Μα νάμπου στο καλόν είμαι τελικά;

Εντάξει, εννοώ πέραν που..σιύλλος. Εννοώ που άποψην 

πολιτικήν, κοσμοθεωρίας κλπ. Επίσης πρέπει να κάμω μνείαν στο θέμαν του χρόνου. Εννοώ τωρά, διότι παλιά ήξερα ή ήταν τέλος πάντων φανερόν εκ των υστέρων τι "ήμουν". Ως μαθητής τζιαι στρατιώτης οι πεποιθήσεις μου ήταν καθαρές: "πατρίς, θρησκεία, οικογένεια". Ή μάλλον "πατρίς, οικογένεια, θρησκεία". Η δε πατρίς, εν ήταν η Κύπρος αλλά η μάμμα-πατρίς, δηλαδή η Ελλάς. Όταν έφταννα στην Θεσσαλονίκην το 1994, εκουβάλησα τούτες τες αντιλήψεις μαζί μου. Αλλά κάπου μεσα στην δεκαετίαν που επέρασα τζεικάτω συν τα τελευταία 8 χρόνια που "επαναπατρίστηκα", οι αλλαγές υπήρξαν δραματικές. Η "εθνοκεντρική" μου θεώρηση επήεν περίπατον, θεωρώ την πλέον ξεπερασμένην τζιαι παράλογην. Αν τζιαι για λλίον εμετατοπίστηκεν σε έναν καλώς (θέλω να πιστεύκω) νοούμενον "κυπριακόν εθνοκεντρισμόν", τελικά τζιαι τζείνον έκρινα τον αχρείαστον, τζιαι επιλέγω ξεκάθαρα μιαν διεθνιστικήν θεώρησην σε επίπεδον πλανήτη. Φυσικά που την άλλην εν μπορώ να δεχτώ ότι τα "εθνη/ κράτη" εν έχουν πλέον ρόλον να παίξουν, ούτε να αρνηθώ πως ότι τζιαι να κάμω, για το ορατόν μέλλον χαρακτηρίζουν με στοιχεία "εθνικής ταυτότητας", με κυρίαρχην τη γλώσσα που δεν σκοπεύω ποττέ να αντικαταστήσω/ παραβλέψω ελέω διεθνισμού.

Για τη θρησκεία άστα να παν, οϊ απλά έχω την απαλείψει τέλεια που την κοσμοθεωρίαν μου, αλλά θεωρώ τον εαυτόν μου ιδεολογικόν αντίπαλον. Είμαι πεπεισμένος ότι ένας κόσμος χωρίς θρησκείαν θα είναι ένας καλλύττερος κόσμος. Το πρόβλημαν δαμέ εν η πίστη. Μπορεί ο μέσος Homo Sapiens χωρίς την πίστην; Τζιαι αν δεν μπορεί, πως στο καλόν θα απαλειφτεί το μονίμως σαθρόν οικοδόμημαν της εκάστοτε θρησκείας; Εγώ είμαι ανοιχτά άθεος πιον αλλά νομίζω ένας άθεος κόσμος εν ουτοπία, τουλάχιστον όσον είμαστεν ακόμα homo sapiens.

Πάμεν στην οικογένειαν. Ως τζιαι λλία χρόνια πριν, εθεωρούσα χρέος τη δημιουργίαν οικογένειας, με "ακρότηταν θέσεων" τύπου "τούτος εν ο προορισμόςτου αθρώπου". Σήμμερα διαφωνώ καθέτως. ΈΝΝΕΝ  τούτος ο προορισμός του αθρώπου. ΔΕΝ κάμνουν ούλλοι οι αθρώποι για οικογενειάρχες ούτε σηκώννει ο πλανήτης την ασυδοσίαν του "αυξάνεσθε τζιαι πληθύνεσθε". Επίσης, η ως τωρά εμπειρία (έχω δίδυμους τετράχρονους γιους) έκαμεν με να καταλάβω ότι η οικογένεια εν πολλά παραπάνω έγνοιες τζιαι βούριστρα παρά ανταμοιβές. Άποψη μου, ως τωρά. Ελπίζω να ανατραπεί στην πορείαν αλλά εν είμαι τζιαι πολλά αισιόδοξος. Το μεγάλον όφελος πάντως εν ότι φεύκει σου η απορία. Όπως το κουτίν της Πανδώρας έναν πράμαν...

