Ψηφίζω Λεβέντ!

Η φίλτατη DIS επιλέγει συχνά, ειδικά όσον αφορά στο κυπριακόν, να τα βάφει μαύρα. Τζιαι δεν την αδικώ. Στο τέλος της ημέρας όμως, εν καθαρά δική σου επιλογή αν θα επιλέξεις την απαισιοδοξίαν ή την αισιοδοξίαν. Τζιαι να δράττεσαι των ανάλογων αφορμών. Υπάρχουν έτσι τζι'αλλιώς πάντα θκιό όψεις (τουλάχιστον) των καταστάσεων, ενώ το ποτήριν εν είτε μισο-όφκερον είτε μισογεμάτον.

Μια τέθκοια αφορμή αισιοδοξίας, εν το εξής άρθρον:

"Ψηφίζω Λεβέντ!

Με τον Γιώργο Κασκάνη

30/01/2014

Από τους επαγγελματίες πολιτικούς και τα κόμματα δεν περιμένω πια τίποτα. Ούτε οι υποσχέσεις περί εκσυγχρονισμού με πείθουν, ούτε και οι περιστασιακές τους κινήσεις που επιχειρούν απλώς να διασκεδάσουν την εμφανή πλέον αντίδραση της κοινωνίας. Γι’ αυτό και από καιρό έχω υποστηρίξει ότι η όποια θετική αλλαγή μπορεί μόνο να κτιστεί από κάτω προς τα πάνω. Από τον πολίτη, δηλαδή, ο οποίος αντιλαμβανόμενος τα αδιέξοδα του σήμερα θα αναμορφώσει πρώτα τον εαυτό του και τον τρόπο με τον οποίο σκέπτεται και, ακολούθως, το περιβάλλον του και, γιατί όχι, το σύνολο.

Υπό αυτό το πρίσμα, θεωρώ ως ιδιαιτέρως θετική εξέλιξη την απόφαση του Σενέρ Λεβέντ να κατέλθει ως υποψήφιος στις ευρωεκλογές και δηλώνω την προσωπική μου υποστήριξη σε αυτό το εγχείρημα. Δεν πρόκειται για ψήφο διαμαρτυρίας. Πρόκειται για συνειδητή συμμετοχή σε αυτό που μπορεί να πετύχει αυτή η προσπάθεια. Η συγκεκριμένη επιλογή σήμερα δεν είναι γραφική. Είναι άκρως ουσιαστική εάν ο καθένας μας προβληματιστεί σοβαρά γύρω από τις πραγματικές της προεκτάσεις.

Σε μια εποχή κατά την οποία η όποια ελπίδα για λύση του Κυπριακού έχει εξανεμιστεί, το να ψηφίζουν μαζί Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι έναν υποψήφιο συνιστά πρωτοφανή προοπτική που ανοίγει νέους δρόμους και καταπολεμά την κυρίαρχη λογική του «τζείνοι ποτζεί τζι εμείς ποδά». Αναδεικνύει τη δυνατότητα επιλογής όχι στη βάση της εθνικής καταγωγής, της θρησκείας ή της κομματικής εντολής, αλλά στη βάση του υγιούς προβληματισμού που το άτομο μπορεί να κάνει για το ποιος πραγματικά μπορεί να τον εκπροσωπήσει. Η τυχόν εκλογή του Λεβέντ, όσο κι αν εκ πρώτης όψεως φαντάζει απίθανη, θα φέρει δραματικές ανατροπές στο κυπριακό πρόβλημα αλλά και την πολιτική ζωή του τόπου.

