Εν τον εψήφισα...

...για να "σώσει την οικονομίαν" (sic). Ούτε για να "εκσυγχρονίσει τη δημόσιαν υπηρεσίαν" (ξανά sic). Ούτε για να "εφαρμόσει το ΓεΣΥ" (ξανά μανά sic). Παρά τες καυγαλέα έκδηλες ιδεολογικές μου διαφορές με τον Νίκον Αναστασιάδην, ο κύριος, αν οϊ ο μόνος, λόγος που τον εψήφισα το 2013 ήταν γιατί εθεωρούσα ότι εμπορούσεν να πετύχει συμφωνίαν στην αιώνιαν μας παράνοιαν, το "κυπριακόν πρόβλημαν". Τζιαι ότι είshεν μιαν στοιχειώδην συναίσθησην της ζημιάς που προκαλεί η παρέλευση του χρόνου στο "ανεπίλυτον". Είχα κάμει τζιαι σχετικήν ανάρτησην τότε, όπου ανέλυα το σκεπτικόν μου, στην οποίαν έγινεν τζιαι μια πολλά ζωηρή συζήτηση με άλλους μπλόγκερ (οι οποίοι δυστυχώς πλέον εν διούν το παρόν όπως τότε).

Μπορεί τα διαδοχικά σοκ του 2013 να εφέραν αναπόφευκτην καθυστέρησην, αλλά εν ετέλει, σε συνδυασμόν με την εκλογήν Ακκιντζί, εφάνηκεν για 1-2 χρόνια μια συγκυρία τουλάχιστον το ίδιον ευνοϊκή για επίτευξην συμφωνίας, με την περίοδον Χριστόφια - Ταλάτ (η οποία περίοδος ήταν νομίζω η κορυφαία ευκαιρία μετά το 2004, εξ'ου τζιαι η απογοήτευση μου με τον Χριστόφιαν που εν τα εκατάφερεν τότε). Τα δε διαπλεκόμενα συμφέροντα μικρών τζιαι μεγάλων "παικτών" ουδέποτε νομίζω ήταν τόσον "ευθυγραμμισμένα" προς μιαν κατάληξην του προβλήματος όσον την διετίαν 2014-2016. 

Τζιαι όμως, ο Αναστασιάδης απέτυχεν. Σήμερα δε, συμπεριφέρεται αισχρά, για να το πω ήπια, διότι αντί να παραδεχτεί τες ευθύνες τζιαι την αποτυχίαν του στον μέγιστον στόχον που έβαλεν ως πρόεδρος, εφόρησεν τσαρούχια τζιαι έπιασεν καριοφύλια, λες τζιαι απευθύνεται σε ηλίθιους. Αμ δε.

Εμέναν εν με κόφτει ούτε τι έκαμεν ο Ακκιντζί, ούτε τι έκαμεν ο Ερτογάν, ούτε αν ο Αϊντε θωρεί αν θα εκλεγεί στη χώραν του, ούτε αν φταίει το σιριβίδιν, ο ωχαδερφισμός τζι'η λειψυδρία. Εγώ εψήφισα τον συγκεκριμένον άθρωπον, τζιαι απέτυχεν σε τζιείνον που έβαλεν στόχον να υλοποιήσει.

Εννά μου πεις, όπως μου είπαν παλιά για τον Χριστόφιαν, "τι επερίμενες δηλαδή να κάμει ο πρόεδρος, εν θωρείς νάμπου κάμνουν οι τούρτζιοι, οι αμερικανοί, οι οηέδες κλπ. κλπ.;". Τζιαι φυσικά η απάντηση μου εν η ίδια όπως τότε: "έπρεπεν να κόψει το λαιμόν του να το λύσει!".

Τότε, είχα την ψευδαίσθησην ότι αν στες επόμενες εκλογές δεν έβρισκα κάποιον να ψηφίσω, θα εκατέβαινα ο ίδιος. Αλλά τα χρόνια που περνούν παγιώνουν μέσα μου την αίσθησην του τι κάμνει η εξουσία στον άθρωπον. Οπότε έχω αποκλείσει που τη σκέψη μου το να εμπλακώ σε μιαν τέθκοιαν διαδικασίαν. Επίσης, εν θεωρώ πλέον την αποχήν η το λευκόν "ανήθικες" επιλογές. Απλά δυστυχώς ακόμα εν μπορούν να επηρεάσουν δραστικά την κατάστασην.

Οπότε, ανευ συγκλονιστικού απροόπτου, στο οποίον ο Αναστασιάδης φέρει τον κόσμον ανάποδα τζιαι καταλήξει σε συμφωνίαν για δημοψηφίσματα, θα φάει "μαύρον". Είμαι πολλά περίεργος να δω τι θα κάμει το ΑΚΕΛ. Αν επιλέξει μιαν "δυνατήν" υποψηφιότηταν, με επανενωτικήν πολιτικήν τζιαι ερίσματα στην ευρύτερην "προοδευτικήν" κοινωνίαν (συμπεριλαμβανομένων των φιλελευθέρων που για την ώραν εν "πολιτικά άστεγοι"), θα το υποστηρίξω. Αλλιώς, είτε θα κάμω όπως ο φίλος ο Αγρινός, τζιαι θα ρίξω μιαν "χαμένη ψήφον" για το γαμώτο, ή θα ρίξω λευκόν. Γιατί το να πάω ως την κάλπην, εν το ελάχιστον που νιώθω ότι πρέπει να κάμω, ως πολίτης που θέλει να έshιει λέγειν για τα πολιτικά πράματα.

Ώσπου να κόψει το λαιμόν του ο Αναστασιάδης (για να φέρει συμφωνίαν), stay cool and keep rocking!

