Πόσον να πιέσεις έναν κοπελλούϊν;

Με βάσην καθαρά την προσωπικήν μου εμπειρίαν ως γονιός, όποιος ισχυριστεί ότι υπάρχει βέλτιστος τρόπος να αναγιώσεις τα κοπελλούθκια σου εν αστοιχείωτος. Μπορεί να δεχτώ ότι υπάρχουν κάποιες γενικές "αρχές", προεξαρχούσης της αγάπης, αλλά κατά τα άλλα ούλλοι μας μαθαίνουμεν με την "πατροπαράδοτην" μέθοδον του "δοκιμή τζιαι λάθος" (trial and error στα αγγλικά χωριά). 

Τα κοπέλια μας κοντεύκουν πλέον τα έντεκα (μα ήνταλως περνά ο τζιαιρός σιόρ) τζιαι ως σήμερα νιώθω ότι είμαστεν εξαιρετικά τυχεροί με την Αγάπην, γιατί έχουν αποδειχτεί αθρώποι εξαιρετικά συνεργάσιμοι, με πολλά χαρίσματα τζιαι ευφυϊαν, αγαπησιάρηδες αλλά τζιαι αρκετά ανεξάρτητοι, σε βαθμόν που μπορούμεν να τους εμπιστευτούμεν αρκετά για διάφορα θέματα. Που την άλλην, είμαστεν στο στάδιον της "προεφηβείας", τζιαι εν αρκετοί οι γονιοί με πιο μεγάλα κοπελλούθκια που μου δηλώνουν απερίφραστα ότι "εν πίσω τα βάσανα σου". Εν θα μου κάμει εντύπωσην αν μιαν ημέραν τα επόμενα χρόνια βάλουν με μεσ'τη μέσην τζιαι αρκέψουν μου στες γλήορες.

Τέσπα, ότι βρέξει εννά κατεβάσει, στην οικογένειαν μας, αναπόφευκτα, αναλάβαμεν κάποιους ρόλους ως γονιοί, για να μεν πω ότι ήρταν τζιαι ήβραν μας βάσει της ιδιοσυγκρασίας, του γούστου τζιαι των δυνατοτήτων μας ως αθρώποι. Η Αγάπη, ευτυχώς για μέναν, ανάλαβεν τα της "βασικής εκπαίδευσης". Λαλώ ευτυχώς γιατί σαν μαθητής/ φοιτητής είχα θέμαν να πειθαρχήσω τον εαυτό μου στην συνέπειαν του θκιαβάσματος, οϊ να πρέπει να πειθαρχήσω κοπελλούθκια, τζιαι μάλιστα αγόρια.

