Το ξεπροβόδισμαν

 

Τον Σεπτέμβρην του 1994 εποσπάστηκα που την μαλακίαν του στρατού τζιαι ετοιμάστηκα να μεταβώ στην νύμφην του Θερμαϊκού (την Θεσσαλονίκην σιόρ) για σπουδές στο πολυτεχνείον. Είχα έβρει ήδη θκυό συγκάτοικους τζιαι είσιεν ήδη κλειστεί τζιαι το τριάριν στην στροφήν Τριανδρίας όπου θα εμεινίσκαμεν. Αν αθθυμούμαι καλά οι Λεμεσιανοί πατεράδες των θκυό συγκατοίκων μου ήταν γνωστοί μεταξύ τους τζιαι είχαν πάει προκαταβολικά για να ετοιμάσουν τα σχετικά, έπιπλα, συσκευές κλπ. οπότε ο μόνος γονιός που ήταν παρόν στο παρθενικόν ταξίδιν ήταν ο παπάς μου, που πιο πολλά εθιμοτυπικά παρά επί του πρακτέου εσυνόδευσεν με σε τούτην την αρχήν ενός πολλά σημαντικού κεφαλαίου στην ζωήν μου. Είσιεν κάμει το ίδιον όταν άρχιζεν τες σπουδές της η αδερφή μου στην Αθήναν πέντε χρόνια νωρίττερα, αν τζιαι σίγουρα άλλον η σχέση του πρωτότοκου παιδιού, ειδικά όταν εν κόρη, με τον πατέραν.

Με τον παπάν μου εν είμαστεν ποττέ πολλά συνδεδεμένοι ή διαχυτικοί, παρόλον που η αγάπη τζιαι η αλληλοεκτίμηση ήταν τζιαμέ παρούσα διαχρονικά. Έτσι τούτη η εγγύτητα, μέσα στο αεροπλάνον, μέσα στο ταξίν προς την πόλην τζιαι τζιείνην την πρώτην νύχταν που εμείναμεν στο διαμέρισμαν οι θκυό μας, αφού οι συγκάτοικοι θα έρκουνταν την επομένην, είσιεν κάποια άβολα στοιχεία. Συνολικά όμως, η παρουσία του τζιαι ο χρόνος που επεράσαμεν μαζίν ήταν πολλά θετικά στοιχεία, αφού γενικώς εν ήμουν έμπειρος τότε ούτε στα ταξίθκια ούτε στην έναρξην νέας ρουτίνας σε άγνωστες μεγαλουπόλεις, όπως εφάνταζεν τότε η Θεσσαλονίκη. Ήταν που τότε που επροσδιόρισα ως σημαντικήν τζιαι αναγκαίαν τούτην την τελετουργίαν τζιαι ότι όφειλα να κάμω το ίδιον για τα δικά μου κοπέλια όταν θα έρκετουν η ώρα.

Έλα όμως που οι καταστάσεις εφέραν το ώστε να μεν πάω ούτε με τον έναν στην Ολλανδίαν, ούτε με τον άλλον στην Ελλάδαν όταν εξεκινήσαν να παν στο καλόν. Ο Ολλανδός εκανόνισεν τα ούλλα που δακάτω τζιαι έφυεν μόνος του, αφού ούτε εγώ ούτε η μάμμα του εμπορούσαμεν να φύουμεν ενώ ο αδερφός του είσιεν ακόμα υποχρεώσεις με τα στρατά τζιαι εν είσιεν άδειαν οδήγησης για να κινείται μόνος του. Τουλάχιστον στην Ελλάδαν, τζιαι πιο συγκεκριμένα την Αλεξανδρούπολην, επήεν παρέαν η Αγάπη, τζιαι επέρασεν λλίες μέρες μαζίν του ώσπου να διευθετηθεί η διαμονή του τζιαι κάποιες διαδικαστικές εκκρεμότητες. Εγώ όμως ήμουν απών. Έφερα το κάπως βαρέως.

Έτσι όταν η Αγάπη αποφάσισεν να πάμεν μιαν βόλταν τζιαι στους θκυό μέσα στον Νιόβρην, παρόλον που θα έρτουν τζιαι οι θκυό για τες διακοπές των Χριστουγέννων, ένιωσα ωραία στην σκέψην ότι θα ήταν έστω έναν καθυστερημένον ξεπροβόδισμαν που μέρους μας.

