Η ψήφος (ως ένδειξη πίστης)...

Ομολογώ ότι στεναχωρκούμαι λλίον, στην σκέψην ότι ακόμα τζιαι να πάω τελικά φέτος να ψηφίσω, εννά ρίξω λευκό. Εν τζιαι τούτον έναν θέμα, ποια η διαφορά του λευκού ή άκυρου που την αποχήν; Φιλοσοφικά, υπάρχει. Πρακτικά, καμμιά, νομίζω. Μέρος της στεναχώρκας είναι ότι παλαιότερα ήμουν θιασώτης της άποψης ότι η αποχή ενδυναμώνει τους κατόχους εξουσίας. Διότι υπάρχει πάντα τζιείνη η μάζα που τους ακολουθεί, είτε λόγω εκούσιας λοβοτομής είτε λόγω εξυπηρέτησης συμφερόντων τζιαι αλισβεριshού. Που την άλλην, όποιος εν ανίκανος να αλλάξει γνώμην υπό το φως νέων δεδομένων, εν πιο προβληματικός εν τέλει που τον "ασυνεπήν" στες απόψεις του.

Ψήφος, ετυμολογικά, ως έννοια, εν το "πετραδάκι", εξ'ου τζιαι το "ψηφιδωτόν". Ουσιαστικά με τη ψήφο, βάλλουμεν ο καθένας το "λιθαράκιν" του σε τούτον που λέμεν "δημοκρατία". Για να είμαστεν πιο συγκεκριμένοι, στην αστικήν, έμμεσα αντιπροσωπευτικήν, δημοκρατίαν, στην οποίαν η μεγάλη πλειοψηφία απέχει που την καθημερινήν λήψην σημαντικών αποφάσεων που την αφορούν. Αναθέτει την σε "μη ανακλητούς" αντιπροσώπους (εκτός τζιαι αν πιαστούν στα πράσα να παρανομούν, όπως ο Βέργας ή ο Λουρουτζιάτης), εκτός τζιαι αν έχουμεν την ψευδαίσθησην ότι μια τετραετία ή πενταετία "εντολής" εν "επαρκής δύναμη ανάκλησης". Ακόμα τζιαι αν το πιστεύκεις τούτον (η ένδειξη πίστης που λαλεί τζιαι ο τίτλος), εν αρκετόν να δεις πόσοι που τους υποψηφίους των εκλογών έχουν "γνωστά επίθετα", κοινώς εν οι "διάδοχοι" κάποιων που ήδη εκορτατζιάσαν όντας "εκπρόσωποι του λαού", επανειλημμένα, για τετραετίες τζιαι πενταετίες, για να δεις την πλάνη σου. Είχαμεν παλιά τους αριστοκράτες, τωρά έχουμεν τους "πολιτικούς καριέρας" τζιαι τα παραπούλια τους. Παπαδόπουλους, Κληρίδιες, Κυπριανού, Χριστόφιες κλπ. Τζιαι την αυταπάτην ότι τούτοι ούλλοι θέλουν το "κοινόν καλόν", ή πιο συγκεκριμένα, το καλόν οποιουδήποτε άλλου εκτός που τον εαυτόν τους.

Εφόσον λοιπόν, καταθέτεις το λιθαράκιν σου, σε έναν ψηφιδωτόν που ενδεχομένως να μεν γουστάρεις, ουσιαστικά είσαι "μέτοχος" στην "σύστασην" του. Εν όπως η θρησκεία, άλλον έναν εξουσιαστικόν οικοδόμημαν, τζιαι ο "εκκλησιασμός". Όσον γεμώνουν οι εκκλησιές, τόσην δύναμην παίρνει το εν λόγω οικοδόμημαν. Τζιαι εν η αποχή που τείνει τα τελευταία χρόνια, ακόμα τζιαι σε κοινωνίες οπισθοδρομικές τζιαι επαρχιώτικες όπως η Κυπριακή, να το αποδυναμώσει. Στο Βέλγιον, είχα θκιαβάσει κάποια στιγμήν, εν τόσον όφκερες οι εκκλησιές που κόσμον που τες μετατρέπουν σε μουσεία ή χώρους εστίασης. Τζιαι η τοπική "θρησκευτική ιεραρχία" εν μπορεί να κάμει τίποτε για τούτον. 