Στα κοινωνικοπολιτικοοικονομικά τωρά. Ανέκαθεν ήμουν ήπιων τόνων, ακόμα τζια στα "εθνικιστικά" μου. Πάντα ελάλουν ότι εν απαράδεκτον να έσιει βρέφη να πεθανίσκουν που την πείναν την ώραν που εγώ πετάσσω φαίν. Πάντα ελάλουν ότι ο καθένας, ακόμα τζιαι ο πιο ανεπρόκοπος (όπως τζιαι να ορίζεται τούτον) αξίζει να έσιει κάτι να φάει, κάτι να φορήσει, κάπου να ζήσει τζιαι πρόσβασην στη μόρφωσην, όσην μπορεί να τραβήσει εν πάσει περιπτώσει. Που την άλλην πάντα ένοιωθα ότι εν είμαστεν ούλλοι "ίδιοι", τζιαι ως τέθκοιοι εν μπορεί κάποιος να μας αντιμετωπίσει ως "'ιδιους" (η επιλογή της λέξης εν σκόπιμη). Για τούτον εν με εξένιζεν ούτε με προβληματίζει σήμερα να έσιει κάποιος παραπάνω πλούτον τζιαι αναγνώρισην που κάποιον άλλον, φτάννει να το αξίζει πραγματικά βάσει στοιχειωδώς αντικειμενικών κριτηρίων τζιαι κανόνων.

Παράλληλα, παρόλον που δέχουμαι την σεξουαλικήν ελευθερίαν, εν μπορώ να πω ότι νιώθω άνετα όταν αντιληφθώ ότι "γλυκοθωρεί με" κάποιος του ίδιου φύλου με μέναν. Ούτε πιστεύκω στην βιωσιμότηταν της πολυγαμίας, όσον τζιαι αν την αντιλαμβάννουμαι (σε επίπεδον διανόησης αλλά τζιαι άλλων αισθητήρων, ειδικά μπροστά σε"πιπίνια") ως βιολογικόν κατάλοιπον που μας σέρνει που τη μούττην (τζιαι τα θκιό φύλα).

Σήμερα ασπάζουμαι ως ιδέαν την "αταξικήν κοινωνίαν" των κομμουνιστών (οϊ όμως την "δικτατορίαν του προλεταριάτου" τους) , όπως τζιαι το "που τον καθέναν όσα μπορεί, για τον καθέναν αναλόγως των αναγκών του". Αρέσκει μου σφόδρα η προοπτική της "αναρχίας", δηλαδή της υπέρτατης απαλλαγής του αθρώπου που την ανάγκην ενός "κράτους" να τον σιουμαλίζει τζιαι να τον καταπιέζει επειδή εν κουμαντάρει μόνος του ή με άλλους. Αλλά για ούλλα τούτα έχω έναν πρόβλημαν: εσπούδασα΄πολυτεχνείον τζιαι διοίκησην τα γέρημα. Καταλάβω τες ουτοπίες όταν τες θωρώ μπροστά μου. Τζιαι οι ουτοπίες εν οδηγούν σε προκοπήν, έστω τζιαι αν χωρίς ουτοπιστές πιθανώς να ήμαστεν ακόμα στες σπηλιές τζιαι τα δέντρα. Απλά οι ουτοπίες εν για άλλους, οϊ για μέναν. Για τούτον εξάλλου είμαι τζιαι άθεος. Εν έγινα άθεος για να "θεοποιήσω" τον homo sapiens. Τζιαι ο homo sapiens έτσι ουτοπίες εν τες σηκώννει.

