Υποκρισία τζιαι φασισμός

Εθώρουν το μεσημέριν έναν βίντεο που μιαν συζήτησην στην τηλεόρασην ανάμεσα σε έναν που τα γ-ελαμίτικα τζ̆αι μιαν υποψήφιαν της ΕΔΕΚ τζ̆αι έκαμνα χάζιν. Ως γνωστόν τούτοι οι θκιό χώροι διαγκωνίζουνται για μιαν έδραν στην ευρωβουλήν τζάι εσχάτως αρκέψαν έναν αμοιβαίον θάψιμον δημοσίως τζ̆αι ποικιλοτρόπως. Στην συζήτησην η κυρία υποψήφια της ΕΔΕΚ "έφκαλεν κελεπούριν". "Εν είμαι πολιτικός τωρά" ελάλεν της συντονίστριας, "τωρά είμαι δημοσιογράφος" τζ̆αι εμόστραρεν κάτι φωτογραφίες με στελέχη του ΕΛΑΜ σε διάφορες πόζες με σβάστικες, ναζιστικούς χαιρετισμούς, νταρεβέρκα με τα αέρφκια τους της χρυσής αυγής κλπ. Μα καλάν, δημοσιογράφος πράμαν τζ̆αι τωρά επήρεν είδησην το ποιόν των γ-ελαμίτικων. Ότι εν νεοναζιστές δηλαδή; Μιλούμεν για δαιμόνιαν δημοσιογραφίαν δαμέ! Αν διαθέτει τες ίδιες ικανότητες ως πολιτικός, θωρώ μεγαλεία αν εκλεγεί. Που εν θα εκλεγεί φυσικά, διότι ως τόπος αξίζει μας να στείλουμεν έναν νεοναζιστήν στην ευρωβουλήν. Πληρούμεν τα κριτήρια σε ούλλα τα επίπεδα. Ρατσισμός, μισαλλοδοξία να φαν τζ̆'οι κότες στην επαρχιώτικην, οπισθοδρομικήν μας κοινωνίαν. Γιατί να μεν εκπροσωπείται τούτη μας η πλευρά με τον πιο δημόσιον έως διεθνήν τρόπον;

Τζ̆αι να σας πω τζ̆αι κάτι; Το να εν ο άλλος φασίστας τζ̆αι να έσ̆ει τα κότσ̆α να το υποστηρίξει δημοσίως εν με κόφτει τόσον. Στο κάτω-κάτω, ο φασισμός σήμερα έσ̆ει ξεφύγει που τα "ιστορικά πλαίσια". Συναντάς τον σε ούλλες τες ομαδοποιήσεις, ειδικά όταν αποκτήσουν πρόσβασην στην εξουσίαν (για παραπάνω επί τούτου μπορείτε να θκιαβάσετε δαμέ). Τζ̆είνον που εν μπορώ να ανεχτώ εν η υποκρισία φίλε μου. Τούτοι οι τύποι, της ΕΔΕΚ, του Λιλλήκκα, του Παπαδόπουλου, της Θεοχάρους ακόμα τζ̆αι του συναγερμού, που σήμερα "ανακαλύψαν" το φίδιν γεννημένον μέσα στον κόρφον μας, εν ακριβώς τζ̆είνοι που επιτρέψαν την ύπαρξην του αφκού που μιας αρχής. Τζ̆αι όϊ μόνον επιτρέψαν την, αλλά με την συμπεριφοράν τους εβράζαν το τζ̆αι καλά καλά ώσπου να ανοίξει. Τζ̆αι σήμερα παίζουν μας τους "πολέμιους του ναζισμού" τζ̆αι τους "μάχιμους δημοσιογράφους". Τούτη η υποκρισία εν πολλά σ̆ειρόττερη που το να είσαι νεοναζί.