Εταξιδέψαμεν πρώτα στο Άμστερνταμ τζιαι μετά επιάσαμεν τραίνον προς το Έσνκεντε, την πόλην όπου βρίσκεται το πανεπιστήμιον του Τβέντε, όπου σπουδάζει το πρώτον κοπέλλιν. Έναν τριετές BSc στην "Δημιουργικήν Τεχνολογίαν", έναν συνδυασμόν τέχνης με μηχανικήν λλίον πολλά. Ενοικιάσαμεν έναν ευρύχωρον airbnb στο κέντρον, διότι το διαμέρισμαν που μεινίσκει ο γιος μας εν πολλά μικρόν για να φιλοξενήσει πάνω που έναν άτομον, τζιαι έμεινεν μαζί μας για τες τρεις νύχτες της διαμονής μας.

Ο τζιαιρός εφάνηκεν πολλά εντάξει, αφού ήταν λιακάδα τζιαι σχετικά ήπιον κρύον, σε σχέσην με τες προηγούμενες βδομάδες που ήταν συνέχεια μουντός τζιαι βροχερός. Η πόλη ήταν γραφική, καθαρή τζιαι καλοσυντηρημένη, χωμένη στο πράσινον τζιαι ζωηρή με κίνησην. Έτυχεν μάλιστα να παίζει η τοπική ομάδα με την Πάφον, τζιαι στους δρόμους ακούαμεν ποδά ποτζιει κυπριακά. Έκαμεν μου φοβερά θετικήν εντύπωσην η φιλικότητα τζιαι προσιτότητα των ντόπιων, που εν εταίρκαζεν καθόλου με την εικόναν των ψυχρών βόρειων που είχα στο μυαλόν μου. Βέβαια παίζει ρόλον το ότι η πόλη εν σχετικά μικρή, στο μέγεθος μιας δικής μας πόλης δακάτω. Στες μεγάλες πόλεις της χώρας έχουν μου πει ότι έννεν το ίδιον.

Το πανεπιστήμιον άρεσεν μου πολλά. Κάπου δέκα λεπτά με το λεωφορείον ή το ποδήλατον (γεμάτος ο τόπος ποδήλατα εν τω μεταξύ), με μεγάλες επιφάνειες πρασίνου τζιαι υδάτων, κτίρια μοντέρνας αισθητικής τζιαι εξαιρετικά συντηρημένα τζιαι γενικά ένας αέρας Ευρώπης που προσωπικά έχω μάθει να αγαπώ τζιαι να εύχομαι να διαχυθεί κάπως τζιαι δακάτω σιγά σιγά. Ένιωσα ότι σε έναν τέθκοιον μέρος θα εσπούδαζα ευχάριστα τζιαι τούτον εμετρίασεν κάπως την μελαγχολίαν της αναχώρησης μας. Η Ολλανδία έσιει την φήμην της σκληρής κατάστασης στα πανεπιστήμια, αφού ενδεχόμενες συνεχείς αποτυχίες σε μαθήματα μπορεί να οδηγήσουν στην αποβολήν των φοιτητών που τες σπουδές τους, αλλά επροσπάθησα να περάσω στον γιο μας ότι για μας απόλυτη προτεραιότητα εν η υγεία του τζιαι η ευτυχία του, οϊ οι ακαδημαϊκες του επιδόσεις. Για μέναν ειδικά η εμπειρία της ανώτατης μόρφωσης, ασχέτως αντικειμένου, προσφέρει εφόδια που εν αντιλαμβανούμαστεν καν τζιαι εμφανίζουνται στην πορείαν της ζωής μας επανειλημμένα, ασχέτως αν το αντικείμενον των σπουδών συνάδει ή οϊ με τες μετέπειτα επιλογές μας. Τούτον σε συνδυασμόν με το να φύει κάποιος που την Κύπρον για άλλες καταστάσεις "εκτός κουθκιού" εν κάτι που επιθυμούσα έντονα για τα κοπέλια τζιαι είμαι ήδη ικανοποιημένος που εδεχτήκαν την συμβουλήν μου.

Αποχαιρετιστήκαμεν τζιαι εβάλαμεν μπρος για Θεσσαλονίκη, αφού πρώτα εστραφήκαμεν πίσω στο Άμστερνταμ. Για άλλην μιαν φοράν αντιλήφθηκα ότι τα ταξίθκια σε παράξενες ώρες, όπου πρέπει να τζοιμηθείς μέσα στα αεροδρόμια τζιαι τα αεροπλάνα, εν μεγάλη ταλαιπωρία τζιαι κάποιαν στιγμήν πρέπει να φροντίσουμεν να το αποφεύγουμεν, εκτός φυσικά τζιαι αν μεν γίνεται αλλιώς. 

Στην Θεσσαλονίκην, όπου είχαμεν αρκετά χρόνια να πάμεν, είδαμεν μιαν αμμαθκιάν την αδερφήν της Αγάπης τζιαι την οικογένειαν της τζιαι την επομένην εξεκινήσαμεν οδικώς για την Αλεξανδρούπολην τζιαι τον άλλον μας γιον, ο οποίος σπουδάζει ιατρικήν στο "Δημοκρίτειον". Το τρίωρον της διαδρομής έγινεν πιο ξεκούραστον που την ομορφιάν του βορειοελλαδίτικου τοπιου, που ήταν καταπράσινον λόγω των φθινοπωρινών βροχών.

