Πενήντα

 

Εν απλά έναν νούμερον αλλά πάλε εν το "νιώθω". Αλήθκεια ρε κουμπάρε; Πενήντα; Τούτον εν το αίσθημαν που με διακατέχει. Εν νιώθω πενήντα, αν εξαιρέσεις την βιολογικήν πτυχήν, δηλαδή την σκεμπέν που εν φεύκει όσες δίαιτες τζ̆αι αν κάμεις, τα συστηματικά πονάκια σε διάφορα σημεία του σώματος, την δυσκολίαν να ανεβάσεις απότομα στροφές ή ταχύτηταν ή έκτασην μυών χωρίς να σε αγχώσει η προοπτική τραυματισμού ή καρδιακού επεισοδίου, τα χάπια που άρκεψες να πίνεις συστηματικά κλπ.

Που την άλλην, αν κάτσω να κάμω ανασκόπησην της ζωής μου, το πράμαν αρκέφκει τζ̆αι γίνεται πιο ευκολοχώνευτον (είχα κάμει μιαν τέθκοιαν ανασκόπησην κάποιαν στιγμήν, αλλά βαρκούμαι να σας εντοπίσω την σχετικήν ανάρτησην). Υπάρχει υλικόν τζ̆αμέ, υπάρχει μια διαδρομή, κάποιες σημαντικές στιγμές τζ̆αι επεισόδια, κάποια όνειρα που επραγματοποιηθήκαν τζ̆αι άλλα που εμείναν ανεκπλήρωτα, κάποιοι στόχοι που επιτευχθήκαν τζ̆αι κάμποσοι άλλοι που περιμένουν ακόμα το γυρίν τους. Εν μισός αιώνας όμως, εν έναν σημείον αρκετά συμβολικόν, εν τα πρώτα -ήντα, τζ̆αι, ξανά, εν το "νιώθω". Εν σαν να τζ̆αι ήρταν πρόωρα.

Αν επιστρέψω πίσω στην πρώιμην ενηλικίωσην, η ζωή είσ̆εν μια σχετικά συγκεκριμένην προοπτικήν, κάποια βασικά βήματα που "όφειλα" να κάμω για να θεωρούμαι "επιτυχημένος": η απροβλημάτιστη στρατιωτική θητεία (ήταν 26 μήνες τότε, έναν αρκετά μεγάλον χρονικόν διάστημαν για έναν 18χρονον), η εξίσου απροβλημάτιστη πανεπιστημιακή φοίτηση, η καλή βιοποριστικά επιλογή εργασίας τζ̆αι, προπάντων, η δημιουργία οικογένειας. Τούτα ούλλα με αρχήν τζ̆αι τέλος την Κύπρον, αφού πίσω στο 1992 που επήα στρατόν η ένταξη στην Ε.Ε. ήταν ακόμα μακρινή ως προοπτική, τζ̆αι οι μόνοι τόποι που επαίζαν εκτός Κύπρου ήταν η Ελλάδα για τους μικρομεσαίους (εισοδηματικά) τζ̆αι η Αγγλία με την Αμερικήν για όσους άντεχεν παραπάνω η πούγκα της οικογένειας. Το Πανεπιστήμιον Κύπρου έκαμνεν τότε τα πρώτα του βήματα, με πολλά λλίες σχολές, ιδιωτικά πανεπιστήμια εν υπήρχαν, οπότε για σοβαρές σπουδές έπρεπεν να πάεις εξωτερικόν. Εν υπήρχεν όμως καθόλου ανεπτυγμένη η "διεθνιστική" προοπτική, η πιθανότητα να καταλήξεις να ζεις μόνιμα σε μιαν άλλην χώραν. Ειδικά αν ήθελες να κάμεις κοπελλούθκια. Εν κάτι που σήμερα προφανώς μπορεί να εκληφθεί ως εξαιρετικά κοντόφθαλμον.

Αν πιάσω έναν έναν τα σημεία τούτα, μπορώ να βάλλω έναν "ττικ" δίπλα που ούλλα. Στρατός, μόρφωση, δουλειά, οικογένεια, λλίον πολλά "επραγματωθήκαν" με στοιχειώδην επιτυχίαν. Σύντομα εννά αρκέψουν οι θκυό γιοι μας την ενήλικην ζωήν τους, τζ̆αι από ότι φαίνεται εννά είμαστεν σε θέσην να τους προσφέρουμεν ακόμα παραπάνω επιλογές μόρφωσης από ότι είχαμεν εμείς. Συν ότι άλλον χρειαστούν στα πρώτα τους βήματα ως ενήλικες.