Ο Νίκος στα χνάρκα του Δημήτρη

Εν αλήθκεια ρε παιδί μου ότι άμα σε κατηγορούν για κάτι μπαίνεις αυτομάτως σε διάθεσην τζιαι στάσην άμυνας. Εν φυσικόν, εν χημεία του οργανισμού. Θέλει πολλήν δύναμην να χειριστείς νηφάλια μιαν κατηγορίαν, να αντιδράσεις σωστά τζιαι να απαντήσεις με τρόπον που να ικανοποιεί τζιαι σέναν τζιαι τον κατήγορο σου. Εν συναφέρνω αν όντως εν βάσιμη ή οϊ η κατηγορία, διότι όσον τζιαι αν θεωρώ ότι ο μέσος άθρωπος έσιει έμφυτην ηθικήν τζιαι πονεί τον να τον πιάσουν στα πράσα, πάντα θα κυριαρχεί το καθαρά εγωιστικόν ένστικτον της αυτοσυντήρησης.

Ο πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης εκατηγορήθηκεν εσχάτως ότι άτομα του στενού οικογενειακού του κύκλου, επωφελούμενα "προνομιακής πληροφόρησης", εφυγαδεύσαν προ της ανακοίνωσης του κουρέματος καταθέσεων σημαντικά ποσά εκτός Κύπρου. Η αντίδραση του στα όσα τον εκατηγορήσαν, καθώς τζιαι οι αντίστοιχες αντιδράσεις τζιαι ενέργειες του συναγερμού τζιαι των περι ου ο λόγος συγγενών του εμέναν προσωπικά ΔΕΝ με ικανοποιήσαν.

Ήδη σε προηγούμενην μου ανάρτησην εκατηγόρησα τον πρόεδρον ότι είπεν ψέματα στον κόσμον, αφενός ότι το κούρεμαν δεν ήταν στο τραπέζιν των διαπραγματεύσεων (ενώ ήταν) τζιαι ότι δεν θα το εδεχόταν (το εδέχτηκεν). Δεν τον εκατηγόρησα για το ότι το εδέχτηκεν διότι δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αφενός αν είσιεν άλλην επιλογήν (μάλλον όχι) ούτε τες συνέπειες του να το απέριππτεν ο ίδιος πριν το φέρει καν στη βουλή. Έτσι τζιαι τωρά ενώ η απομάκρυνση των καταθέσεων των συγγενών του δεν είναι κατακριτέα που μόνη της (νομικώς), είναι ηθικά κατάπτυστη. 

Ανέμενα που έναν άθρωπον που εψήφισα να φκει να μιλήσει στον κόσμον με σεμνότηταν, να προσπαθήσει να διαχωρίσει τη θέσην του που την απόφασην του συγγενή του τζιαι να την ψέξει ως ανήθικην (διότι εβάφτισεν σιηλιάες καταθέτες ως αδαή θύματα τζιαι τζιείνος εν ο ξύπνιος) τζιαι να θέσει στο τραπέζιν για τον κόσμον το θέμαν παραίτησης του για λόγους ηθικής τάξης. Δαμέ στες πραγματικά προηγμένες χώρες παραιτούνται πολιτικά πρόσωπα για απείρως πιο ασήμαντες αφορμές π.χ. δείτε τούτην την περίπτωσην. Τζιαι να υποστηρίξει γιατί δεν πρέπει να παραιτηθεί με συγκεκριμένα επιχειρήματα σε σχέσην με το δημόσιον τζιαι οϊ το προσωπικό του συμφέρον. Μετά που τούτον να θέσει στον κόσμον το σχετικόν ερώτημαν τζιαι να σεβαστεί την ετυμηγορίαν. Αλλά είπαμεν, "προηγμένες χώρες"...

Τι σχέσην έσιει τούτον με τον Δημήτρη Χριστόφια εννά μου πείτε; Να εξηγήσω.

Το 2011, επί της προεδρίας του, εσυνέβηκεν η έκρηξη στο Μαρί. Ο ίδιος εδιόρισεν μονομελήν επιτροπήν να αποδώσει ευθύνες. Στο σχετικόν του διάγγελμαν, παρά την εμφανήν ταραχήν του, δεν εδέησεν να πει έναν έστω επιφυλακτικόν συγγνώμην στον λαόν του για το ότι επί προεδρίας του έγινεν ότι έγινεν. Όταν δε το πόρισμαν, καλώς ή κακώς, απόδωσεν του βαριές ευθύνες για το τι εσυνέβην, επέλεξεν την επίθεσην κατά του διορισμένου ερευνητή τζιαι την καλλιέργειαν συνομοσιολογικών θεωριών περί της προσπάθειας κάποιων να τον φάσιν. 

Όπως τζιαι τον Αναστασιάδην, δεν κατηγορώ τον Χριστόφιαν για τα λάθη, τες ελλείψεις τζιαι την ενδεχόμενην ανικανότηταν τους, εν στοιχεία που χαρακτηρίζουν ακόμα τζιαι τους πιο μεγάλους αθρώπους της ιστορίας. Κατηγορώ τους γιατί εν ήβραν τη δύναμην να πουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπον "συγγνώμην" στο λαόν τους, να τον πλησιάσουν τζιαι να του μιλήσουν ανοικτά, χωρίς ψέματα τζιαι υπεκφυγές, τζιαι να αφεθούν με εμπιστοσύνην στην άμεσην κρίσην του, χωρίς να ταμπουρώνουνται πίσω που το αξίωμαν που ο λαός τους έδωσεν.

Ώσπου να πουν ( μισόν, οϊ σωστόν) συγγνώμην οι προέδροι μας, stay cool and keep rocking!