Διαλεκτική

Διαπιστώνω συνέχεια ότι ο μέσος άθρωπος, ή Κυπρέος αν προτιμάτε, αφού εν με Κυπρέους που νταραβερίζουμαι τον παραπάνω τζιαιρόν (μπορεί να εν τζιαι τούτον ένας που τους λόγους), έshιει πάντα κάποιες πολλά "ριζωμένες" αντιλήψεις, ειδικά για θέματα που θεωρεί σημαντικά, όπως π.χ. οι διαπροσωπικές σχέσεις, το σεξ, τα υπαρξιακά, η δουλειά, η πολιτική κλπ. Έτσι όταν αρκέφκεις μια συζήτησην, πολλές φορές διάς πάνω σε τούτα τα "λογικά αναχώματα", τα οποία όταν ο συνομιλητής σου θεωρήσει ότι πάεις κάπως να "κοντράρεις" ή να "προσπεράσεις" ή έστω να θέσεις εν αμφιβόλω για χάρην του διαλόγου τζιαι του προβληματισμού, αντιδρά έντονα, ενίοτε τζιαι με θυμόν ή "ιερήν οργήν". Ενδεχομένως μάλιστα να σε κατηγορήσει ότι πρεσβεύεις ότι ακριβώς είναι τζιείνος ενάντιος, ότι ενστερνίζεσαι τροποντινά την "αντίθετην άποψην", ενώ εσύ σε καμμιάν περίπτωσην δεν ισχυρίστηκες κάτι τέθκοιον. 

Γενικά καταλαβαίνω την ψυχολογίαν να πει ή να γράψει κάποιος κάτι δημόσια τζιαι να αναμένει κυρίως την αποδοχήν τζιαι τη συμφωνίαν που τους συνομιλητές του, ενώ να τον "ξενίζει" η παράθεση αντιρρήσεων, διαφωνιών, ή στοιχείων που θέτουν τα στερεότυπα του υπό αμφισβήτησην. Εν έμφυτον στοιχείον να αναζητούμεν την αποδοχήν που τους άλλους αθρώπους. Αλλά παράλληλα, περιμένω που στοιχειωδώς νοήμονες συνομιλητές να μπορούν να καταλάβουν πότε τίθεται έναν επιχείρημαν ή μια άλλη άποψη, διαφορετική που τη δικήν τους, στο φως του προβολέα, με σκοπόν να συζητηθεί νηφάλια τζιαι να φκει έναν όφελος για τους συμμετέχοντες, τζιαι πότε ο συνομιλητής τους εκφράζει ξεκάθαρα δικήν του διαμορφωμένην άποψην.

Εν τούτον που εξαναείπα τζιαι σε άλλες αναρτήσεις. Τι όφελος έshιει να συζητάς με ομοϊδεάτες στα πάντα, εκτός που το να αλληλοσυγχαίρεσαι; Ή τέλος πάντων, τι όφελος υπάρχει να είσαι τόσον σίουρος για κάποια θέματα που όταν κάποιος τα αμφισβητήσει να αδυνατείς έστω να συζητήσεις, χωρίς να σε κυριεύει η αγανάκτηση για την "ασέβειαν" του άλλου στα "σεπτά" σου πιστεύω; 

Ώσπου να μάθουμεν ούλλοι μας να κάμνουμεν διάλογον της προκοπής, stay cool and keep rocking!

Η απατηλή διαδικτυακή "περσόνα"

Εψές, κατόπιν συνεννόησης μέσω facebook, εκανονίσαμεν συνάντησην γνωριμίας (μεταξύ τυρού και αχλαδίου) με "διαδικτυακούς γνωστούς" σε ταβέρναν της πρωτεύουσας. Εν υπήρχεν ατζιέντα για τη συνάντηση, που είshιεν το νόημαν μιας πρώτης επαφής τζιαι ανταλλαγής απόψεων για πολιτικο-κοινωνικο-υπαρξιακά ζητήματα, ανάμεσα σε άτομα που έχουμεν μεν "επαφήν" στο ίντερνετ αλλά εν είχαμεν στο παρελθόν ποττέ ευκαιρίαν να τα πούμεν "δια ζώσης".

