29 Μαϊου

Εμιλούσαν σήμερα λλίον πριν το μεσημέρι στο ραδιόφωνο ο Καρπετόπουλος με τον Πανούτσο για την 29η Μαϊου τζ̆αι το ότι αφενός για τον "Ελληνισμόν" εν "αποφράδα μέρα", ενώ για τους νεο-οθωμανούς εν μέρα πανηϋρκού. Προ τιμήν του ο Καρπετόπουλος είπεν ότι ο μόνος λόγος που νιώθει ο ίδιος μελαγχολίαν εν το ότι σήμερα θα ήταν ο τελικός του champions league στην Κωνσταντινούπολη (που αλώπως μόνον ο "Ελληνισμός" την λαλεί έτσι πλέον, ούλλοι οι άλλοι "βάρβαροι" λαλούν την "Ισταμπούλ") αλλά, λόγω της πανδημίας, όπως τόσα άλλα, εματαιώθηκεν, τζ̆αι μελετούν τρόπους να γίνει κάπου, κάποτε. Κατά τα άλλα,όπως είπεν, αν ήταν παρόν, μάλλον θα ευχαριστιέτουν τους εορτασμούς των Τούρκων, ως τουρίστας, ασχέτως αν είναι Έλληνας. Τζ̆αι έκλεισεν η κουβέντα με το πόσον βρισίδιν έφαεν όταν έγραψεν κάτι συναφές σε τούτον το πνεύμαν στα κοινωνικά δίκτυα, που τους διαφόρων ειδών ελληνο-χριστιανο-ταλιμπάν.

Που τες πιο τρανταχτές αποδείξεις του πόσον φτιαχτά οικοδομήματα εν το έθνος τζ̆αι η θρησκεία, είναι το πόσα φούμαρα μας ταϊζουν αλλά τζ̆αι το πόσον πρόθυμοι είναι, δυστυχώς, μια τεράστια μερίδα του πληθυσμού σε Ελλάδαν τζ̆αι Κύπρο (κατά προέκτασην, αφού αντιγράφουμεν τους σε πολλά) να τα καταπιεί αμάσητα.

Η λεγόμενη "Βυζαντινή αυτοκρατορία" ουδεμίαν σχέσην είσ̆εν με τον αρχαίον ελληνικόν πολιτισμόν. Οι ίδιοι οι Βυζαντινοί εν αποκαλούσαν τον εαυτόν τους έτσι. Για τον απλούστατον λόγον ότι εθεωρούσαν τους εαυτούς τους συνεχιστές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι "βυζαντινοί" το λοιπόν αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "ρωμαίους". Που καμμιάν άποψην, μέχρι τζ̆αι την εξαφάνισην του τελευταίου κομμαθκιού της εν λόγω αυτοκρατορίας, εν ένιωσεν κανένας κάτοικος της ότι εν "Έλληνας". Ακόμα τζ̆αι όσοι εζούσαν στες πάλαι ποτέ περιοχές της "αρχαίας Ελλάδας" δεν θα εδιανοούνταν, λλίον πριν την άλωσην της Κωνσταντινούπολης, να αυτοχαρακτηριστούν ως "Έλληνες". Για τον απλούστατον λόγον ότι για τους (νεο)"Ρωμαίους", που παράλληλα ήταν φανατικά θρησκευόμενοι ορθόδοξοι χριστιανοί, ο όρος "Έλληνας" ήταν ταυτισμένος με τον αρχαίον, "ειδωλολατρικόν" κόσμον (του στυλ, εν κακόν να φιλάς αγάλματα, αλλά εν καλόν να φιλάς κόκκαλα ή ζωγραφισμένον ξύλον). 

"Μα καλάν" εννά μου πει κάποιος, "αφού εμιλούσαν Ελληνικά". "Τζ̆αι οι Τρεις ιεράρχες; Οι "προστάτες των ελληνικών γραμμάτων;" εννά με ρωτήσει ένας άλλος. Η απάντηση εν απλή. Το να ανήκεις σε έναν έθνος εν το προδιαγράφει τι γλώσσαν μιλάς. Προδιαγράφει το πρώτιστα ο αυτοπροσδιορισμός. Το να νιώθεις δηλαδή εσύ ο ίδιος ότι ανήκεις στο εν λόγω έθνος. Οι "βυζαντινοί" όπως είπαμεν, εν ενιώθαν "Έλληνες". Μάλιστα, αν μη τι άλλον, ο όρος "Έλληνας" ήταν αρνητικός για λλόου τους. Οι δε τρεις ιεράρχες, σε πολλά σημεία των έργων τους ουσιαστικά ξιτιμάζουν τους Έλληνες, τους οποίους επανειλημμένα συνδέουν οϊ με κάποιον ομοιογενήν εθνικόν σχηματισμόν (που ουδέποτε υπήρξεν στην αρχαίαν Ελλάδαν, που ήταν έναν μωσαϊκόν πόλεων-κρατών παρά μια οντότητα που να μοιάζει με τα σύγχρονα έθνη-κράτη) αλλά με την ειδωλολατρείαν.

