Μεν συνεχίζεις να κτυπάς όταν ο άλλος εν κάτω.

Εμμέσως σχετικόν με το σημερινόν μου θέμα: εχτές τα κοπέλια εσυμμετείχαν στον πρώτον αγώναν ποδηλασίας της ζωής τους, μετά την πρόσφατην αλλαγήν αθλητικής καριέρας (εκάμναν κολύμπιν ως τωρά, εν πολλά μιchιοί για στίβον οπότε ποδηλασία it is). Μιλούμεν για φοϊτσιάρικα πράματα, οϊ για τους μιchιούς, οι οποίοι επεράσαν πόμπα, αλλά για μας τους γονιούς που εθωρούσαμεν τα καμάρκα μας. Ανά πάσαν στιγμήν επερίμενα φωνές φρίκης, μωρά μέσα στα αίματα κλπ. Ευτυχώς εν έγινεν τίποτε σπουδαίον. Έχω να παρατηρήσω το εξής: επειδή είμαι σίουρος ότι εγώ προσωπικά, αλλά τζιαι η μάμμα τους, δεν τους εμεταδώσαμεν ποττέ το μήνυμαν "ούλλα για τη νίκην", αντίθετα μάλιστα επροσπαθήσαμεν να τους αποθαρρύνουμεν που "ανταγωνιστικές" (τζιαι οϊ συναγωνιστικές) συμπεριφορές, συμπεραίνω ότι η ώθηση προς τη νίκην, την επικράτησην, την πρωτιάν, εν σε μεγάλον βαθμόν έμφυτη, τζιαι το περιβάλλον απλά καλλιεργεί την, κτίζει πάνω της.
Πάμεν στον τίτλον. Σήμερα η ομάδα μου (τι εννοείτε ποια είναι;) έφαεν άλλην μιαν ήτταν, την έβδομην σερί αν δεν κάμνω λάθος, τζιαι συνεχίζει να μας ποτίζει φαρμάτζιην. Όταν εφύαμεν για βόλταν με τα κοπέλια, ήταν ήδη 0-2 πριν το μισάωρον, τζιαι εφαίνετουν ότι ήταν να φάμεν πολλά. Προφανώς οι αελίστες ελυπηθήκαν μας στο 2ον ημίχρονον, εκάμαν τζιαι οικονομίαν δυνάμεων, αφού εβάλαν πρώτα τρίτον γκολ.
Με το αίσθημαν της επερχόμενης συντριβής να πλανιέται, ήρτεν μου στο μυαλόν η συμπεριφορά κάποιων αθρώπων, να μεν ξέρουν πότε να σταματήσουν τα "κτυπήματα", ακόμα τζιαι όταν η επικράτηση τους εν ξεκάθαρη, ακόμα τζιαι όταν ο αντίπαλος εν έρμαιον τζιαι ανήμπορος να αντιδράσει στα πόθκια τους. Εξάλλου τζιαι τα σπορ εν αντανάκλαση της "πραγματικής ζωής", τζιαι ούλλων των συμπεριφορών που εκδηλώννει ο homo sapiens (sapiens my ass).
Τι άλλον μπορεί να είναι τούτον, παρά έστω τζιαι εν μέρει έμφυτον; Σίουρα μεγάλον τζιαι ίσως καθοριστικόν ρόλον να παίζει το "περιβάλλον", αλλά εν μου φκάλλει κανένας που το νου μου ότι κάποιοι αθρώποι γεννιούνται αδυσώπητοι, ανηλέητοι, κτηνώδεις (αν τζιαι τα κτηνά τα γέρημα τι φταιν;). Εν χρέος οπότε των υπολοίπων, της υποτιθέμενης πλειοψηφίας, να ελέγχει τούτα τα υποκείμενα, να τα υποχρεώννει να σταματούν όταν ο άλλος εν κάτω τζιαι στο έλεος τους.
Ώσπου να μάθουμεν πότε πρέπει να σταματούμεν, τον εαυτόν μας τζιαι τους άλλους, stay cool and keep rocking!

Εσύ φταίεις για τες επιλογές μου

Επανέρχομαι στα του κυπριακού έτσι για λλίον. Η συμβουλή πανταχόθεν, ειδικά που αθρώπους που εν στοιχειωδώς αισιόδοξοι για την τρέχουσαν διαπραγματευτικήν διαδικασίαν είναι "μεν αναφέρεστε στο 2004, βλάφτει". Στο μυαλόν τους φαντάζουμαι παίζει το ενδεχόμενον μια σημαντική μερίδα του κόσμου που εψήφισεν τότε "όχι", να παρεξηγήσει τες συζητήσεις που αναπόφευκτα προκύπτουν ως τάση ρεβανσισμού, ως έναν τροποντινά "δείτε τα χάλια μας σήμερα με την επιλογή σας" τζιαι "I told you so". Εν τους αδικώ για τούτην την ανησυχίαν τους, αν τζιαι κρίνω την υπερβολικήν. Ειδικά οι φανατικοί απορριπτικοί, ακόμα τζιαι σήμερα έχουν το θράσος, ενώ η επιλογή που έγινεν τότε ήταν η δική τους, να μάχουνται να κατηγορήσουν όσους τότε ήταν εκ διαμέτρου αντίθετοι.

