Μια φοράν μεγαλώνεις

Έτσι χωρίς να το καταλάβουμεν, εποσπάσαν το, το δημοτικόν, τα κοπέλια. Όπως είπα πολλάκις τζ̆αι σε διάφορους, "όπου να'σαι ξιπαιθκιάζουμεν". Πραγματικά πετά ο τζ̆αιρός. Προχτές επήαμεν τζ̆αι στην γιορτήν της αποφοίτησης τους τζ̆αι έπιασα τον εαυτόν μου να προσπαθεί να θυμηθεί την αντίστοιχην περίοδον της δικής μου ζωής. Λλία πράματα.
Η περίοδος του δημοτικού εν σχετικά θολή. Παραπάνω αθθυμούμαι πράματα τζ̆αι καταστάσεις της γειτονιάς παρά του σχολείου τζ̆αι των μαθημάτων. Εν τζ̆αι μια περίοδος της ζωής μου που ήταν πολλά ελεύθερη που έγνοιες, αφού η μόνη υποχρέωση που είχα τες καθημερινές ήταν τα ιδιαίτερα αγγλικών. Σημειώστε ότι τότε επηένναμεν τζ̆αι Σάββατο σχολείον. Πενθήμερον έφτασα μόνον στην 3η λυκείου. Χλίδα, επέτρεψεν μας να κάμνουμεν τζ̆αι τες πρόβες με το συγκρότημαν. Κάποτε στεναχωρκούμαι ότι εφορτώσαμεν πολλά στους μιτσ̆ιούς (γλώσσα, μουσική, αθλητισμός) αλλά που την άλλην το τρίπτυχον τούτον θεωρώ ότι πρέπει να τους προσφέρεται, τζ̆αι να αλλάσσει μόνον βάσει γούστου. Εν σου αρέσκει η κιθάρα, πάμε χορόν. Εβαρέθηκες το ποδήλατον, πάμεν handball. Non negotiable.
Τούτη η εξαετία των κοπελιών στο δημοτικόν ήταν μια ευκαιρία να ξαναζήσω, έστω τζ̆αι έμμεσα, τούτην την περίοδον της ζωής. Εν θα έλεα ότι την "άρπαξα". Ήμουν παρών, ήμουν συμπαραστάτης, επροσπάθησα να δώσω ερεθίσματα, ίσως να έφκαλα τζ̆αι κάποια δικά μου απωθημένα αλλά εν τα "έζησα" τούτα τα χρόνια τους. Τζ̆αι ο λόγος εν απλός: εν υπάρχει επιστροφή στην παιδικότηταν τζ̆αι την αθωότηταν. Εν αθθυμάσαι ποιος ήσουν, πως εσκέφτεσουν τζ̆αι ένιωθες. Μπορώ τουλάχιστον να καταλάβω τους γονιούς μου, τζ̆αι παραπάνω τον παπά μου φυσικά, αφού όσον τζ̆αι να πονεί κάποιους, υπάρχει τούτη η μαυρογέρημη "ιδιοσυγκρασία του φύλου". Κοινώς, άλλον η μάνα, άλλον ο τζ̆ύρης τζ̆αι άλλος ο ρόλος του καθενού, όσον τζ̆αι αν κάποτε εξ'ανάγκης μπαίνει ο ένας στα "παπούτσ̆ια του άλλου". Έχω αναμνήσεις που το "νεκάτωμαν" του παπά μου μαζί μας, ειδικά με μέναν τζ̆αι τον αρφόν μου, το οποίον πρέπει να ήταν πολλά πιο έντονον όσον ήμαστεν μιτσ̆ιοί αλλά έφθινεν με τον τζ̆αιρόν τζ̆αι την είσοδο μας στην εφηβείαν. Ως το τέλος του στρατού τζ̆αι με εξαίρεσην κάποιαν αλληλογραφίαν τα πρώτα έτη του πανεπιστημίου, ο ομφάλιος λώρος εκόπηκεν τζ̆αι ετράβησα τον δρόμον μου. 