Το κατασκεύασμαν που αποκαλούμεν "ελληνο-ορθοδοξία" εν πολλά πρόσφατον. Ουσιαστικά εν προϊόν, τζ̆αι μάλιστα σχετικά καθυστερημένον, της περιόδου μετά την Αναγέννησην  τζ̆αι τον Διαφωτισμόν, που ουσιαστικά "εγεννήσαν" ούλλα τα σύγχρονα έθνη τζ̆αι την σχετικήν κοσμοθεωρίαν. Έννεν τυχαίον ότι οι Οθωμανοί εν αναφέρουν ούτε είχαν πουθενά "Έλληνες" στους υπόδουλους πληθυσμούς τους. Είχαν χριστιανούς τζ̆αι "Ρουμ" δηλαδή " Ρωμαίους", στα Τούρκικα. Όταν μια αναδυόμενη αστική τάξη αποφάσισεν ότι ήθελεν το τσιφλίκιν, που σήμερα εν το ελληνικόν κράτος, δικόν της αντί να διά φόρον στον σουλτάνον, έβαλεν μπρος έναν τεράστιον παραμύθιν περί "αρχαίου ελληνικού λαού" που "ζει σκλαβωμένος". Συνεπικουρούμενοι που την, έως τότε φοροεισπράκτοραν του σουλτάνου, ορθόδοξην εκκλησίαν, η οποία ελάμβανεν έτσι έναν πρώτης τάξεως ξέπλυμαν, εστήσαν  την απίστευτου θράσους επινόησην της "ελληνορθοδοξίας". Στην οποίαν μέχρι σήμερα πιστεύκουν ακράδαντα οι παραπάνω Έλληνες τζ̆αι Κυπραίοι. Εν πολλά αστείον, αν μεν ήταν τραγικόν, αφού οι τελευταίες αναλαμπές του αρχαίου ελληνικού πνεύματος επατηθήκαν στην λάσπην κάτω που τα πόθκια ταλιμπαν χριστιανών κατά τους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν. Μεγάλον μέρος του γνωσιακού πλούτου  των αρχαίων Ελλήνων εκάηκεν τζ̆αι εξαφανίστηκεν ως ειδωλολατρικόν μίασμαν, τζ̆αι αν μεν ήταν οι Άραβες να διασώσουν έναν μέρος του, εν αμφίβολον τι θα εμείνισκεν για μας σήμερα, μετά που 1000 χρόνια θεοκρατικού "Βυζαντίου".

Συγχωράτε με λοιπόν αγαπητοί "εν Χριστώ" (sic) Έλληνες αδερφοί αν μεν θρηνώ μαζί σας σήμερα την "αποφράδαν μέραν", που μια έκδοση θεοκρατίας (Ισλάμ) εκατάκτησεν την πρωτεύουσαν μιας άλλης (Χριστιανισμός). Στο κάτω-κάτω, εν τον ίδιον Αβρααμικόν θεόν που λατρεύκουν τζ̆αι οι θκιό, παρέαν με τους Εβραίους. Άσε που εγώ σήμερα εν θωρώ γιατί πρέπει να βάλλω τον "ελληνισμόν" μου πάνω που τον "Κυπριωτισμόν" μου. Τζ̆αι τα θκιό μια χαρά κατασκευάσματα είναι. Θκιαλέω όποιον θέλω, άμα βαρκούμαι να κάμω έναν δικό μου δηλαδή.

Ώσπου να μας περάσει, stay cool and keep rocking!

Η υποκρισία των vegan

Οκ θωρούμεν masterchef με την Αγάπη. Που εν θα εθωρούσα μάλλον μόνος μου, αλλά ομολογώ ότι περνώ καλά παρακολουθώντας το. Σαν παρένθεση, αφού πάντα αρέσκει μου να ξεστρατίζω που τον τίτλον, γουστάρω Σταυρήν! Εντάξει, εν ένας αλαζόνας γάρος που ενδέχεται να τιμωρηθεί για το καλάμιν που έσ̆ει καβαλλήσει, αλλά γουστάρω ρε αδερφέ "Κυπριακότηταν". Οπως γουστάρουν τζ̆αι οι καλαμαράες, είτε ως συμπαίκτες του είτε το ευρύν κοινόν. Τι ωραία κουβέντα ας πούμεν εψές που τον υποδέχτηκεν ο άλλος Σταύρος, ο Βαρθαλίτης, με την λέξην "κουρούπεττε" τζ̆αι την - συμπαθέστατην - αδυναμίαν του μέσου καλαμαρά να τονίσει τα σύμφωνα. Ο καλαμαράς εν τραβά κανέναν ζόριν να δυσκολευτεί λλίον στην κατανόησην της κυπριακής, μιας ελληνικότατης διαλέκτου. Αντίθετα, γουστάρει. Μεν σου πω ότι γοητεύκεται, όπως μας γοητεύκει εμάς η άρθρωση των καλαμαράδων όταν έρκουνται δακάτω. 