Είμαι εξ εκείνων που θεωρούν ότι εν φοβερά λειψόν τζιαι απατηλόν να διαμορφώνεις ολοκληρωμένην άποψην για έναν άθρωπον μόνον που τα νταραβέρκα που έshιεις μαζίν του στα λεγόμενα "κοινωνικά δίκτυα" τζιαι αλλού. Καθένας μας, μέσα που τη "συμπεριφοράν" του στο διαδίκτυον εκπέμπει ένας είδος προσωπικότητας που απέχει παρασάγγας που την "πραγματικήν" εικόναν. Φυσικά εν αρνούμαι ότι αρκετά στοιχεία του εαυτού μας προβάλλονται τρόπον τινά, ίσως τζιαι σε σημαντικό βαθμόν, αναλόγως του χαρακτήρα τζιαι της κοινωνικότητας μας, αλλά τούτα τα στοιχεία εν πλησιάζουν ούτε το 25-30% του συνόλου. Άμα εν δεις τον άλλον απέναντι σου in the flesh, μεν βιαστείς να τον κρίνεις τζιαι να τον αποκλείσεις, όπως κάμνουν δυστυχώς αρκετοί. 

Έτσι πάντα, αν έναν άτομον με απασχολήσει μέσα που την αλληλεπίδρασην μας στο διαδίκτυο σε βαθμόν που θέλω πραγματικά να το γνωρίσω, προσπαθώ κάπως να έρτω σε επαφήν μαζίν του στον "πραγματικό" κόσμον. Θεωρώ επίσης πολλά μεγάλον κέρδος τζιαι δημιουργικήν τάσην να επιζητά κάποιος την επαφήν, οϊ μόνον με ομονοούντες αλλά, ακόμα παραπάνω, με αθρώπους που διαφωνεί, ειδικά σε σημαντικά θέματα όπως η ύπαρξη τζιαι το πολιτικο-οικονομικο-κοινωνικόν "γίγνεσθαι". Κοινώς, το να βρεθώ με αθρώπους που ξέρω εκ των προτέρων ότι σε ελάχιστα εννά διαφωνήσω, βρίσκω το ψυχαγωγικόν μεν, αντιπαραγωγικόν δε, ειδικά όταν γίνεται κατ'εξακολούθησην τζιαι αποκλειστικά.

Η εψεσινή συνάντηση επιβεβαίωσεν τούτες μου τες πεποιθήσεις. Ειδικά για 1-2 άτομα με τα οποία οϊ απλά "εσυγκρουστήκαμεν" διαλεκτικά αλλά επροκαλέσαν μου εκνευρισμόν τζιαι άλλα αρνητικά συναισθήματα με την "διαδικτυακήν" προσωπικότηταν που εδιέκρινα. Που κοντά, ακούοντας τη φωνήν τους, βάλλοντας μιαν ζωντανήν εικόναν πάνω στες απόψεις τους, με τον αυθορμητισμόν του δια ζώσης διαλόγου τζιαι την αδυναμίαν "καταφυγής σε πηγές" που προσφέρει το ίντερνετ, τούτοι οι αθρώποι εφανήκαν μου πολλά πιο ευχάριστοι τζιαι σαφώς λλιόττερον "επιθετικοί". Οι διαφωνίες μας ήταν τζιαμέ τζιαι επαίρναν "ενέργειαν", αλλά μιαν ενέργειαν δημιουργικήν που επροκαλούσεν σεβασμόν τζιαι οϊ κόντραν τζιαι έντασην. Στα γειτονικά τραπέζια, όπου εθώρες ζευγαράκια τζιαι οικογένειες, ένιωθα την επίδρασην που έκαμνεν η ένταση του διαλόγου τζιαι η ανταλλαγή επιχειρημάτων, κάποτε φωναχτά, κάποτε με χειρονομίες τζιαι ομολογώ ότι άρεσκεν μου. Κάποιοι μπορεί να μας εβρίζαν βέβαια διότι εχαλούσαμεν τους την ατμόσφαιραν (σήμερα εν του Βαλεντίνου, κάποια ζευγαράκια μπορεί να ήταν τζιαμέ εξ αφορμής) αλλά είμαι σίουρος ότι αρκετοί εστήναν αυτίν με ενδιαφέρον, τζιαι, ποιος ξέρει, μπορεί να "εκερδίσαν" κάτι που όσα ακούαν.

Το διαδίκτυον εν μια επικοινωνιακή επανάσταση χωρίς τέλος. Αλλά ορισμένα πράματα, όπως μια παρέα γυρόν που έναν τραπέζιν, εν μπορεί να τα αντικαταστήσει.

Ώσπου να το καταλάβουμεν τούτον, stay cool and keep rocking!