Εγώ λλίον πολλά, ανέλαβα τα extracurriccular των κοπελιών, δηλαδή το πως εννά γυμναστούν τζιαι πως θα καλλιεργήσουν κάπως το πνεύμαν τους (δηλαδή αν θα παίξουν κάποιον μουσικόν όργανον, να ζωγραφίσουν, να πλάσουν, να μαστορέψουν κλπ.). Θεωρώ ότι που τες πιο μεγάλες παρακαταθήκες των αρχαίων Ελλήνων ήταν η επιταγή τους ότι εκτός που τη βασικήν μόρφωσην, πρέπει να εντρυφήσεις στον αθλητισμόν τζιαι την τέχνην.
Στο πλαίσιον τούτον εδοκιμάσαμεν κάποια πράματα. Που πεντέμισυ χρονών επήραμεν τους κολύμπιν, με αποτέλεσμαν να μάθουν τζιαι να ξεφοηθούν που αρκετά μιτσιοί το νερόν, οϊ σαν τον παπάν τους που έγινεν χαζίριν δέκα χρονών να κολυμπήσει χωρίς μπρατσάκια. Εν εδιάρκεσεν όμως γιατί εκουράζαν τους οι αγιοφωνάρες του δασκάλου τους, οπότε εγύρεψα να τους πάρω για στίβον. Δυστυχώς ο στίβος εν για ηλικίες ουσιαστικά γυμνασιακές, οπότε παρά μιαν πρώτην προσπάθειαν, διάρκειας θκιό σεζόν, εστραφήκαμεν στην ποδηλασίαν, η οποία εν η τρίτη "αερόβια" εκγύμναση (οι άλλες θκιό εν το τρέξιμον τζιαι το κολύμπιν). Τα κοπέλια εν ποδηλάτες τζιαι παν συστηματικήν προπόνησην τα τελευταία 4-5 χρόνια.
Παράλληλα, εθκιάλεξα τους το όργανον που αποπειράθηκα τζιαι γω, ροκάς γαρ, να μάθω, δηλαδή την ηλεκτρικήν κιθάραν. Ο δάσκαλος τους (μας), όταν ακόμα εδιερευνούσα το θέμαν, είshεν διατυπώσει την άποψην ότι με τα κοπελλούθκια δεν λειτουργείς "δημοκρατικά", του στυλ "τι θέλετε να κάμετε παιδάκια"; Κάμνεις εσύ επιλογές τζιαι δοκιμάζεις τες μαζίν τους. Αν "στερκώσουν", συνεχίζεις. Αν δεν τραβήσουν, αλλάσσεις τζιαι κάμνεις καινούριες τζιαι ο κύκλος συνεχίζεται, ώσπου να ενηλικιωθούν τζιαι να κάμουν πλέον ότι γουστάρουν. Κάποια πράματα όμως πρέπει να γίνουν ώσπου εν μιτσιοί, αλλιώς μετά εν πιο δύκολον να τα ξεκινήσουν. Πρέπει δηλαδή ως γονιός να λειτουργήσεις τζιαι λλίον μέσα που τα δικά σου "απωθημένα" τζιαι "θέλω", αλλά χωρίς να γίνεσαι δυνάστης τζιαι κομπλεξικός. Ακούεται δύσκολη κατάσταση έννεν; Εν επειδή είναι.
Εχτές είχαμεν αγώναν ποδηλασίας τζιαι επειδή ήταν κοντά στο σπίτι μας, εξεκινήσαμεν να πάμεν με τα πόθκια εμείς, με τα ποδήλατα οι μιτσιοί. Ο ένας μας ο γιος εκδηλώνει ανοικτά το άγχος του, τζιαι που το πρωίν είshεν μας πει ότι θα επροτιμούσεν να μεν πάει. Ο άλλος ο γιος εν άλλη υπόθεση, παρόλον που εν δίδυμοι. Όταν έshιει άγχος κρατά το μέσα του, τζιαι εκδηλώνει το άθελα του με έναν χαρακτηριστικόν βηχούϊν, το οποίον εν σχεδόν αντανακλαστικόν τζιαι δεν το ελέγχει. Έτσι τζιαι εχτές, άρκεψεν το βηχούϊν του, αλλά ώσπου να του πω θκιό λόγια εκατάφερεν να κάμει εμετόν μέσα στη μέσην του δρόμου.
"Εν γιος μου μάνα μου" λαλεί μου η Αγάπη, "πριν που κάθε διαγώνισμαν αν δεν έκαμνα τον εμετόν μου εν έμπαινα στην τάξην να γράψω". Περιττόν να σας πω ότι αρχικά εθύμωσα τζιαι μετά εστεναχωρήθηκα. Του στυλ "μήπως το παρακάμνουμεν ρε παιδί μου; Μήπως τους πιέζουμεν παραπάνω που τον λοαρκασμόν;". Που την άλλην, εν γίνεται όποτε έχουμεν "δοκιμασίες" να τους shουμαλίζουμεν "μάνα μου σε τζιαι χαρώ σε". Πως θα αντεπεξέλθουν αύριον που εννά ζορίσουν τα πράματα, τζιαι ακόμα παραπάνω όταν εννά πρέπει να σταθούν μόνοι τους σε έναν κόσμον γεμάτον έχθραν τζιαι κινδύνους;
Σήμερα επήαμεν στην ολυμπιάδαν επιστήμης, άλλην μιαν διαδικασίαν που εμπεριέχει το στοιχείον του άγχους. Ουσιαστικά θεωρούμεν ότι εννά τους βοηθήσει να συνηθίσουν την διαδικασίαν της εξέτασης με σκοπόν τον βαθμόν επίδοσης, που εννά αντιμετωπίσουν στο γυμνάσιον. Όπως επηένναμεν στην αίθουσαν, ακούω πάλε το βηχούιν.
"Χάρη μου μεν αγχώνεσαι ρε κουμπάρε, χαλαρά" λαλώ του.
"Εν εντάξει παπά, τωρά εν είμαι αγχωμένος, εν εχτές στην ποδηλασίαν που αγχώθηκα".
"Να μάθεις να κουμαντάρεις το άγχος σου, τζιαι δαμέ τζιαι στην ποδηλασίαν. Περιμένουν σας κάμποσα χρόνια "δοκιμασιών" ακόμα, τζιαι ούλλη η ιστορία τζιαι του σημερινού τζιαι του εχτεσινού είναι να το συνηθίσεις".