Έτσι βρίσκω τον εαυτόν μου, στην πρώτην μέραν της έκτης (πππεεεεε) δεκαετίας της ζωής μου να μεν "αναρωθκιέται" για το αύριον, να μεν μου "λείπει" κάτι ιδιαίτερον για να νιώσω "πλήρης". Είχα την ικανότηταν τζ̆αι την τύχην να μπορώ να απαντήσω, στα κύρια "must" της κοινωνίας, με το "been there, done that". Υπάρχει φυσικά χώρος για παραπάνω, ταξίθκια σε νέα μέρη κυρίως, μια καλή, ελεγχόμενη, ισορροπημένη ρουτίνα με δραστηριότητες τζ̆αι χόμπυ, αλλά τζ̆αι έναν τελευταίον "φετίχ", στην μορφήν ενός καμπριολέ αυτοκινήτου. Σε αντίθεσην με άλλους εν είχα ούτε έχω το "σκουλούτζ̆ιν της καριέρας" ή το σχετικόν "ανικανοποίητον". Εν θα με εχαλούσεν αλλά ούτε υποσκάπτει την αυτοεκτίμησην μου. Σε τούτον βοηθά πολλά το ότι είμαι "περικυκλωμένος" που αγάπην, της οικογένειας τζ̆αι των φίλων. Σήμερα ταξιδεύκουμεν για Μπρατισλάβαν οικογενειακώς, για να δούμεν τα γερόντια των AC/DC ώσπου εν ζωντανοί ακόμα, τζ̆αι εννά είμαστεν παρέαν με καλούς φίλους. Τι παραπάνω να ζητήσεις;

Υπάρχει βέβαια, ακόμα μια "σκιά" σε ούλλον τούτον. Όπως ξέρουμεν ούλλοι, πενηντάχρονα εν έπιασα μόνον εγώ αλλά τζ̆αι η εθνικά καθαρή παράνοια του στάτους κβο που επέφερεν η εισβολή των Τούρκων. Εν μια πίκρα που εν με αφήνει ποττέ να χαρώ όσον θα ήθελα τες μέρες των γενεθλίων μου. τζ̆αι έναν απωθημένον που γίνεται ακόμα πιο δυσβάστακτον λόγω της ανημπορκάς μου να κάμω κάτι ουσιαστικόν για τούτον. Πενήντα χρόνια μετά τζ̆αι η προοπτική συμφωνίας φαίνεται πιο μακριά που ποττέ, τόσον σε επίπεδον απλού κόσμου, που κάπου φαίνεται να εσυμβιβάστηκεν με την παράνοιαν, όσον τζ̆αι σε επίπεδον ηγεσίας, που αποτελεί αντανάκλασην τούτης της συλλογικής παραίτησης.

Υπάρχει λοιπόν τούτος ο "καημός" του κυπριακού, που εν σαν καρκίνος τζ̆αι αρρωστά τα ούλλα δακάτω, αλλά ζούμεν σε τόσον ωραίον τόπον που εν αμαρτία να του επιτρέπουμεν να μας καταβάλλει. Εν μπορεί τούτη η παράνοια να συνεχιστεί επ'αόριστον, κάπως, κάπου, κάποτε εννά βρεθούν οι αθρώποι που εννά συμβιβαστούν τζ̆αι εννά υπογράψουν μιαν συμφωνίαν για να ξεκλειδωθεί η δύναμη της λύσης μέσα που την καθημερινότηταν.

Απλά ελπίζω να ζω όταν γίνει. Τζ̆αι να έχω ακόμα λλίον χρόνον να το δω να εξελίσσεται. 

Ώσπου να γίνει τούτον, stay cool and keep rocking!

Τι μου έμεινεν...

Όταν προσπαθώ να συνειδητοποιήσω ότι έπιασα τα 46, δυσκολεύκουμαι λλίον. Εν νιώθω τόσον. Η αίσθηση μου είναι ότι το μυαλόν μου εκόλλησεν κάπου στα 16 τζ̆αι επί της ουσίας εν έσ̆ει εξελικτεί που τότε. Εντάξει, η εμπειρία που έρκεται με τον χρόνον τζ̆αι τα βιώματα που κουβαλά σίουρα επιδρά πάνω σου τζ̆αι αλλάσσει σε με τρόπους που ούτε καν αντιλαμβάνεσαι. Αλλά, 46; Εν τα έχω ρετζ̆ιστράρει.

Έτσι εσκέφτηκα, με αφορμήν την ημέραν, να κάμω μιαν ανασκόπησην των κυρίων στοιχείων τούτης της ζωής 46 ετών, τζ̆αι το τι έχω να περιμένω στην συνέχειαν.

