Σάββατο 7 Μαρτίου 2020

Έννεν οδοφράγματα.


Οδόφραγμαν λέγεται κάτι που "φράσσει τον δρόμον". Τα περί ου ο λόγος, για τα οποία έγινεν τόση φασαρία τες τελευταίες μέρες λόγω της παντελώς αδικαιολόγητης τζ̆αι ατεκμηρίωτης απόφασης της κυβέρνησης Αναστασιάδη να κλείσει μέρος τους για αντιμετώπισην τάχατες του κινδύνου για την δημόσιαν υγείαν που συνεπάγεται ο κορονοϊός, εν φράσσουν δρόμους. Οι δρόμοι ήταν φραγμένοι προς τζ̆αι από τα κατεχόμενα πριν δημιουργηθούν έτσι τζ̆΄αλλιώς. Πιο σωστός όρος είναι "σημεία ελέγχου", ή "δίοδοι πρόβασης", αφού λόγω του ανεπίλυτου Κυπριακού προβλήματος εν τα σημεία που τα οποία οφείλεις να περάσεις για να πάεις στα ή να έρτεις που τα κατεχόμενα. Που το 2003, τούτα τα σημεία ελέγχου επιτρέπουν την διακίνησην όποιου πολίτη της Κυπριακής δημοκρατίας τζ̆αι όποιου κάτοικου των κατεχομένων ουσιαστικά σε ολόκληρον το νησίν παρά το παρανοϊκόν στάτους κβο του κυπριακού προβλήματος, .
Εγώ εγεννήθηκα μιαν μέραν πριν την εισβολήν. Εμεγάλωσα θεωρώντας την επιστροφήν στα κατεχόμενα έναν όνειρον που όσον επερνούσεν ο τζ̆αιρός εγίνετουν πιο άπιαστον τζ̆αι τους Τούρκους, εκ Κύπρου τζ̆αι εκ Τουρκίας, ως θκιαόλους με ουράν τζ̆αι τρίαιναν. Το 2003 που ανοίξαν τόσον αιφνιδίως, ήμουν Θεσσαλονίκην σπουδάζοντας τζ̆αι δουλεύκοντας,  τζ̆αι όταν επέστρεψα το 2004 ήταν νωπή η κατάσταση που τα δημοψηφίσματα τζ̆αι την απογοήτευσην που έφερεν η τεράστια αποτυχία να επιτευχθεί συμφωνία στο κυπριακόν πρόβλημαν. Έτσι εν εταίρκασεν να πάω στα κατεχόμενα παρά τέσσερα χρόνια μετά, το 2008 τζ̆αι μάλιστα παρέαν με τα κοπελλούθκια μου, που ήταν ακόμα νήπια. 
Όπως καταλαβαίνετε, ξαφνικά το όνειρο μου να επισκεφτώ έστω τους τόπους τούτους έγινεν πραγματικότητα. Επήαμεν στο χωρκόν του παππού μου, τα Λιμνιά Αμμοχώστου τζ̆αι στην Γιαλούσαν, το χωρκόν των πεθερικών μου, όπου εγεννήθηκεν τζ̆αι έζησεν τζ̆αι θκιό χρόνια η Αγάπη, την ίδιαν ημέραν! Ήταν τόσον απίστευτον που αθθυμούμαι ότι έκαμα μέρες να το συνειδητοποιήσω πραγματικά. Κάτι άλλον, που ήδη ήξερα βέβαια ως τότε, ήταν ότι οι Τουρκοκύπριοι έννεν τελικά θκιαόλοι με τρίαιναν τζ̆αι ουράν με τοξούϊν, αλλά αθρώποι, τζ̆αι μάλιστα πλάσματα εξαιρετικά μοιαστά με μας. Τζ̆αι εννοώ ως Κυπραίοι.