Τέσπα, πολλοί με πιο μεγάλα κοπελλούθκια ετάξαν μου ότι τα "βάσανα μου εν πίσω". "Κάτσε να δεις νάμπου έσ̆εις να τραβήσεις που δαμέ τζ̆αι δα με εφήβους. 'Κόμα εν είδες τίποτε". Εγώ πάλε ανυπομονώ για τούτην την περίοδον. Κάτι μου λαλεί ότι εννά είναι η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος του "νταρεβερκού" μου με τα κοπέλια. Μια φάση που θα ξεδιπλώσουν απλόχερα πτυχές του εαυτού τους που είτε εν ακόμα "υποανάπτυκτες", είτε λόγω της συστολής της παιδικότητας εν ακόμα αθέατες. Ο χρόνος εννά δείξει.
Σε κάθε περίπτωσην, εν έχω ψευδαισθήσεις ότι εννά αθθυμούμαι τα "δικά" μου καθώς παρακολουθώ τους μιτσ̆ιούς να εξελίσσουνται αρχικά σε έφηβους τζ̆αι μετά σε άντρες. Το μόνον που ελπίζω είναι να μπορέσω να τους οπλίσω με εφόδια για το μέλλον, τζ̆αι να τους δώκω έστω λλία "pointers", που λαλούν τζ̆αι στα αγγλικά χωρκά, για να αποφύγουν κακοτοπιές τζ̆αι να κάμουν (ακόμα) πιο σωστές επιλογές που τες δικές μου. Τζ̆αι αφού εξασφαλίσουμεν υγείαν, να περάσουμεν τζ̆αι κάμποσες ωραίες εμπειρίες παρέαν πριν την κάμουν για πάρακάτω.
Στο κάτω-κάτω, εγώ είμαι ο γονιός τωρά. Μπορεί να μεν αθθυμούμαι λεπτομέρειες της παιδικής τζ̆αι εφηβικής μου νιότης, αλλά αθθυμούμαι καλά ότι τους γονιούς μου απέφευγα επιμελώς να τους κατακρίνω, ακόμα τζ̆αι όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι έννεν θεοί, αλλά αθρώποι, τζ̆αι σαν αθρώποι, εκάμναν λάθη. Ελαλούσα που μέσα μου ότι αν δεν φτάσω να γίνω γονιός τζ̆αι να κάμω κάτι καλλύττερα πρώτα, εν έχω κανένα δικαίωμαν να είμαι ασεβής τζ̆αι να έχω εύκολην την επίκρισην. Εν μια στάση που ουδέποτε εμετάνιωσα τζ̆αι μέχρι σήμερα τηρώ με μεγάλην ευκολίαν τζ̆αι μεγάλην ευχαρίστησην, παρόλον που είμαι ενήλικας τζ̆αι έκαμα την δική μου οικογένειαν. Εν εξαιρετικά λυπηρόν για μέναν όταν αθρώποι που ξέρω τζ̆αι εκτιμώ εν έχουν τούτην, την σχεδόν εξιδανικευμένην, στάσην για τους δικούς τους γονιούς. Βρίσκω το εξαιρετικά άτυχον τζ̆αι τραγικόν. Προσδοκώ ότι τζ̆αι τα δικά μου κοπελλούθκια θα τρέφουν για μέναν τζ̆αι την αγάπην την ίδιαν εκτίμησην τζ̆αι τον σεβασμόν που έσ̆ει κερδιθεί, τζ̆αι όϊ επιβληθεί.
Ώσπου να πάει τζ̆αι το γυμνάσιο, stay cool and keep rocking!

