ψυχολογίας του.

Έτσι προκαλεί μου γέλιον (παλιά θυμόν αλλά εβαρέθηκα πλέον την βλακείαν του κόσμου) όταν άγαμοι καλόγεροι της θρησκείας σούζουν μας το δάκτυλον για το τι εν "φυσιολογικόν" στο σεξ τζ̆αι την δημιουργίαν "οικογένειας". Αθρώποι που εν γαμούν, που εν κάμνουν κοπελλούθκια, που καταπιέζουν τες φυσικές τους ορμές, αφήνετε τους τζ̆αι επεμβαίνουν στο πως εννά ζήσετε εσείς τες ζωές σας.

Όσον αφορά τον γάμον τζ̆αι την τεκνοθεσίαν για τους ΛΟΑΤΚΙ, που εν έναν πολλά συναφές θέμαν. Θεωρώ την ανάγκην γάμου ξεπερασμένην αλλά αφού το κράτος προσφέρει το πλαίσιον στους ετεροφυλόφιλους, οφείλει να το προσφέρει τζ̆αι στους υπόλοιπους. Αλλιώς συμπεριφέρεται σωβινιστικά. Εν τόσον απλόν. Το δε γελοίον επιχείρημαν ότι "έννεν φυσιολογική" μια οικογένεια με θκυό άντρες ή θκυό γυναίκες ή μιαν διαφορετικήν ομάδαν που την πυρηνικήν οικογένειαν, καταρρίπτεται που όσα έγραψα πιο πάνω συν το συνεχές "θαύμαν" της τεχνολογίας. 

Εν θα αρκήσει η στιγμή (μάλλον ήρτεν) που η τεχνολογία εννά προσφέρει στον homo sapiens την δυνατότηταν να παρακάπτει την διαδικασίαν σπερματοζωάριον + ωάριον => έμβρυον => κυοφορία=> μωρόν. Εννά χρησιμοποιείται επιθυμητόν γενετικόν υλικό τζ̆αι μια μηχανή εννά παράγει μωρά, χωρίς να βασανιέται μια γυναίκα 9 μήνες τζ̆αι να σκοτώνεται να γεννήσει. Τα δε μωρά θα είναι απαλλαγμένα που "κουσούρκα" εξαρχής, αφού η τεχνολογία εννά αποκλείει γενετικά στοιχεία που οδηγούν σε ασθένειες τζ̆αι αναπηρίες. Το δε ανάγιωμαν τούτων των μωρών θα γίνεται επιστημονικά, χωρίς να παίζει κανέναν απολύτως ρόλον το φύλον, είτε το δικόν τους είτε όσων εμπλέκονται στην εν λόγω διαδικασίαν. Θα είναι φυσικά ελεύθερος ο καθένας να κάμνει κοπελλούθκια "the old fashioned way", αλλά σταδιακά θωρώ τον εν λόγω μαζοχισμόν να εξαλείφεται. Το δε σεξ θα παραμείνει ενδεχομένως ως μια ευχάριστη δραστηριότητα, άσχετη με την διαιώνισην του είδους.

Ξέρω ότι τούτα εν φοϊτσ̆ιάρικα για τους χριστιανο-ακραιο κάθε είδους- ταλιμπάν αλλά τι να σας κάμω. Η φύση, μέσω της τεχνολογίας τζ̆αι της επιστήμης, εννά σας ξεπεράσει, εσάς τζ̆αι τους διάφορους "αρχιερείς" στους οποίους κρώννεστε.

Ώσπου να ξεπεραστείτε, stay cool and keep rocking!

Οικογένεια τζιαι κατοικίδια

 

Έχω ξαναγράψει για την σχέσην μου με τα κατοκίδια παιδιόθεν οπότε εν θα επαναλάβω τα ίδια, αλλά υπάρχει έναν ενδιαφέρον στην θεώρησην σημαντικής μερίδας αθρώπων ως προς την σχέσην τους με τα ζώα, ειδικά τζ̆είνα που γεννιούνται τζ̆αι ζουν μαζίν τους.

Ζούμεν σε μιαν εποχήν που πολλές "αξίες" αναδιαμορφώνουνται τζ̆αι πολλές "έννοιες" επαναπροσδιορίζουνται. Ας πούμεν, η "οικογένεια". Βαρκούμαι να ετυμολογήσω αλλά ο μέσος άθρωπος έσ̆ιει υπόψην του κάτι αρκετά συγκεκριμένον όταν ακούει τούτην την λέξην. Εν συνήθως ένας ετεροφυλόφιλος άντρας, παρέαν με μιαν ετεροφυλόφιλην γυναίκαν, οι οποίοι σμίουν μέσω του σεξ το γενετικόν τους υλικόν τζ̆αι φέρνουν στον (μάταιον τούτον) κόσμον έναν ή περισσόττερα κοπελλούθκια. Τούτη εν τζ̆αι η "ιδεατή", πυρηνική ούτως καλούμενη οικογένεια που θεωρεί "φυσιολογικήν" ο αρχι(-δι)επίσκοπος μας Γιώρκος που την Αθηαίνου, όπως εθκιαβάσαμεν στην πρόσφατην, έμπλεην σωβινισμού τζ̆αι μισαλλοδοξίας, ομιλίαν του για το 2024. 

Έλα όμως που εν επίκαιρη η κουβέντα τόσον για τους γάμους μεταξύ ΛΟΑΤΚΙ αλλά, ακόμα πιο "ριζοσπαστικά", τζ̆αι το δικαίωμαν τους στην "τεκνοθεσίαν", δηλαδή στο να αποκτήσουν με κάποιον τρόπον δικά τους κοπελλούθκια. Όπως εν φυσικόν, η συμβατική μέθοδος έννεν τόσον προσβάσιμη (είτε ελλείψει σπέρματος είτε ελλείψει ωαρίου/ μήτρας) οπότε πάμεν σε "άλλα γούστα", είτε με υιοθεσίες, είτε με εξωσωματικήν γονιμοποίησην/ ξένον δότην είτε με "παρένθετην μητέραν". Μέθοδοι που αν με ρωτάτε μπορεί σε βάθος χρόνου να εν τζ̆αι πιο "ενδεικνυόμενες", που άποψην ειδικά γονιδιακήν, αλλά μετά μπορεί να φκώ κυνικός. 