Που τότε έχουμεν επισκεφτεί ολόκληρην την κατεχόμενη περιοχήν. Κερύνεια, Μόρφου, Αμμόχωστος. Που τον Κορμακίτην ως τον Απόστολον Αντρέαν τζ̆αι που το Βουνίν ως την Κώμαν του Γυαλού. Εν μπορώ να περιγράψω τα βιώματα, τα συναισθήματα, την ευλογίαν που αποκόμισα συνειδητοποιώντας τι τόπον έχουμεν, πόσον προνομιούχοι είμαστεν που μπορούμεν να αποκαλούμεν την Κύπρον πατρίδαν μας. Ειδικά για αθρώπους σαν εμέναν που εστερηθήκαν τόσα χρόνια έστω μιαν στοιχειώδην επαφήν με τα κατεχόμενα, θεωρώ το τεράστιον δώρον τζ̆αι συνειδητοποίησην.
Λαλούν οι πολέμιοι του πλαισίου συμφωνίας ότι με το να δείχνεις την ταυτότηταν σου, αναγνωρίζεις το ψευδοκράτος. Ψέματα. Εν μπορούν μεμονωμένα φυσικά πρόσωπα να αναγνωρίσουν κρατικήν υπόστασην. Φωνασκούν ότι διούμεν υπόστασην στην κατοχήν τζ̆αι την διχοτόμησην. Ψέματα. Όπως οφείλουμεν να ελέγξουμεν στα σημεία διόδου το ποιοι έρκουνται στες ελεγχόμενες που την Κυπριακήν Δημοκρατίαν περιοχές έτσι δικαιούνται τζ̆αι τζ̆είνοι. Εν αποτελεί εξάλλου η διάνοιξη διόδων ολοκληρωμένην συμφωνίαν στο κυπριακόν πρόβλημαν. Εξανίστανται ότι στηρίζουμεν οικονομικά το κατοχικόν καθεστώς. Ψέματα. Η νόμιμη συνδιαλλαγή με αθρώπους των κατεχομένων διέπεται που συγκεκριμένην συμφωνίαν τζ̆αι μέχρι σήμερα το ισοζύγιον εν υπέρ μας, παρόλον που είμαστεν πέντε φορές περισσότεροι που τους κατοίκους των κατεχομένων. Για να μεν αναφέρω την τεράστιαν δουλειάν που εκάμαν οι δικοινοτικές επιτροπές σε θέματα διάσωσης πολιτιστικής κληρονομιάς, που θα ήταν αδύνατη με κλειστά τα σημεία ελέγχου.
Εν για τούτον που η πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης Αναστασιάδη, που δεν εδράζεται σε καμμιάν επιστημονικότηταν τζ̆αι ώζει πολιτικής σκοπιμότητας, αφού, πιο συγκεκριμένα, ήβρεν αφορμήν την επιδημία του κορονοϊού για να πλήξει την υποψηφιότηταν Ακκιντζ̆ί υπέρ του απορριπτικού Τατάρ, συναντά τόσην αντίδρασην που όσους που μας θέλουμεν συμφωνίαν για επανένωσην του τόπου. Εν εκαρτερούσαμεν εξάλλου τούτον το δείγμαν για να καταλάβουμεν την πολιτικήν του προέδρου που ευνοεί διχοτομικές επιλογές που το 2016 τζ̆αι έντευθεν.
Οι διαδηλώσεις την Λήδρας εφανερώσαν πολλά. Στα θετικά, το ότι υπάρχουν ακόμα αθρώποι έτοιμοι να κατεβούν στον δρόμον εναντίον σε ότι θεωρούν άδικον. Στα αρνητικά το ότι είμαστεν βαθκιά διχασμένοι, τζ̆αι τούτον χωρίς να είμαστεν έστω συνειδητοποιημένοι γιατί. Διότι εκλέγουμεν ηγέτες που άγονται που τες φοβίες μας αντί να ηγηθούν τζ̆αι άγουν μας με την σειράν τους χωρίς να τους κόφτει πραγματικά το συμφέρον του λαού που τους έβαλεν τζ̆αμέ αλλά το πρόσκαιρον συμφέρον τους, οικονομικόν ή άλλου είδους.
Σε κάθε περίπτωσην, δαμέ θα είμαστεν να τα ξανασυζητήσουμεν. Εξάλλου τον Απρίλην εννά αναδειχτεί η νέα ηγεσία των τουρκοκυπρίων τζ̆αι - ελπίζουμεν - εννά δοθεί μια ώθηση στο ξεπέρασμαν του αδιεξόδου στο οποίον έχουν περιέλθει οι συνομιλίες για το κυπριακό. Ας ελπίσουμεν ότι εννά ξεθυμάνει τζ̆αι η παγκόσμια υστερία για το overrated κρυολόγημαν που εβαφτίσαμεν κορονοϊό.