Πόσον να πιέσεις έναν κοπελλούϊν;

Με βάσην καθαρά την προσωπικήν μου εμπειρίαν ως γονιός, όποιος ισχυριστεί ότι υπάρχει βέλτιστος τρόπος να αναγιώσεις τα κοπελλούθκια σου εν αστοιχείωτος. Μπορεί να δεχτώ ότι υπάρχουν κάποιες γενικές "αρχές", προεξαρχούσης της αγάπης, αλλά κατά τα άλλα ούλλοι μας μαθαίνουμεν με την "πατροπαράδοτην" μέθοδον του "δοκιμή τζιαι λάθος" (trial and error στα αγγλικά χωριά). 

Τα κοπέλια μας κοντεύκουν πλέον τα έντεκα (μα ήνταλως περνά ο τζιαιρός σιόρ) τζιαι ως σήμερα νιώθω ότι είμαστεν εξαιρετικά τυχεροί με την Αγάπην, γιατί έχουν αποδειχτεί αθρώποι εξαιρετικά συνεργάσιμοι, με πολλά χαρίσματα τζιαι ευφυϊαν, αγαπησιάρηδες αλλά τζιαι αρκετά ανεξάρτητοι, σε βαθμόν που μπορούμεν να τους εμπιστευτούμεν αρκετά για διάφορα θέματα. Που την άλλην, είμαστεν στο στάδιον της "προεφηβείας", τζιαι εν αρκετοί οι γονιοί με πιο μεγάλα κοπελλούθκια που μου δηλώνουν απερίφραστα ότι "εν πίσω τα βάσανα σου". Εν θα μου κάμει εντύπωσην αν μιαν ημέραν τα επόμενα χρόνια βάλουν με μεσ'τη μέσην τζιαι αρκέψουν μου στες γλήορες.

Τέσπα, ότι βρέξει εννά κατεβάσει, στην οικογένειαν μας, αναπόφευκτα, αναλάβαμεν κάποιους ρόλους ως γονιοί, για να μεν πω ότι ήρταν τζιαι ήβραν μας βάσει της ιδιοσυγκρασίας, του γούστου τζιαι των δυνατοτήτων μας ως αθρώποι. Η Αγάπη, ευτυχώς για μέναν, ανάλαβεν τα της "βασικής εκπαίδευσης". Λαλώ ευτυχώς γιατί σαν μαθητής/ φοιτητής είχα θέμαν να πειθαρχήσω τον εαυτό μου στην συνέπειαν του θκιαβάσματος, οϊ να πρέπει να πειθαρχήσω κοπελλούθκια, τζιαι μάλιστα αγόρια.