Ένας Τουρκοκύπριος θα έχει την ευκαιρία να καταγγέλλει από το βήμα της Ευρωβουλής την τουρκική κατοχή και να εκπροσωπεί τα αληθινά συμφέροντα της κοινότητάς του. Θα φέρει κοντά τους Τουρκοκυπρίους σε αυτό που οραματιζόμαστε να αποτελέσει το μελλοντικό μοντέλο διοίκησης αυτού του τόπου. Στον δημοκρατικό διάλογο, τη σύνθεση και την αποτελεσματικότητα. Και θα αποτελεί έναν μόνιμο πονοκέφαλο για την Τουρκία η οποία θα δέχεται πλέον, με τον πιο επίσημο τρόπο, κριτική από αυτούς που υποτίθεται υπερασπίζεται με τα κατοχικά της στρατεύματα.

Η δημοκρατία, τελικά, δεν έχει αδιέξοδα. Εκεί που τα κόμματά μας ουδόλως προβληματίζονται για τη διαφαινόμενη αποχή αφού και πάλι θα εκλέξουν τους δικούς τους και θα καταγράψουν τα ποσοστά τους, η αντισυμβατική υποψηφιότητα του Λεβέντ δίνει άλλο περιεχόμενο στην ψήφο. Κι είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να στείλουμε όλοι ένα ισχυρό μήνυμα. Εκτός αλλά και εντός Κύπρου..."

Ώσπου να φκάλουμεν τον Σενέρ Λεβέντ ευρωβουλευτήν, stay cool and keep rocking!

Γιατί εν έshιει επικρατήσει ακόμα ο σοσιαλισμός;

Είχα διατυπώσει πρόσφατα τούτην την απορίαν σε μιαν ανάρτηση μου:

"...γιατί ακόμα ΔΕΝ έshιει επικρατήσει ο σοσιαλισμός, γιατί ακόμα τόσα δισεκατομμύρια "εργαζόμενοι" ανέχουνται να τους εκμεταλλεύονται οι σαφώς πολλά πιο λλίοι "αστοί/ κεφαλαιοκράτες/ επιχειρηματίες/ you name it"; Ποιος στοιχειωδώς λογικός άθρωπος δεν θέλει απόλυτην ισότηταν, απόλυτην δικαιοσύνην, απόλυτην ευτυχίαν για ούλλους;"

Στην δε εισαγωγήν, είχα επίσης αναφέρει το εξής:

"....περιμένεις που "προοδευτικούς" αθρώπους να συζητούν τζιαι οϊ να κηρύττουν όπως τους παπάδες. Διότι έτσι καταντούν "συντηρητικοί", τζιαι εν τέλει εν διαφέρουν που τους "δεξιούς", τους οποίους υποτίθεται θέλουν να "ανατρέψουν"...

Η συζήτηση που ακολούθησεν στη συγκεκριμένην ανάρτηση (Εταιρία/ Επιχείρηση/ Εργοδότης) ήταν για μέναν που τες πιο ενδιαφέρουσες τζιαι εποικοδομητικές που είχα τη χαράν να "φιλοξενηθούν" δαμέσα δα. Σημειώνω την απάντηση του Γρηγόρη, η οποία ήταν η μόνη που έκαμνεν απόπειραν να απαντήσει τη βασικήν απορίαν που διατυπώννω τζιαι τωρά:

"....κυρίαρχη ιδεολογία, ηγεμονία των αστικών ιδεών, εθνικισμός λαλεί σου κάτι; σκέφτου ότι ανθρώποι που θέλουν πραγματικά "απόλυτην ισότηταν, απόλυτην δικαιοσύνην, απόλυτην ευτυχίαν για ούλλους" εν κάθουνται καν να μελετήσουν τα κλασσικά κείμενα του σοσιαλισμού αλλά νιώθουν την ανάγκη να τα κριτικάρουν έτσι γενικά τζιαι αόριστα..."