Όπως είχα γράψει τζ̆αι πρόσφατα, οι "στόχοι" μου σε τούτον τον κόσμον είχαν οριστεί που το περιβάλλον, οικογένειαν τζ̆αι σχολείον. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια. Έτσι όφειλα να είμαι καλόν παιδίν, καλός μαθητής, καλός πολίτης, καλός στρατιώτης κλπ. Λλίον πολλά, τζ̆αι αφού είχα την τύχην να ζω μέσα σε μιαν υγιήν οικογένειαν, τζ̆αι να έχω καλούς δασκάλους/ καθηγητές, τα πρώτα θκιό αποδειχτήκαν εύκολα τζ̆αι "φυσικά". Τούτα εμπλουτιστήκαν με μιαν ζωντανήν γειτονιάν τζ̆αι μιαν απίστευτα μεγάλην παρέαν που έδωσεν φιλίες τζ̆αι σχέσεις που κρατούν ως σήμερα. Παράλληλα ήμουν τυχερός στο να έχω κάποια ταλέντα αθλητικής φύσεως - ήμουν γλήορος βασικά τζ̆αι είχα αντοχήν - τζ̆αι είχα τζ̆αι τες ανάλογες επιτυχίες (μετάλλια σε σχολικούς, περιφερειακούς, παγκύπριους αγώνες). Στο δε λύκειον, όπου έκαμα τζ̆αι τες πιο δυνατές φιλίες, έζησα την απίστευτην εμπειρίαν της συμμετοχής σε ροκ συγκρότημαν τζ̆αι της παρουσίας μπροστά σε κοινόν, ερμηνεύκοντας τραούθκια των οποίων τους στίχους είχα γράψει. 

Προς το τέλος της σχολικής ζωής, ήβρα τζ̆αι την Αγάπη μου. Ήξερα την ήδη που πριν, υπήρξαμεν μέχρι τζ̆αι ανταγωνιστές, αφού ήταν σημαιοφόρος του γυμνασίου τζ̆αι γω παραστάτης. Αλλά το κλικ έγινεν στα 17 μας. Είχαμεν τα ups and downs μας αλλά φαίνεται ήταν γραφτόν. Τον Αύγουστον κλείουμεν 27 χρόνια σχέσης, προϊόν της οποίας εν η υπέροχη οικογένεια μας, με τα κοπέλια μας τζ̆αι έναν σωρόν ανεπανάληπτες εμπειρίες. 

Στον στρατόν είχα πάλε το σκουλούτζ̆ιν του "κάτι παραπάνω". Εν ήθελα απλά να "περάσω". Ως αποτέλεσμαν επήα δόκιμος, τζ̆αι επέρασα 4 μήνες στο Ηράκλειον της Κρήτης. Ήταν μια περίοδος μεγάλης δοκιμασίας που εσυνοδέυτηκεν που μιαν δυνατήν φιλίαν, την μόνην εκτός σχολείου που έκαμα. Αθθυμούμαι μέσα στο ΚΕΝ Λάρνακας, όταν έμαθα τα αποτελέσματα των προεισαγωγικών εξετάσεων, τζ̆αι το ότι είχα εξασφαλίσει θέσην στο πολυτεχνείον της Θεσσαλονίκης. Το αίσθημαν εν περιγράφεται. 

Μετά τους 26 μήνες του στρατού (που αποδείχτηκεν μια απογοήτευση τζ̆αι μια μαύρη τρύπα που με έκαμεν να χαρώ που εν είχα βάλει σχολήν ευελπίδων στες εξετάσεις) ήρτεν η ώρα να φύω που τον τόπον μου τζ̆αι να πάω στην "μαμάν-πατρίδαν" να σπουδάσω. Αθθυμούμαι που ήθελα να φιλήσω το χώμαν μόλις επροσγειώθηκα. Είπαμεν: πατρίς, θρησκεία, οικογένεια. Με την Αγάπην (ήβρα την τζ̆εικάτω να σπουδάζει επίσης) επηένναμεν εκκλησίαν τα πρώτα χρόνια, ενηστέυκαμεν κλπ. Άλλοι αθρώποι, ειδικά εγώ. 