Βασικά τούτες οι ευρωεκλογές μάλλον θα σηματοδοτήσουν την πρώτην παρουσίαν νεοναζιστή κυπραίου στες Βρυξέλλες. Παράλληλα όμως, παίζεται σοβαρά να εκλεγεί τζ̆αι ένας τουρκοκύπριος. Ο Νιαζί Κιζίλγιουρεκ. Ένας άθρωπος που συνοψίζει κάποια βασικά θετικά: Κυπραίος, φεντεραλιστής τζ̆αι μετριοπαθής. Τζ̆αι το ΑΚΕΛ, παρά τον ευρωσκεπτικισμόν του, δαμέ κάμνει υπέρβασην. Με στοιχειώδην στήριξην που τον ίδιον τον κόσμον του, που όσους τουρκοκύπριους δουν το καλόν τους, αλλά τζ̆αι όσους υποστηρικτές του υπό διαπραγμάτευσην πλαισίου λύσης του κυπριακού έχουν φρίξει που την συμπεριφοράν του συναγερμού, πιστεύκω ότι ο δρόμος του για την ευρωβουλήν εν ανοικτός. Τζ̆αι τούτον εν μια παρηορκά τζ̆αι μια ελπίδα απέναντι στο μαύρον του νεοναζισμού που μας ετύλιξεν. Νιαζί εναντίον ναζί :) .

Ώσπου να εκλεγεί ο Νιαζί, τζ̆αι να φαν μαύρον όπως τα χρώματα τους οι νεοναζί,  stay cool and keep rocking! 

Παρέλαση τζιαι φασιστικόν υπόβαθρον

Πολλές οι σκέψεις μου καθώς εκαμάρωνα τα κοπέλια μου να παρελαύνουν σήμερα για την επέτειον της 28ης Οκτωβρίου. Για κάθε τζύρην εν όμορφα τα κοπέλια του, ακόμα τζιαι στα μουντά, γκριζόασπρα χρώματα της σχολικής στολής. Μια στολή που εφορούσα τζιαι ο ίδιος πριν κάποιες δεκαετίες, όταν ήμουν μαθητής, στες ίδιες παρελάσεις, για τες ίδιες επετείους. Κάποια πράματα εν αλλάσσουν φαίνεται, όσος χρόνος τζιαι να περάσει.

Η παρέλαση για την 28η Οκτωβρίου γιορτάζει το «Όχι» του Ιωάννη Μεταξά, ενός φασίστα δικτάτορα της Ελλάδας, σε έναν άλλον φασίσταν δικτάτοραν, τον Μπενίτο Μουσολίνι της Ιταλίας. Τιμά τους νεκρούς, Ελλάδος τζιαι Κύπρου, στον πόλεμον που ο φασισμός έφερεν στην ανθρωπότηταν, τζιαι δηλώνει την επιθυμίαν «ποτέ ξανά φασισμός». Υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις στο σκηνικόν όμως, τζιαι τούτες ετριγυρίζαν το μυαλόν μου την ώραν της μαθητικής παρέλασης.

Μπορεί ο φασισμός σήμερα να ταυτίζεται με το «κακόν», αλλά αναζητώντας τες ιστορικές του ρίζες, διαπιστώνει κανένας ότι σαν ιδεολογία ή κίνημαν, ουσιαστικά υπονοούσεν το αρχαιοπρεπέστατον «εν τη ενώσει η ισχύς», κάτι που ο μέσος άθρωπος εν νομίζω να θεωρεί «κακόν», τουναντίον ενστερνίζεται το ως κάτι αυτονόητον: η δύναμη των πολλών, ή της ομάδας υπερβαίνει τη δύναμην του ενός. Άρα η ένταξη σε ομάδες με κοινούς σκοπούς τζιαι στόχους μπορεί να αποβεί ωφέλιμη για τον άνθρωπον. Στην πορείαν η έννοια φασισμός αναπόφευκτα εσημαδεύτηκεν που τα έργα τζιαι τες ημέρες τόσον του Μουσολίνι, τζιαι του «Φασιστικού κόμματος» του, όσον τζιαι του «πνευματικού του τέκνου», του Χίτλερ τζιαι του ναζιστικού (εθνικοσοσιαλιστικού) κόμματος του, με το οποίον αναρριχήθηκεν στην εξουσίαν του Γερμανικού έθνους/ κράτους, με τα γνωστά αποτελέσματα για την ανθρωπότηταν.

