Ουϊσκυ, λίμνες τζιαι Metallica

'Ηταν αρχές του χρόνου τζιαι εξέραμεν ότι οι Metallica έρκουνται Αθήνα, οπότε η παρέα ετέθηκεν σε συναγερμόν για να εξασφαλισουμεν εισιτήρια. Που πολλά νωρίς εστηθήκαμεν στο portal του παρόχου τζιαι μόλις άνοιξεν επιάσαμεν τρία διαφορετικά άτομα σειράν περιμένοντας να έρτει το γυρίν μας. Ελοαρκάζαμεν όμως χωρίς τον ξενοδόχον, δηλαδή την καλαμαρίστικην πόρωσην. Διερωτούμαι τζιείνος ο λαός γιατί κλαίει ούλλη μέρα για την οικονομικήν του ανέχειαν όταν μπορεί σε λλία λεπτά να εξαντλήσει δεκάδες σιηλιάες εισιτήρια με ελάχιστην τιμήν πάνω που €100. Κάπως έτσι, όταν άνοιξεν για το γυρίν μας η σελίδα, εν είχαν μείνει εισιτήρια. Μόνον οι φάρμες δακάτω στο Δάλιν μπορούν να αντιληφθούν πόσον εχτίτζιασα. Ούτε εμείς γινούμαστεν νεόττεροι για να περιμένουμεν άλλην ευκαιρίαν ούτε οι Metallica, που εκαβαντζώσαν τα 60.

"Που παίζουν μετά" εσκέφτηκα τζιαι η σχετική διερεύνηση έφκαλεν "Γλασκώβη". 

"Θα πάμεν Γλασκώβην καλό" τζιαι εμπήκα στην σελίδαν αγοράς εισητηρίων για την συγκεκριμένην πόλην. Ήταν φοϊτσιάρικον. Η πλατεία ήταν ήδη ξεπουλημένη τζιαι μπροστά στα μμάθκια μου επουλιούνταν όσα εισητήρια ήταν σε προσιτές τιμές. Εθκιάλεξα μιαν κερκίδαν, τέσσερις θέσεις τζιαι χωρίς σχεδόν δεύτερην σκέψην αγόρασα τα εισητήρια. Ο κύβος ερρίφηθη.

Ενημέρωσα τους υπόλοιπους για την επιλογήν τζιαι εν μου επροκάλεσεν καμμιάν έκπληξην όταν αποφασίσαν να μας ακολουθήσουν. Στην Σκωτίαν εξάλλου έχουμεν κόσμον δικό μας που μας εζητούσεν να βάλουμεν στο πρόγραμμαν μιαν συναυλιακήν μετάβασην τζιεικάτω, τζιαι ιδού που το εκαταφέραμεν.

Λλίους μήνες μετά, ήμαστεν οικογενειακώς στο αεροπλάνον για Λονδίνον-Γλασκώβη. Αποφασίσαμεν να πάμεν θκυό μέρες πριν την συναυλίαν τζιαι να φύουμεν τρεις μέρες μετά, συνδυάζοντας την με περιδιάβασην σε μιαν χώραν που εν είχαμεν ποττέ ως τότε την ευκαιρίαννα επισκεφτούμεν. Εμείναμεν σε έναν airbnb κοντά στο αεροδρόμιον τζιαι ενοικιάσαμεν αυτοκίνητον για μεγαλλύττερην ευχέρειαν κίνησης εκτός πόλης, κάτι που συστήνω ανεπιφύλακτα, αφού οι τιμές εν λογικές τζιαι η κίνηση στους δρόμους ανέξοδη τζιαι αρκετά ασφαλής. Άσε που οδηγούν αριστερά του δρόμου όπως δακάτω.