Στην μόλις προηγούμενην ανάρτηση μου ασχολήθηκα εμμέσως με έναν πρόσφατον άρθρον του Δημήτρη Γεωργιάδη στον "Πολίτη", το οποίον επυροδότησεν μεγάλη συζήτηση τζιαι αντιδράσεις. Μια τέθκοια αντίδραση ήρτεν που την πολλά αγαπητήν μου Disdaimona με την εξής ανάρτηση της:

Μαύρη αντίδραση δια χειρός Δημήτρη Γεωργιάδη

Στη συγκεκριμένην ανάρτησην, είχα σχολιάσει πρώτος (παρακολουθώ το συγκεκριμένο blog διότι θεωρώ το πολλά σημαντικήν πηγήν τόσον που πλευράς γνώσης όσον τζιαι ευκαιρίας διαλόγου), είδα την απάντηση της "μπλογκοδέσποινας" (copywright: Άνεφ Ορίων) τζιαι δεν επέστρεψα παρά μόνον πόψε (κάποτε επιστρέφω στον "τόπον του εγκλήματος για να δω αν επροέκυψεν κάποια "εξέλιξη") για να παρατηρήσω τη συζήτηση που ακολούθησεν τες επόμενες μέρες, με κάποιον σχολιαστήν ονόματι Γιώργος Κολιόπουλος.

Παρά την μεγάλην εκτίμησην τζιαι σεβασμόν που τρέφω, τόσον για την Δυσδαιμόνα όσον τζιαι τον Άνεφ Ορίων, πρέπει να πω ότι ο συγκεκριμένος σχολιαστής, παρά το έκδηλα ειρωνικόν του ύφος, "έβαλεν τους γυαλιά". Η παρέμβαση του (όπως τζιαι η προηγούμενη μου ανάρτηση) κατά την ταπεινή μου άποψην, ΔΕΝ ήταν σε καμμιάν περίπτωσην απολογητική είτε για το Γεωργιάδην είτε για το (νεο)φιλελευθερισμόν, αντιθέτως εφαίνετουν ο άθρωπος να "διψά" για δυναμικόν αντίλογον σε όσους παρουσιάζουν στη "δημόσιαν σφαίραν" τες απόψεις που εκφράζει ο Γεωργιάδης. Στο πλαίσιον τούτον ασκούσεν κριτικήν (ολίγον άκομψα ίσως αλλά κόσμια) στη Δυσδαιμόνα για το ότι απαξιούσεν να συζητήσει ενώ ταυτόχρονα επέλεγεν τη χρήσην "επιθέτων", τόσον για τον Γεωργιάδην όσον τζιαι για τες απόψεις του.

Επίσης, τόσον η Δυσδαιμόνα όσον τζιαι ο Άνεφ υποστηρίξαν ότι ο "δημόσιος διάλογος", είτε εν παντελώς αναποτελεσματικός (λόγω του "αστικού περιβάλλοντος"), είτε πρέπει να έshιει "όρια", ή "επίπεδα", πέραν των οποίων είτε δεν χρειάζεται καν να αρχίσει είτε πρέπει να "διακόπτεται". Εν μπορώ να τονίσω πιο πολλά πόσον διαφωνώ με τούτην τη στάσην.

Κατ'αρχήν, δαμέ θα "κλέψω" μιαν έκφρασην του OSR. Ιδεολογικά, είμαι τούτον που κατονομάζει ως "δημιούργημαν του διαδικτύου". Προϊόν της λεγόμενης τζιαι ως "επανάστασης του διαδικτύου" (πάλε κουβέντα του OSR). Μεν ξεχνούμεν κατ' αρχήν ότι το διαδίκτυον έshιει εξελικτεί φοβερά, με πιο εντυπωσιακήν έκφανσην τα κοινωνικά δίκτυα (facebook κλπ.). Εν τόσον δραστική η επίδραση του στην καθημερινότητα μας, κυρίως στο θέμαν της άντλησης γνώσης, πληροφορίας αλλά τζιαι επικοινωνίας με άλλους αθρώπους, που ορισμένοι που μας προφανώς νομίζουν ότι είχαν το πάντα. Τζιαι όμως πριν 10-15 χρόνια ούλλα ήταν πολλά πιο "υποανάπτυκτα". 

