Αργιλλεδάκια

 

Είχα γράψει παλιά για τα τσιγάρα τζ̆αι την σχέσην μου με το κάπνισμαν, αλλά εν μπορώ να εντοπίσω την εν λόγω ανάρτησην, πράγμαν οϊ ιδιαίτερα κακόν τζ̆αι μόνον ελαφρώς ανησυχητικόν. Εν ολίγοις είχα εξιστορήσει την σχέσην μου με το κλασικόν τσιγάρον τζ̆αι το πως ενώ είμαι διαχρονικός social smoker, ελληνιστί "περιστασιακός καπνιστής", ουδέποτε, ευτυχώς, εκατάληξα συστηματικός. 

Όσοι έχουν δοκιμάσει το τσιγάρον έχουν ιδίαν άποψην για τα διάφορα αρνητικά του. Αρχίζοντας που τα θέματα υγείας, αφού εν αποδεδειγμένα καρκινογόνα, παράλληλα με τον εθισμόν στην νικοτίνην που προκαλούν. Πιο ανώδυνα αλλά εξόχως ενοχλητικά αϊπια της υπόθεσης εν η άσ̆ιημη μυρωθκιά στην αναπνοήν, τα ρούχα τζ̆αι τα μαλλιά, η ανάγκη να κουβαλάς αναπτήρες ή σπίρτα, με τον συνεπαγόμενον κίνδυνον ανάφλεξης του εαυτού σου τζ̆αι του περιβάλλοντος χώρου, η γερημία της στάχτης τζ̆αι οι γόπες, τα υπολείμμματα δηλαδή που αφορούν ουσιαστικά το φίλτρον, που αποτελούν συχνήν ρύπανσην πανταχόθεν.

Με την Αγάπην γουστάρουμεν πάραυτα να "φουμάρουμεν", είτε παρεϊτσαν οι θκυό μας μετά καφέ ή άλλων ποτών, είτε σε εξόδους με φίλους. Το κίνητρον διαχρονικά υπήρξεν το εφφέ τζ̆αι το ποσκόλιον του καπνού, τζ̆αι η επίδραση της νικοτίνης, που φέρνει κάπως προς την ζάλην που προκαλεί τζ̆αι το αλκοόλ. Ουδέποτε όμως μου έκατσεν προσωπικά η βρώμα στα δάκτυλα μετά, ή η αίσθηση της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς.

Πρόσφατα ανακάλυψα, ουχί την τασ̆ιηνόπιτταν, αλλά τα λεγόμενα "ηλεκτρονικά τσιγάρα", ή vape cigarettes όπως τα λαλούν στα αγγλικά χωρκά. Υπάρχουν επαναφορτιζόμενα με αναλώσιμες καψούλες ή μιας χρήσης τζ̆αι η βασική αρχή λειτουργίας τους εν η εξάτμιση, μέσω της θερμότητας που παράγει μια ενσωματωμένη παταρία, ενός υγρού που αποτελείται που κάποπια χημικά, στα οποία περιέχεται ή όχι νικοτίνη. Τζ̆αι που τον τζ̆αιρόν που τα εδοκίμασα, έχω κόψει πλήρως τα συμβατικά τσιγάρα.

Τα "αργιλλεδάκια", όπως τα επερίγραψεν μια καλαμαρού σε έναν περίπτερον που το οποίον εψούμνισα, τζ̆αι ήταν όντως εύστοχη περιγραφή, αφού μοιάζουν στην αίσθησην με τον ναργιλέν, έχουν μιαν σειράν που ξεκάθαρα πλειονεκτήματα, σε σχέσην με τα κλασικά τσιγάρα:

1) Εν περιέχουν πίσσα, όπως το χαρτίν στα κλασικά τσιγάρα, η οποία εν καρκινογόνα τζ̆αι προκαλεί βήχαν.

2) Εν χαμηλά σε περιεκτικότηταν νικοτίνης, ενώ κάποια διατείνονται ότι εν περιέχουν καθόλου. Τούτον συχνά αμφισβητείται, από ότι είδα στο internet, αλλά προσωπικά επειδή πάντα νιώθω άμεσα την επίδρασην της, μπορώ να πω ότι όσα γράφουν "νικοτίνη μηδέν" εν μου προκαλούν καθόλου που την χαρακτηριστικήν ζάλην της.