Τόσον αρνητικήν χροιάν έχει πάρει σήμερα, που υπάρχει πάντα δισταγμός να αποδόσεις τούτον τον χαρακτηρισμόν σε έναν άτομον ή μιαν ομάδαν ατόμων. Σήμερα προτιμούμεν να μιλούμεν για «φασίζουσες συμπεριφορές» ομάδων προς άλλες ομάδες ή μεμονωμένα άτομα. Έτσι, είναι «φασίζουσα συμπεριφορά» το «ούλλοι οι άντρες εν γουρούνια», «ούλλοι οι γκέϋ εν παραφύσειν», «ούλλοι οι κεφαλαιοκράτες εν εκμεταλλευτές» κλπ. Ο φασισμός τζιαι οι φασίστες σήμερα, εν σχεδόν αυστηρά, εθνικοσοσιαλιστές τζιαι νοσταλγοί του Χίτλερ τζιαι του Μπενίτο. Οι υπόλοιποι το πολλύν να εμφανίσουμεν «φασίζουσες συμπεριφορές». Χώννοντας επιμελώς ττην κκελλέν μας στην άμμον.

Επιστρέφοντας στο θέμαν της παρέλασης, θυμηθείτε τι παρουσιάζουν ως έναρξην τα διάφορα ιστορικά ντοκυμαντέρ που παρουσιάζουν τα φασιστικά καθεστώτα του Χίτλερ τζιαι του Μουσολίνι: παρελάσεις. Άριστα στοιχημένες, απόλυτα ομοιογενείς, απόλυτα ρυθμικά κινούμενες σειρές ανθρώπων, με απόλυτα βλοσυρά πρόσωπα, υπό τον ήχον απόλυτα υποβλητικών εμβατηρίων που μιλούν για την υπεροχήν τζιαι την δόξαν της «φυλής» (ως της υπέρτατης ομάδας). Τζιαι δεν αναφέρουμαι μόνον στους στρατιώτες της Βέρμαχτ, αλλά τζιαι στην διαβόητην «ναζιστικήν νεολαίαν», αγόρια τζιαι κορίτσια μεταμορφωμένα σε «μηχανές» για την «πατρίδαν». 

Αγόρια τζιαι κορίτσια ελάχιστα έως καθόλου διαφορετικά που τα δικά μας κοπελλούθκια, μέσα στες μονότονες, ισοπεδωτικές τους σχολικές στολές, με το μηχανικόν βήμαν, το «σοβαρόν» προσωπείον, το τόσον ανάρμοστον σε παιδιά, υπό τους εκκωφαντικούς ήχους ταμπούρλων τζιαι τυμπάνων να παιανίζουν την αντίστοιχην δόξαν τζιαι υπεροχήν της δικής μας φυλής, τζιαι τα κεφάλια με την απότομην «στροφήν δεξιά» για να αποτίσουν φόρον τιμής στην «ηγεσίαν». Ούλλα τούτα σε μιαν παρέλασην που σκοπόν έχει να φωνάξει το μήνυμαν «ποτέ πια φασισμός». Μπορείτε να δείτε την αντίφασην;

Εν έχω κανέναν πρόβλημαν με τες παρελάσεις. Ας πούμεν, για 10χρονα παιδιά, θα εμπορούσα να τα δω ντυμένα όπως θέλει το καθέναν, χτενισμένα όπως γουστάρουν, πιασμένα χέρι-χέρι στον ίδιον δρόμον που επεράσαν σήμερα, με λουλούδια τζιαι χαμόγελα προς τους περήφανους γονείς, να εκπέμπουν αγάπην τζιαι φως αντί μιλιταρισμόν τζιαι φόβον. Το μήνυμαν, θαρρώ, θα επερνούσεν πιο καλά, τζιαι για τα ίδια, τζιαι για μας.

Ώσπου να περάσει το μήνυμαν, stay cool and keep rocking!

Ομάδα - Ομαδοποίηση - Φασισμός

Ας αρκέψουμεν που τα βασικά. Σε μιαν προσπάθειαν προσωπικού προβληματισμού ή διαλόγου με άλλους, εν πολλά σημαντικόν να δώσεις τους σωστούς ορισμούς στες έννοιες που εννά σε απασχολήσουν.