Τούτα όμως, ως αναμενόμενον, εν "πράματα του σατανά" κατά τους χριστιανοταλιμπάν τζ̆αι την ηγεσίαν τους. Οϊ μόνον η μέθοδος, αλλά τζ̆αι το ότι εννά αναγιώννουν κοπελλούθκια οι "ππούσ̆τηες" με αποτέλεσμαν να πολλύνουν. Τζ̆αι τούτες εν οι απόψεις που ενστερνίζεται τζ̆αι σημαντικόν μέρος της "σιωπηρής πλειοψηφίας". Αλλά είμαι εγώ ο "κακός άθεος" όταν περιπαίξω λλίον τους χριστιανοταλιμπάν για το πόσον οπισθοδρομικοί τζ̆αι δεισιδαίμονες είναι σε ούλλα. Ακόμα τζ̆αι στο τι συνιστά οικογένειαν τζ̆αι ποιον εν το υγιές περιβάλλον να μεγαλώνουν κοπελλούθκια.

Τέσπα. Αφού σας επήρα Πλατείαν Ελευθερίας μέσω Ανθούπολης, επιστρέφω στο θέμαν του τίτλου: τα κατοικίδια μέσα στην οικογένειαν. Άμα οι χριστιανοταλιμπάν κόφκουν φλέβες ότι εν συνιστά οικογένειαν έναν ζευγάριν ΛΟΑΤΚΙ με τα κοπελλούθκια τους, πως εννά αντιδράσουν αν τους πει κάποιος ότι θωρεί το κατοικίδιον του "παιδίν του" ή μέλος της οικογένειας του τέλος πάντων; Ότι νιώθει οικογένεια ένας άθρωπος μόνος του με 3-4 κατοικίδια τζ̆αι εν γυρεύκει να παράξει/αναγιώσει παραπάνω homo sapiens;

Για τον εαυτό μου, ομολογώ ότι αγαπώ μεν τες κάττες μου, αλλά εν τες έβαλα ποττέ μου στο ίδιον επίπεδον με τους αθρώπους στην ζωήν μου, ειδικά τα μέλη της οικογἐνειας μου. Σ̆αίρουμαι με την παρουσίαν τους, φροντίζω τες, προσέχω στοιχειωδώς την υγείαν τους, στεναχωρκούμαι άμα πεθάνουν (κάποιοι χρησιμοποιούν την λέξην "ψοφούν" για τα ζώα, εγώ αποφεύγω την ως υποτιμητικήν της αξίας της ζωής) αλλά εν έχουν στο μυαλόν μου την σημασίαν που έχουν οι αθρώποι. Θεωρώ τες μέλη της οικογένειας; Ενδεχομένως, αλλά έννεν "ίσης αξίας τζ̆αι μεταχείρισης", εν κάποια σκαλιά "πάρακάτω". 

Εν σημαντικόν στοιχείον, πως εντάσσεις έναν κατοικίδιον στην καθημερινότηταν σου, για το τι είδους σχέσην διαμορφώνεις μαζίν του. Λόγου χάρην εγώ τες κάττες μου έχω τες έξω στην αυλήν, τζ̆αι βάλλω τες για λλίον μόνον στο σπίτιν. Αν ήταν συνέχεια κοντά μου ενδεχομένως η σύνδεση μας να εγίνετουν πιο "στενή". Κάτι άλλον που εν ακόμα πιο σημαντικόν, είναι ακριβώς αν στην ζωήν ενός εκάστου το κατοικίδιον εξελικτεί σαν ο μόνος ή ένας που τους λλίους "συντρόφους" της καθημερινότητας. Τζ̆αι μετά μπαίνει τζ̆αι ο χαρακτήρας του κάθε αθρώπου. Όπως εν κάμνουν ούλλοι για γονείς ή για να έχουν πολλές σχέσεις με άλλους αθρώπους, έτσι τζ̆αι με τα ζώα. Κάποιοι επενδύουν αυθόρμητα "κεφάλαιον" στα ζώα τους, άλλοι μεινίσκουν σε έναν πιο περιορισμένον επίπεδον.

Ως εκ τούτου, αν κάποιος νιώθει ως "οικογένειαν" του τα κατοικίδια του τζ̆αι επενδύει πάνω τους όσα επενδύουν άλλοι στα κοπελλούθκια τζ̆αι τους άλλους συγγενείς τους, ποιος είμαι εγώ να το αμφισβητήσω; Γούστον τους τζ̆αι καππέλλον τους. Ούτε μου προξενεί εντύπωσην ότι υπάρχει κόσμος που αφήνει την περιουσίαν του σε ζώα ή που τα θεωρεί "καλλύττερα" που τους αθρώπους. Σε έναν κόσμον που κοντεφκει τα 10 δις, εννά έβρεις κάθε είδους συμπεριφορές, απόψεις, στάσεις τζ̆αι φιλοσοφίες. Εφόσον εν βλάφτουν τους άλλους, για μέναν ουδέν πρόβλημαν.

Ώσπου να σταματήσουν οι προβολές των ομιλιών του αρχι(-δι)επισκόπου στην κρατικήν ραδιοτηλεόρασην, stay cool and keep rocking!

Το πέμπτον σιόκ

 

Εψές εβρέθηκα στην "ουρανοξυστικήν" Sextown (την Λεμεσόν σιόρ), για μιαν συνάντησην με τον πολλά καλόν φίλον μου, Αντώνην, ο οποίος εκατέβηκεν στα πάτρια που την πρωτεύουσαν της "μαμάς πατρίδας" για διακοπές με την οικογένειαν του. Ο Αντώνης εν που τα λλία καλά πράματα που μου άφησεν το 26μηνον χάσιμον χρόνου που ονομάζεται "στρατιωτική θητεία", αφού εν που τους 5-6 αθρώπους που θεωρώ τούτον που λαλούμεν "κολλητούς", τζ̆αι πιθανότατα ποττέ εν θα εγνώριζα, αν δεν μας έφερνεν η κατάσταση παρέαν αρχικά στο Ηράκλειον της Κρήτης, όπου εκάμαμεν την Σ.Ε.Α.Π. (Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού), τζ̆αι μετά για έναν μήναν στα Πολεμίθκια της Λεμεσού, όπου ελάβαμεν την εξειδικευμένην εκπαίδευσην του όπλου μας (αντιαρματιστές πεζικού). Ειδικά ο μήνας στα Πολεμίθκια ήταν η πρώτη, τόσον παρατεταμένη, επαφή μου με την εξωτικήν πόλην της Λεμεσού, τζ̆αι η παρέα με τον Αντώνην εμετάτρεψεν την εν λόγω εμπειρίαν σε κάτι το εξαιρετικά ευχάριστον. Τζ̆αι τον ίδιον σε έναν που τους, μετρημένους στα δάκτυλα, επιστήθιους φίλους μου.