3) Εν βρωμούν, αντίθετα έχουν ευχάριστα αρώματα, τα οποία εν αμελητέας επίδρασης, ακόμα τζ̆αι σε κλειστούς χώρους

4) Εν χρειάζεται αναπτήρας, αφού ενεργοποιούνται με την εισπνοήν, ενώ εν έχουν κίνδυνον κάποιας ανάφλεξης, άρα εύκολα μπορεί κάποιους να τα κρατά πάνω του τζ̆αι να τα ανασύρει όποτε θέλει να φουμάρει

5) Εν έχουν τον μπελάν τζ̆αι την γερημίαν της στάχτης

6) Το κόστος τους εν αντίστοιχον, αν όϊ χαμηλότερον

Στον αντίποδαν, το πιο μεγάλον τους μείον εν το σχετικά νέον της παρουσίας τους, άρα η απουσία μακροπρόθεμων μελετών για τυχόν προβλήματα που μπορεί να προκαλούν, όπως η επίδραση των χημικών που περιέχουν ή της εισπνοής του ατμού στους πνεύμονες, ασχέτως αν δεν περιέχει πλέον πίσσαν τζ̆αι νικοτίνην. Εν ξέρω επίσης ποια εν η βέλτιστη στάση για την ανακύκλωσην τους, αν τζ̆αι η παρουσία παταρίας μάλλον υποδεικνύει ότι πρέπει να διαχωρίζεται κάπως που το υπόλοιπον υλικόν, τζ̆αι να πηαίννει στους κάδους παταριών. Υπάρχουν βίντεο στο youtube που δείχνουν πως μπορούν να ξηλωθούν πριν πετάξετε το κάθε τμήμαν στον σωστόν κάδον για ανακύκλωση.

Ούτως ή άλλως εν συστήνω σε κανέναν να υιοθετήσει τούτην την ομολογουμένως κακήν συνήθειαν αν έσ̆ιει καταφέρει να μείνει μακριά της. Αλλά για όσους εν ήδη "χαρμάνια" τζ̆αι υποφέρουν που τα προβλήματα που επιφέρει το κλασικόν τσιγάρον, νομίζω αποτελούν μιαν σημαντικήν βελτίωσην. Μια δοκιμή θα σας πείσει, ενώ πολλοί συστηματικοί καπνιστές που εκάμαν την μετάβασην εν πολλά ευχαριστημένοι, κυρίως που την άνεσην χρήσης που προσφέρουν αλλά τζ̆αι την απαλλαγήν τους που τον λεγόμενον "τσιγαρόβηχχαν".

Ώσπου να μείνουμεν χαρμάνια,  όπως τα αλάνια στο σχετικόν χασίσ̆ιάρικον ρεμπέτικον, stay cool and keep rocking!

Εγώ τζιαι τα τσιγάρα

Αθθυμούμαι η σχέση μου μαζίν τους άρχισεν κάπως περίεργα. Ο παπάς μου υπήρξεν καπνιστής για σχετικά μικρό χρονικό διάστημαν (που τα 30 στα 35 του), αλλά επρόλαβεν να δοκιμάσει ούλλην την γκάμαν (τσιγάρα, πούρα, πίππα), τζιαι στα τελικά στάδια εκάπνιζεν τόσον πολλά που αναγκάστηκεν να το κόψει μαshέριν γιατί έκαμεν του αναπνευστικά προβλήματα. 'Έρκεται κάποτε στο μυαλό μου μια σκηνή που επεριεργάζουμουν τες θκιο-τρεις πίππες που άφησεν για αρκετόν τζιαιρόν να κάθουνται στο γραφείον του ενώ είshιεν σταματήσει να τες χρησιμοποιεί, τζιαι την σχετικά ευχάριστην μυρωθκιάν που είχαν. Τα δε τσιγάρα του (Dunhill κατά βάσην), για μήνες μετά που εσταμάτησεν το κάπνισμαν, τζιαι επειδή προφανώς είshεν τα με τες κούτες, εδίαν μας τα να τα πάρουμεν του μπακάλη στο συνεργατικόν της γειτονιάς, όπου τα ανταλλάσσαμεν με άλλα πράματα, όπως ας πούμεν γάλαν τζιαι ψωμίν ή το οικογενειακόν παγωτόν της Regis που ήταν σε χαρτονένιιον κουτίν τζιαι έμοιαζεν με κέϊκ.