Η πρώτη μέρα μετά την άφιξην εχωρίστηκεν σε μιαν πρωινήν εξόρμησην στην διάσημην Loch Lomond, βόρεια της Γλασκώβης τζιαι σε μιαν απογευματινήν βόλταν στο κέντρον της πόλης. Ως Κυπραίος τζιαι λόγω οικογενειακών βιωμάτων εν βαρκούμαι να απολαμβάνω πράσινον τζιαι τρεχούμενα νερά, τζιαι το επαρχιακόν τοπίον της Σκωτίας εν έσιει λάθος που τούτην την άποψην. Η λίμνη τζιαι η περιοχή γυρόν της ήταν μαγευτική, μέσα στην ηλιοφάνειαν που μας έτυχεν κατ' εξαίρεσην στες μέσες συνθήκες του τόπου, που εν συννεφιά τζιαι βροσιές ολόχρονα. Οι μιτσιοί εκάμαν καγιάκ τζιαι εμείς επισκεφτήκαμεν το αποστακτήριον Luss που ήταν πάραδίπλα, δοκιμάζοντας το ουϊσκι τζιαι το τζιν που παράγεται. Το απόγευμαν εκατεβήκαμεν στο ιστορικόν κέντρον της Γλασκώβης, που εν απλά εντυπωσιακόν, ιδιαίτερα οι τεράστιοι καθεδρικοί, το πανεπιστήμιον τζιαι η νεκρόπολη. Εδοκιμάσαμεν κάποια τοπικά εδέσματα, που ήταν αξιόλογα τζιαι κάποιες τοπικές μπύρες, που ήταν απογοητευτικές. Όπως ήταν τζιαι η απόδοση της εθνικής Σκωτίας με την Βραζιλίαν, όπου έχασεν με τριάραν τζιαι αποχαιρέτισεν άδοξα το παγκόσμιον, εν μέσω απογοήτευσης των οπαδών της που εκυκλοφορούσαν παντού με τες σημαίες τζιαι τες φανελλούες τους. Κάποιαν στιγμήν εντοπίσαμεν στον χάρτην έναν χώρον με τες περίφημες κελτικές standing stones τζιαι επήαμεν να τες δούμεν που κοντά. Το περιβάλλον αστικόν τοπίον τζιαι η συνειδητοποίηση ότι εν ήταν στην πραγματικότηταν κάποιον αρχαίον μέρος λατρείας αλλά κατασκεύασμαν του 1979, εμείωσεν κάπως της συγκίνησην, αλλά το εφφέ ήταν γοητευτικότατον. Επεράσαμεν το υπόλοιπον του απογεύματος σε έναν κοντινόν adventure shop, όπου οι μιτσιοί, που εν ψώνια στες σχετικές outdoor δραστηριότητες, εδώσαν της πιστωτικής μου τζιαι εκατάλαβεν.

Η Πέμπτη ήταν η μέρα της συναυλίας οπότε το πρωίν επήαμεν μιαν κοντινήν βόλταν στα δυτικά, όπου εν ο ωκεανός τζιαι κάποια αξιοθέατα, όπως κάστρα τζιαι μνημεία του αθρώπου τζιαι της φύσης. Το μεσημέριν έπρεπεν να είμαστεν πίσω για να πιάσουμεν το τραίνον για το κέντρον τζιαι μετά το γήπεδον, το Hampten Park, έναν που τα πιο μεγάλα στον κόσμον. Όπερ και εγένετο. Η αρνητική μας εμπειρία που την Μπρατισλάβα, όπου επήραμεν το αυτοκίνητον τζιαι εγκλωβιστήκαμεν για ώρες μέσα στην κίνησην, χάνοντας τα πρώτα gigs της συναυλίας των AC/DC έκαμεν μας να ξεκινήσουμεν πολλά νωρίς τζιαι να χρησιμοποιοήσουμεν τα αξιόπιστα τραίνα της πόλης. Το αποτέλεσμαν αντάμοιψεν μας, τουλάχιστον στην μετάβασην, αφού ήμαστεν μέσα στο γήπεδον, έχοντας αγοράσει τες φανέλες μας τζιαι φάει στα τοπικά βρωμιάρικα, αρκετά πριν αρκέψει το πρώτον που τα τρία συγκροτήματα του προγράμματος. Η δε θέση μας στες κερκίδες, σε αντίθεσην με σχεδόν ούλλες τες άλλες μας συναυλιακές εμπειρίες, όπου ήμαστεν πλατείαν, εδιούσεν μας άπλετην θέαν της σκηνής χωρίς να εν ιδιαίτερα μακριά, ούτε να συγκρίνεται όμως με την εμπειρίαν του να είσαι μπροστά στην σκηνήν. Στην ηλικίαν μου, κακώς ή κακώς προτιμώ το βόλεμαν που την σχετικήν ταλαιπωρίαν, σε αντίθεσην με τους μιτσιούς που θα εθέλαν να μουντάρουν μέσα στα mosh pits.