Οι σπουδές ήταν να κρατήσουν 5 χρόνια. Τελικά εμείναμεν στην "νύμφην του Θερμαϊκού" 10 χρόνια. Έγινεν η 2η πόλη μας, τζ̆αι όποτε στραφούμεν εν σαν να μεν επέρασεν μια μέρα. Τζ̆αμέ εκατάλαβα τι εσήμαινεν η πραγματική αγάπη για την Ελλάδαν, τζ̆αι οϊ η άρρωστη, στείρα εθνικιστική που της είχα νωρίττερα, πριν την γνωρίσω. Αφήσαμεν τζ̆αι "φρουράν", μιαν αδερφήν εγώ στην Αθήναν, μιαν αδερφήν τζ̆αι έναν αδερφόν η Αγάπη σε Αθήναν τζ̆αι Θεσσαλονίκην. 

Στην Θεσσαλονίκην άρχισα τζ̆αι την επαγγελματικήν μου διαδρομήν, την σοβαρήν γιατί είχα δουλέψει τζ̆αι ως έφηβος τα καλοτζ̆αίρκα. Επέρασα τζ̆αι έναν εξάμηνον ως σερβιτόρος πρώτα, που με έκαμεν να θωρώ πάντα με συμπάθειαν τούτην την κατηγορίαν εργαζομένων. Έφερεν τα η συγκυρία τζ̆αι η δουλειά του συμβούλου εσυνεχίστηκεν στην Κύπρον, σε θυγατρικήν εταιρίαν. Συνολικά έδωσα στην Ατλαντίς σχεδόν 10 χρόνια, τζ̆αι εκέρδισα τζ̆αι εγώ πολλά. 

Αλλά επιστρέφοντας στην Κύπρον ήρτεν το "υπέρτατον" καθήκον: η δημιουργία οικογένειας. Εν με κάποιαν αμηχανίαν που το περιγράφω έτσι, αλλά πρέπει να είμαι ειλικρινής. Ουδέποτε είχα κάτσει συνειδητά να αξιολογήσω τι σημαίνει να φέρεις στον κόσμον κοπελλούθκια. Ήταν κάτι αυτονόητον. Ευτυχώς σε τούτον ήμουν πάλε τυχερός. Είχα δίπλα μου έναν άθρωπον που με εσυμπλήρωνεν σε ούλλα τζ̆αι εκάλυπτεν ούλλες μου τες αδυναμίες. Εδυσκολευτήκαμεν κάπως, αφού τούτες οι δουλειές πρέπει να αρχίζουν σε νεαρότερες ηλικίες, αλλά τρία χρόνια μετά την επιστροφήν μας, είχαμεν τα δίδυμα θαύματα μας. Τελικά ήταν τόση η χαρά, τόση η ολοκλήρωση που ουδέποτε ένιωσα να το μετανιώνω. Απλά κατά τζ̆αιρούς εγελούσα με την αφέλειαν τζ̆αι την ανωριμότηταν της νιότης μου. 

Μέσα σε τούτην την κοσμογονίαν, ένιωσα την ανάγκην να δοκιμάσω τζ̆αι κάτι άλλον: να ανοίξω την δικήν μου επιχείρησην. Ήταν άλλος ένας στόχος, μια "must" κατάσταση. Τζ̆αι δαμέ είχα στήριγμαν τζ̆αι υποστήριξην τόσον την Αγάπην όσον τζ̆αι την οικογένειαν. Εκατάφερα να χρηματοδοτηθώ τζ̆ιόλας, αξιοποιώντας το τι έκαμνα πριν. Απλά, στην πορείαν εκατάλαβα ότι όπως εν κάμνουν ούλλοι για γονείς, έτσι εν κάμνουν ούλλοι για επιχειρηματίες. Εν πολλά δύσκολον τζ̆αι τέχνη να πετύχεις με κάτι δικό σου. Για την ώραν παλεύκω το. Εννά δούμεν.

Έτσι σιγά σιγά εφτάσαμεν στο σήμερα. Τι εδιαδραματίστηκεν, τι με περιμένει στη συνέχειαν.

Όπως κάθε τζ̆ύρης, σίουρα μεγάλον μέρος του μέλλοντος θωρώ το μέσα που τους γιούες μου. Άρα θέλω να εν υγιείς, ευτυχισμένοι τζ̆αι να έχουν όσον το δυνατόν παραπάνω εφόδια που μας στην αρχήν της ζωής τους. Άρα ο κύριος μας άξονας εν τούτος.

Παράλληλα όμως έχω κάτι λλία "θέλω" που την επόμενην εικοσαετίαν, αν είμαστεν καλά, εννά ήθελα να υλοποιηθούν:

1) Να αγοράσω έναν cabrio muscle car. Μεν γυρεύκετε λογικήν σε τούτον, εν φετίχ. Δυστυχώς κοστίζει πολλά τζ̆αι εν μια παντελώς άχρηστη δαπάνη. Αλλά εν με κόφτει.