Την πρώτη φοράν που εδοκίμασα να καπνίσω ήταν μάλλον τέλη του δημοτικού, τζιαι ήταν έναν κλεμμένον πούρον, που τα τελευταία του παπά μου, το οποίον επήα στ'ανάθθεμαν για να χωστώ να μεν με δει κανένας, τζιαι αφού με shίλια βάσανα εκατάφερα να ανάψω, ετράβησα μια-θκιό ψευτορουφηξιές, επνίηκα λλίον τζιαι έσβησα το. Μετά που τούτην την μάλλον αποτυχημένην απόπειρα, έγινα πρώτη λυκείου για να ξανακαπνίσω, που τα Malboro ενός που τους κολλητούς, σε έξοδο μας στην θρυλικήν Amanda's. Εν αθθυμούμαι την επίδρασην που είshεν έναν που τα πιο βαριά τσιγάρα της αγοράς στους εφηβικούς μου πνεύμονες (ήμουν τζιαι αθλητής τρομάρα μου) αλλά εν ήταν αποθαρρυντική, αφού επανέλαβα τες τράκες που τον κολλητόν σε επόμενες μας εξόδους ως το τέλος του λυκείου. Εξάλλου η Amanda's, όπως τζιαι ο "Σκορπιός" ήταν συνήθως τόσον τουμάνιν που έκοφκες τον καπνόν των τσιγάρων με το μαshέριν. Ο περιορισμός του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους ήβρεν με, κατά συνέπειαν, πολλά θετικόν.

Ήντα ευλογία, ενώ στο στρατόν οι συνθήκες ήταν ευνοϊκότατες για να γίνω συστηματικός καπνιστής, αφού η πλειοψηφία των "σειράδων" ήταν, εν με ετράβησεν ποττέ τούτη η συνήθεια. Βέβαια συχνά-πυκνά έκαμνα κανέναν για το χάζιν τζιαι την "παρέαν", αφού έναν ενδιαφέρον στοιχείον των απανταχού καπνιστών είναι η τάση τους να σου προσφέρουν τσιγάρον όταν εννά καπνίσουν, χωρίς να ξέρουν αν είσαι τζιαι συ καπνιστής, τζιαι όταν αρνηθείς λαλούν σου "καλά κάμνεις". Είχα δε για αρκετά χρόνια ως "ταμπού" να αγοράσω δικό μου πακκέττον, διότι εφοούμουν ακριβώς το ότι θα μου εμείνισκεν σύστημαν. Αγόραζα μεν τσιγάρα, για να μεν βαφτιστώ τρακαδόρος ολκής, αλλά με το πέρας της κάθε συνάντησης άφηνα τα με κάποιον που τους άσιλα καπνιστές της παρέας.

Στες σπουδές εξακολούθησα τούτην την "αποσπασματικήν" μου σχέσην με το τσιγάρον, καπνίζοντας αραιά τζιαι που, κυρίως σε εξόδους με την Αγάπην (ήμαστεν που τότε μαζίν ναι!). Ούτε το άγχος των εξετάσεων ούτε μετά η πρώτη μου δουλειά με εκάμαν να σπάσω το εν λόγω σύστημαν, αγοράζοντας δικό μου πακέτο. Πάντα έβρισκα κολλητούς ή συγγενείς που εκαπνίζαν τζιαι "έκλεφκα" που λλόου τους ή εσπόνσαρα τους για να τους τσιμπώ όσα ήθελα χωρίς τύψεις.

Επιστρέφοντας στην Κύπρον εξακολούθησα τούτον που πολλοί λαλούν "social smoking", δηλαδή αραιόν, περιστασιακόν κάπνισμαν, κυρίως σε εξόδους ή άλλες, μη ρουτινιάρικες περιπτώσεις, όπως ας πούμεν τα ταξίθκια με τη δουλειά στο εξωτερικόν. Κάποια στιγμήν όμως επαρέβηκα τον δικό μου όρον, τζιαι αγόρασα δικό μου πακκέττο. Επροτίμησα ελαφριά τσιγάρα, τάχα να μεν με επιβαρύνουν πολλά, αλλά η ζημιά έγινεν. Τζιαμέ που εκάπνιζα 4-5 τσιγάρα το μήναν, ξαφνικά εκάπνιζα 4-5 την ημέραν (μα να πίνεις φραπέ τζιαι να μεν ανάψεις ρε αδερφέ;). Πάλε ήντα ευλογία, μια κάποια άμυνα μέσα μου έδωσεν μου να καταλάβω ότι έτεινα να "βαρύνω" ως καπνιστής, οπότε έκοψα μαshέριν την παρουσίαν πακέτου στο πάλαι ποτέ "τσαντάκι" μου τζιαι εκατάφερα να το ξανακατεβάσω στα επίπεδα του παρελθόντος. Κατά τζιαρούς, ειδικά υπό την συστηματικήν παρουσία καπνιστών, συγγενών ή φίλων, μπορεί να καπνίσω αρκετά σε μικρό χρονικό διάσητμαν, αλλά ποττέ ελπίζω έθθα μου τύχει να σηκώνουμαι που το κρεβάτιν τζιαι τα πρώτα αντικείμενα που να γυρεύκω να είναι το πακκέττον τζιαι ο αναπτήρας, όπως οι βέροι καπνιστές που ξέρω.