Ως τότε, stay cool and keep rocking!

Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020

Ο πρώτος καβαλάρης της αποκάλυψης

Στο εξαιρετικά βραχύβιον - σε σχέσην με άλλα μεγέθη - διάστημαν που υπάρχει ο ανθρώπινος πολιτισμός εν αναρίθμητες οι περιπτώσεις που μια κατάσταση ερμηνεύτηκεν, που τούτον το αυτάρεσκον πλάσμαν που ονομάζουμεν homo sapiens, ως "τα ύστερα του κόσμου". Αστρονομικά φαινόμενα, κλιματικές αλλαγές, φυσικές καταστροφές (π.χ. σεισμοί, πλημμύρες, ανομβρίες κλπ.) επροκαλούσαν τόσον τρόμον που εμετατρέπουνταν σε μηνύματα συντέλειας του κόσμου που κάποιον υπερπέραν. Επειδή μάλιστα ο πολιτισμός του αθρώπου που έναν σημείον τζ̆αι μετά ετοποθέτησεν τον στο επίκεντρον της "θείας" (ή άλλης) βούλησης, ούλλα όσα εσυμβαίναν ήταν αποτελέσματα της συμπεριφοράς του. Ἠταν "καλός" ο άθρωπος, εν υπέφερεν. Ήταν "αμαρτωλός"; Τότε η "μήνις των θεών" έρκετουν του κατατζ̆έφαλα με τόσες πρωτότυπες μεθόδους που πραγματικά φεύκει σου το κκαφάσιν.
Θα επερίμενες ότι εν έτει 2020, με τόσην πρόοδον στην ερμηνείαν του πως πραγματικά λειτουργεί ο κόσμος τζ̆αι το σύμπαν, κάπου να είχαμεν ξεπεράσει τούτες τες εγωκεντρικές (ως είδος) παραισθήσεις. Δυστυχώς, η πλειονότητα του σύγχρονου κόσμου είτε πιστεύκει ακράδαντα είτε εν έτοιμη να ξαναγκαλιάσει τούτες τες θεωρήσεις. Αν κάτι αποτελεί μέγιστην ύβρην, τούτον είναι!
Σύμφωνα με τες γραφές τζ̆αι το δόγμαν της χριστανικής θρησκείας (Καινή διαθήκη), ο ευαγγελιστής Ιωάννης αναφέρει ανάμεσα σε άλλα στην "αποκάλυψην" του την έλευσην τεσσάρων καβαλλάρηδων. Ο πρώτος, πάνω σε άσπρον άππαρον, επήρεν κατά τζ̆αιρούς πολλά ονόματα, έναν που τα οποία είναι η "αρρώστια/ασθένεια" (αγγλιστί: pestilence). Μαζίν με τους παρέες του στα άλλα άλογα σπέρνουν τον θάνατον τζ̆αι την καταστροφήν εν όψει τελικής κρίσεως. Φαντάσου δηλαδή να μεν ήταν "ευαγγελιστής" ο Ιωάννης, ήντα προβλέψεις θα έκαμνεν.
Λόγω κάποιων συγκυριών, σε συνδυασμόν με την ίδιαν την συμπεριφοράν του, ο άθρωπος έππεσεν θύμαν τούτου του καβαλλάρη επανειλημμένα στο παρελθόν. Κάτι που εν όντως τρομακτικόν εν το ότι η σ̆ειρόττερη πανδημία τούτου του μεγέθους εν αρκετά πρόσφατη, αφού μόλις πριν 100 χρόνια, την διετίαν 1918-1919, η "ισπανική γρίπη", ή "influenza" εθέρισεν κάποιες δεκάδες εκατομμύρια αθρώπους. Το AIDS εθεωρήθηκεν, όταν εμφανίστηκεν, ως τιμωρία του θεού για την "έκλυτην" σεξουαλικήν ζωήν, ειδικά των -εξ ορισμού αμαρτωλών κατά τας γραφάς- ομοφυλοφίλων. Η νόσος των "τρελών αγελάδων" ήταν αφορμή για ξεσάλωμαν περί της ασύδοτης συμπεριφοράς μας προς τα ζώα τζ̆αι το περιβάλλον γενικότερα.