Γιατί εν έshιει επικρατήσει ακόμα ο σοσιαλισμός;

Είχα διατυπώσει πρόσφατα τούτην την απορίαν σε μιαν ανάρτηση μου:

"...γιατί ακόμα ΔΕΝ έshιει επικρατήσει ο σοσιαλισμός, γιατί ακόμα τόσα δισεκατομμύρια "εργαζόμενοι" ανέχουνται να τους εκμεταλλεύονται οι σαφώς πολλά πιο λλίοι "αστοί/ κεφαλαιοκράτες/ επιχειρηματίες/ you name it"; Ποιος στοιχειωδώς λογικός άθρωπος δεν θέλει απόλυτην ισότηταν, απόλυτην δικαιοσύνην, απόλυτην ευτυχίαν για ούλλους;"

Στην δε εισαγωγήν, είχα επίσης αναφέρει το εξής:

"....περιμένεις που "προοδευτικούς" αθρώπους να συζητούν τζιαι οϊ να κηρύττουν όπως τους παπάδες. Διότι έτσι καταντούν "συντηρητικοί", τζιαι εν τέλει εν διαφέρουν που τους "δεξιούς", τους οποίους υποτίθεται θέλουν να "ανατρέψουν"...

Η συζήτηση που ακολούθησεν στη συγκεκριμένην ανάρτηση (Εταιρία/ Επιχείρηση/ Εργοδότης) ήταν για μέναν που τες πιο ενδιαφέρουσες τζιαι εποικοδομητικές που είχα τη χαράν να "φιλοξενηθούν" δαμέσα δα. Σημειώνω την απάντηση του Γρηγόρη, η οποία ήταν η μόνη που έκαμνεν απόπειραν να απαντήσει τη βασικήν απορίαν που διατυπώννω τζιαι τωρά:

"....κυρίαρχη ιδεολογία, ηγεμονία των αστικών ιδεών, εθνικισμός λαλεί σου κάτι; σκέφτου ότι ανθρώποι που θέλουν πραγματικά "απόλυτην ισότηταν, απόλυτην δικαιοσύνην, απόλυτην ευτυχίαν για ούλλους" εν κάθουνται καν να μελετήσουν τα κλασσικά κείμενα του σοσιαλισμού αλλά νιώθουν την ανάγκη να τα κριτικάρουν έτσι γενικά τζιαι αόριστα..."

Στην μόλις προηγούμενην ανάρτηση μου ασχολήθηκα εμμέσως με έναν πρόσφατον άρθρον του Δημήτρη Γεωργιάδη στον "Πολίτη", το οποίον επυροδότησεν μεγάλη συζήτηση τζιαι αντιδράσεις. Μια τέθκοια αντίδραση ήρτεν που την πολλά αγαπητήν μου Disdaimona με την εξής ανάρτηση της:

Μαύρη αντίδραση δια χειρός Δημήτρη Γεωργιάδη

Στη συγκεκριμένην ανάρτησην, είχα σχολιάσει πρώτος (παρακολουθώ το συγκεκριμένο blog διότι θεωρώ το πολλά σημαντικήν πηγήν τόσον που πλευράς γνώσης όσον τζιαι ευκαιρίας διαλόγου), είδα την απάντηση της "μπλογκοδέσποινας" (copywright: Άνεφ Ορίων) τζιαι δεν επέστρεψα παρά μόνον πόψε (κάποτε επιστρέφω στον "τόπον του εγκλήματος για να δω αν επροέκυψεν κάποια "εξέλιξη") για να παρατηρήσω τη συζήτηση που ακολούθησεν τες επόμενες μέρες, με κάποιον σχολιαστήν ονόματι Γιώργος Κολιόπουλος.

Παρά την μεγάλην εκτίμησην τζιαι σεβασμόν που τρέφω, τόσον για την Δυσδαιμόνα όσον τζιαι τον Άνεφ Ορίων, πρέπει να πω ότι ο συγκεκριμένος σχολιαστής, παρά το έκδηλα ειρωνικόν του ύφος, "έβαλεν τους γυαλιά". Η παρέμβαση του (όπως τζιαι η προηγούμενη μου ανάρτηση) κατά την ταπεινή μου άποψην, ΔΕΝ ήταν σε καμμιάν περίπτωσην απολογητική είτε για το Γεωργιάδην είτε για το (νεο)φιλελευθερισμόν, αντιθέτως εφαίνετουν ο άθρωπος να "διψά" για δυναμικόν αντίλογον σε όσους παρουσιάζουν στη "δημόσιαν σφαίραν" τες απόψεις που εκφράζει ο Γεωργιάδης. Στο πλαίσιον τούτον ασκούσεν κριτικήν (ολίγον άκομψα ίσως αλλά κόσμια) στη Δυσδαιμόνα για το ότι απαξιούσεν να συζητήσει ενώ ταυτόχρονα επέλεγεν τη χρήσην "επιθέτων", τόσον για τον Γεωργιάδην όσον τζιαι για τες απόψεις του.