2) Να ξανασυμμετέχω σε ροκ συγκρότημαν τζάι να ηχογραφήσω τα παλιά κομμάθκια: το πρώτον εν δύσκολον, οπότε συμβιβάζουμαι στα ρεμπέτικα με καλούς φίλους. Το 2ον όμως εν σαφώς πιο προσιτόν τζ̆αι θα γίνει αργά ή γλήορα.

3) Να κάμω ροκ ραδιόφωνον: εν έχω ιδέαν τι χρειάζεται αλλά σκοπεύω να το ψάξω σοβαρά. 

4) Να κάμω έναν ροκ μπαράκι: τούτον βάλλω το μετά που εννά "ξιπαιθκιάσουμεν" γιατί η νύχτα έννεν για οικογενειάρχες. Εν στην κατηγορίαν του muscle car: άσκοπον αλλά φετίχ.

5) Να ταξιδέψω σε μακρινές χώρες: Η.Π.Α., Αυστραλία, Ιαπωνία, Σιγκαπούρη κλπ. Εν ο πιο ρεαλιστικός που τους στόχους, αφού εν κοινός με την Αγάπη.

6) Να φκάλω έναν βιβλίον, πιθανόν με υλικόν που τούτον το μπλογκ. Θέλει δουλειάν, τζ̆αι είμαι τεμπέλης, γι''αυτόν ακόμα να αρχίσει. Αλλά εν απόλυτα εφικτόν. 

7) Να γίνει επιτέλους συμφωνία στο κυπριακόν. Να σταματήσει η μέρα των γενεθλίων μου να εν συνυφασμένη με τον θρήνον τζ̆αι το μίσος. Όσον περνά ο τζ̆αιρός λλιανίσκουν τζ̆αι οι ελπίδες μου. Αλλά ότι περνά που το σ̆έριν μου εννά το κάμω.

Τελικά, μετά την θεραπείαν της γραφής, εν πιο ξεκάθαρη η 46ετία. Μακάρι να ζήσουν ούλλοι τούτην την διάρκειαν, τζ̆αι το κυριόττερον, τούτην την ποιότηταν ζωής που είχα την τύχην τζ̆αι το προνόμιον να ζήσω.

Ώσπου να το συνειδητοποιήσω, stay cool and keep rocking!

Another day.....

Ετσι το ένιωσα τέλος πάντων....Ελάλεν  τα τζιαι ο Bryan, όταν ήταν ακόμα ροκάς:

Another day - Bryan Adams

Ως την επόμενην "ξεχωριστήν μέραν", stay cool and keep rocking!

Στα δεύτερα "-άντα"...

Ποττέ μου εν εκατάφερα να κρατήσω ημερολόγιον, αν τζιαι κατά τζιαιρούς ήθελα. Τελικά τούτον το blog έπαιξεν τζιαι παίζει τούτον το ρόλον, μιας "καταγραφής" τζιαι μιας "πηγής αναδρομής" αν τζιαι όταν το χρειαστώ. Γι'αυτόν σήμερα πρέπει να γράψω κάτι, έτσι για να μπορώ κάποτε να θωρώ τι ελάλουν όταν εγύρισεν η πρώτη μέρα μετά τα σαράντα.

Κατ'αρχήν πρέπει να πω ότι δεν νιώθω σαράντα χρονών. Σωματικά σίουρα τα μηνύματα εν τζιαμέ αλλά όπως είπα πολλάκις σε πολλούς αμπελοφιλοσοφώντας, θεωρώ ότι ο "άδρωπος" (ο άντρας σιόρ), όσον τζιαι να γεράσει σωματικά, στο μυαλόν τζιαι την πσυshιήν ποττέ δεν ρέσσει τα 16-17. Εν τζιαι μια που τες ευλογίες του αν με ρωτάτε, γι'αυτόν τζιαι κάμνουμεν τες γυναίκες μας τόσον έξαλλες, διότι ουσιαστικά έχουν να κάμουν συνέχεια με πελλοεφήβους.

Σήμερα το λεπόν που έφτασα στα δεύτερα -άντα, εν καλόν να κάμω μιαν σύντομην αναδρομήν του τι εσυνέβηκεν στη ζωήν μου. Μεν αγχώνεστε, θα βάλω κάτω κάποια βασικά σημεία σε bullets, έτσι για το καλόν της ημέρας:

- Εγεννήθηκα μιαν ημέραν πριν την τουρκικήν εισβολήν. Πολλοί εκατηγορούσαν με ότι "ετηλεφώνησα" τους τζιαι ήρταν. Εγώ ανταπαντώ ότι μόλις εμάθαν ότι εγεννήθηκα έπρεπεν να εισβάλουν γιατί ενιώσαν ότι απειλούνται (κάπως)...