Η αλήθκεια εν υπέπεσεν στην αντίληψη μου γενικευμένη υστερία τούτου του τύπου για το τρέχον φόβητρον τζ̆αι υποψήφιον νέον άσπρον καβαλλάρην του Ιωάννη, τον κορωνοϊόν. Αλλά που εννά πάει; Αναρωθκιούμαι όμως παράλληλα πόσοι αθρώποι πεθανίσκουν κάθε μέρα στην Κίναν, μιαν χώρα με σχεδόν 1,5 δις πληθυσμόν. Κάτσε, εν αναρωθκιούμαι πλέον. Ο γκούγκλης λαλεί ότι το 2018 η Κίνα είσ̆εν "δείκτην θνησιμότητας" 7,13/1000 κατοίκους. Με μιαν πρόχειρην αναγωγήν βάσει πληθυσμού τζ̆αι σε επίπεδον ημερήσιον, φκαίνει ότι κάθε μέρα στην Κίναν πεθανίσκουν λόγω διαφόρων αιτιών περίπου 26000 αθρώποι (!!!). Που την ώραν που άρκεψα να γράφω τούτην την ανάρτησην παίζει να επεθάναν πάνω που 500 Κινέζοι!
Ο κορωνοϊός λαλεί είσ̆εν ως τωρά 81000 κρούσματα τζ̆αι - κρατηθείτε - 2770 θανάτους!!! Μετανοείτε αμαρτωλοί, ήγγικεν η βασιλεία των ουρανών !! 
Χρειάζεται να γράψω κάτι άλλον; Οϊ έννεν; Αλλά επειδή είμαι νάκκον υπομανής (κάποιοι είπαν) εννά συμπληρώσω με τα εξής. Όταν έναν είδος πολλαπλασιάζεται τόσον ασύδοτα όσον εμείς, εν απόλυτα προβλέψιμον ότι αργά ή γλήορα εννά την φάει. Είτε που κάποιον πόλεμον με πυρηνικά, είτε που την πείναν αφού εν θα μείνουν πόροι, είτε που κάποιαν αρρώστιαν, είτε που συνδυασμόν όλων των προαναφερθέντων. Εν χρειάζεται να με λαλούν Γιαννήν τζ̆αι να θωρώ οράματα για να προβλέψω κάτι τέθκοιον. Αλλά μεν πείτε στους χριστιανούς ότι πρέπει να κάμουν αντισύλληψην για να λλιάνουμεν, ή έστω να σταματήσουμεν να πολλυνίσκουμεν, μπας τζ̆αι γλυτώσουμεν. Εν αμαρτία. Ο ορισμός της αυτοεκπληρούμενης προφητείες τούτες οι "αβρααμικές θρησκείες".
Προσωπικά εν ανησυχώ ιδιαιτέρως για τον κορωνοϊόν πάντως. Άμα εννά έρτει η ώρα σου, που να φακκάς, εν την γλυτώνεις. Αλλά ειδικά όσον αφορά στες πανδημίες, εν που τα πράματα που βοηθά η παγκοσμιοποίηση τζ̆αι η επανάσταση της πληροφορίας να τρενάρουμεν νάκκον εξάλλου. Το 1918 με τον παροξυσμόν των εθνών/ κρατών που εσφάζουνταν τζ̆αι τα πρωτόγονα μέσα επικοινωνίας, σιγά μεν αντιμετωπίζαν από κοινού τζ̆αι εγκαίρως την γρίπην που έστειλεν τόσα εκατομμύρια στον άλλον κόσμον (που λέμεν). Σήμερα, παρά τα άλλα μας κουσούρκα, σε τούτον υπάρχει μια κάποια βελτίωση. Εννά δείξει βέβαια.
Ώσπου να δείξει, we'll stay cool and rock with  the four horsemen by metallica.

Τετάρτη 22 Ιανουαρίου 2020

Κίνδυνος τζιαι ασφάλεια

Η ζωή μας εν συνυφασμένη με τον κίνδυνον. Ειδικά που την στιγμήν που αρχίζουμεν να παίρνουμεν αποφάσεις, δηλαδή μόλις έρτουμεν σε τούτον τον κόσμον, ή λλίον μετά τέλος πάντων.