Κάπου δαμέ εννά αποπειραθώ να εξηγήσω σε όσους που σας εν έshετε καπνίσει ποττέ, την μυστήριαν γοητείαν τούτου του αποδεδειγμένα θανατηφόρου πράματος που ονομάζεται "τσιγάρον". Για μέναν έshιει τρία καλά: (1) διά την αίσθησην του στυλ (2) εν ποσκόλιον, ειδικά σε στιγμές αμηχανίας ή απραξίας (3) σε συνδυασμόν με καφέν ή ποτάκιν, η επίδραση της νικοτίνης χαλαρώνει σε, ενώ αναλόγως του τσιγάρου, υπάρχει τζιαι "γευστικόν ενδιαφέρον" στο συνδυασμόν (γενικά ποττέ σχεδόν εν καπνίζω χωρίς κάποιον ποτόν ανα χείρας). Για κάποιους δε, λειτουργεί τζιαι αγχολυτικά, αν τζιαι ενδεχομένως το άγχος τους κάποτε να αυξάνεται τζιαι λόγω του εθισμού τους στη νικοτίνη. Δαμέ τα "καλά" (αν μπορείς να τα δεχτείς ως καλά, ενδεχομένως κάποιοι να διαφωνήσουν) τελειώνουν. Τζιαι αρκέφκουν τα άshιημα. Εν γνωστόν ότι το τσιγάρον εν ο υπ'αριθμόν έναν λόγος για καρκίνους παντός είδους. Επίσης, βρωμίζει τον χρήστην του, τόσον στην αναπνοήν, όσον τζιαι στα ρούχα. Ειδικά οι βαριοί καπνιστές κυριολεκτικά "ζέχνουν" που λέμεν. Σε δημόσιους χώρους, υποχρεώνεις τζιαι τους άλλους, μη καπνιστές, να υποστούν τες βλαβερές συνέπειες της συνήθειας σου. Τζιαι φυσικά, λειτουργεί κατά διαφόρων άλλων στοιχείων της φυσιολογίας μας, όπως η αντοχή τζιαι η γονιμότητα. Τα "ηλεκτρονικά τσιγάρα" που εκυκλοφορήσαν εσχάτως φαίνεται να εβελτιώσαν την κατάστασην όσον αφορά στες οσμές τζιαι την πίσσαν που το χαρτίν του παραδοσιακού τσιγάρου, αλλά προφανώς άλλες, μακροπρόθεσμες δυσμενείς συνέπειες εξακολουθούν να τες έχουν.

Οπότε mes amies, η δική μου σύσταση, την οποίαν ήδη έχω κάμει στα παιθκιά μου, είναι να αποφύγετε το τσιγάρον αν μπορέσετε. Εν κάτι που δεν σας χρειάζεται πουθενά τζιαι που σίουρα βλάφτει σας. Που την άλλην, αν θέλετε να δοκιμάσετε για να σας φύει η απορία, φροντίστε να είσαστεν αρκετά δυνατοί για τον απαιτούμενον αυτοέλεγχον. Εν θεωρώ ότι με το να κάμεις ένα τσιγάρον εννά εθιστείς, χρειάζεται συνεχής τζιαι μεγάλη ποσότητα για τούτον, όπως τζιαι με το αλκοόλ τζιαι άλλες ουσίες. Είμαι δηλαδή κατά τούτης της ψυχαναγκαστικής δαιμονοποίησης, τόσον του τσιγάρου όσον τζιαι του αλκοόλ, το οποίον τα κράτη για πολλοστήν φοράν, επειδή αποτύχαν να αναπτύξουν μια σωστήν παιδείαν, μάχουνται αφενός να καταστείλουν τζιαι αφετέρου να εκμεταλλευτούν με εξοντωτικές φορολογίες προς τους πολίτες τους. Στο τέλος της ημέρας, το σώμαν μου εν δικόν μου τζιαι δικαιούμαι να το κάμω ότι θέλω, που τη στιγμήν που έχω σώας τα φρένας τζιαι έχω περάσει έναν ηλικιακόν όριον (μεγάλον θέμαν τζιαι τούτον) που θεωρείται επαρκές για "υπεύθυνες επιλογές".

Ώσπου να κάμω τες υπεύθυνες επιλογές μου, stay cool and keep rocking!