- Επήα θκιό χρόνια νηπιαγωγείον τζιαι 12 χρόνια σχολείον, κατά σειράν στα εξής ιδρύματα: Νηπιαγωγείον "Χαρούμενη Χελιδονοφωλιά", Δ' Δημοτικό Σχολείο Αγλαντζιάς, Γυμνάσιον Πλατύ, Λύκειον Δασούπολης.

- Που την τρίτην γυμνασίου ως την δευτέραν λυκείου ήμουν αθλητής του Γ.Σ.Π. στες ταχύτητες (100 τζιαι 200 μ, τζιαι σκυταλοδρομία 4Χ100). 

- Στην δευτέραν τζιαι την τρίτην λυκείου ήμουν μέλος (frontman) του μαθητικού ροκ συγκροτήματος Sabotage.

- Τα καλοτζιαίρκα της 3ης γυμνασίου, πρώτης τζιαι δευτέρας λυκείου εδούλεψα σε οικοδομές, βιοτεχνίες κεραμικών, τζιαι μεταφορικές επίπλων. Με τα λεφτά που εμάζεψα αγόρασα το πρώτον μου κομπιούτερ τζιαι την μοναδικήν μου ως σήμερα μοτορούν (Honda Chaly 49cc).

- Έκαμα 26 μήνες θητείαν στην ΕΦ. Τέσσερις που τους οποίους στο Ηράκλειον Κρήτης όπου εφοίτησα στην ΣΕΑΠ, στο πλαίσιον εκπαίδευσης ως έφεδρος αξιωματικός πεζικού. Τους υπόλοιπους μήνες έκαμα τους στα ΚΕΝ Λάρνακας τζιαι Πολεμιθκιών τζιαι κυρίως στο Μπαρσάκ (άλλως "έντερον", κατά κόσμον 398 Τ.Π.)

- Εφοίτησα για εξίμισυ χρόνια στο Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσ/νίκης, στη Σχολήν Ηλεκτρολόγων Μηχ/κων τζιαι Μηχ/κων Η/Υ τζιαι για θκιόμισυ χρόνια στο Πανεπιστήμιον Μακεδονίας, στο μεταπτυχιακόν πρόγραμμαν διοίκησης επιχειρήσεων.

- Εδούλεψα ως σύμβουλος management consulting στην Ατλαντίς Συμβουλευτική Α.Ε. στη Θεσ/ νίκη για ενάμιση χρόνον τζιαι άλλα εφτάμισυ στην θυγατρικήν της στην Κύπρο. Επροηγηθήκαν 6 περίπου μήνες σερβιτοριλίκκιν στην παραλιακήν της Θεσ/ νίκης.

- Που το τέλος του 2011 είμαι ά(ν)εργος τζιαι προετοιμάζω την λειτουργίαν δικής μου εταιρίας. Έshιει ιδρυθεί ήδη τζιαι μάχουμαι να φέρω τον εξοπλισμόν για να αρκέψω την παραγωγήν προϊόντος.

Ειδική μνεία θα κάμω τωρά για την αγάπην μου τζιαι την πορείαν μας μαζίν, η οποία σύντομα θα συμπληρώσει 21 χρόνια, παραπάνω που τα μισά της ζωής μου δηλαδή.

Εγνωριστήκαμεν επί της ουσίας (διότι εξ αποστάσεως εν που την πρώτην που εσυναπαντηθήκαμεν) στην τρίτην γυμνασίου, όταν εγώ ήμουν παραστάτης τζιαι τζιείνη σημαιοφόρος στην παρέλασην του γυμνασίου. "Ανταγωνιστές"...Στο λύκειον ήμαστεν στην ίδιαν τάξην αλλά η πρώτη σπίθα έρωτα εξεπετάχτηκεν στην τρίτη λυκείου, σε ένα πάρτυ χριστουγέννων του σχολείου. Το παθιασμένον slow τζιαι το φιλίν τζιείνης της νύχτας επρομηνύαν κάτι αλλά ήταν νωρίς ακόμα. Έπρεπεν να περάσουν άλλα θκιό χρόνια, όταν εγώ ήμουν στρατόν τζιαι τζιείνη σε διακοπές που το πρώτον της έτος, για να "δέσει το γλυκόν". Ήταν νύχτα της 3ης Αυγούστου 1993 στον πάλε ποτέ "Σκορπιόν", όταν με ένα φιλίν αρκέψαμεν την πορείαν μας στο χρόνο. Εβοήθησεν ότι στη Θεσ/νίκην εβρεθήκαμεν παρέαν. Επεράσαμεν πολλά μαζίν, τα τέσσερα shοκ της σχέσης κλπ. αλλά ως τωρά ελειτουργήσαν σαν κουγκρίν που μας δέννει. Το 2004 εστραφήκαμεν στα πάτρια εδάφη τζιαι αφού ήβραμεν το σπίτιν μας, εβάλαμεν σιγά-σιγά μπρος το μεγάλον σχέδιον: την οικογένεια μας. Ο Νιόβρης του 2007 έφερεν μας τα θκιό μας καμάρκα, τα παλλικάρκα μας τα δίδυμα, τζιαι φυσικά που τότε είμαστεν θκιό δορυφόροι γυρόν τους. Θκιό πλανήτες γυρόν που έναν δίδυμον ήλιον. Κάθε πλανήτης όμως με την δικήν του τροχιάν τζιαι προσωπικότηταν. Τούτον εν σημαντικόν στοιχείον της "συνταγής"...