Το θέμαν είναι, σε ποιον ύψος "αποχής", καταρρέει το "ψηφιδωτόν"; Πότε η εικόνα που αντιπροσωπεύκει, το νόημαν της ύπαρξης του δηλαδή, καταντά μια άχρηστη καρικατούρα; Πάνω που 60, 70, 80%; Κάποιοι μιλούν για 77% πρόθεσην αποχής στους νέους. Τζιαι άτε πες μια κάποια αποχή αναγκάσει τους τρέχοντες "παίκτες" να την κάμουν με την ουράν στα σκέλια. Ποιος μπορεί να αρνηθεί την πιθανότηταν να αντικατασταθούν απλά που τζιαινούρκους; Με τα κοπελλούθκια τζιαι τα εγγόνια τους;

Εν όπως την παράνοιαν να στηρίζεσαι στο κράτος, για να πατάξει ποιου τη διαφθοράν; Του κράτους....

Τέσπα, εν περίεργη η διάθεση της ανάρτησης, μπορεί να μεν φκάλλει πολλύν νόημαν. Εννά το σκεφτώ καλά τι εννά κάμω. Αν έshιει μιαν ευλογίαν η "ψήφος" εν το ότι εν "μυστική" (sic).

Ώσπου να το σκεφτώ, stay cool and keep rocking!

Διαλεκτική

Διαπιστώνω συνέχεια ότι ο μέσος άθρωπος, ή Κυπρέος αν προτιμάτε, αφού εν με Κυπρέους που νταραβερίζουμαι τον παραπάνω τζιαιρόν (μπορεί να εν τζιαι τούτον ένας που τους λόγους), έshιει πάντα κάποιες πολλά "ριζωμένες" αντιλήψεις, ειδικά για θέματα που θεωρεί σημαντικά, όπως π.χ. οι διαπροσωπικές σχέσεις, το σεξ, τα υπαρξιακά, η δουλειά, η πολιτική κλπ. Έτσι όταν αρκέφκεις μια συζήτησην, πολλές φορές διάς πάνω σε τούτα τα "λογικά αναχώματα", τα οποία όταν ο συνομιλητής σου θεωρήσει ότι πάεις κάπως να "κοντράρεις" ή να "προσπεράσεις" ή έστω να θέσεις εν αμφιβόλω για χάρην του διαλόγου τζιαι του προβληματισμού, αντιδρά έντονα, ενίοτε τζιαι με θυμόν ή "ιερήν οργήν". Ενδεχομένως μάλιστα να σε κατηγορήσει ότι πρεσβεύεις ότι ακριβώς είναι τζιείνος ενάντιος, ότι ενστερνίζεσαι τροποντινά την "αντίθετην άποψην", ενώ εσύ σε καμμιάν περίπτωσην δεν ισχυρίστηκες κάτι τέθκοιον. 

Γενικά καταλαβαίνω την ψυχολογίαν να πει ή να γράψει κάποιος κάτι δημόσια τζιαι να αναμένει κυρίως την αποδοχήν τζιαι τη συμφωνίαν που τους συνομιλητές του, ενώ να τον "ξενίζει" η παράθεση αντιρρήσεων, διαφωνιών, ή στοιχείων που θέτουν τα στερεότυπα του υπό αμφισβήτησην. Εν έμφυτον στοιχείον να αναζητούμεν την αποδοχήν που τους άλλους αθρώπους. Αλλά παράλληλα, περιμένω που στοιχειωδώς νοήμονες συνομιλητές να μπορούν να καταλάβουν πότε τίθεται έναν επιχείρημαν ή μια άλλη άποψη, διαφορετική που τη δικήν τους, στο φως του προβολέα, με σκοπόν να συζητηθεί νηφάλια τζιαι να φκει έναν όφελος για τους συμμετέχοντες, τζιαι πότε ο συνομιλητής τους εκφράζει ξεκάθαρα δικήν του διαμορφωμένην άποψην.