Ομάδα νομίζω εν το πιο απλόν να οριστεί. Πρόκειται για ένα σύνολο με πάνω που έναν άτομον, τα οποία άτομα μοιράζουνται κάποια κοινά χαρακτηριστικά. Ομάδα εν η οικογένεια, τα αδέρφια, η γειτονιά, οι γυναίκες, η ανθρωπότητα κλπ.

Ομαδοποίηση εν η διαδικασία κατά την οποίαν πάνω που έναν άτομα συνασπίζουνται με γνώμοναν κάποια κοινά τους χαρακτηριστικά, για να προωθήσουν/ προασπίσουν/ επιβάλουν τα εκάστοτε συμφέροντα τους.

Ο φασισμός προέρχεται που τη λέξη fascio, η οποία με τη σειράν της προέρχεται που την λατινική λέξη fasces, η οποία σημαίνει "μια μάτσα ράβδοι". Ουσιαστικά, εν ένας άλλος, παραστατικός γλωσσικά τρόπος να περιγράψεις το "εν τη ενώσει η ισχύς", δηλαδή όταν είμαστεν ενωμένοι,  ή αν θέλετε, πολλοί, καταφέρνουμεν τα καλλίττερα παρά άμα είμαστεν ο καθένας μόνος του. Η λέξη fasci εχρησιμοποίήθηκεν αρχικά για να περιγράψει πολιτικές οργανώσεις στην Ιταλίαν, κάπου στες αρχές του 20ου αιώνα, ομάδες δηλαδή παρόμοιες με συνδικάτα, τζιαι αρχικά εφαρμόστηκεν σε οργανισμούς της αριστεράς. Το 1919 ο Μουσολίνι έπιασεν τον όρον τζιαι ίδρυσεν το Fasci Italiani di Combattimento (Ιταλικόν Fasci μάχης), το οποίον εμετονομάστηκεν σε Partito Nazionale Fascista (Εθνικό Φασιστικόν Κόμμαν). Όπου τα fasci της αριστεράς είχαν ως κοινό χαρακτηριστικόν το "ταξικόν", το φασιστικόν "κίνημαν" του Μουσολίνι είshεν ως "κοινό χαρακτηριστικόν" το "εθνικόν". Ως γνωστόν, ο Χίτλερ εθαύμαζεν το Μουσολίνι τζιαι ίδρυσεν το ναζιστικόν (εθνικοσοσιαλιστικόν) του κόμμαν στα πρότυπα του φασιστικού. Στες μέρες μας οι λέξεις "φασισμός" τζιαι "φασίστας" χρησιμοποιούνται κατά κόρον, ειδικά όταν συγκρούονται διάφορες ομάδες μεταξύ τους, με την καθεμιάν να κατηγορεί την άλλην ως "φασίστες", ωσάν η λέξη που μόνη της να συνιστά βριshιάν του χείριστου είδους. Είναι φυσικά, όταν γίνεται συνώνυμη με πιο δόκιμους κατ'εμέναν όρους, όπως ο σωβινισμός τζιαι η μισαλλοδοξία. Αλλά ετυμολογικά, εν αρκετά παράδοξον το να βρίζεις τον άλλον "μάτσοραβδιστήν"....

Με βάσην τους ορισμούς που εδώσαμεν πιο πάνω, τίθενται τα εξής, φιλοσοφικά, ερωτήματα:

1) Είναι η ομαδοποίηση μια θετική ή αρνητική διαδικασία; 

2) Είναι η ομαδοποίηση απαραίτητη;

3) Είναι η ομαδοποίηση φύσει ή εν δυνάμει "φασιστική"; 

Για να απαντήσω έστω εν μέρει τες τρεις ερωτήσεις, ανέτρεξα σε μιαν όμορφα αναπτυγμένην ανάρτηση που το blog Σκεπτέον Ἐστί, με τίτλον "Χαμένοι στο πλήθος", που την οποίαν παραθέτω κάποια ενδιαφέροντα αποσπάσματα:

«Ο καθένας σας χωριστά είστε αλεπούδες, όλοι μαζί όμως δεν έχετε καθόλου μυαλό. Προσέχετε, βέβαια, τα λόγια του πονηρού ανθρώπου και τον τρόπο που μιλά, αλλά δεν βλέπετε τι πραγματικά γίνεται»  - (Σόλων, απ. 11, 5)"