Κίνδυνον περιλαμβάνει η επιλογή να σηκωστείς το πρωίν που το κρεβάτιν. Κίνδυνον περιλαμβάνει τζ̆αι το να παραμείνεις ππέσοντας.Για τούτον κάθε απόφαση, κάθε επιλογή βασίζεται σε έναν ζύγισμαν κινδύνου/ οφέλους. Πόσος εν ο κίνδυνος κάθε επιλογής σε σχέσην με το αναμενόμενον όφελος της. Τζ̆αι κάπως έτσι πορεύκεσαι κάθε μέρα, κάθε μήναν, χρόνον κ.ο.κ. ώσπου να πεθάνεις.
Καθώς τα άτομα, λόγω ενδόμυχης ανάγκης, ενίοτε εντάσσουνται σε ομάδες, μπορούμεν να προεκτείνουμεν τούτην την αρχήν σε επίπεδων συνόλων, όπως η οικογένεια, η γειτονιά, το χωρκόν, η πόλη, το κράτος, ο πλανήτης. Στην προκειμένην περίπτωσην, προεκτείνω την στην Κύπρον τζ̆αι τον λαόν της, τόσον που την νότιαν μερκάν του συρματοπλέγματος της κατοχής τζ̆αι της ντε φάκτο διχτόμησης όσον τζ̆αι που την βόρειαν.
Ο κυπριακός λαός εν λαός επαρχιώτικος, αφού μόλις τες πρόσφατες δεκαετίες έσ̆ει αρχίσει η αστικοποίηση του, στες συνθήκες της οποίας συνήθως αναπτύσσεται μια πιο "κοσμοπολίτικη" συμπεριφορά, αφού μαθαίνεις να ζεις με τον "ξένον", ενώ στην επαρχίαν, ειδικά σε κλίμακες όπως η Κύπρος, ούλλοι ξέρουν τους πάντες σχεδόν. Ο επαρχιωτισμός, κατά την γνώμην μου, εν συνυφασμένος με έναν συντηρητισμόν τζ̆αι έναν φόβον της αλλαγής. Η αλλαγή εκλαμβάνεται ως "επικίνδυνη" τζ̆αι τα οφέλη της δυσδιάκριτα, ενώ η διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης είναι σχεδόν πάντα προτιμητέα ως γνώριμη τζ̆αι ασφαλής. Μπορεί κάποιος, έστω καταχρηστικά, να περιγράψει την κυπριακή κοινωνίαν ως μιαν κοινωνίαν που αποστρέφεται τον κίνδυνον. Πέραν του φόβου της αλλαγής, ο συντηρητικός επαρχιώτης Κυπραίος δυσκολεύκεται να αντιληφθεί ότι εν υπάρχει απόλυτη ασφάλεια πουθενά. Άρα ούτε στην γνώριμην κατάστασην που εν θέλει να αλλάξει. Προτιμά δηλαδή μιαν κατάστασην "λλιόττερου κινδύνου", όπως τον αντιλαμβάνεται, όχι "μηδενικού κινδύνου" όπως νομίζει. "Better the devil you know" που λαλούν τζ̆αι στα αγγλικά χωρκά. Έννεν τυχαίον ότι τζ̆αι οι πολιτικές επιλογές της Κυπριακής επαρχίας δείχνουν συντήρησην, με ελάχιστες εξαιρέσεις που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόναν.