Σήμερα αυτοπροσδιορίζουμαι ως (αμπελο)φιλόσοφος, ειρηνιστής, διεθνιστής, άθεος, φίλαθλος, μετριοπαθής, οϊ απαραίτητα με τούτην τη σειράν. Τζιαι φυσικά, πάντα τζιαι ανέκαθεν, ροκκάς τζιαι χεβιμεταλλάς!

Έθθα κουράσω άλλον με στοιχεία βιογραφίας, εννά ευχηθώ στον εαυτόν μου πάνω που ούλλα υγείαν τζιαι ευτυχίαν, τζιαι σε ούλλον τον κόσμον τα ίδια τζιαι παραπάνω. Τζιαι ακόμα, να εν τα τελευταία μου γενέθλια ανάμεσα σε "θλιβερές επετείους" τζιαι σειρήνες τα χαράματα.

Ώσπου να μπώ στα πρώτα "-ήντα", stay cool and keep rocking!!!

Η πραγματική μας σημασία

Αφιερωμένον το πιο κάτω στην αγάπη μου που σήμερα έshιει γενέθλια.

"Που τούτην την απόμακρην οπτική γωνία, η Γη μπορεί να μεν φαίνεται να έshιει κάποιον ιδιαίτερον ενδιαφέρον. Μα για μας, εν διαφορετικόν. 

Ξανακοιτάξετε τζιείνην την κουκκίδαν. Τζιείνον εν το "δαμέ", εν το "σπίτιν" μας, "εμείς". Πάνω της εν ο καθένας που αγαπάτε, ο καθένας που ξέρετε, ο καθένας για τον οποίον έshιετε ακούσει, κάθε ανθρώπινον ον που έshιει ποττέ υπάρξει, ούλλοι τούτοι έχουν ζήσει τη ζωήν τους δαμέ. Το σύνολον της χαράς τζιαι των βασάνων, οι χιλιάδες των γεμάτων σιγουριάν θρησκειών, ιδεολογιών τζιαι οικονομικών δογμάτων, κάθε κυνηγός τζιαι τροφοσυλλέκτης, κάθε ήρωας τζιαι δειλός, κάθε δημιουργός τζιαι καταστροφέας πολιτισμού, κάθε βασιλιάς τζιαι χωρικός, κάθε νεαρόν, ερωτευμένον ζευγάριν, κάθε μάνα τζιαι τζιύρης, κάθε ελπιδοφόρο τέκνο, εφευρέτης τζιαι εξερευνητής, κάθε διδάσκαλος ηθικής, κάθε διεφθαρμένος πολιτικός, κάθε υπερ-αστέρας, κάθε ανώτατος ηγέτης, κάθε άγιος τζιαι αμαρτωλός στην ιστορίαν του είδους μας έζησεν τζιαμέ, πάνω σε έναν κόκκον σκόνης, κρεμμασμένον σε μιαν ηλιαχτίδαν. 

Η Γη εν μια πολλά μικρή σκηνή σε μιαν αχανήν κοσμικήν αρένα. Σκεφτείτε τους ποταμούς αίματος που έχουν χυθεί που ούλλους τζιείνους τους στρατηγούς τζιαι τους αυτοκράτορες, ώστε μέσα σε δόξαν τζιαι θρίαμβον να μπορέσουν να γίνουν οι προσωρινοί αφέντες ενός τμήματος μιας κουκκίδας. Σκεφτείτε τες ατέλειωτες σκληρότητες που επιβληθήκαν που τους κατοίκους κάποιας γωνιάς τούτης της κυψελίδας, στους δύσκολα ορατούς κατοίκους μιας άλλης γωνιάς της. Πόσον συχνές εν οι παρεξηγήσεις τους, πόσον πρόθυμοι είναι να αλληλοσκοτωθούν, πόσον ένθερμον το μίσος τους. 