Εγώ λλίον πολλά, ανέλαβα τα extracurriccular των κοπελιών, δηλαδή το πως εννά γυμναστούν τζιαι πως θα καλλιεργήσουν κάπως το πνεύμαν τους (δηλαδή αν θα παίξουν κάποιον μουσικόν όργανον, να ζωγραφίσουν, να πλάσουν, να μαστορέψουν κλπ.). Θεωρώ ότι που τες πιο μεγάλες παρακαταθήκες των αρχαίων Ελλήνων ήταν η επιταγή τους ότι εκτός που τη βασικήν μόρφωσην, πρέπει να εντρυφήσεις στον αθλητισμόν τζιαι την τέχνην.
Στο πλαίσιον τούτον εδοκιμάσαμεν κάποια πράματα. Που πεντέμισυ χρονών επήραμεν τους κολύμπιν, με αποτέλεσμαν να μάθουν τζιαι να ξεφοηθούν που αρκετά μιτσιοί το νερόν, οϊ σαν τον παπάν τους που έγινεν χαζίριν δέκα χρονών να κολυμπήσει χωρίς μπρατσάκια. Εν εδιάρκεσεν όμως γιατί εκουράζαν τους οι αγιοφωνάρες του δασκάλου τους, οπότε εγύρεψα να τους πάρω για στίβον. Δυστυχώς ο στίβος εν για ηλικίες ουσιαστικά γυμνασιακές, οπότε παρά μιαν πρώτην προσπάθειαν, διάρκειας θκιό σεζόν, εστραφήκαμεν στην ποδηλασίαν, η οποία εν η τρίτη "αερόβια" εκγύμναση (οι άλλες θκιό εν το τρέξιμον τζιαι το κολύμπιν). Τα κοπέλια εν ποδηλάτες τζιαι παν συστηματικήν προπόνησην τα τελευταία 4-5 χρόνια.
Παράλληλα, εθκιάλεξα τους το όργανον που αποπειράθηκα τζιαι γω, ροκάς γαρ, να μάθω, δηλαδή την ηλεκτρικήν κιθάραν. Ο δάσκαλος τους (μας), όταν ακόμα εδιερευνούσα το θέμαν, είshεν διατυπώσει την άποψην ότι με τα κοπελλούθκια δεν λειτουργείς "δημοκρατικά", του στυλ "τι θέλετε να κάμετε παιδάκια"; Κάμνεις εσύ επιλογές τζιαι δοκιμάζεις τες μαζίν τους. Αν "στερκώσουν", συνεχίζεις. Αν δεν τραβήσουν, αλλάσσεις τζιαι κάμνεις καινούριες τζιαι ο κύκλος συνεχίζεται, ώσπου να ενηλικιωθούν τζιαι να κάμουν πλέον ότι γουστάρουν. Κάποια πράματα όμως πρέπει να γίνουν ώσπου εν μιτσιοί, αλλιώς μετά εν πιο δύκολον να τα ξεκινήσουν. Πρέπει δηλαδή ως γονιός να λειτουργήσεις τζιαι λλίον μέσα που τα δικά σου "απωθημένα" τζιαι "θέλω", αλλά χωρίς να γίνεσαι δυνάστης τζιαι κομπλεξικός. Ακούεται δύσκολη κατάσταση έννεν; Εν επειδή είναι.
Εχτές είχαμεν αγώναν ποδηλασίας τζιαι επειδή ήταν κοντά στο σπίτι μας, εξεκινήσαμεν να πάμεν με τα πόθκια εμείς, με τα ποδήλατα οι μιτσιοί. Ο ένας μας ο γιος εκδηλώνει ανοικτά το άγχος του, τζιαι που το πρωίν είshεν μας πει ότι θα επροτιμούσεν να μεν πάει. Ο άλλος ο γιος εν άλλη υπόθεση, παρόλον που εν δίδυμοι. Όταν έshιει άγχος κρατά το μέσα του, τζιαι εκδηλώνει το άθελα του με έναν χαρακτηριστικόν βηχούϊν, το οποίον εν σχεδόν αντανακλαστικόν τζιαι δεν το ελέγχει. Έτσι τζιαι εχτές, άρκεψεν το βηχούϊν του, αλλά ώσπου να του πω θκιό λόγια εκατάφερεν να κάμει εμετόν μέσα στη μέσην του δρόμου.
"Εν γιος μου μάνα μου" λαλεί μου η Αγάπη, "πριν που κάθε διαγώνισμαν αν δεν έκαμνα τον εμετόν μου εν έμπαινα στην τάξην να γράψω". Περιττόν να σας πω ότι αρχικά εθύμωσα τζιαι μετά εστεναχωρήθηκα. Του στυλ "μήπως το παρακάμνουμεν ρε παιδί μου; Μήπως τους πιέζουμεν παραπάνω που τον λοαρκασμόν;". Που την άλλην, εν γίνεται όποτε έχουμεν "δοκιμασίες" να τους shουμαλίζουμεν "μάνα μου σε τζιαι χαρώ σε". Πως θα αντεπεξέλθουν αύριον που εννά ζορίσουν τα πράματα, τζιαι ακόμα παραπάνω όταν εννά πρέπει να σταθούν μόνοι τους σε έναν κόσμον γεμάτον έχθραν τζιαι κινδύνους;
Σήμερα επήαμεν στην ολυμπιάδαν επιστήμης, άλλην μιαν διαδικασίαν που εμπεριέχει το στοιχείον του άγχους. Ουσιαστικά θεωρούμεν ότι εννά τους βοηθήσει να συνηθίσουν την διαδικασίαν της εξέτασης με σκοπόν τον βαθμόν επίδοσης, που εννά αντιμετωπίσουν στο γυμνάσιον. Όπως επηένναμεν στην αίθουσαν, ακούω πάλε το βηχούιν.
"Χάρη μου μεν αγχώνεσαι ρε κουμπάρε, χαλαρά" λαλώ του.
"Εν εντάξει παπά, τωρά εν είμαι αγχωμένος, εν εχτές στην ποδηλασίαν που αγχώθηκα".
"Να μάθεις να κουμαντάρεις το άγχος σου, τζιαι δαμέ τζιαι στην ποδηλασίαν. Περιμένουν σας κάμποσα χρόνια "δοκιμασιών" ακόμα, τζιαι ούλλη η ιστορία τζιαι του σημερινού τζιαι του εχτεσινού είναι να το συνηθίσεις".

Άκαρδος τζύρης. Εν για το καλόν τους όμως. Τζι'ας ακκάννουμαι που μέσα μου κάθε φοράν. Ούτε σε τούτον το θέμαν υπάρχει manual γμτ...

Ώσπου να μεν αγχώνουμαι ούτε γω, stay cool and keep rocking!