Το διαδίκτυον, τζιαι τα πεδία συζητήσεων τζιαι αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε πολλούς αθρώπους, ήταν τζιείνον που με οδήγησεν ιδεολογικά που την θρησκοληψίαν τζιαι τον αγνωστικισμόν στον αθεϊσμόν, τζιαι που την συντήρησην τζιαι τα εθνικο/καπιταλιστικά στερεότυπα στο να αναζητώ σήμερα απαντήσεις απτές για έναν "άλλον κόσμον", καλλίττερον που τούτον που έχουμεν τωρά. Τον οποίον μπορώ έστω αμυδρά ακόμα, να καταλάβω ότι θα είναι ένας σοσιαλιστικός κόσμος.

Άρα, είμαι ζωντανόν παράδειγμαν ότι ο διάλογος τζιαι ο αντίλογος έχουν αποτέλεσμαν, έχουν όφελος, ειδικά όταν εν διαρκής τζιαι διαδραστικός, με πολλούς τζιαι διαφορετικούς αθρώπους με πλήθος απόψεων τζιαι επιχειρημάτων, ακόμα τζιαι των φονταμελιστών θεϊστών, ακόμα τζιαι των πιο κυνικών καπιταλιστών. Τζιαι θλίβει με αφάνταστα όταν θωρώ αθρώπους που θεωρώ ιδεολογικούς συντρόφους να "ταπελλώνουν" τζιαι να "απαξιούν" να συζητήσουν. Ένας διάλογος τζιαι μια ανταλλαγή απόψεων τζιαι επιχειρημάτων ας μεν επιφέρει κανέναν αποτέλεσμαν στους ίδιους τους συζητητές. Επηρεάζει σε ανυπολόγιστον βαθμόν όμως το ακροατήριο. Τζιαι μόνον για τούτον αξίζει η προσπάθεια. Διότι εν σαφές ότι οι διάφοροι διάλογοι ενίοτε εν γίνονται υπό τες πιο "δίκαιες" συνθήκες. Πόσες φορές ας πούμεν ακούεις τον Καυλίαν να κλάννει για τους μετανάστες τζιαι πόσες φορές κάποιον να τον βάλλει στη θέση του;

Όσον για τον τίτλον της ανάρτησης, θα δώσω μιαν απάντησην που έδωσα τζιαι στο Γρηγόρην στην προηγούμενην ανάρτηση, για το που βλέπω εγώ τους λόγους που ο σοσιαλισμός ακόμα δεν έshιει επικρατήσει στον κόσμον:

"Επαναλαμβάνω ότι η αριστερά, για να γίνει η συντριπτική πλειοψηφία που θα φέρει την επικράτηση, πρέπει: α) να μιλήσει σε ούλλους απλά, περιορίζοντας όσο γίνεται μια αύραν διανοητικής ανωτερότητας που ενίοτε αποπνέει β) να καθησυχάσει τους δύσπιστους ότι ο σοσιαλισμός ΔΕΝ είναι ισοπέδωση αλλά το αντίθετο, τζιαι γ) αν γίνεται να εξηγήσει ότι η βίαιη ανατροπή ΔΕΝ είναι μονόδρομος..."

Ώσπου να επικρατήσει η δικαιοσύνη τζιαι η ειρήνη στον κόσμον, stay cool and keep rocking!

Το "δωρεάν" τζιαι η "στόχευση"

Αφορμή για την ανάρτηση έναν άρθρο του Δημήτρη Γεωργιάδη στον "Πολίτη", το οποίο φαίνεται να ήταν άκρως επιτυχές ως "τρολιά", τόσον ως τίτλος όσον τζιαι ως περιεχόμενον. Αξίζει πραγματικά κάποιος να ασχοληθεί, οϊ τόσον για το ίδιον το άρθρον όσο για τα σχόλια που το συνοδεύκουν.