Οι μεγαλοσχημίες μας, η ούλλον αυταπάτες αυτο-αποδιδόμενη σημασία μας, η ψευδαίσθηση ότι κατέχουμεν κάποιαν προνομιακήν θέσην στο σύμπαν, αντικρούονται που τούτον το σημείον χλωμού φωτός. Ο πλανήτης μας εν έναν μοναχικόν στίγμα στο μεγάλον κοσμικό σκοτάδιν που τον περικλείει. Μέσα στην ασημαντότηταν μας, μέσα σε ούλλην τούτην την απειροσύνην, δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι θα έρτει ποττέ βοήθεια που πουθενά αλλού, για να μας σώσει που τους εαυτούς μας. Η Γη εν ο μόνος, ως σήμερα,  γνωστός κόσμος που φιλοξενεί ζωήν. Εν υπάρχει πουθενά αλλού, τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον, όπου μπορεί το είδος μας να μεταναστεύσει. Να πάει επίσκεψην; Ναι. Να εγκατασταθεί; Όϊ ακόμα. Είτε μας αρέσκει είτε οϊ, η Γη εν ο τόπος όπου θα κάμουμεν τον αγώνα μας.

Έshιει ειπωθεί ότι η αστρονομία εν μια επιστήμη που προκαλεί ταπεινοφροσύνη τζιαι διαμορφώνει χαρακτήρες. Εν υπάρχει ίσως καλλίττερη επίδειξη των καταστροφικών ανθρώπινων ψευδαισθήσεων, που τούτην την μακρινήν εικόναν του μικροσκοπικού μας κόσμου. Για μέναν, υπογραμμίζει την ευθύνην μας να μεταχειριζόμαστεν ο ένας τον άλλον με πιο πολύν καλωσύνην, τζιαι να προστατεύσουμεν τζιαι να αγαπούμεν την χλωμήν, γαλάζιαν κουκκίδαν μας, το μόνον σπίτιν που εγνωρίσαμεν ποττέ." 

Ώσπου να αντιληφθούμεν την πραγματικήν μας κοσμικήν σημασίαν, stay cool and keep rocking!

Για δες καιρό που διάλεξες, μάνα να με γεννήσεις...

Η μέρα των γενεθλίων μου είσιεν ανέκαθεν πολλά αρνητικά στοιχεία. Ας πούμεν, ήταν μες στη μέση του καλοτζιαιρκού τζιαι εν εμπορούσα να καλέσω φίλους/ συμμαθητές, οι μισοί ελείπαν (μάνα μου ρεεεε ο καημένος).

Αλλά το πραγματικά μεγάλον πρόβλημαν ήταν η "περιρρέουσα ατμόσφαιρα", τα εμβατήρια στο ράδιο, οι εκπομπές στο ΡΙΚ (μόνον ΡΙΚ είσιεν να δεις ως τα τέλη των eighties, τζιαι τζείνον που τες τέσσερις το απόγευμαν τζιαι μετά), ούλλα περί του προδοτικού πραξικοπήματος τζιαι της βάρβαρης τουρκικής εισβολής. Κάθε χρόνον το ίδιον ποίημαν, σειρήνες αντί για happy birthday. Τζιαι συνεχίζουμεν ως σήμερα, 37 χρόνια ρέμαλος, κανεί πιον σιόρ.

Αει στον πελάν, φέτος επροσθέσαμεν τζιαι την τραγωδία του Μαρί για να "μαυρίσει" τζ' άλλον η κατάσταση.

Γι'αυτό σας παρακαλώ, του χρόνου τον Μάιο που θα έρτουν τα δημοψηφίσματα, αν είσαστε στο παρά τσακ να ψηφίσετε "όϊ" (ήντα πράμαν;;;;), σκεφτείτε τζιαι τον καημένον τον Γούφην που θέλει επιτέλους να πιει τες μπυρούες του στα γενέθλια του χωρίς να ακούει σειρήνες τζιαι πένθιμα εμβατήρια ούλλη μέρα τζι'ούλλη νύχτα!

Pretty, pretty pleeeeeeeease!!! Ψηφίστε "ναι", αν μη τι άλλον για μέναν!! Θέκιου!!

Stay cool and keep rocking!!