Παιδική αυτονομία

Το βιβλίον που θκιαβάζω τούτες τες ημέρες εν το "The world until yesterday" του Jared Diamond, του οποίου έναν άλλον βιβλίον, το "Guns, germs and steel" επηρέασεν φοβερά τον τρόπον που βλέπω τον κόσμον. Στο βιβλίον ο συγγραφέας παρατηρεί την τάσην του "παγκόσμιου χωριού" να "ομοιογενοποιηθεί" ακολουθώντας συγκεκριμένες "νόρμες" του σύγχρονου πολιτισμού, τζιαι ειδικά των λεγόμενων χωρών "WEIRD" (Western, educated, industrialized, rich, and democratic) τζιαι διερωτάται ποια που τα κοινωνικά, πολιτικά, πολιτιστικά τζιαι οικονομικά στοιχεία των πρωτόγονων κοινωνιών χάνονται σταδιακά αλλά θα εμπορούσαν να υιοθετηθούν ξανά ως υπέρτερα των σύγχρονων. Στη συνέχειαν παραθέτω έναν απόσπασμαν που εθκιάβασα σήμερα, μεταφρασμένον στα "κυπριακά", το οποίον ήβρα εξαιρετικά ενδιαφέρον:

"Παιδική Αυτονομία

Πόσην ελευθερίαν ή ενθάρρυνση έχουν τα παιδιά για να εξερευνήσουν το περιβάλλον τους; Επιτρέπεται στα παιδιά να κάμουν επικίνδυνα πράματα, με την προσδοκίαν ότι θα μάθουν που τα λάθη τους; Ή είναι οι γονιοί προστατευτικοί για την ασφάλειαν των παιδιών τους, τζιαι περιορίζουν την εξερεύνησην τους αν αρχίζουν να κάμνουν κάτι δυνητικά επικίνδυνον;