"Φυσικά, όλοι μας αποτελούμε μέλη πολλών ομάδων, όπως η οικογένεια ή το έθνος. Κατά καιρούς, όμως, σχηματίζουμε και ομάδες προσωρινής φύσης (με τη φυσική μας παρουσία ή εξ αποστάσεως), υπηρετώντας μία συγκεκριμένη ιδέα, την οποία επιχειρούμε να καθιερώσουμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Το ανησυχητικό που προκύπτει από την ρήση του Σόλωνα είναι πως, όταν συγκεντρωνόμαστε ως ομάδα, η οξύνοιά μας περιορίζεται ή και εκμηδενίζεται, ακόμα και αν στην ιδιωτική μας ζωή είμαστε ιδιαιτέρως ευφυείς."
"Η ποιότητα της «συλλογικής ψυχής» εξαρτάται από τη σύνθεση του πλήθους και την ένταση του σκοπού που υπηρετεί. Ένα πλήθος, ανάλογα με την ιδέα στην οποία έχει υποβληθεί και τον σκοπό που υπηρετεί η διαμόρφωσή του, μπορεί να εξελιχθεί σε έναν στυγνό εγκληματία ή σ’ έναν ατρόμητο ήρωα. Μέσα στη νέα αυτή μορφοποίηση, η ιδιαίτερη προσωπικότητα του καθενός εξαφανίζεται, υπό το βάρος μίας νέας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε άτομο τίθεται υπό τον έλεγχο του «συλλογικού νου», από τον οποία εκπηγάζουν ιδέες και συναισθήματα, τα οποία εκτός πλήθους το συγκεκριμένο άτομο δεν θα εκδήλωνε ποτέ. Ακριβώς όπως το ανθρώπινο σώμα αποκτά ιδιότητες και ικανότητες τις οποίες το κάθε μέλος ξεχωριστά δεν έχει."
"Η δύναμη που συνέχει το πλήθος είναι ο αρχηγός. Καμία ιδέα δεν διασπείρεται και κανένας σκοπός δεν επιτυγχάνεται, αν δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης, ορατός ή αόρατος, για τον «έρωτα» του οποίου εγκαταλείπουν οι άνθρωποι την προσωπικότητά τους. Κάποιες φορές φαίνεται πως ο ηγέτης του πλήθους είναι απλώς κάποια ιδέα, αλλά, αν ψάξετε καλά, κάπου στο βάθος υπάρχει πάντα ένας άνθρωπος ή μία μικρή ομάδα ανθρώπων που διαχειρίζονται την ιδέα.  Για να γίνει κάποιος αρχηγός, πρέπει να είναι γοητευτικός, αποφασισμένος, με εξαιρετικές επικοινωνιακές δεξιότητες. Ο Φρόιντ είχε παρατηρήσει πως το πλήθος υποτάσσεται ευκολότερα όταν ο αρχηγός έχει την ικανότητα να μαγεύει με φανταχτερές εικόνες, υπερβολές και όμορφα λόγια, τα οποία επαναλαμβάνει ολόιδια με εμμονή. Ένας αρχηγός με τέτοια χαρίσματα, εξηγεί ο Φρόιντ, γίνεται ερωτικό αντικείμενο και εξιδανικεύεται από τους οπαδούς του, όπως ο έφηβος εξιδανικεύει το ερωτικό του αντικείμενο."

"Ο Αριστοτέλης είχε πει πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί ζήσει μόνος του, χωρίς να νιώθει μέρος μιας κοινότητας. Και αν τα καταφέρει, τότε είναι είτε θηρίο είτε θεός.