Εν τούτον που εξαναείπα τζιαι σε άλλες αναρτήσεις. Τι όφελος έshιει να συζητάς με ομοϊδεάτες στα πάντα, εκτός που το να αλληλοσυγχαίρεσαι; Ή τέλος πάντων, τι όφελος υπάρχει να είσαι τόσον σίουρος για κάποια θέματα που όταν κάποιος τα αμφισβητήσει να αδυνατείς έστω να συζητήσεις, χωρίς να σε κυριεύει η αγανάκτηση για την "ασέβειαν" του άλλου στα "σεπτά" σου πιστεύω; 

Ώσπου να μάθουμεν ούλλοι μας να κάμνουμεν διάλογον της προκοπής, stay cool and keep rocking!

Ομοσπονδία

Εψές επήα στην παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του Niyazi Kızılyürek ("Η Ομοσπονδία στον κόσμο - Η Ομοσπονδιακή Κύπρος"). Παρόλον που είχα το στα υπόψη, εν έπαιζεν σοβαρά να πάω ώσπου τζιαι ετηλεφώνησε μου ο παπάς μου τζιαι επαρακάλεσε με, αν θα επήεννα, να του έπιαννα ένα βιβλίο με αφιέρωσην που το συγγραφέαν. Βασικά τούτον έγυρεν τη ζυαρκάν στο να πάω, παρά τες διαμαρτυρίες της Αγάπης ότι εν την επροειδοποίησα εγκαίρως. Το ότι ο παπάς μου, που εξακολουθεί να δηλώνει πρώτιστα "Έλληνας" (απορρίπτει μετά βδελυγμίας την "προτεραιοποίησην" της Κυπριακής ταυτότητας, ως "πηγήν δεινών") τζιαι νοσταλγός της ένωσης με την Ελλάδαν, θέλει να θκιαβάζει έναν Τ/Κ, τζιαι μάλιστα (νηφάλιον) οπαδόν του "κυπροκεντρισμού", όσον να'ναι ήταν κίνητρον να του κάμω το χατήριν.

Η παρουσίαση ήταν εξαιρετικά χρήσιμη, έμαθα θκιό-τρία πράματα που εν ήξερα τζιαι άντλησα τζιαι λλίην αισιοδοξίαν που τες παρουσίες που είδα, ξανά μετά την παρουσίασην του Κασκάνη πριν λλίους μήνες, μέσα στην αίθουσαν της Δημοσιογραφικής Εστίας. 

Παραθέτω τα πιο σημαντικά όσον πιο επιγραμματικά μπορώ:

(1) Δεν νοείται συνομοσπονδία όταν δεν υπάρχουν πέραν του ενός, διεθνώς αναγνωρισμένου τζιαι ήδη υπάρχοντος, κράτους. Στην περίπτωσην μας οι Τ/Κ δεν συνιστούν ήδη αναγνωρισμένον διεθνώς κρατικόν μόρφωμαν κάποιας μορφής. Το μόνον που υπάρχει εν η Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα υποστεί "μετεξέλιξην". Έτσι η νέα μορφή της Κυπριακής Δημοκρατίας μετά που ενδεχόμενη συμφωνίαν, μπορεί να είναι ΜΟΝΟΝ ομοσπονδία. Οτιδήποτε ακούτε διαφορετικόν είναι κουρουφέξαλλα.

(2) Θεμελιώδες στοιχείον, τζιαι κόchινη γραμμή ούλλων των προέδρων που εσυζητήσαν ποττέ στο κυπριακόν, είναι η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ μελλοντικής απόσχισης κάποιου που τα ομόσπονδα μέρη που το κοινόν ομοσπονδιακόν κράτος. Όποιος διανοηθεί να "αποσχιστεί", θα πάψει να υπάρχει ως νομική τζιαι πολιτική οντότητα, με ούλλες τες συνεπαγόμενες συνέπειες. Άρα μεν ακούτε τζιαι τα αντίστοιχα κουρουφέξαλλα όσων επισείουν τον εν λόγω κίνδυνον, λλίον μετά που επίτευξην συμφωνίας.