Εγώ για το θέμαν "2004", θεωρώ ότι αν θα γίνει μια συζήτηση πρέπει να αφορά τα λάθη που εγίναν, για να μεν επαναληφθούν. Τζιαι τούτον πρέπει να περιλαμβάνει τζιαι την προσπάθειαν ερμηνείας των λόγων που οδηγήσαν τον κόσμον στην συγκεκριμένην απόφασην. Διότι, στο ταπεινόν μου μυαλουδάκιν, ήταν η λανθασμένη, τζιαι όπως θέλετε πάρτε το. Αλλά δεν πρόκειται να μπω τζιαι στη διαδικασίαν να πω ότι το "ναι" ήταν η σωστή. Διότι δεν ξέρουμεν τι θα εγίνετουν αν ελέαμεν "ναι". Τόσον απλά.

Ερκούμαστεν τζιαι στο σήμερα. Τι συμβαίνει σήμερα; Για την ώρα τίποτε το φοβερόν. Εφκήκεν έναν ανακοινωθέν με κάποιες σημαντικές αναφορές μεν, συνολικής έκτασης ενάμισυ σελίδας δε. Αν σκεφτεί κάποιος ότι σε έναν χρόνον προεδρίας Αναστασιάδη τούτον έχουμεν, θα έλεεν "σιγά το πράμαν, που ήσουν πούποτε". Ειδικά αν έshιει στοιχειώδην ανησυχίαν για την παράμετρον "χρόνος" σε τούτον που λαλούμεν "κυπριακόν". 

Φυσικά, μόλις εφκήκεν τούτον το πράμαν, όπως αναμένετουν, ούλλη η απορριπτική κουστωδία/ συνοπαρτζιά/ χορωδία/ you name it εφκήκεν βόλταν τζιαι άρκεψεν τες δαιμονοποιήσεις, την περιρρέουσαν για προδότες, πουλημένους στους ξένους, περήφανα "όχι", δικηγορίστικους νομικισμούς για το κάθε γράμμαν του ανακοινωθέντος κλπ. κλπ. Εν τόσον αναμενόμενον που πραγματικά δεν με ενόχλησεν σχεδόν, μπορώ να πω ότι έκαμα τζιαι κάποιες πολλά καλές συζητήσεις, με αλληλοσεβασμόν τζιαι σαφώς πολλά λλίόττερες ξιτιμαshιές παρά τα χρόνια μετά το 2004.

Τζιείνον που δεν εκαρτέρουν, τουλάχιστον στην έντασην που το διαπιστώννω, εν η στάση κάποιων άλλων αθρώπων. Αθρώπων που ενόμιζα ότι έχουν μεν ισχυρήν άποψην τζιαι ιδεολογίαν, η οποία διαπνέει την σκέψην τζιαι την έκφρασην τους, αλλά ότι μπορώ να βασιστώ πάνω τους, ότι εννά είναι λλίον πολλά στο ίδιον το "βαγόνιν" με μέναν, να θέλουν δηλαδή να στηρίξουν τούτον που γίνεται, τζιαι οϊ να το δαιμονοποιήσουν. Χωρίς καν να δουν στο κάτω κάτω το τι θα κάτσει μπροστά τους, να το θκιαβάσουν, να το συζητήσουν τζιαι μετά να αποφασίσουν. Ακόμα πιο τραγικόν, κάποιοι που τούτους τους αθρώπους προσπαθούν τεχνηέντως να πείσουν ότι για την στάσην τους εν φταίν οι ίδιοι, αλλά ούλλοι ανεξαιρέτως εμείς που εν πάσει περιπτώσει τζιαι για την ώραν είμαστεν θετικοί στο να προχωρήσει η διαδικασία. Επειδή τάχατες ούλλοι μας δουλεύκουμεν για τον καπιταλισμόν, τζιαι το κέρδος. Είτε βλάκες είμαστεν δηλαδή είτε chιουράκκια. Όπως μας λαλούν τζιαι μας ελαλούσαν ενίοτε τζιαι οι "original" απορριπτικοί. Ήντα τζιαιρούς εφτάσαμεν...

Ε, λοιπόν, φάτην Γούφη μου, που τζιαμέ που εν την εκαρτέρας. Εννά μου πεις, έshιει τίποτε τυχαίον; Θκιό περιπτώσεις έshιει, οϊ να λυθεί το κυπριακόν, το οποίον όπως εξανάπα, θα λυθεί χρόνια μετά τη συμφωνίαν, απλά να υπογραφεί κάτι, μια συμφωνία, έναν κολοχάρτιν με λόγια δηλαδή. Αυτές οι δύο, πολλά πιθανές ίσως για κάποιους, περιπτώσεις είναι:

- να τριχοτομηθεί η Τουρκία (οπότε θα μας εκλιπαρήσει τζιείνη πριν αναβιώσουμεν το Βυζάντιον)

- να επικρατήσει ο σοσιαλισμός, τζιαι να είναι η συμφωνία που θα υπογραφεί "εκτός ΕΟΚ, ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο, σου'πα, μου'πες κλπ κλ.π"

Ως τότε Γούφη μου τον πούλλον!!! Ως τότε κοπέλια, stay cool and keep rocking!