Όλοι ανήκουμε σε κάποιες ομάδες, όλοι είμαστε μέλη κάποιου μικρού ή μεγάλου πλήθους και όλοι έχουμε την τάση να αναζητούμε την ασφάλεια και την αναγνώριση. Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλος τρόπος να ζήσουμε."
" Ο συνετός άνθρωπος δεν παρασύρεται από τον θυμό, τη θλίψη ή το μίσος. Αποφασίζει ψύχραιμα, σύμφωνα με τη λογική και την προσωπική του βούληση, και δεν παραδίδεται σε κάποιο «συλλογικό πνεύμα», που μπορεί να μην είναι τόσο φωτεινό όσο φαίνεται με την πρώτη ματιά. Αλλά, και αν αποφασίσει να υπηρετήσει κάποιον κοινό σκοπό, ο συνετός άνθρωπος κρατά πάντα μία απόσταση ασφαλείας, που του επιτρέπει να βρίσκεται κάθε στιγμή κοντά στην έξοδο. Να αναπνέει τον δικό του αέρα και να ακούει τη δική του φωνή πιο δυνατά και πιο καθαρά από τις κραυγές του πλήθους."

Με τα ερεθίσματα που εδώσαν τα αποσπάσματα, εννά κάμω μιαν απόπειραν να απαντήσω τες τρεις ερωτήσεις που εδιατύπωσα πιο πάνω:

1) Η ομαδοποίηση εν είναι αρνητική ή θετική που μόνη της, όπως εν είναι ας πούμεν, ούτε ο εγωισμός θετικός ή αρνητικός. Είναι μέρος της φύσης του αθρώπου το "ανήκειν", τζιαι η ομαδοποίηση έρκεται τες παραπάνω φορές ως έκφραση τούτης της έμφυτης ανάγκης. Μπορεί όμως εκφάνσεις της ομαδοποίησης να είναι τόσον θετικές όσον τζιαι αρνητικές.

2) Η ομαδοποίηση μπορεί να φαίνεται αναπόφευκτη (βάσει της έμφυτης ανάγκης) αλλά κατά τη γνώμη μου έννεν απαραίτητη. Ο άθρωπος μπορεί να λειτουργεί τζιαι ως άτομο μια χαρά, χωρίς να εντάσσει τον εαυτόν του πλήρως στην εκάστοτε "κολλεκτίβαν", ενώ μπορεί να ικανοποιεί το αίσθημαν του ανήκειν, αλλάσσοντας τα σύνολα στα οποία κατά καιρούς νιώθει να εκπληρώνονται οι ανάγκες τζιαι τα συμφέροντα του.

3) Εν θεωρώ ότι κάθε ομαδοποίηση γίνεται "φασιστική", υπό την έννοιαν του σωβινισμού τζιαι της μισαλλοδοξίας, που παρουσιάζουν κατα τζιαιρούς διάφορες "ομαδοποιήσεις" (π.χ. έθνος, θρησκεία, τάξη, κλπ.). Υπάρχουν ομαδοποιήσεις που εν λειτουργούν εξ ορισμού εις βάρος άλλων ομαδοποιήσεων αλλά συνιστούν απλά "ενώσεις δυνάμεων" για καλλίττερα αποτελέσματα. Εν είναι δηλαδή "εκ φύσεως" φασιστική κάθε ομαδοποίηση αλλά μόνον εν δυνάμει. Το πλέον ανησυχητικόν είναι ότι τούτη η τάση "εκφασισμού" των διαφόρων ομαδοποιήσεων συνήθως ενισχύεται μέσα που την επιδίωξην της πολιτικής δύναμης τζιαι εν τέλει της εξουσίας. Σε τέθκοιες περιπτώσεις βλέπουμεν κινήματα που αρκέψαν με εξόχως αγαθές προθέσεις να εξελίσσουνται σε μορφώματα το ίδιον κατάπτυστα τζιαι "φασιστικά" με τζιείνα στα οποία ήταν εξαρχής ενάντια. Τζιαι κατά τη γνώμη μου, εν υπάρχει, τουλάχιστον όπως εν ο άθρωπος σήμερα, ομαδοποίηση άτρωτη που την φθοράν της εξουσίας.

Ώσπου να "ομαδοποιούμαστεν" δημιουργικά τζιαι οϊ "φασιστικά" stay cool and keep rocking!

"Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό" - αναδημοσίευση

Οϊ εμάς ρε, του άλλους, τους άλλους!

Που τον απίστευτα τσιάκκον πιτσιρίκκον :

"Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».

Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.

Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.

Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.

Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.

Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.

Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.

Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.

Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.

Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.

Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.

Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.

Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.

Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.

«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.

Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.