Άρα. Στα "νιάτα"μου εν καθαρόν ότι ήμουν "συντηρητικός εθνικιστής" εφ'όλης της ύλης. Μετά επέρασα που το στάδιον του "κοινωνικού φιλελεύθερου". Εφλέρταρα με τες κοσμοθεωρίες των αριστερών/ κομμουνιστών/ αναρχικών τζιαι όσον τζιαι να με "εταξιδέψαν", εν μπορώ να τες δεχτώ διότι εν ουτοπικές.

Άρα: νάμπου στο καλόν είμαι; Απόψεις δεχτές....

Ώσπου να μάθω, stay cool and keep rocking!!!



Ο Έλληνας αρχηγός της εθνικής Τουρκίας

Εθκιάβασα το στον "Πολίτη" την περασμένην Δευτέραν τζιαι αν τζιαι εξελίσσουμαι συνέχεια σε κυνικόν εσχάτως, πρέπει να πω ότι μιαν συγκινησούαν επροκάλεσεν μου την.

Ο Λευτέρης Αντωνιάδης, επέθανεν πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικίαν 86 χρονών, τζιαι οι οπαδοί της Φενέρμπαχτσέ, η οποία του έσιει κάμει τζιαι άγαλμαν στο στάδιον της παρακαλώ, ετιμήσαν τον δεόντως, παρουσία του πρωθυπουργού της χώρας, άλλως νεοσουλτάνου, κατά τον πρόεδρον μας. Εμαζευτήκαν κατά σιηλιάες στο γήπεδον της ομάδας τζιαι εξεπροβοδίσαν τον με συνθήματα, κουβαλώντας τον οι ίδιοι στην γενέτειραν του την Πρίγκηπον (ήντα ωραίον όνομαν) για να ταφεί.

Ο Λευτέρης (όπως ήταν γενικά γνωστός), έπαιζεν που τα 17 του στην Φενέρ. Είσιεν τζιαι 67 συμμετοχές (!) στην εθνικήν Τουρκίας, της οποίας εδιετέλεσεν τζιαι αρχηγός. Μάλιστα εσκόραρεν τζιαι εναντίον της εθνικής Ελλάδος, εισπράττοντας τζιαι κάμποσα πορτοκάλια που τους θυμωμένους οπαδούς, έναν που τα οποία εκαθάρισεν τζιαι άρκεψεν να τρώει μες το γήπεδον. Χιούμορ ο παίκτης...

Το '55, κατά το πογκρόμ που οργάνωσεν το βαθύν κράτος της τουρτζιάς, μέρος του όχλου εκατευθύνθηκεν προς το σπίτιν του έτοιμοι να φαν τον "γκιαούρην", αλλά εμπήκαν μπροστά τους κάμποσοι οπαδοί της Φενέρ τζιαι εν τους αφήσαν να τον πειράξουν. Κατά τον δημοσιογράφον Αχμέτ Φιστίκ (εγέλασα) "ο Λευτέρης θα ήταν το πρώτο έπιπλο που θα έσωζαν οι Τούρκοι σε μια πυρκαγιά" (αν το θκιαβάζει κανένας σωβινιστής δικός μας φαντάζουμαι εννά πει "άδε, θεωρούν μας έπιπλα οι σιήλλοι").

Τες προάλλες έκαμα έναν τηλέφωνον στον "supersport fm", τζιαι έκαμα λλίην κουβένταν με τον Κωνσταντίνον Σιαμπουλλήν. Το θέμα μου είσιεν να κάμει με την προοπτική λύσης του κυπριακού τζιαι πως θα ενταχτούν οι τουρκοκύπριοι στα πρωταθλήματα του ΚΟΑ, μαζί τζιαι με τες δυνατότητες επιστροφής των προσφυγικών ομάδων στες φυσικές τους έδρες. Είπα του ότι κανένας που τους φιλάθλους/ οπαδούς που του ετηλεφωνούσαν εν ευχήθηκεν να έχουμεν λύσην (έστω στο στυλ "του χρόνου στην Αμμόχωστον" π.χ.), πως κανένας εν διανοείται τούτον το πράμαν, τζιαι ανέφερα του την ομάδα μου, την Ανορθωσάκκαν, που αν λυθεί εννά στραφεί στην "φυσικήν της έδραν" τζιαι εννά αποφύγει την προοπτικήν να αλλάξει όνομαν τζιαι που "Αμμοχώστου" να γίνει "Λάρνακας". Απάντησεν μου ότι αν λυθεί, εννά έχουμεν πιο σοβαρά πράματα να "διευθετήσουμεν" που την μάππαν τζιαι τα αθλητικά. Εν τζιαι τούτον μια άποψη.