Τι είν'αυτό που μας ενώνει;

Να κόψουμεν τζιαι καμμιάν κουβένταν πέραν της πολιτικής, των γεωπολιτικών εξελίξεων κλπ. κλπ., πόσον πιον, κανεί ρε παιδί μου. Αφού είμαστεν που είμαστεν "βολεμένοι ανθρωπάκοι" κλπ., ας ασχοληθούμεν με τα πραγματικά "καυτά" θέματα του συναφιού μας.

Κατ'αρχήν εφύρτηκα με την πιο πάνω εικόναν, αθθύμισεν μου το εξής πολλά φιλοσοφημένον:

"Οι άντρες παντρεύονται ελπίζοντας ότι οι γυναίκες τους θα μείνουν όπως ήταν όταν τις παντρεύτηκαν. Αλλά αλλάζουν. Οι γυναίκες παντρεύονται ελπίζοντας ότι με τον καιρόν οι άντρες τους θα αλλάξουν. Αλλά παραμένουν οι ίδιοι."

Έτσι, έτσι. Ειδικά εμείς οι "αδρώποι", κοπέλες πρέπει να το κατανοήσετε, ΔΕΝ αλλάσσουμεν, όσα χρόνια τζι'αν περάσουν. Κάπου τζιαμέ στα 17 σταματά η "εξέλιξη", ότι άλλον ακολουθεί μετά εν απλά αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τζιαι εμπειρία. Μέσα μας πάντα κρύφκεται ένας 17χρονος αμπάλατος νεανίας, το ίδιον ανώριμος τζιαι επιφανειακός, αλλά τόσον, μα τόσον αξιαγάπητος τζιαι ακαταμάχητος για τη "μάνα" μέσα σας. Εν θέλω να φανώ ισοπεδωτικός, τζιαι ο χαρακτήρας παίζει το ρόλον του, αλλά οποιεσδήποτε περιπτώσεις αντρών που δεν ταιρκάζουν με το εν λόγω προφίλ, ανεξαρτήτως ηλικίας, εν απλά εξαιρέσεις του κανόνα.

Παλιά είχα κάμει "πραγματείαν" για τα 4 shοκ της σχέσης, καθώς τζιαι τα περί έρωτος, αγάπης τζιαι μονογαμικότητας. Σήμερα έρκουμαι να πάω ένα βήμαν πάρακάτω, τζιαι να διερωτηθώ: τι είν'αυτό που μας ενώννει;

Όπως είχα πει τζιαι στες προαναφερθείσες αναρτήσεις, θεωρώ τον άθρωπον μόνον εν δυνάμει μονογαμικόν. Φύσει, εν ξεκάθαρα πολυγαμικός, τζιαι εν αναφέρομαι μόνον στους άντρες, τζιαι οι γυναίκες εν πολυγαμικές, απλά εκφράζουν το με άλλες διαδικασίες. Άρα, έχουμεν έναν συνεχήν πόλεμον της φύσης μας με κάτι άλλον που λέγεται "πολιτιστικό/ κοινωνικο/ οικονομικόν" πλαίσιον. Εν τζιαμέ που εννά πρέπει να αναζητήσουμεν τες "δυνάμεις" που μας κρατούν μαζί.

Θα μου άρεσκεν το όλον θέμαν να εν διάλογος αν γίνεται, αλλά έτσι σε bullets, εγώ θα αραδιάσω κάποια βασικά σημεία:

1. Η σχέση με έναν άθρωπον, λόγω του πλήθους των επενδυμένων υλικών τζιαι άϋλων αγαθών, εν πολλά πιο "ασφαλής" παρά η συνεχής περιπλάνηση σε "ξένες αγκαλιές".

2. Ο χρόνος που περνά, με τες εμπειρίες, καλές τζιαι κακές, λειτουργεί πιο πολλά συνεκτικά παρά διασπαστικά.

3. Είμαστεν πιο πρόθυμοι να παλαίψουμεν για κάτι που εκτίσαμεν με πολλύν κόπον τζιαι δάκρυα παρά για εφήμερα "κάστρα στην άμμο".

4. Οι συνέπειες ενός χωρισμού, ειδικά αν η σχέση εν μακροχρόνια, εν πολλά πιο οδυνηρές, ενώ εν τζιαι πολλά πιο δύσκολη η "νέα πραγματικότητα", το να εύρεις "αντικατάστασην"...

Δαμέ πρέπει, κλείοντας, να αναφέρω φυσικά τούτον που ούλλοι ξέρουν: 

"Ο σκύλος είναι ο πιο πιστός φίλος του αθρώπου"...

Βέβαια που την άλλην, μια κλασσική βρισιά για τες κορούδες είναι το "bitch" (σκύλα)...

Go figure που λαλούν τζιαι στα αμερικάνικα χωριά.

Ώσπου να στραφώ πίσω στα πολιτικά δρώμενα, stay cool and keep rocking!