(3) Δεν υπάρχει ούτε τζιαι μία πανομοιότυπη ομοσπονδία παγκοσμίως. Κάθε μια που τες υπάρχουσες, ή παρελθούσες ομοσπονδίες τζιαι συνομοσπονδίες παγκοσμίως, έshιει τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, ομοιότητες τζιαι διαφορές με άλλες παρόμοιες δομές. Τούτον προς απάντησην όσων σύρνουν το "που εξανακούστηκεν το τάδε ή το δείνα". Τζιαι να μεν εξανακούστηκεν, εν παίζει κανένα ρόλον. Όπως ούλλες ανεξαιρέτως οι ομοσπονδίες παγκοσμίως έχουν τα δικά τους "μοναδικά" χαρακτηριστικά, έτσι θα έshιει τζιαι η δική μας.

(4) Οι απανταχού ομοσπονδίες εξακολουθούν να επιβιώνουν όσον είναι δεκτικές σε αναθεωρήσεις των συνταγμάτων τους ώστε να ακολουθούν τες επιθυμίες των συνιστωσών τους τζιαι να διατηρούν την ελάχιστην συνοχήν που απαιτείται για συνέχισην της ύπαρξης τους. Οι τριβές που παρατηρούνται παγκοσμίως σε ομοσπονδιακά συστήματα εν πρέπει να θεωρούνται "μπαμπούλας" για τη δημιουργίαν της δικής μας, αλλά ένδειξη ότι η αρχική συμφωνία τζιαι το πρώτο σύνταγμαν έθθα είναι άκαμπτα κείμενα χωρίς δυνατότηταν προσαρμογής τζιαι αναθεώρησης. Αντίθετα, η παρέλευση του χρόνου εν μέσω "συμβίωσης", θα λειτουργεί δημιουργικά εφόσον τα συνιστώντα μέρη πραγματικά επιθυμούν να εν παρέαν.

(5) Η επιλογή της ομοσπονδίας για την Κύπρον ΔΕΝ είναι θέμαν "multiple choice". Όπως εσυνόψισεν όμορφα ο Niyazi στην σύντομην ομιλίαν του, εδοκιμάσαμεν τόσον το "ενιαίον κράτος" με επιβολήν της πλειοψηφίας πάνω σε μιαν κοινότηταν που επροσπαθήσαμεν να υποβιβάσουμεν σε "μειονότηταν" (μεγάλη διαφορά των θκιό όρων), όσον τζιαι την "συνομοσπονδίαν" (με τες προσπάθειες του Ντεκτάς που το 1983 ως το θάνατον του με την "ίδρυσην" τζιαι προώθησην της ΤΔΒΚ). Αποτύχαμεν τζιαι στες θκιό, τζιαι μάλιστα αιματηρά. Η λύση της ΔΔΟ είναι ένας συμβιβασμός τζιαι για τες θκιό κοινότητες, που ποττέ δεν έshιει δοκιμαστεί, τζιαι δυστυχώς, ως σήμερα, δεν έshιει γίνει κτήμαν του μέσου Κύπριου, τουλάχιστον ως γνώση, για να μπορέσει να αποφασίσει υπεύθυνα αν του συμφέρει να την υποστηρίξει.

Ο Niyazi, κλείοντας, είπεν το αυτονόητον: για να επιβιώσει το νέον ομοσπονδιακόν κράτος, εννά πρέπει να το πιστέψουμεν τζιαι να το αγκαλιάσουμεν, παρά τα ελλείμματα τζιαι τες δυσκολίες που θα προκαλέσει, ειδικά κατά τα πρώτα χρόνια. Εννά πρέπει να γίνουμεν, είπεν ο Niyazi, "φεντεραλιστές". Εγώ προσωπικά εν συμπαθώ τες ταπέλλες, αλλά μπορώ να καταλάβω ότι για να πετύχεις σε κάτι, πρέπει πρώτιστα να το "πιστέψεις". 

Για τα υπόλοιπα περί ομοσπονδίας στην Κύπρον τζιαι παγκοσμίως, συστήνω σας να θκιαβάσετε το βιβλίον. Εν σύντομον τζιαι αρκετά εκλαϊκευμένον. Πιθανότατα κάτι εννά κερδίσετε.

Ώσπου να το θκιαβάσετε, stay cool and keep rocking!