(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)"

Ώσπου να "ξεστρώσουμεν", stay cool and keep rocking!

Ο "Φασισμός" της "Φιλανθρωπίας"

Ενδιαφέρον θέμαν. Είχα δει πρώτα το εξής στο facebook τζιαι αφού μου έκαμεν εντύπωσην (είχα ξανακούσει επικρίσεις περί της "φιλανθρωπίας" στη σύγχρονην εποχήν αλλά οϊ τόσον ακραίες) είπα να καταπιαστώ νάκκον:

Το δεύτερον σκέλος εν προφανές, καθώς ένας φασίστας, όντας μισάνθρωπος, εν μπορεί να εν "φιλάνθρωπος" με οποιονδήποτε τρόπον. Εν κορυφαία αντίφαση που (θα έπρεπεν να) φκάλλει μάθκια, ακόμα τζιαι αν είσαι κακομάζαλος ελέω κρίσης (τούτον για τους κρυφούς τζιαι φανερούς λάτρεις των χρυσών αφκών).

Γιατί όμως "φασισμός" η "φιλανθρωπία"; Έννεν λλίον έντονον;



Μακάρι να εν καλά το "επαναστατικόν" (κατά τον OSR) ιντερνετ τζιαι η ευκολία πρόσβασης στη "γνώσην" τζιαι την πληροφορίαν. Έσυρα τζιαμέ "φιλανθρωπία" σκέττον τζιαι έριξα μιαν μαθκιάν στο τι φκάλλει.

Χάζιν είχαν κάποια "βικι-φθέγματα" δαμέ.

Το χάζιν έγκειτα στο ότι κάποια εν υπέρ τζια κάποια εν κατά. Έσιει τζιαι "ανένταχτα".

Ας τα δούμεν μπας τζιαι βοηθήσουν μας να διαμορφώσουμεν άποψην:

ΥΠΕΡ

Αυτά που παίρνουμε είναι προς το ζην. Ζωή είναι αυτά που δίνουμε Τσόρτσιλ

Η ειρήνη, όπως και η φιλανθρωπία, ξενικά από το σπίτι  Ρούσβελτ Φραγκλίνος

Η φιλανθρωπία είναι ο πατέρας της προσφοράς/θυσίας Ανώνυμος

Μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται Βίβλος

Όταν αδειάζει το πουγγί, γεμίζει η καρδιά Ουγκώ

Το να μη βοηθήσεις κάποιον στη δυστυχία του είναι σαν να τον σκοτώνεις στην καρδιά σου Ανώνυμος

Φιλανθρωπία είναι η αρετή της καρδιάς

ΑΝΕΝΤΑΧΤΑ

Ένα κόκαλο στο σκύλο δεν είναι φιλανθρωπία. Φιλανθρωπία είναι το κόκαλο που μοιράζεσαι με το σκύλο, όταν πεινάς όσο κι αυτός Μπράκκο

Η φιλανθρωπία η οποία επιζητεί τη δημοσιότητα, παύει να είναι φιλανθρωπία Χίλλερ

Η φιλανθρωπία που γίνεται με τυμπανοκρουσίες, αποτελεί πρόκληση στην ευπρέπεια

Σε όσους υπάρχει φιλανθρωπία, εκεί υπάρχει και έρωτας προς την επιστήμη

Στην αληθινή φιλανθρωπία, έννοιες όπως δίνω, δωρητής, δώρο, δεν υπάρχουν Βούδας

Το χρήμα είναι σαν την κοπριά σ' ένα χωράφι. Είναι καλή, μόνον όταν απλώνεται παντού Μπέικον Φράνσις

ΚΑΤΑ

Η θανατική ποινή είναι λάθος θεραπεία για το έγκλημα, όπως η φιλανθρωπία είναι λάθος θεραπεία για τη φτώχεια Φορντ Χ.

Η φιλανθρωπία είναι το κάλπικο νόμισμα της ελεημοσύνης Άγνωστος

Η φιλανθρωπία και ο πατριωτισμός: τα βασικά προσόντα του ανθρώπου ο οποίος θέλει κάτι να πουλήσει Μένκεν Χ.