Στο γενικό πλαίσιο οι απόψεις που εκφράζει ο Δημήτρης Γεωργιάδης, επειδή τον παρακολουθώ τακτικά τζιαι έτσι τες εκλαμβάνω, μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν "απολογητικές" του καπιταλιστικού συστήματος, του στυλ "αν εφαρμόζετουν όπως πρέπει θα εδούλευκεν μια χαρά, εν παράγοντες όπως ο κρατισμός τζιαι ο συνδικαλισμός που το στρεβλώνουν". Οπότε διακρίνεις στα άρθρα του μια μόνιμην επίθεσην κατά τούτων των "δυνάμεων", τζιαι μιαν παράθεσην επιχειρημάτων υπέρ των δυνητικών οφελών μιας "πραγματικά ελεύθερης" αγοράς. Παρά του ότι διαφωνώ σε πολλά, αν όχι ούλλα, μαζί του, θεωρώ ότι εν που τους αθρώπους που κάμνει προσπάθειαν να τεκμηριώσει ότι γράφει, τζιαι ότι οι προθέσεις του εν καλές. Το αν τα καταφέρνει εν υποκειμενικόν.

Πάμεν λοιπόν στον τίτλον της ανάρτησης; Τι σημαίνει κατ' αρχήν "δωρεάν";

δωρεάν < αρχαία ελληνική δωρεάν>

Επίρρημα

δωρεάν

(για κάτι που παρέχεται) χωρίς να απαιτείται η καταβολή χρημάτων ή οποιουδήποτε τιμήματος

το ξενοδοχείο προσφέρει στους πελάτες του για κάθε τρεις διανυκτερεύσεις άλλη μία δωρεάν

(και ως επίθετο)

απόψε στο μπαρ έχει δωρεάν μπίρα για όλους

Υπάρχουν τζιαι συνώνυμα, όπως το μούχτιν τζιαι το τζάμπα. 

Τι καταλαβαίνω που τούτην την ερμηνείαν; Έναν αγαθόν ή μια υπηρεσία προσφέρεται "χωρίς καταβολήν αντιτίμου". Μήπως εξυπακούεται ότι τούτον το αγαθόν ή τούτη η υπηρεσία δεν έshιει κόστος; Όχι απαραίτητα. Ας πούμεν, το ξενοδοχείον για να σου προσφέρει έξτρα διανυκτέρευση θα πρέπει να πληρώσει το ίδιον κόστος (μισθοί, υλικά, ενέργεια, συντήρηση κλπ.) όπως τζιαι αν το επλήρωνες. Απλά επιλέγει να σου "δωρίσει" ακόμα μια διανυκτέρευση διότι θεωρεί ότι του συμφέρει (π.χ. πιο πολλά έσοδα/ κερδοφορία λόγω πληρότητας κλπ.).

Άρα, παρόλον που στο μυαλό των παραπάνω αθρώπων το "δωρεάν" εκλαμβάνεται ως συνώνυμον του "μηδενικού κόστους" (όϊ άδικα αφού για τους ίδιους εν εμπεριέχει άμεσον κόστος), στην πραγματικότηταν οποιοδήποτε αγαθόν ή υπηρεσία εμπεριέχει κάποιους παράγοντες κόστους. Πολλές φορές μάλιστα όσοι νομίζουν ότι δεν πληρώνουν κόστος λόγω του "δωρεάν", μπορεί οι ίδιοι να το καταβάλλουν έμμεσα (π.χ. μέσω κάποιας κρατικής ή άλλης φορολογίας). Πολλά καλόν παράδειγμαν δαμέ εν η λεγόμενη "δωρεάν παιδεία". Παρόλον που δεν καταβάλλεις "δίδακτρα" (άμεσον κόστος), σίουρα κάποιοι πληρώνουν φόρους για να καλυφτεί το κόστος της (έμμεσον κόστος).

Πάμεν τζιαι στην "στόχευση". Περιέργως, στο internet εν ήβρα ερμηνείαν της προκοπής οπότε θα την ερμηνεύσω εγώ όπως την καταλάβω. 