Επιστρέφοντας στην εψεσινήν συνάντησην, είπαμεν τα όπως πάντα πολλά όμορφα, τζ̆αι πάνω στην φιλοσοφικήν μας κουβένταν περί σχέσεων (ο Αντώνης εν ψυχολόγος τζ̆αι δουλεύκει αρκετά με ζευγάρια) ήρταν ξανά τα τέσσερα σιοκ της σχέσης. Αρχικά ο φίλος επισήμανεν τζ̆αι την μετάβασην στον επίσημον έγγαμον βίον ως άλλον έναν τέθκοιον σ̆ιοκ, μια φάση που εγώ εντάσσω την στο "σ̆ιοκ του κύκλου", αν τζ̆αι έκαμεν κάποια valid points για το πως σε πολλές περίπτώσεις προκαλεί όντως σοβαρούς τριγμούς, ειδικά σε συντηρητικές, επαρχιώτικες κοινωνίες όπως η ελληνική τζ̆αι η κυπριακή. Το σημείον που έγειρεν όμως περί ενός άλλου δυνατού σ̆ιοκ, του "ξιπαιθκιάσματος", έκαμεν μου πολλύν εντύπωσην, τζ̆αι αποτελεί ουσιαστικά το κίνητρον να γράψω την παρούσαν ανάρτησην.

Με την Αγάπην είμαστεν κοντά σε τούτον το στάδιον, δηλαδή την "αναχώρησην" των τέκνων μας που την οικογενειακήν στέγην τζ̆αι την είσοδον στον δρόμον της ενηλικίωσης. Προσωπικά πάντα είχα την αίσθησην ότι η ενηλικίωση των γιούδων μας θα ήταν μια θετική εξέλιξη, αφού θα μας απελευθέρωνεν σε διάφορα επίπεδα ως ζευγάριν, τζ̆αι θα μας επρόσφερεν χρόνον τόσον σε προσωπικόν επίπεδον όσον τζ̆αι σε κοινές ενασχολήσεις τζ̆αι επιδιώξεις. Ο Αντώνης όμως έσ̆ιει διαφορετικήν εμπειρίαν μέσα που την δουλειάν του τζ̆αι την συμβουλευτικήν σε ζευγάρια που περνούν τούτον το πράμαν. Κατ'αρχήν εν μια δραστική επίδραση στην καθημερινότηταν, τζ̆αι ως τέθκοια εν σίγουρα "κοσμογονική", σε βαθμόν αντίστοιχον με τα άλλα, προγενέστερα στάδια της σχέσης. Το πως μπορεί να εξελικτεί τούτη η επίδραση έννεν νομοτελειακόν, αλλά σίγουρα εμπεριέχει στοιχεία αρνητικά, αναλόγως των συνθηκών τζ̆αι σχέσεων του ζευγαριού κατά την διάρκειαν του αναγιώματος των τέκνων, τζ̆αι το πως τούττες διαμορφώνουνται όταν μείνουν ξανά οι θκυό τους.

Λόγου χάρην αν οι γονείς έχουν μπει πολλά βαθκιά στον ρόλον του γονιού, παραμελώντας την συντροφικήν διάστασην αλλά τζ̆ιαι τον προσωπικόν τους χώρον, το κενόν του "ξιπαιθκιάσματος" μπορεί να λειτουργήσει εξόχως αρνητικά, σε βαθμόν που να κλονίσει μιαν κατά τα άλλα υγιέστατην σχέσην. Εξακολουθώ να θεωρώ ότι στην δικήν μας περίπτωσην ο φόβος για κάτι τέθκοιον εν μικρός, αλλά η κουβέντα με τον Αντώνην έπεισεν με ότι εννά πρέπει να είμαστεν έτοιμοι για τούτην την κατάστασην τζ̆αι να αφιερώσουμεν προσπάθειαν στην εξομάλυνσην τυχόν "ανωμαλιών μετάβασης". Εξάλλου ο γονιός πάντα εννά είναι γονιός, όπου τζ̆αι να είναι τα παιθκιά του, ότι ηλικίαν τζ̆αι να φτάσουν. Αλλά σίουρα μπορώ να εντάξω το "σ̆ιοκ του ξιπαιθκιάσματος" ως το πέμπτον "σ̆ιοκ της σχέσης". Τζ̆αι να το αντιμετωπίσω με την δέουσαν σοβαρότηταν.

Ώσπου να το αντιμετωπίσουμεν, stay cool and keep rocking!

Οικογένεια

Η γιαγιά η Στασού, με τα παιθκιά της: Χριστάκης, Στέλλα, Κωστάκης, Κυριάκος, Έλλη, Δέσποινα
(κατά ηλικιακήν σειράν)

Με τους Παφίτες συγγενείς, που την μερκάν του παπά μου δηλαδή, είχαμεν πάντα μιαν ιδιαίτερην σχέσην. Που τζείνες που ξέρεις ότι υπάρχει αγάπη αλλά έννεν τόσον διάχυτη, όπως ήταν ας πούμεν με τους Βαρωshιώτες που την μερκάν της μάμμας μου. Έχουν έναν δυναμισμόν όμως οι Παφίτες που κάπου εν θα εταίρκαζεν με υπερβολικήν οικειότηταν. Βέβαια με τες θείες εννά σύρουμεν τες αγκαλιές μας όποτε βρεθούμεν, ειδικά με την θείαν την Δέσποιναν που κάμνουμεν τζιαιρόν να την δούμεν αφού εν μόνιμα Γιανιώτισσα. Αλλά εν θείες "τσιαούshες", ειδικά η νούννα μου η Στέλλα, παρά αγαπησιάρες. Τζιαι εν θα το άλλασσα με τίποτε φυσικά.