Ό,τι δίδεται αφού ζητηθεί, δίδεται πολύ αργά Μπελ

Όλους δεν μπορούμε να τους βοηθήσουμε. Γι' αυτό θα ήταν άδικο, να βοηθήσουμε έναν και μόνο, κι επιπλέον θα'ταν και κουραστικό Τσετκιν Κλάρα

Που τα πιο πάνω εν φανερόν ότι έσιει πολλά δυνατές απόψεις κατά της φιλανθρωπίας, κάτι που στην αρχήν φαντάζει περίεργον. Είναι όμως;

Αφού άφηκα τα αποφθέγματα, εσυνέχισα δαμέ

Βασικά εν μια μικρή ανάρτηση κάποιου Spirous η οποία ακολουθείται που μιαν ενδιαφέρουσαν στιχομυθίαν.

Ο Spirous, ο οποίος φατσάρει ανάρχας τζιαι συμπλέει με τον κολλητόν τον OSR στο θέμαν της επανάστασης του μυαλού, αρχικά λαλεί μας:

"Κατά τη γνώμη μου ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά εγκλήματα αποτελεί η φιλανθρωπία. Η φιλανθρωπία ως πράξη προσβολής της αξιοπρέπειας του αδύναμου από το δυνατό, η φιλανθρωπία ως πράξη συντήρησης ανισοτήτων, η φιλανθρωπία ως πράξη ανακούφισης και όχι θεραπείας και τέλος η φιλανθρωπία ως πράξη ξεπλύματος ενοχών."

Μετά συμπληρώνει:

"...πιστεύω πως η μόνη λύση είναι το χτύπημα των ριζών που γεννούν αδικίες, η καταστροφή των πάσης φύσεως εξουσιαστικών μηχανισμών και συσώρευσης κεφαλαίου. Τέλος πως τη θέση της φιλανθρωπίας πρέπει να λάβει η αλληλεγγύη, η ισότιμη μεταχείριση των αδυνάτων και ο διαφωτισμός τους. Ένας διαφωτισμός που θα τους βοηθήσει να μπορέσουν με τη δική τους αξία να βγουν από την υποδεέστερη θέση τους."

Πρέπει να πω ότι λαλεί τα καλά ο Spirous, κάμνει καλήν υπόθεσην που λαλούμεν.

Μετά έσιει κάποια σχόλια. Εξεχώρισα την απάντησην κάποιου StavmanR με τα εξής σημεία:

"Μπερδέψατε την φιλανθρωπία με την 'επαγγελματική επαιτεία'.

 Φιλανθρωπία είναι η τάση μας να πλησιάσουμε και να βοηθήσουμε το συνάνθρωπο.

Ελεημοσύνη είναι η δυνατότητα για έκφραση ελέους προς τον αδύναμο συνάνθρωπο.

Επαιτεία είναι η προσέγγιση συνανθρώπων για την απολαβή δωρεάς............"

Λαλεί τζιαι άλλα, κάπως σαντανωτικά αλλά λλίον πολλά βάλλει τζιαι άλλες διαστάσεις σε έναν θέμαν που εν πολλά πιο βαθύν τζιαι σύνθετον από ότι φαίνεται αρχικά.

Προφανώς πρέπει να υπάρχουν τζιαι ωραία θκιαβάσματα πάνω σε τούτον, εννά το ψαξω. Προσωπικά εν θεωρώ "έγκλημαν" να δώσω θκιό μπακκίρες σε έναν "επαίτην" ή να αγοράσω λαχεία κάποιου "ιδρύματος" αλλά που την άλλην΄συμφωνώ ότι έτσι εν γίνεται τίποτε. Άσε που νοιώθω πολλές φορές λλίον υποκριτής, ενώ καλύφκω τζιαι λλίην ενοχήν για το πόσον παίζω πελλόν γεννικώς. 

Άρα καλλίττερα να αρκέψουμεν να αλλάσσουμεν μυαλά τζιαι να ψαχνούμαστεν τζιαι μετά να συζητούμεν τζιαι να μοιραζούμαστεν τη γνώσην ώστε να μεν απαιτείται ούτε επαιτία, ούτε ελεημοσύνη.

Ώσπου να το καταφέρουμεν, stay cool and keep rocking!