Στόχευση το λεπόν είναι η προσπάθεια να κατευθύνεις μιαν ενέργειαν προς συγκεκριμένον αποτέλεσμαν. Στοχευμένες ελαφρύνσεις ή επιδόματα το λεπόν εν μέτρα που κατευθύνονται προς συγκεκριμένες ομάδες αθρώπων, βάσει κάποιων χαρακτηριστικών τους, τζιαι οϊ αδιάκριτα σε ούλλον τον πληθυσμόν. Τζιαι για να δώσουμεν τζιαι έναν παράδειγμαν, αν ως τωρά οι μαθητές εν εκαταβάλλαν κόμιστρα λεωφορείων, τζιαι τωρά επειδή τα εκάμαμεν μάτσες (εν μου αρέσκει να λαλώ "κάποιοι") τα λεωφορεία πρέπει να φκάλουν τζιαι άμεσον έσοδον, πέραν της κρατικής χορηγίας, δεν επιβάλλεις σε ούλλους τους μαθητές κόμιστρα αλλά σε όσους, βάσει κάποιων κριτηρίων (όπως το εισόδημαν του νοικοκυριού κλπ.) μπορούν να αντεπεξέλθουν. Ή, πιο γεννικά, εν θα δώσεις επίδομαν ή ελαφρύνσεις σε κάποιον εξ ορισμού επειδή εν πολύτεκνος, πρόσφυγας, μονογονιός κλπ. αλλά επειδή βάσει αντικειμενικών κριτηρίων χρειάζεται πραγματικά τζιείνον το επίδομαν ή τζιείνες τες ελαφρύνσεις. Μεν ξεχνούμεν ότι για να δώσεις τζείνον το επίδομαν ή να κάμεις τζιείνην την ελάφρυνσην, βάσει τζιαι της έννοιας του "κόστους" τζιαι του δωρεάν που είπαμεν πιο πάνω, πρέπει να λάβεις πρώτα που ή να επιβαρύνεις κάποιους άλλους, που πάλε βάσει αντικειμενικών κριτηρίων "σηκώννει τα η ράshιη" τους.

Φυσικά, ούλλα τούτα αναπόφευκτα μπαίνουν αργά ή γλήορα στο ιδεολογικόν πρίσμαν του καθενός μας. Στο παρόν σύστημαν (καπιταλισμός), εν προφανές σε όσους εν στοιχειωδώς υποψιασμένοι τζιαι παρατηρητικοί, ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου ΔΕΝ επωφελείται του πλούτου που παράγεται, ενώ επωμίζεται το βάρος της παραγωγής του. Εν επίσης προφανές ότι οι "εκλελεγμένοι αντιπρόσωποι" της "αστικής μας δημοκρατίας" εξυπηρετούν με τες αποφάσεις τους τα συμφέροντα μιας μειοψηφίας, η οποία χάρη στη δύναμη που της διά το κεφάλαιον που κατέχει, επιβάλλει αποφάσεις που επιβαρύνουν τους υπόλοιπους, όπως το να χρεώννει κόμιστρα στα λεωφορεία ή να "στοχεύει" τες κοινωνικές συντάξεις αντί να βάλει το shιέριν πρώτη στην πούγκαν της, η οποία εν σαφώς πολλά πιο εύρωστη, για να καλύψει το κόστος που επιφέραν οι δικές της ουσιαστικά επιλογές. Αντίθετα, παραγγέλλει βαρκούες εκατομμυρίων τζιαι αρνείται να καταργήσει τες λιμουζίνες των "αξιωματούχων". 

Έννεν τυχαίον ότι η Κύπρος θεωρείται που μελετητές ένας τόπος όπου αναμένεται σύντομα "κοινωνική αναταραχή"...

Ώσπου να έρτει η αναταραχή , stay cool and keep rocking!