Η απάντηση σε τούτην την ερώτησην ποικίλει στες διάφορες κοινωνίες. Εντούτοις, μιαν επιφυλακτική γεννίκευσην αποτελεί το ότι η προσωπική αυτονομία, ακόμα τζιαι των παιδιών, είναι έναν πιο πολύτιμον ιδανικό για ομάδες κυνηγών-συλλεκτών παρά στες κοινωνίες των κρατών, όπου το κράτος θεωρεί ότι απολαμβάνει συμφέρον στα παιδιά του, δεν επιθυμεί να πάθουν κακό με το να κάμουν ότι θέλουν, τζιαι απαγορεύει στους γονιούς να αφήσουν έναν παιδί να βλάψει τον εαυτόν του. Γράφω τούτες τες γραμμές μόλις μετά που επαρέλαβα έναν αυτοκίνητον ενοικίασης σε αεροδρόμιον. Το ηχογραφημένο μήνυμα που ακούσαμεν ως επιβάτες στο λεωφορείον που την παραλαβήν αποσκευών στο πάρκιγκ επροειδοποιούσεν μας: "Ο ομοσπονδιακός νόμος απαιτεί όπως παιδιά κάτω των 5 χρονών ή με βάρος κάτω από 40 κιλά, να μεταφέρονται σε κάθισμα αυτοκινήτου εγκεκριμένο που την ομοσπονδίαν". Οι κυνηγοί-συλλέκτες θα εθεωρούσαν τη συγκεκριμένην προειδοποίησην ως "έννεν που την δουλειάν κανενός εκτός που του ίδιου του παιδιού ή ίσως τζιαι των γονιών ή της ομάδας που ανήκει τζιαι σίουρα οϊ ενός απόμακρου γραφειοκράτη". Με κίνδυνον υπερβολικής γενίκευσης, κάποιος θα εμπορούσεν να πει ότι οι κυνηγοί-συλλέκτες εν έντονα υπέρ της ισότητας, τζιαι δεν επιβάλλουν σε κανέναν, ούτε καν σε παιδιά, τι να κάμει. Με περεταίρω γενίκευσην, οι κοινωνίες μικρής κλίμακας φαίνεται να μην ασπάζονται την ιδέαν, όπως εμείς οι μοντέρνοι WEIRD, ότι οι γονιοί εν υπεύθυνοι για την ανάπτυξην ενός παιδιού, ή ότι μπορούν να επηρεάσουν την εξέλιξην του.
Τούτη η μορφή αυτονομίας έshιει τύχει έμφασης που παρατηρητές πολλών κοινωνιών κυνηγών-συλλεκτών. Για παράδειγμαν, τα παιδιά των Πυγμαίων Άκα έχουν πρόσβασην στους ίδιους πόρους με τους ενήλικες, ενώ στις Η.Π.Α. υπάρχουν πολλοί πόροι "μόνο για ενήλικες" που είναι εκτός διάθεσης των παιδιών, όπως τα όπλα, το αλκοόλ τζιαι τα αντικείμενα που μπορεί να σπάσουν. Ανάμεσα στο λαό των Μάρτου της Δ. Αυστραλίας, το shιειρόττερον παράπτωμαν αποτελεί το να επιβάλεις κάτι στη θέληση ενός παιδιού, ακόμα τζιαι αν το παιδί εν μόνον τριών χρονών. Οι Ινδιάνοι Πιράχα θεωρούν τα παιδιά ως "απλά ανθρώπινα όντα", που δεν χρειάζονται "έξτρα φροντίδα" ή προστασία. Με τα λόγια του Daniel Everett, "Τα παιδιά των Ινδιάνων Πιράχα τυγχάνουν δίκαιης μεταχείρισης τζιαι λαμβάνεται υπόψη το μέγεθος τζιαι η σχετική σωματική τους αδυναμία, αλλά σε μεγάλο βαθμό δεν θεωρούνται ως κάτι ποιοτικά διαφορετικόν που τους ενήλικες.....οι Πιράχα διαθέτουν έναν υπόστρωμαν Δαρβινισμού μέσα στην γονεϊκήν τους φιλοσοφίαν. Τούτον το στυλ γονεϊκής συμπεριφοράς έshιει ως αποτέλεσμαν την δημιουργίαν ανθεκτικών ενηλίκων που εν πιστεύκουν ότι τους χρωστά κάτι κάποιος. Οι πολίτες του έθνους των Πιράχα ξέρουν ότι η επιβίωση κάθε μέρα εξαρτάται που τες επιμέρους ικανότητες τζιαι την αντοχήν τους.....Η θεώρηση των Πιράχα ότι τα παιδιά αποτελούν ίσους πολίτες σημαίνει ότι εν υπάρχει απαγόρευση που εν ισχύει τζιαι για τους ενήλικες τζιαι το ανάποδο.....Πρέπει να αποφασίσουν μόνα τους να κάμουν ή να μεν κάμουν τζιείνον που αναμένει που λλόου τους η κοινωνία. Τελικά μαθαίνουν ότι συμφέρει τους να ακούν τζιαι λλίον τους γονείς τους".

Ώσπου να ακούν τους γονιούς τα παιδιά ως συνειδητοποιημένα άτομα, τζιαι οϊ εξ ορισμού, stay cool and keep rocking!

"Τα μωρά εθκιαβάσαν;"

Αν μεν είναι η πρώτη, εν η δεύτερη ερώτηση που μου κάμνει η αγάπη όταν τηλεφωνά να δει νάμπου κάμνουν οι μαντραχαλαίοι του σπιθκιού, σε κανέναν που τα διαλείμματα της ανάμεσα σε δουλειάν τζιαι δια βίου εκπαίδευσην. Τζιαι είναι σχεδόν πάντα με μερικήν ενοχήν που απαντώ "ναι, μια χαρά, εθκιαβάσαν", διότι ξέρω ότι άμα έρτει σπίτιν, εννά τους τσιακκάρει, τζιαι σχεδόν πάντα εννά εύρει πράματα λάθος ή ακάμωτα.