Άκαρδος τζύρης. Εν για το καλόν τους όμως. Τζι'ας ακκάννουμαι που μέσα μου κάθε φοράν. Ούτε σε τούτον το θέμαν υπάρχει manual γμτ...

Ώσπου να μεν αγχώνουμαι ούτε γω, stay cool and keep rocking!

Απωθημένα των γονιών

Το Σάββατον που έρκεται, τα κοπέλια θα παίξουν κιθάραν τζιαι θα τραγουδήσουν μπροστά σε κοινόν (βασικά τους γονείς τζιαι τους δασκάλους τους) τζιαι η Αγάπη ήβρεν μια φωτογραφίαν που ήταν 15 μηνών τζιαι είχαν έρτει να ακούσουν τον παπάν τους να παίζει κιθάραν τζιαι να τραγουδά, στον ίδιον χώρον, με το ίδιον ωδείον. Ήνταλως περνά ο τζιαρός, όντως. Ώσπου να το καταλάβουμεν, εννά παν στρατόν τζιαι μετά εννά φύουν για άλλες πολιτείες. Για την ώραν εν με στεναχωρεί πολλά τούτη η προοπτική, μάλλον θετικά θωρώ το "ξιπαίθκιασμαν", αλλά φαντάζουμαι όταν έρτει η ώρα, μιαν κατήφειαν εννά την περάσω.

Όσοι εκάμετε κοπελλούθκια ξέρετε ότι εν υπάρχει κάποιον εγχειρίδιον επιτυχίας, όσα συγγράμματα ή άλλα "εποπτικά μέσα" τζιαι να ισχυρίζουνται ότι μπορούν να παίξουν τούτον το ρόλον. Βασικά μετά που εννά το αποφασίσεις, διάς μέσα τζιαι εύχεσαι να αντεπεξέλθεις, χωρίς τίποτε να προδικάζει ότι εννά πετύχεις. Υπάρχουν πάραυτα, κάποιες "βέλτιστες πρακτικές", που μπορεί να προσπαθήσεις να εφαρμόσεις. Μια που τούτες είναι να προσέξεις να μεν φορτώσεις στα κοπελλούθκια σου τα παιδικά σου απωθημένα.

Τα δικά μου, ας πούμεν, εν το ότι εν έμαθα ποττέ μου κάποιον μουσικόν όργανον ώσπου ήμουν στα "μαθητικά χρόνια", ενώ άρκησα να αρχίσω προπονήσεις στίβου, με αποτέλεσμαν η εν λόγω "διαδρομή" να εν βραχύβια, παρά το ενδεχόμενον "δυναμικόν" που εφάνηκεν ότι είχα. 

Παράλληλα, ενστερνίζουμαι το στερεότυπον των αρχαίων, ότι ο άθρωπος εν καλά, μαζίν με την απόκτησην γνώσης να δουλεύκει τζιαι το σώμαν του κάπως, τζιαι να σπουδάζει τζιαι κάποιον είδος "τέχνης" (μουσική, ζωγραφική, θέατρον κλπ.). Εκτός που την "διάνοιξην νέων οριζόντων", τούτες οι δραστηριότητες εν αφορμή για δημιουργίαν παρεών τζιαι φίλων, εκτός του σχολείου τζιαι της γειτονιάς.