Επίσης, τόσον η Δυσδαιμόνα όσον τζιαι ο Άνεφ υποστηρίξαν ότι ο "δημόσιος διάλογος", είτε εν παντελώς αναποτελεσματικός (λόγω του "αστικού περιβάλλοντος"), είτε πρέπει να έshιει "όρια", ή "επίπεδα", πέραν των οποίων είτε δεν χρειάζεται καν να αρχίσει είτε πρέπει να "διακόπτεται". Εν μπορώ να τονίσω πιο πολλά πόσον διαφωνώ με τούτην τη στάσην.

Κατ'αρχήν, δαμέ θα "κλέψω" μιαν έκφρασην του OSR. Ιδεολογικά, είμαι τούτον που κατονομάζει ως "δημιούργημαν του διαδικτύου". Προϊόν της λεγόμενης τζιαι ως "επανάστασης του διαδικτύου" (πάλε κουβέντα του OSR). Μεν ξεχνούμεν κατ' αρχήν ότι το διαδίκτυον έshιει εξελικτεί φοβερά, με πιο εντυπωσιακήν έκφανσην τα κοινωνικά δίκτυα (facebook κλπ.). Εν τόσον δραστική η επίδραση του στην καθημερινότητα μας, κυρίως στο θέμαν της άντλησης γνώσης, πληροφορίας αλλά τζιαι επικοινωνίας με άλλους αθρώπους, που ορισμένοι που μας προφανώς νομίζουν ότι είχαν το πάντα. Τζιαι όμως πριν 10-15 χρόνια ούλλα ήταν πολλά πιο "υποανάπτυκτα". 

Το διαδίκτυον, τζιαι τα πεδία συζητήσεων τζιαι αλληλεπίδρασης ανάμεσα σε πολλούς αθρώπους, ήταν τζιείνον που με οδήγησεν ιδεολογικά που την θρησκοληψίαν τζιαι τον αγνωστικισμόν στον αθεϊσμόν, τζιαι που την συντήρησην τζιαι τα εθνικο/καπιταλιστικά στερεότυπα στο να αναζητώ σήμερα απαντήσεις απτές για έναν "άλλον κόσμον", καλλίττερον που τούτον που έχουμεν τωρά. Τον οποίον μπορώ έστω αμυδρά ακόμα, να καταλάβω ότι θα είναι ένας σοσιαλιστικός κόσμος.

Άρα, είμαι ζωντανόν παράδειγμαν ότι ο διάλογος τζιαι ο αντίλογος έχουν αποτέλεσμαν, έχουν όφελος, ειδικά όταν εν διαρκής τζιαι διαδραστικός, με πολλούς τζιαι διαφορετικούς αθρώπους με πλήθος απόψεων τζιαι επιχειρημάτων, ακόμα τζιαι των φονταμελιστών θεϊστών, ακόμα τζιαι των πιο κυνικών καπιταλιστών. Τζιαι θλίβει με αφάνταστα όταν θωρώ αθρώπους που θεωρώ ιδεολογικούς συντρόφους να "ταπελλώνουν" τζιαι να "απαξιούν" να συζητήσουν. Ένας διάλογος τζιαι μια ανταλλαγή απόψεων τζιαι επιχειρημάτων ας μεν επιφέρει κανέναν αποτέλεσμαν στους ίδιους τους συζητητές. Επηρεάζει σε ανυπολόγιστον βαθμόν όμως το ακροατήριο. Τζιαι μόνον για τούτον αξίζει η προσπάθεια. Διότι εν σαφές ότι οι διάφοροι διάλογοι ενίοτε εν γίνονται υπό τες πιο "δίκαιες" συνθήκες. Πόσες φορές ας πούμεν ακούεις τον Καυλίαν να κλάννει για τους μετανάστες τζιαι πόσες φορές κάποιον να τον βάλλει στη θέση του;

Όσον για τον τίτλον της ανάρτησης, θα δώσω μιαν απάντησην που έδωσα τζιαι στο Γρηγόρην στην προηγούμενην ανάρτηση, για το που βλέπω εγώ τους λόγους που ο σοσιαλισμός ακόμα δεν έshιει επικρατήσει στον κόσμον:

"Επαναλαμβάνω ότι η αριστερά, για να γίνει η συντριπτική πλειοψηφία που θα φέρει την επικράτηση, πρέπει: α) να μιλήσει σε ούλλους απλά, περιορίζοντας όσο γίνεται μια αύραν διανοητικής ανωτερότητας που ενίοτε αποπνέει β) να καθησυχάσει τους δύσπιστους ότι ο σοσιαλισμός ΔΕΝ είναι ισοπέδωση αλλά το αντίθετο, τζιαι γ) αν γίνεται να εξηγήσει ότι η βίαιη ανατροπή ΔΕΝ είναι μονόδρομος..."

Ώσπου να επικρατήσει η δικαιοσύνη τζιαι η ειρήνη στον κόσμον, stay cool and keep rocking!