Στο μεγάλον καρκίνωμαν της Κυπριακής κοινωνίας, που ονομάζεται "κυπριακόν πρόβλημαν", τζ̆αι αρρωστά τα πάντα οριζοντίως τζ̆αι καθέτως, εν αναπόφευκτον τούτος ο συντηρητισμός να επιδρά αντιστοίχως. Αν θεωρήσουμεν ότι οι προοπτικές του εν λόγω προβλήματος είναι ουσιαστικά θκιό, δηλαδή η επ' αόριστον διατήρηση του παρανοϊκού στάτους κβο της ντε φάκτο, "εθνικά καθαρής", διχοτόμησης (ώσπου να γίνει τζ̆αι "ντε γιούρε", δηλαδή νομικά κατοχυρωμένη) ή η επίτευξη συμφωνίας κάποιου είδους ομοσπονδίας, όπως προδιαγράφεται στο, επί 45 χρόνια διαμορφούμενον πλαίσιον διαπραγμάτευσης, η πρώτη προοπτική είναι η "γνώριμη, άρα ασφαλής" τζ̆αι η δεύτερη εν η "άγνωστη άρα επικίνδυνη". Έτσι αντιλαμβάνεται την κατάστασην ο μέσος Κυπραίος, ένθεν τζ̆αι ένθεν της πράσινης γραμμής. Για τούτον δυσκολεύκεται, παρά το ότι ξέρει ότι τα πράματα εν μεινίσκουν στάσιμα τζ̆αι ότι ο χρόνος εν "πανδαμάτωρ", να τολμήσει την αλλαγήν, τζ̆αι προτιμά την υπάρχουσαν κατάστασην. Better the devil you know.
Κάπου δαμέ φυσικά, θα εγυρεύκαμεν την πραγματικήν ηγεσίαν. Δηλαδή εκλελεγμένους αθρώπους που εν άγονται που τον συντηρητισμόν της κοινωνίας, αλλά ηγούνται τζ̆αι φέρνουν την αλλαγήν της προόδου. Που μπορούν να εξηγήσουν στον μέσον, συντηρητικόν, φοϊτσ̆ιάρην Κυπραίον ότι μπορεί μεν ο κίνδυνος να αυξηθεί με μιαν επιλογήν, αλλά τζ̆αι το ότι αφενός υπάρχει κίνδυνος, τζ̆αι μάλιστα μεγάλος, με την σημερινήν κατάστασην, τζ̆αι ότι αφετέρου μεγαλλύτερος κίνδυνος συνήθως σημαίνει τζ̆αι μεγαλλύττερα οφέλη, άρα βελτίωσην σε σχέσην με σήμερα. Μπορεί να χαντακωθείς φυσικά, αλλά ο ηγέτης εν φωτίζει το χαντάκωμαν, φωτίζει την προοπτικήν. Υποτίθεται.
Οι Κυπραίοι βορείως του συρματοπλέγματος έχουν τα τελευταία χρόνια έναν ηγέτην που προσπαθεί στοιχειωδώς για αλλαγήν της κατάστασης. Ούτε τέλειος είναι ούτε πλήρως απελευθερωμένος που τα κλισέ τζ̆αι τα στεγανά της κοινότητας που εκπροσωπεί. Αλλά εν προφανής η προσπάθεια του να σπάσει το κατεστημένον, με σαφήν κίνδυνον για τον ίδιον αλλά τζ̆αι την κοινότηταν του. Οι δε Κυπραίοι νοτίως του συρματοπλέγματος έχουν εκλέξει έναν ηγέτην που, ειδικά στην 2ην του θητείαν, άγεται που τες προσωπικές του φιλοδοξίες τζ̆αι τα συμφέροντα τα δικά του τζ̆αι κάποιων ομάδων, αντί να ηγείται του συνόλου της κοινότητας του. Παραμένει έτσι δέσμια του στάτους κβο τζ̆αι τρέμει την αλλαγήν. Η τραγωδία της υπόθεσης είναι ότι τούτον που φοάται, δηλαδή η οριστική αποξένωση με το 40% της πατρίδας του, εν το εξασφαλίζει τίποτε με μεγαλλύττερην ασφάλειαν, που την επ'αόριστον συνέχισην της υπάρχουσας κατάστασης. 
Υπάρχει πάντα φυσικά η ελπίδα ότι είτε η ηγεσία, είτε ο λαός, είτε τζ̆αι οι θκιό, λόγω διαφόρων, κυρίως εξωγενών, παραγόντων, εννά γίνουν λλιόττερον επαρχιώτες, που άποψην συντηρητισμού, τζ̆αι θα αρκέψουν να διανοούνται την επιλογήν της "επικίνδυνης αλλαγής". Τζ̆αι ήμουν ανέκαθεν αισιόδοξος άθρωπος. Μπορεί να γίνει κάποτε τούτον.

Ώσπου να γίνει, stay cool and keep rocking!