Την φωτογραφίαν είδα την σήμερα. Έβαλεν την ο θείος ο Κωστάκης σε μιαν ομάδαν που έγινεν για τη Χλώρακαν στο facebook τζιαι μόλις την είδα εσυγκινήθηκα πολλά τζιαι ανεξήγητα. Η γιαγιά η Στασού (αριστερά πάνω, δίπλα που τον παπά μου) μοιάζει της θείας της Έλλης όπως είναι σήμερα. Εν την επρόλαβα ζωντανήν την γιαγιάν, έφυεν πολλά νέα που την ζωήν. Ήταν πάντα έναν γοητευτικόν μυστήριον για μέναν, τούτη η άγνωστη γιαγιά, που ανάθρεψεν έξι κοπελλούθκια μέσα σε απίστευτα δύσκολες συνθήκες. Η φωτογραφία "εξανθρωπίζει" την νάκκον, αλλά παράλληλα κάμνει την ακόμα πιο αξιαγάπητην. 

Μιαν γεύσην του κόσμου της, του κόσμου τούτης της οικογένειας μπορεί κάποιος να πιάσει μέσα που τα βιβλία του παπά μου. Ειδικά του πρώτου, που την τετραλογίαν "Εκείνοι δεν έκαμαν τον πόλεμο: Τα παιδιά του '55 - '59". Ήταν ένας κόσμος σκληρός, με πείναν, στερήσεις, πόλεμον. Αλλά τζιαι ένας κόσμος όμορφος, αθώος, αυτάρκης, με κυκλάμινα στες καυκάλλες τζιαι σχέσεις αθρώπων - φύσης που σήμερα μοιάζουν χαμένες. Συναρπάζει με πολλά να αναλογίζουμαι τι έχουν δει τούτοι οι αθρώποι στην ζωήν τους, πόσες αλλαγές, σε ούλλα τα επίπεδα. Τα χρόνια της αποικιοκρατίας τζιαι του αγώνα. Την ανεξαρτησίαν τζιαι την αβέβαιην αλλά επαναστατικήν δεκαετίαν του '60. Που το να φκάλλουν νερόν που μιαν τρύπαν στην αυλήν, χωρίς ρεύμαν, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, στο σήμερα με τες τόσες ανέσεις που προσφέρει η τεχνολογία. Που το να μεν έχουν παπούτσια να βάλουν, λεφτά να πληρώσουν το εισιτήριον του σχολείου, φαίν να χορτάσουν ούλλοι, στα κακομαθημένα εγγόνια με τα τάμπλετ τζιαι τα προβλήματα παχυσαρκίας...

Ο παππούς μου ο Χαμπής επέθανεν τζιαι τζιείνος νέος, λλίον μετά τα 60 του. Επρόλαβα τον ευτυχώς τζιαι έχω λλίες, αμυδρές, αναμνήσεις που τες επισκέψεις μας τα καλοτζιαίρκα στην Χλώρακαν, αλλά τζιαι τες δικές του σπίτιν μας, στες καταβάσεις του στην χοντρικήν αγοράν της Λευκωσίας με το φορτηγόν του.

Ο παππούς μου ο Χαμπής. Επήεν τζιαι στον 2ο παγκόσμιον πόλεμον με τους Εγγλέζους.
Ήρωας; Νομίζω πιο πολλά ήθελεν να ξεφύγει λλίον που την φτώshαν του...

Πάντα έφερνεν τζιαι κάshες με φρούτα τζιαι ζαρζαβατικά για λλόου μας. Άσε που, όπως εκάθετουν με την ράshην της καρέκλας ανάποδα, μάγκικα, έφκαλλεν τζιαι έναν δεκάλιρον να μου δώσει όποτε εφτάναμεν στο χωρκόν. Μεγάλη υπόθεση έναν δεκάλιρον την δεκαετίαν του '80. Που τες περιγραφές του παπά μου καταλάβω ότι ήταν ένας άθρωπος δύσκολος, επιρρεπής στα πάθη του. Αλλά ήταν τζιαι κοψονούρης, προοδευτικός τζιαι δουλευτής. Έναν κομμάτιν του σίουρα ζει μέσα μου. Το παφίτικον γονίδιον εν δυνατόν εξάλλου.

Η οικογένεια στην Κύπρον περνά τες ταλαιπωρίες της σήμερα, αλλά εξακολουθεί να εν δυνατή. Οι δεσμοί εν πολλά γεροί για την ώραν για να τους σπάσει η αστικοποίηση. Εν τζιαι που τους λόγους που ουδέποτε εδιανοήθηκα να δω τον εαυτόν μου εκτός Κύπρου. Που την αρχήν, η αποστολή μου ήταν να στραφώ πίσω τζιαι να κάμω την δικήν μου οικογένειαν. Τζιαι ότι τζιαι να σούρεις τούτου του τόπου, εν παίζεται για να κάμεις οικογένειαν. Διότι πρώτα τζιαι κύρια, θα σε στηρίξει να σταθείς στα πόθκια σου η δική σου. Κάποιοι ξένοι θεωρούν το παθολογικόν τούτον. Τζιαι μπορεί όντως να γίνει. Όσον παθολογικόν είναι να shουττάρεις τα κοπελλούθκια σου στα 18 τους επειδή εν "ενήλικες". Ουδέποτε ήμουν των άκρων, για να ενστερνιστώ έτσι απόψεις για τες ανθρώπινες σχέσεις.

Τζιαι κάπου δαμέ τελειώνει τούτον το ανάκατον tribute στους Πάφιους συγγενείς. 

Ώσπου να ασχοληθώ τζιαι με τους Βαρωshώτες, stay cool and keep rocking!

Πόσον να πιέσεις έναν κοπελλούϊν;

Με βάσην καθαρά την προσωπικήν μου εμπειρίαν ως γονιός, όποιος ισχυριστεί ότι υπάρχει βέλτιστος τρόπος να αναγιώσεις τα κοπελλούθκια σου εν αστοιχείωτος. Μπορεί να δεχτώ ότι υπάρχουν κάποιες γενικές "αρχές", προεξαρχούσης της αγάπης, αλλά κατά τα άλλα ούλλοι μας μαθαίνουμεν με την "πατροπαράδοτην" μέθοδον του "δοκιμή τζιαι λάθος" (trial and error στα αγγλικά χωριά). 