Έτσι που νωρίς επιδίωξα να αρκέψουν τα κοπέλια κάτι "αθλητικόν" τζιαι παράλληλα έψαξα το θέμαν της εκμάθησης κάποιου μουσικού οργάνου. Επειδή είχα ήδη θκιό ηλεκτρικές κιθάρες, αλλά τζιαι ως ροκκάς γουστάρω το εν λόγω όργανον, εκούντησα τους προς τα τζιει. Στα αθλητικά εκάμαν κολύμπιν τζιαι όταν εδηλώσαν ότι το εβαρεθήκαν αλλάξαμεν σε ποδήλατον. Του χρόνου θα δικαιούνται να δοκιμάσουν τζιαι στίβον (ταχύτητες, αντοχή, ρίψεις, άλματα κλπ.) τζιαι ήδη κουρτίζω τους πάνω σε τούτον. Απόφυγα τα "ομαδικά αθλήματα", διότι εφοήθηκα τον φανατισμόν που τα μαστίζει, αλλά δυστυχώς εδιαπίστωσα ότι τζιαι η (οργανωμένη σε ομάδες) ποδηλασία υποφέρει που τούτον το κακόν.

Τζιαι κάπου δαμέ έρκεται ο προβληματισμός: άραγες σου μάχουμαι, έστω υποσυνείδητα, να φκάλω τα απωθημένα της παιδικής μου ηλικίας πάνω τους; Μήπως θα έπρεπεν να τους δώσω παραπάνω περιθώριον να έρτουν οι ίδιοι με προτάσεις για το τι γουστάρουν; Μήπως η "πατρική φιγούρα", ως οκτάχρονους, καταπιέζει τους υπερβολικά με τα "θέλω" της;

Αθθυμούμαι τον δάσκαλον της μουσικής τους, που ήταν τζιαι δικός μου, να μου λαλεί ότι εν υπάρχει ούτε δαμέ συνταγή. Ουσιαστικά σαν γονιός εν τίθεται θέμαν να τους αφήσεις επιλογήν στο τι θα δοκιμάσουν. Βάλλεις τους στη διαδικασίαν, τζιαι διάς τους επιλογήν να σταματήσουν άμα φανεί ότι είτε εν γουστάρουν, είτε εν τραβούν, είτε τζιαι τα θκιό. Έτσι, εσύ έshιεις την κκελλέν σου ήσυχην ότι έκαμες την εισήγησην/ δοκιμήν, τζιαι τα κοπελλούθκια έχουν τες ευκαιρίες να δοκιμαστούν σε διαδικασίες που, καλώς ή κακώς, εν τους προσφέρει η βασική εκπαίδευση στο σχολείο. Παράλληλα, εφόσον φτάσουν σε ηλικίες που μπορούν οι ίδιοι να ψαχτούν τζιαι να έρτουν με προτάσεις προς εσέναν, τούτη η πρότερη τριβή τους με τον αθλητισμόν τζιαι τες τέχνες θα τους βάλει εντός της "φιλοσοφίας", να κτίζουν τες ικανότητες τους με χόμπυ τζιαι εξωσχολικές δραστηριότητες.

Όπως τζιαι να'shιει, ο "παπάκης" εν έναν πρότυπον για 8χρονους γιούες, οπότε όταν διαπιστώσω ότι τους επηρεάζω κάπως (π.χ. έκαμα τους "ψώνια" με τα κλασσικά αυτοκίνητα) εν το φέρω πολλά βαρέως. Που την άλλην, προσπαθώ να "απομυθοποιήσω" τον εαυτόν μου λλίον, δείχνοντας τους τα λάθη μου τζιαι ζητώντας συγγνώμην όταν τα κάμνω, αν τζιαι είμαι σίουρος εννά αθθυμούμαι με νοσταλγίαν τούτην την περίοδον όταν εννά είναι έφηβοι τζιαι θα με βάλλουν μέσα στη μέση τζιαι θα μου διούν που πάνω.

Ώσπου να αρκέψουν να μου διούν που πάνω, stay cool and keep rocking!