Εν το μπορώ το θκιάβασμαν του σχολείου ρε κοπέλια. Εν το εμπορούσα ούτε όταν ήμουν εγώ μαθητής, ούτε όταν ήμουν αρκετά προκομμένος για να είμαι παραστάτης στην τρίτη γυμνασίου. Εθκιάβαζα πάντα the minimum necessary. Το ίδιον τζιαι φοιτητής, εν εκάθετουν ο κόλος μου πάνω που κάποια συγκεκριμένα λεπτά. Οπότε τωρά που εν το γυρίν των κοπελιών να θκιαβάζουν σπίτιν, μετά το σχολείον (λες τζιαι εν έshιει η ζωή τόσα όμορφα πράματα να κάμουν), βαρκούμαι το θκιάβασμαν θκιό φορές. Εθκιάβαζα 12 χρόνια δημοτικόν, γυμνάσιον, λύκειον τζιαι ακόμα 8 πανεπιστήμιον, πόθθεν ως πόθθεν να πρέπει να θκιαβάζω ακόμα 12 ώσπου να ξεσκολίσουν τα κοπέλια;

Πέρσι είπα "εντάξει, εν πρωτούθκια, πρέπει να τα κρατούμεν που κοντά κλπ. κλπ. αλλά του χρόνου εν έshιει". Έτσι εκατάπιννα την μιαν ώραν καθημερινά (φαντάσου πόσην ώρα θα θέλουν στο λύκειον ας πούμεν) που έπρεπεν να κάθουμαι να τους "γλέπω" να θκιβάσουν. Φέτος είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να είμαι απλά around αν με χρειαστούν, αλλά δεν πρόκειται να κάθουμαι που πανωθκιόν τους να θκιαβάσουν. Θέλεις γιέ μου να θκιαβάσεις, θκιάβασε. Εν θέλεις, μεν θκιαβάσεις. Ζαττίν εν τζιαι εν με το ζόριν. Δική σου η κκελλέ που θα τα ακούει που τη δασκάλαν. Αλλά εν το τηρώ ακόμα. Κάθουμαι μαζίν τους. Κάτι μέσα μου, σε συνδυασμόν με την αναπόφευκτην ερώτησην της μάμμας τους σε κάθε τηλέφωνον, εν με αφήννει να είμαι απλά "around". 

Διότι, πέραν της προφανούς απέχθειας μου για το υποχρεωτικόν θκιάβασμαν (αφού κατά τα άλλα θκιαβάζω συνέχεια, τζιείνα που γουστάρω φυσικά), εν είχα ποττέ εγώ κανέναν να κάτσει μαζίν μου, συστηματικά, για να βεβαιωθεί ότι θα θκιαβάσω. Οι γονιοί μου, εκτός που το ότι ήταν πολλά απασχολημένοι οι αθρώποι για να μας βουρούν τα πισών, είχαν μας δείξει μιαν εμπιστοσύνην τζιαι είχαν μας αναθέσει την ευθύνην του εαυτού μας. "Μιαν δουλειάν έshιετε να κάμετε, κάμνετε την" ελάλεν ο παπάς μου, τζιαι απλά εβοήθαν λλίον άμα τον ερωτούσαμεν τζιαι ήξερεν να απαντήσει, ως τζιαμέ. Ουδέποτε μας έκαμνεν την αστυνομίαν του homework. 

Εν τζιαι ένα σημείον των τζιαιρών τούτη η μανία μας ως γενιά να τζηδεύκουμεν τα κοπελλούθκια μας. Φοβίες τζιαι υστερία. Κάμνουμεν τόσον λλία κοπελλούθκια πιον που νομίζουμεν ότι εν ανίκανα να αναλάβουν τες ευθύνες τους. Αν είχαμεν τη δυνατότηταν να τα βάλουμεν σε μιαν φούσκαν ασφαλείας άμπα τζιαι κτυπήσουν ή αρρωστήσουν, θα το εκάμναμεν σχεδόν ούλλοι. Ενώ μια χαρά εν τα κοπέλια, έχουν τον χαρακτήραν τους, τα προτερήματα τους τζιαι τα αϊπια τους, χωρίς να χρειάζεται να τους πιντώννουμεν τες δικές μας εμμονές τζιαι απωθημένα.

Έτσι εγώ θέλω να είμαι φιλελεύθερος ρε παιδί μου. Φίλε μου, είμαι τζιαμέ να βοηθήσω, αλλά το θκιάβασμα σου εν δική σου έννοια, οϊ δική μου. Κάπως έτσι, λόγω τζιαι του φιλελευθερισμού μου τούτου, επροκύψαν μου τζιαι αποελίστες τα κοπέλια. Αλλά εν δική τους ευθύνη. Που εν αποελίστες. Οϊ δική μου.

Ώσπου να αναλάβει ο καθένας τες ευθύνες του, stay cool and keep rocking!