Τα κοπέλια μας κοντεύκουν πλέον τα έντεκα (μα ήνταλως περνά ο τζιαιρός σιόρ) τζιαι ως σήμερα νιώθω ότι είμαστεν εξαιρετικά τυχεροί με την Αγάπην, γιατί έχουν αποδειχτεί αθρώποι εξαιρετικά συνεργάσιμοι, με πολλά χαρίσματα τζιαι ευφυϊαν, αγαπησιάρηδες αλλά τζιαι αρκετά ανεξάρτητοι, σε βαθμόν που μπορούμεν να τους εμπιστευτούμεν αρκετά για διάφορα θέματα. Που την άλλην, είμαστεν στο στάδιον της "προεφηβείας", τζιαι εν αρκετοί οι γονιοί με πιο μεγάλα κοπελλούθκια που μου δηλώνουν απερίφραστα ότι "εν πίσω τα βάσανα σου". Εν θα μου κάμει εντύπωσην αν μιαν ημέραν τα επόμενα χρόνια βάλουν με μεσ'τη μέσην τζιαι αρκέψουν μου στες γλήορες.

Τέσπα, ότι βρέξει εννά κατεβάσει, στην οικογένειαν μας, αναπόφευκτα, αναλάβαμεν κάποιους ρόλους ως γονιοί, για να μεν πω ότι ήρταν τζιαι ήβραν μας βάσει της ιδιοσυγκρασίας, του γούστου τζιαι των δυνατοτήτων μας ως αθρώποι. Η Αγάπη, ευτυχώς για μέναν, ανάλαβεν τα της "βασικής εκπαίδευσης". Λαλώ ευτυχώς γιατί σαν μαθητής/ φοιτητής είχα θέμαν να πειθαρχήσω τον εαυτό μου στην συνέπειαν του θκιαβάσματος, οϊ να πρέπει να πειθαρχήσω κοπελλούθκια, τζιαι μάλιστα αγόρια.

Εγώ λλίον πολλά, ανέλαβα τα extracurriccular των κοπελιών, δηλαδή το πως εννά γυμναστούν τζιαι πως θα καλλιεργήσουν κάπως το πνεύμαν τους (δηλαδή αν θα παίξουν κάποιον μουσικόν όργανον, να ζωγραφίσουν, να πλάσουν, να μαστορέψουν κλπ.). Θεωρώ ότι που τες πιο μεγάλες παρακαταθήκες των αρχαίων Ελλήνων ήταν η επιταγή τους ότι εκτός που τη βασικήν μόρφωσην, πρέπει να εντρυφήσεις στον αθλητισμόν τζιαι την τέχνην.
Στο πλαίσιον τούτον εδοκιμάσαμεν κάποια πράματα. Που πεντέμισυ χρονών επήραμεν τους κολύμπιν, με αποτέλεσμαν να μάθουν τζιαι να ξεφοηθούν που αρκετά μιτσιοί το νερόν, οϊ σαν τον παπάν τους που έγινεν χαζίριν δέκα χρονών να κολυμπήσει χωρίς μπρατσάκια. Εν εδιάρκεσεν όμως γιατί εκουράζαν τους οι αγιοφωνάρες του δασκάλου τους, οπότε εγύρεψα να τους πάρω για στίβον. Δυστυχώς ο στίβος εν για ηλικίες ουσιαστικά γυμνασιακές, οπότε παρά μιαν πρώτην προσπάθειαν, διάρκειας θκιό σεζόν, εστραφήκαμεν στην ποδηλασίαν, η οποία εν η τρίτη "αερόβια" εκγύμναση (οι άλλες θκιό εν το τρέξιμον τζιαι το κολύμπιν). Τα κοπέλια εν ποδηλάτες τζιαι παν συστηματικήν προπόνησην τα τελευταία 4-5 χρόνια.
Παράλληλα, εθκιάλεξα τους το όργανον που αποπειράθηκα τζιαι γω, ροκάς γαρ, να μάθω, δηλαδή την ηλεκτρικήν κιθάραν. Ο δάσκαλος τους (μας), όταν ακόμα εδιερευνούσα το θέμαν, είshεν διατυπώσει την άποψην ότι με τα κοπελλούθκια δεν λειτουργείς "δημοκρατικά", του στυλ "τι θέλετε να κάμετε παιδάκια"; Κάμνεις εσύ επιλογές τζιαι δοκιμάζεις τες μαζίν τους. Αν "στερκώσουν", συνεχίζεις. Αν δεν τραβήσουν, αλλάσσεις τζιαι κάμνεις καινούριες τζιαι ο κύκλος συνεχίζεται, ώσπου να ενηλικιωθούν τζιαι να κάμουν πλέον ότι γουστάρουν. Κάποια πράματα όμως πρέπει να γίνουν ώσπου εν μιτσιοί, αλλιώς μετά εν πιο δύκολον να τα ξεκινήσουν. Πρέπει δηλαδή ως γονιός να λειτουργήσεις τζιαι λλίον μέσα που τα δικά σου "απωθημένα" τζιαι "θέλω", αλλά χωρίς να γίνεσαι δυνάστης τζιαι κομπλεξικός. Ακούεται δύσκολη κατάσταση έννεν; Εν επειδή είναι.
Εχτές είχαμεν αγώναν ποδηλασίας τζιαι επειδή ήταν κοντά στο σπίτι μας, εξεκινήσαμεν να πάμεν με τα πόθκια εμείς, με τα ποδήλατα οι μιτσιοί. Ο ένας μας ο γιος εκδηλώνει ανοικτά το άγχος του, τζιαι που το πρωίν είshεν μας πει ότι θα επροτιμούσεν να μεν πάει. Ο άλλος ο γιος εν άλλη υπόθεση, παρόλον που εν δίδυμοι. Όταν έshιει άγχος κρατά το μέσα του, τζιαι εκδηλώνει το άθελα του με έναν χαρακτηριστικόν βηχούϊν, το οποίον εν σχεδόν αντανακλαστικόν τζιαι δεν το ελέγχει. Έτσι τζιαι εχτές, άρκεψεν το βηχούϊν του, αλλά ώσπου να του πω θκιό λόγια εκατάφερεν να κάμει εμετόν μέσα στη μέσην του δρόμου.
"Εν γιος μου μάνα μου" λαλεί μου η Αγάπη, "πριν που κάθε διαγώνισμαν αν δεν έκαμνα τον εμετόν μου εν έμπαινα στην τάξην να γράψω". Περιττόν να σας πω ότι αρχικά εθύμωσα τζιαι μετά εστεναχωρήθηκα. Του στυλ "μήπως το παρακάμνουμεν ρε παιδί μου; Μήπως τους πιέζουμεν παραπάνω που τον λοαρκασμόν;". Που την άλλην, εν γίνεται όποτε έχουμεν "δοκιμασίες" να τους shουμαλίζουμεν "μάνα μου σε τζιαι χαρώ σε". Πως θα αντεπεξέλθουν αύριον που εννά ζορίσουν τα πράματα, τζιαι ακόμα παραπάνω όταν εννά πρέπει να σταθούν μόνοι τους σε έναν κόσμον γεμάτον έχθραν τζιαι κινδύνους;
Σήμερα επήαμεν στην ολυμπιάδαν επιστήμης, άλλην μιαν διαδικασίαν που εμπεριέχει το στοιχείον του άγχους. Ουσιαστικά θεωρούμεν ότι εννά τους βοηθήσει να συνηθίσουν την διαδικασίαν της εξέτασης με σκοπόν τον βαθμόν επίδοσης, που εννά αντιμετωπίσουν στο γυμνάσιον. Όπως επηένναμεν στην αίθουσαν, ακούω πάλε το βηχούιν.
"Χάρη μου μεν αγχώνεσαι ρε κουμπάρε, χαλαρά" λαλώ του.
"Εν εντάξει παπά, τωρά εν είμαι αγχωμένος, εν εχτές στην ποδηλασίαν που αγχώθηκα".
"Να μάθεις να κουμαντάρεις το άγχος σου, τζιαι δαμέ τζιαι στην ποδηλασίαν. Περιμένουν σας κάμποσα χρόνια "δοκιμασιών" ακόμα, τζιαι ούλλη η ιστορία τζιαι του σημερινού τζιαι του εχτεσινού είναι να το συνηθίσεις".