Οι Knocked Loose ήταν άγνωστοι για μέναν, έτσι εν είχα απαιτήσεις. Ήταν ξεσηκωτικοί χωρίς να παίζουν κάτι φοβερόν. Ο ήχος δυστυχώς ήταν ασύμμετρος, με τα ντραμς να σιεπάζουν μεγάλον μέρος των άλλων οργάνων τζιαι της φωνής.Κάτω στην πλατείαν όμως η επίδραση του front man ήταν έκδηλη με πολλαπλά mosh pits.

Οι Gojira εν αδυναμία των κοπελιών τζιαι επαρακολουθήσαμεν τους με αδημονίαν, ουρλιάζοντας με ενθουσιασμόν όποτε άρκεφκεν έναν που τα γνωστά τους κομμάθκια. Ο ήχος ήταν πολλά καλλύττερος, με εξαίρεσην τες φωνές, που κάπου εχάνουνταν σε έντασην όταν εμπαίναν δυνατά τα riffs των κιθάρων. Ήταν προφανές ότι το σύστημαν ήταν ρυθμισμένον πάνω στους Metallica, προκαλώντας τούτην την ανομοιογένειαν στα προηγούμενα συγκροτήματα. Πάραυτα ευχαριστηθήκαμεν heavy metal, σε μιαν πολλά καλήν προθέρμανσην για τα ιερά τέρατα που ακολουθούσαν.

Οι Metallica εφκήκαν με τους ήχους του Ennio Moriicone, τζιαι έναν βίντεο με την σκηνήν του Τούκο μέσα στο νεκροταφείον που το "Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος", έναν που τα πιο cult spagghetti western ever. Αρχίσαν με το For whom the bell tolls τζιαι εν ερίξαν ποττέ τον ρυθμόν, παίζοντας κυρίως επιτυχίες που ούλλα τα άλμπουμ, ιδιαίτερα τα πιο παλιά τζιαι αγαπημένα τους. Είσιεν τζιαιρόν να πορωθώ τόσον σε συναυλίαν τζιαι με το τέλος είχα σχεδόν χάσει την φωνήν μου που το τραγούδιν τζιαι τες ζητωκραυγές. Πελλαμός! Η δε αποχώρηση που το γήπεδον τζιαι η επιστροφή στο σπίτιν ήταν μεν κουραστική λόγω του τεράστιου πλήθους αλλά έγινεν με τάξην, συνεχήν ροήν τζιαι ασφάλειαν, κάτι που έδειξεν την οργανοτικότηταν των Σκωτσιέζων τζιαι το πόσον σέβουνται τους επισκέπτες στην χώραν τους.

Η Παρασκευή ήταν η δεύτερη μέρα για εκδρομήν, τζιαι επιάσαμεν τον δρόμον για τα δυτικά τζιαι το Εδιμβούργον, αφού πρώτα εκάμαμεν θκυό υπέροχους σταθμούς. Με την Αγάπην έχουμεν παρακολουθήσει ολόκληρην την σειράν Outlander τζιαι εθέλαμεν να πάμεν έστω σε έναν που τα μέρη όπου εσυνυπήρξαν ο Jamie Fraser με την Sassenach του. Τούτον ήταν το Lallybroch, το κατά κόσμον Midhope Castle, λλίην ώραν έξω που το Εδιμβούργο. Ο τζιαιρός είσιεν επιστρέψει στες εργοτασιακές του ρυθμίσεις, με συννεφκιάν τζιαι βροσιήν αλλά τούτον εν μας επτόησεν καθόλου. Το μέρος ήταν μαγευτικόν τζιαι το κάστρον εξύπνησεν μας την συγκίνησην της σειράς που είχαμεν απολαύσει παρέαν. Βέβαια υπό το φως της απομυθοποίησης πάντα χάνεται μέρος της μαγείας, αλλά η όλη εμπειρία άξιζεν τον κόπον, τουλάχιστον για μέναν τζιαι την Αγάπην, αφού οι μιτισοί επιάσαν μας στο δούλεμαν.