Ο επόμενος που ετηλεφώνησεν ήταν ξυνισμένος. "Μα διανοείστε να μιλάτε για το κυπριακόν ολάν; Εν έσιει περίπτωσην να λυθεί, ποττέ. Ρε δαμέ να μου ελαλούσαν σήμερα να κάμουμεν ένωσην με την Ελλάδαν έθθα εδέχουμουν, οϊ να λυθεί το κυπριακόν. Να μεν ξανακούσω να μιλάτε για το κυπριακόν".

Ετέλειωννεν τζι' εκπομπή, εκατέβαιννα τζιαι που το αυτοκίνητον, εν ξέρω αν του απάντησεν κανένας. Έγώ πάντως έτσι "τσικλίσματα", σκοπεύκω να τα συνεχίσω, για να ΜΕΝ γουστάρετε ορισμένοι. Χαζοκούμπαροι, Ε ΧΑΖΟΚΟΥΜΠΑΡΟΙ!!

Stay cool and keep rocking! Τζιαι εννά λυθεί χωρίς να πάρετε είδησην, μεν έσιετε έννοιαν...

Της τελευταίας στιγμής.

Κλείει ο Δεκέβρης, κλείει το '11 τζιαι εν έσειρα "ψήγμαν λογικής" κόμα. Αν ένει δυνατόν. Δαμέ σιαίρουνται με οι άλλοι τζιαι το πλοκ (στα κυπριακά το blog) μου εν με θωρεί.
Σε λλίον εννά έρτουν τζιαι οι δικοί για ποτάκια τζιαι ενίσχυσην της μυλλούδας οπότε έθθα πω πολλά.
Προσωπικά εν σημαδιακές οι μέρες, άρα τζιαι το έτος ούλλον. Επαραιτήθηκα οικειοθελώς που τη δουλειά μου, όπου επαρέμεινα 7,5 χρόνια (9 αν βάλω τζιαι το 1,5 στη Σαλονίκην) τζιαι πάω γι'άλλα. Πολλά συναρπαστικόν αλλά τζιαι λλίον αγχωτικόν. Πρέπει να βάλω τερπιέν τον εαυτόν μου, πράμαν λλίον ζόρικον που μόνον του. Αλλά είμαι αισιόδοξος ότι έθθα βαρέσω πολλά.
Αισιόδοξος είμαι τζιαι για την πρόβλεψην μου: τη λύσην του κυπριακού το 2012. Το τελευταίον δεκαήμερον του Γεννάρη θα δείξει αν μπορώ να ελπίζω ή αν θα γίνω πρόωρα "κουβανός" (ορολογία των στοιχηματιών).
Κατά τα άλλα, οφείλω να ανακοινώσω σε όποιους παρακολουθούν τες γούφειες "λογικές" το εξής - θεωρώ - ατράνταχτον συμπέρασμαν μηνών μαζοχισμού σε διαπλοκικόν debating:

"Οι δεξιοί βρίζουν, οι αριστεροί περιπαίζουν, εν συφφέρει συναισθηματικά να είσαι "μες στη μέσην". Αλλά λογικά συφφέρει πολλά".

Υγείαν τζιαι ευτυχίαν σε ούλλους όσους το αξίζουν.

Τζιαι φυσικότατα, STAY COOL AND KEEP ROCKING τζιαι το 2012, all year long baby!