Άκαρδος τζύρης. Εν για το καλόν τους όμως. Τζι'ας ακκάννουμαι που μέσα μου κάθε φοράν. Ούτε σε τούτον το θέμαν υπάρχει manual γμτ...

Ώσπου να μεν αγχώνουμαι ούτε γω, stay cool and keep rocking!

Οικογένεια τζιαι γυμνό

Επιστρέφω ξανά σε έναν "ευαίσθητο" θέμαν, τζιαι επειδή στο τελευταίον εψιλοπαρεξηγήθηκεν το πνεύμαν μου, θα το παίξω "προσεκτικός" τωρά.

Φυσικά δαμέ θα αναφερτώ στο - είμαι σίουρος - πολλά ενδιαφέρον θέμαν για το πως είναι πιο "ορθόν" να χειρίζονται τα μέλη μιας οικογένειας, ενήλικες τζιαι μη, το θέμαν του γυμνού μέσα στο σπίτι. Περιορίζω το καθαρά στους γονείς τζιαι τα κοπελλούθκια γιατί το ευρύτερον θέμαν του γυμνού αλλά τζιαι γενικά το πως "κυκλοφορούμεν" μέσα στην κοινωνίαν θέλει πολλές αναρτήσεις. Εν μιλώ επίσης για το γυμνό στην τηλεόραση, το διαδίκτυον, τα έντυπα κλπ. Η ανάρτηση αφορά στο κατά πόσον βλάφτει ή ωφελεί οι γονείς να αφήνουν να κοπελλούθκια τους να τους δουν γυμνούς (π.χ. όταν ντύνονται ή στο μπάνιο) τζιαι αντιστρόφως (μέχρι ποιαν ηλικίαν, αναλόγως τζιαι του φύλου, εν καλόν να αφήνουν τα κοπελλούθκια τους γονείς να τα βλέπουν γυμνά).

Αφορμήν εδώκαν μου τα κοπέλια, τα οποία τωρά τελευταία αρκέψαν να λούνουνται μόνοι τους, τζιαι εν θέλουν τον αδερφόν τους μαζίν τους, ενώ άμα τύχει να ανοίξουν κατά λάθος την πόρταν της τουαλέτας ενώ ο άλλος εν μέσα ακούει τους η γειτονιά. Φυσικά για τούτον φταίει τζιαι το ότι εν έχουμεν κλειθκιά στες εσωτερικές πόρτες, οπότε η επίσημη "διδαχή" είναι "αν η πόρτα εν κλειστή κτυπάτε πριν μπείτε". Εγώ άμα φοηθώ ότι καραδοκεί να ανοίξει κατά λάθος η πόρτα τζιαι είμαι τίτσιρος, αρκέφκω να σφυρώ. Άκουσα εν για τούτον που τραγουδούν άλλοι στη μπανιέρα. 

Ψάχνοντας λλίον για το τι λαλεί ο κόσμος, έππεσα πάνω σε έναν σχετικά παλιόν άρθρον που το CNN. Θκιαβάζοντας το επιβεβαίωσα τες δικές μου σκέψεις: εν υπάρχει ουσιαστικά "σωστόν" ή "λάθος" στο θέμαν τούτον, κάθε οικογένεια μπορεί να συμπεριφερτεί ως προς το γυμνόν αναλόγως των βιωμάτων, των χαρακτήρων των μελών της καθώς τζιαι του ευρύτερου κοινωνικού περίγυρου. Λόγω χάρην αν ζει μια οικογένεια σε μια χώραν όπου το γυμνόν εν προκαλεί αντιδράσεις, τότε εν θα θεωρηθεί τζιαι στο σπίτι κακή "διδαχή" να αφήνουν οι γονείς τα κοπελλούθκια να τους δουν γυμνούς ή να τα αποθαρρύνουν που το να δείξουν, στο πλαίσιον της ρουτίνας πάντα, το σώμαν τους. Επίσης, η θέα του γυμνού ουσιαστικά μπορεί να συνεχίζεται όσον υπάρχει "κοινή συναίνεση" των μελών. Εν γίνεται ας πούμεν να κυκλοφορεί κάποιος γυμνός μέσα στο σπίτιν ενώ κάποια μέλη της οικογένειας νιώθουν άβολα, όπως είναι τζιαι σαφής παραβίαση του προσωπικού χώρου να μεν τυγχάνουν σεβασμού όσα μέλη της οικογένειας εν θέλουν να τους δουν γυμνούς οι υπόλοιποι που εν τραβούν ζόριν.