Πριν πάμεν στο Εδιμβούργον, εντοπίσαμεν έναν άλλον κάστρον στα πέριξ, υπό το εξαιρετικά ενδιαφέρον όνομαν Blackness. Φτάνοντας στην περιοχήν, αντιληφθήκαμεν έναν υπέροχον, συνώνυμον χωριουδάκιν με μεσαιωνικόν αέραν, οπότε αφού εφκάλαμεν τες φωτογραφίες μας στο παραθαλάσσιον, υποβλητικόν κάστρον, εκάτσαμεν σε μιαν ιδιαίτερην μπυραρίαν/ ταβέρναν για τοπικά ψαρικά. Που τες πιο άρτιες γαστρονομικές μας εμπειρίες στο εν λόγω ταξίδιν έχω να πω. Αμέσως μετά επετύχαμεν τον ηλικιωμένον ιδιοκτήτην του παρακείμενου αποστακτηρίου, τζιαι έκαμεν μας μιαν περιήγησην στο γραφικόν του χώρον, όπου εξακολουθεί να παράγει ουίσκυ, τζιν τζιαι ρούμιν, τα οποία μπορεί κάποιος να προμηθευτεί στην ταβέρναν.

Το Εδιμβούργον ήταν εντυπωσιακόν, ειδικά για κάποιον σαν εμέναν που λατρεύει τα εντυπωσιακά ιστορικά μνημεία. Γεμάτον τεράστια, επιβλητικά κτίρια, ναούς, μουσεία, βιβλιοθήκες, φρούρια τζιαι κάστρα, η πόλη θέλει μέρες να την δεις στοιχειωδώς, αλλά η πρώτη γεύση τζιείνου του απογεύματος ήταν πολλά καλή. Χρωστούμεν της τουλάχιστον ακόμα μιαν επίσκεψην. Καλά να είμαστεν.

Την νύχταν είχαμεν στραφεί στην Γκασκώβην τζιαι εβρεθήκαμεν με την υπόλοιπην συναυλιακήν παρέαν τζιαι τον σκωτσιεζοποιημένον φίλον μας για πίτσαν τζιαι ουίσκυ testing. Εσιαιρετίσαμεν τους γιατί εφεύκαν την επομένην τζιαι ήταν η τελευταία μας συνάντηση υπό το τρέχον δρώμενον.

Το Σάββατον ήταν η τελευταία ευκαιρία περιδιάβασης, αφού η Κυριακή ήταν η μέρα της επιστροφής. Αποφασίσαμεν οικογενειακώς να επισκεφτούμεν το περίφημον Kelvingrove Art Gallery And Museum, έναν μέρος που τζιαι μόνον ως κτίριον αξίζει να το δει κάποιος. Θέλει δε μέρες για να μελετήσεις στοιχειωδώς το περιεχόμενον του, που επεριλάμβανεν σχεδόν τα πάντα, που φυσικήν ιστορίαν τζιαι ανθρώπινην ιστορίαν, αναγενννησιακήν τζιαι μοντέρναν τέχνην τζιαι τεχνολογίαν. Αν δεν μας επεριόρισεν ο χρόνος στάθμευσης, θα εμεινίσκαμεν εύκολα ολόκληρην την ημέρα. Αντί αυτού επήαμεν μιαν βόλταν που τον Βοτανικόν κήπον της Γλασκώβης, μιαν καταπράσινην περιοχήν δίπλα που τον ποταμόν Clyde. Είχαμεν αρκήσει τζιαι τα περίπτερα είχαν κλείσει αλλά ο περιβάλλον χώρος με τα εξωτικά, για έναν Κυπραίον, δέντρα τζιαι φυτά εγέμωσεν εύκολα το απόγευμα μας. Ενδιάμεσα ευχαριστηθήκαμεν έναν γεύμαν σκωτσιέζικης υφής (εν θα έλεα ότι εν που τα ατού της χώρας το φαίν αλλά πάντα εν ενδιαφέρον να δοκιμάζεις νέα πράματα) τζιαι εψουμνίσαμεν κάποια τελευταία προϊόντα που έναν τεράστιον mall στην περιφέρειαν.

Ακόμα τζιαι να μεν άξιζεν ο τόπος, μόνον τζιαι μόνον η συναυλία θα με άφηνεν πλήρως ικανοποιημένον. Αλλά ο τόπος ήταν θαυμάσιος, οι εμπειρίες που εζήσαμεν μοναδικές τζιαι οι αναμνήσεις που εμαζέψαμεν πολύτιμες. Συστήνω την Σκωτίαν ανεπιφύλακτα τζιαι ελπίζω να έχω την ευκαιρίαν να την ξαναεπισκεφτώ, ειδικά τα θρυλικά της highlands που εκόφκαν νάκκον μακριά για να πάμεν να τα δούμεν τούτην την στράταν.

Ώσπου να ξαναπάμεν, stay cool and keep rocking!