Ο μικρός μας γιος (κατά έναν λεπτόν που τον μεγάλον) μεινίσκει στο κέντρον της πόλης τζιαι επειδή ο χώρος του εν αρκετά πιο ευρύχωρος, εμείναμεν μαζίν του τες τρεις νύχτες της διαμονής μας. Εξεβολέψαμεν τον αλλά συνολικά η συνύπαρξη ήταν πολλά ευχάριστη για ούλλους μας. Όπως τζιαι ο αδερφός του, είσιεν τα μαθήματα του καθημερινά αλλά επεράσαμεν αρκετόν χρόνον μαζίν ώσπου να φύουμεν. 

Η Αλεξανδρούπολη έσιει καλά στοιχεία ως πόλη. Παραθαλάσσια, μέσα στο πράσινο, με απλήν ρυμοτομίαν τζιαι ευκολίαν στην περιδιάβασην. Είσιεν τον αέραν του τουριστικού θερέτρου που έμπαινεν σταδιακά στον λήθαργον του Σιειμώνα. Ένιωθα όμως το αίσθημαν ότι έλειπεν της η αγάπη. Τα κτίρια τζιαι οι δρόμοι είχαν ξεκάθαρην ανάγκην στοιχειώδους συντήρησης. Εν κρίμαν να έσιεις μιαν συμπαθέστατην πόλην τζιαι να μεν κάμνεις έναν βάψιμον στες προσόψεις ρε παιδί μου. Το ίδιον αίσθημαν επροκάλεσεν μου τζιαι το πανεπιστήμιον όταν επήαμεν να ρίξουμεν μιαν μμαθκιάν. Όμορφη περιοχή, εκτός αλλά κοντά στην πόλην, με πράσινον τζιαι θέαν προς την θάλασσαν. Αλλά ατημέλητα κτίρια τζιαι απεριποίητοι κήποι, που αν δεν ήταν η παρουσία των φοιητητών θα εφκάλλαν μιαν αύραν εγκατάλειψης. Εν γίνεται τούτον το πράμαν. 

Οι κάτοικοι ήταν εξίσου προσιτοί τζιαι φιλικοί με τους Ολλανδούς, ούλλοι επαρχιώτες γαρ. Εντυπωσιακή δε η παρουσία Τούρκων παντού, οι οποίοι, όπως μας επληροφορήσαν, έρκουνται για ψώνια χωρίς ΦΠΑ τζιαι για να παίξουν στο καζίνο. Εφαντάζουμουν ήντα αίσθημαν θα επροκαλούσεν το εν λόγω νταραβέριν στους ακραιφνείς τουρκοφάγους δακάτω τζιαι εγελούσα που μέσα μου. Κατά τα άλλα αποδείκτηκεν για άλλην μιαν φοράν ότι με τον μέσον, απλόν Τούρκον εν έχουμεν τίποτε να χωρίσουμεν τζιαι οι ομοιότητες μεταξύν μας ως ταμπεραμέντον εν πολλά παραπάνω παρά οι διαφορές μας.

Η επιστροφή μας ήταν μέσω Αθήνας τζιαι αποχαιρετίσαμεν, ξανά με ανάμικτα συναισθήματα, το άλλον κοπέλλιν μας. Τζιαι για τους θκυό τους ένιωθα πάντα μιαν σιουρκάν τζιαι αυτοπεποίθησην ότι εν πολλά αυτοδύναμοι τζιαι προσαρμόσιμοι σε νέες καταστάσεις οπότε τα θετικά που αποκόμισα που την επίσκεψην μας ήταν πολλά παραπάνω που τες, αναπόφευκτες, μικροανησυχίες που τυραννούν το μυαλόν του γονιού ότι τζιαι να κάμει. Μέσα στες μέρες που ήμαστεν τζιεικάτω εκλείσαν εξαλλου τα 19 τους. Εν ενήλικες πλέον τζιαι η ζωή τους εν μπροστά τους τζιαι εν δική τους να την ζήσουν. Εμείς μπορούμεν να τους αγαπούμεν, να τους συμπαραστεκούμαστεν τζαι να ευχόμαστεν να εν υγιείς τζιαι ευτυχισμένοι. Πέραν τούτου εν έχουμεν, ούτε θα εθέλαμεν νομίζω, τον οποιονδήποτε έλεγχον στο πως εννά πορευτούν σε τούτην την, πανέμορφην κατ'εμέναν, φάσην που διάγουν.

Ώσπου να τους ανταμώσουμεν ξανά, stay cool and keep rocking!