Εμείς στο σπίτι μας έχουμεν αποφύγει να αφήσουμεν τα κοπέλια να μας δουν τίτσιρους. Με τα εσώρουχα ναι, αλλά ποττέ εν τους αφήσαμεν να δουν "επίμαχα σημεία". Εγώ εν νιώθω ότι το επροτίμησα τόσον γιατί θεωρώ ότι θα τους προξενήσει κάποιαν αρνητικήν επίδρασην, αλλά διότι εν βλέπω ούτε κάποιον όφελος, τζιαι παράλληλα εν νιώθω εγώ άνετα να με θωρεί γυμνόν οποιοσδήποτε άλλος εκτός που τη γυναίκα μου. Επίσης ουδέποτε ένιωσα άνετα να θωρώ άλλους γυμνούς, ειδικά άλλους άντρες (εν μου έτυχεν να βρεθώ σε τόπον με γυμνές γυναίκες οπότε εν έχω άποψη για τζιείνον) σε ντους γυμναστηρίων ή το στρατό. Ένιωσα πολλά φυσικόν να μεν θέλουν οι μιτσιοί σταδιακά να τους θωρούμεν τίτσιρους εμείς, αν τζιαι η ηλικία τους κατ'εμέναν εν σχετικά μικρή ακόμα. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω μιαν ανησυχίαν άμπα τζιαι κάμουμεν τους πολλά "πουριτανούς", ή να συνδέσουν το γυμνό με κάτι το αρνητικό, διότι ούτε εγώ ούτε η αγάπη έχουμεν έτσι εντύπωση. Αλλά στο τέλος της ημέρας νομίζω εννά εύρουν το δρόμον τους οι ίδιοι, βάσει χαρακτήρα τζιαι βιωμάτων που θα αποκτήσουν στην πορεία.

Πάντως το θέμαν του γυμνού εν κάτι που με εξιτάρει, τόσον που άποψην ερωτισμού αλλά κυρίως που κοινωνικής πλευράς. Αθθυμούμαι που εβρεθήκαμεν στις Βρυξέλλες με την αγάπη πριν 2 χρόνια, τζιαι επέρασεν που μπροστά μας, μέρα μεσημέρι, σε κεντρικό δρόμον, μια πορεία ποδηλατιστών όπως τους εγέννησεν η μάνα τους. Άντρες, γυναίκες, μωρά, νέοι, γέροι, άshιημοι, όμορφοι επαρελάσαν χαμογελαστοί, στο πλαίσιον κάποιας εκδήλωσης, τζιαι ο κόσμος εχειροκροτούσεν. Αναρωθκιούμαι τι θα έκαμνεν ο μέσος κυπρέος σε ανάλογην περίπτωσην. 

Άμα ρίξεις μια μαθκιάν στο πως κυκλοφορεί ο κόσμος σήμερα, ειδικά το καλοτζιαίρι, εννά προσέξεις ότι άμα θέλει κάποιος να προκαλέσει, μπορεί να το κάμει πολλά πιο έντονα με το τι φορεί παρά με το τι εν φορεί. Έτσι για παράδειγμα, μια γυναίκα με brazilian στην παραλία εν πολλά πιο "προκλητική" παρά η ίδια ακριβώς γυναίκα εντελώς γυμνή. Σίουρα το τι δείχνεις τζιαι το τι εν δείχνεις αντανακλά τζιαι την αντίληψην που έshιεις για την αισθητικήν, αλλά εν ακόμα γεγονός ότι το γυμνόν, ειδικά δημοσίως, αλλά τζιαι μέσα στην οικογένεια, εξακολουθεί τροποντινά να εν που ευαίσθητον θέμαν έως ταμπού. Γιατί άραγε; Εξάλλου, έχουμεν προ πολλού ξεπεράσει την ανάγκην ένδυσης για "προστασίαν", που τη στιγμήν που ελέγχουμεν το κλίμα στους χώρους διαβίωσης μας.

'Ωσπου να το ξεκαθαρίσουμεν, stay cool and keep rocking!

Έναν πρωϊνόν με το ανίψιην που το Αμέρικα

Εν γεγονός ότι το blog παίζει κάποτε τζιαι το ρόλον του ημερολογίου που ποττέ εν εκράτησα. Ένα μέρος όπου μετά που λλία χρόνια, αν δεν καταρρεύσει το σύμπαν ή ο blogger ή τζιαι τα θκιό, θα επιστρέφω για να δω τι ετσαμπουνούσα, όπως κάμνω ήδη με τες πιο παλιές μου αναρτήσεις.

Έτσι σήμερα θα καταγράψω εν συντομίαν την πρωινή μας βόλτα στη Λευκωσία με τον ξάδερφον που την Αμερική. Το όνομαν του είναι Μιχάλης, σαν εμέναν, τζιαι αν δεν κάμνω λάθος είμαστεν οι μόνοι Μιχάληδες ανάμεσα σε 19 ξαδέρφκια που τη μερκά της μάμμας μου. Φυσικά, ως αμερικάνος πλέον, φωνάζουν τον Mike, αν τζιαι ανάμεσα μας υπάρχει το "Mike-me", για το οποίον θα αναφερθώ εντός ολίγου.

Ο Mike που λαλείτε εδιάσχισεν τον Ατλαντικόν για να παραστεί στη βάφτισην της τέταρτης (μάshιαλλα) κορούδας μιας ξαδέρφης μας, τζιαι μάλιστα αναλαμβάνοντας το ζηλευτόν (;) ρόλον του τατά. Έτσι, εδόθηκεν του η ευκαιρία να δει τζιαι νάκκον την υπόλοιπην οικογένειαν. Μετά που συνεννόησην στο facebook, ετηλεφωνηθήκαμεν τζιαι επήα με τον αδερφό μου να τον παραλάβουμεν για μιαν πρωινήν βόλταν στη χώρα.

Πριν μπω στες λεπτομέρειες της βόλτας, να αναφερθώ στο πως επροέκυψεν το "Mike-me". Ο Μιχάλης εν ο γιος της τελευταίας κόρης του παππού μου. Έτσι όταν εγεννήθηκεν ήμουν ήδη χαζίριν έφηβος. Συνήθως έβλεπα τον στες σπάνιες επισκέψεις της θείας που το Αμέρικα, στο προσφυγικόν σπίτι της γιαγιάς μου στην Επισκοπήν όπου εμεινίσκαν. Το νήπιον ξαδερφάκιν για κάποιον λόγον αθθύμιζεν μου τον εαυτό μου σε φωτογραφίες μου που είχα δει στες ίδιες ηλικίες, τζιαι σε συνδυασμόν με το ότι ήταν ο μόνος συνονόματος της οικογένειας, έκαμνεν με να του έχω αδυναμίαν. Η οποία τουλάχιστον τότε προφανώς ήταν αμοιβαία, διότι ο μικρούλης έκαμεν μου κάτι αγκαλιές σκέττον μέλιν, φωνάζοντας με χαράν "Mike-me, Mike-me". Που τότε, στες, στα δάκτυλα μετρημένες, φορές που εβρεθήκαμεν μέσα στες δεκαετίες, η προσφώνηση "Mike-me" του ενός στον άλλον άντεξεν ως τα σήμερα.

Οι τρεις μας εκατεβήκαμεν στην παλιά Λευκωσία, μπαίνοντας που την πύλην Αμμοχώστου. Επαρκάραμεν τζιαι επερπατήσαμεν έναν γυρόν, αρχικά που τον αλευρόμυλον του Μιτσίδη (αλήθκεια πότε εννά φύει επιτέλους που τζιαμέ;), την αρχιεπισκοπήν, το Παγκύπριον Γυμνάσιον, για να καταλήξουμεν στο Μουσείον Αγώνος. Εν ήταν "προγραμματισμένη" η επίσκεψη αλλά η πόρτα ήταν ανοικτή, εν είshιειν κανέναν shιύλλον να λάσσει, είσοδον εν μας εζητήσαν, οπότε εμπήκαμεν μέσα. 

Το μουσείον τούτον πάντα επροκαλούσεν μου μιαν αρνητικήν αίσθησην, γιατί απέπνεεν βίαν τζιαι αίμαν. Τωρά έχουν το μεταφέρει σε νέο κτίριον, τζιαι εκμοντερνίσαν το, με αποτέλεσμαν να είναι αρκετά βελτιωμένον. Αλλά τζιείνη η αύρα που με ετάραζεν μιτσήν ήταν ακόμα τζιαμέ, στες φωτογραφίες των διαμελισμένων αγωνιστών, στο καμένο σώμαν του Αυξεντίου, στα όπλα τζιαι τες πόμπες που τόσον διαφέρουν που τα παιχνίθκια των μωρών, στες αγχόνες που κρέμμουνται που το ταβάνιν. Ο Mike πάντως είδεν τα ούλλα με ενδιαφέρον. Εν τα είshιεν ξαναδεί εξάλλου.

Φέυκοντας που το μουσείον, επερπατήσαμεν στα στενά απέναντι που την πύλην Αμμοχώστου, όπου έshιει γίνει πολλά καλή δουλειά σε αναπαλαιώσεις σπιθκιών τζιαι καταστημάτων. Επεράσαμεν που το τοπικόν τζιαμί (μεν με ρωτάτε ποιον είναι) τζιαι εκαταλήξαμεν στην ίδιαν την πύλην Αμμοχώστου. Επερπατήσαμεν πάνω στα τείχη τζιαι αφήκαμεν ως τελευταίον σταθμόν, πριν πάμεν πάρακάτω, το άγαλμαν της Ελευθερίας όπου εφκάλαμεν τζιαι μιαν selfie κάτω που τον ήλιον τζιαι τα αγάλματα στο φόντο. Ο Mike είπεν μας ότι στην Αμερικήν εν είshιεν πάει ακόμα στο ομώνυμον της Νέας Υόρκης, οπότε ας εν τζιαι τούτον της Κύπρου.

Όπως οδηγούσαμεν προς Λήδρας, ερώτησα το Mike αν ενδιαφέρετουν να περάσει απέναντι στα κατεχόμενα. 

"Cousin" λαλεί μου με την γνωστήν τσιάρλικην προφοράν "δαμέ οι Τούρτζιοι εν θέλουν να δουν τους κυπραίους, εν θέλουν τους αμερικάνους, εγώ είμαι τζιαι που τα θκιό, μα που να πάω τζιειμέσα;". 

Είπαμεν του τζιαι οι θκιό ότι εν ισχύει επί της ουσίας έτσι πράμαν, ότι έshιει δέκα χρόνια που περνούν αθρώποι τζιαι που τες θκιό πλευρές τζιαι εν έγινεν κάτι σοβαρόν, αλλά εν εσυνεχίσαμεν την κουβένταν για διάβασην του οδοφράγματος στη Λήδρας. Maybe next time.

Ετελειώσαμεν τη βόλτα μας με περπάτημα στη Λήδρας, αφού επεράσαμεν που το σχολείον τζιαι την εκκλησίαν της Φανερωμένης τζιαι το οδόφραγμαν. Ένας φρέσκος χυμός κοντά στα "καλά καθούμενα", όπου μας ήβρεν άλλος ένας ξάδερφος, ντόπιος, ολοκλήρωσεν την περιοδεία μας, τζιαι επιάμεν το δρόμον της επιστροφής.

Αποχαιρετώντας τον είπα του ότι θα τα ξαναπούμεν, αν τζιαι τελικά το πρόγραμμαν εν τέθκοιον που δύσκολα θα τα καταφέρουμεν πριν φύει. Εννά στραφεί πίσω σπίτιν του, να συνεχίσει τες σπουδές του στην παθολογίαν. 'Ισως κάποια μέρα σύντομα να ικανοποιήσει τζιαι την ευτζιήν της θείας να εύρει μιαν "καλήν τύχην" τζια να κάμει οικογένεια. 

"Ότι θέλει ας ένει Μιχαήλη μου" λαλεί μου η γλυτζιά η θεία "φτάννει να εν γριστιανή ορθόδοξη". 

"Αμήν θεία μου" λαλώ της, "αμήν!".

Ώσπου να εύρει την καλήν του ο Mike-me, stay cool and keep rocking!