Οι μόνοι που εν γουστάρουν εν κάτι "Κυπραίοι", που εν γουστάρουν γενικά που εν Κυπραίοι αλλά θέλουν να αυτοαποκαλούνται "Έλληνες", χωρίς φυσικά να είναι, αφού Έλληνας εν ο πολίτης της Ελληνικής Δημοκρατίας το 2020, ουσιαστικά κανένας άλλος. Όποιος ζήσει Ελλάδαν για κάποια χρόνια μπορεί να πιστοποιήσει τούτον το πράμαν. Οι Κυπραίοι τζ̆αι οι απανταχού ομογενείς μπορεί να βαυκαλίζουνται ότι εν "Έλληνες", αλλά εγώ ξέρω ότι Έλληνας χωρίς να ζήσει την πραγματικήν Ελλάδαν ως καθημερινότηταν εν ιμιτασιόν. Το τραγικόν είναι ότι μέμφουνται όσους εξ ημών σ̆αιρούμαστεν την κυπριακότηταν μας, ως "δυστυχισμένους", την στιγμήν που εν οι ίδιοι που αρνούνται να συμφιλιωθούν με απλές πραγματικότητες τζ̆αι είναι όντως δυστυχείς που εν Κυπραίοι.

Πίσω στο θέμαν μας. Η βίγκαν τύπισσα στο mastechef, η Ντέμη εσυμμετείχεν σε μια-θκιό δοκιμασίες γευσιγνωσίας. Τζ̆αι ΕΦΤΥΝΕΝ ΤΟ ΦΑΪΝ ρε αδερφέ!!! Επειδή ήταν "ζωική πρωτεϊνη" ιμίσ̆!!! Τζ̆αι μετά τούτοι οι αθρώποι φκαίνουν να μας πουλήσουν "ηθικήν ανωτερότηταν", ότι τάχατες η στάση τους εν πιο "ορθή" επειδή εν τρων "νεκρά ζώα". Θα ήταν κάπως ανεκτόν, αφού ο καθένας μας έσ̆ει τες δικές του αυταπάτες τζ̆αι κολλήματα, αν δεν ήταν τόσον υποκριτικόν. Μόνον ο θρησκευτικός φαρισσαϊσμός ανταγωνίζεται την υποκρισίαν των βίγκαν.

Καλάν οι vegeterian εν κάτι όπως τους "αγνωστικιστές", τους "ναι μεν αλλά" της υπόθεσης. Αλλά τουλάχιστον καταδέχουνται να καταναλώσουν ζωικά προϊόντα, διότι μπορούν να παραδεχτούν ότι εν μέρος της ζωής μας. Αναπόδραστον μέρος της ζωής μας. Κατ'αρχήν κατανάλωση ζωικής πρωτείνης ή ζωής πιο γενικά έννεν μόνον η βρώση. Καταναλώνεις ζωήν μόνον τζ̆αι μόνον που γενιέσαι. Που την μέραν που έρκεσαι σε τούτον τον κόσμον ως την μέραν που πεθανίσκεις, το ίδιον το σώμαν σου είναι έναν ατέρμονον πεδίον μάχης, όπου κτίζεται τζ̆αι καταστρέφεται ζωή. Εκτός τζ̆αι αν για τους βίγκαν έννεν "ζώον" έναν μικρόβιον ή μια κατσαρίδα ή τα βακτηρίδια μέσα στο χαλίν του σπιθκιού τους. Με κάθε βήμαν ενός βίγκαν, με κάθε ανάσαν που παίρνει σκοτώνουνται εκατομμύρια μικροοργανισμοί, αλλά "καθαρίζεται" με το να φτύνει καλομαγειρεμένον κρέας ή ψάριν διότι "έπρεπεν να εν ζωντανόν τζ̆αι οϊ στο πιάτον μου". Οι "αγαθές προθέσεις", ότι π.χ. εν θέλουν να υποφέρουν τα ζώα, έννεν αρκετές για ξέπλυμμαν. Αν ήταν άγνοια θα εμπορούσα να δείξω συμπάθειαν. Αλλά έννεν άγνοια, εν εξόφθαλμη υποκρισία. Τζ̆αι εδώ που τα λέμεν, πως να μεν είναι, αφού ο βιγκανισμός τείνει να γίνει θρησκεία. Θρησκεία τζ̆αι αυταπάτες/ άγνοια/ υποκρισία εν έννοιες αλληλένδετες. Μπορεί να φαίνουμαι σκληρός, αλλά μόνον ένας πραγματικός βίγκαν, υπό την έννοιαν της παντελούς αποχής που την θανάτωσην ζωής, υπάρχει: ο νεκρός. Μόνον όταν πεθάνεις γίνεσαι πραγματικά βίγκαν. Σόρρυ.

Ώσπου να σταματήσουν να φτύνουν φαϊν οι βίγκαν επειδή "εν ζωϊκόν", stay cool and keep rocking!

Δημόσια τζ̆αι ιδιωτική εκπαίδευση

Η τρέχουσα πανδημία εν σίουρα μια τεράστια ταλαιπωρία για ούλλους, σε ούλλα τα επίπεδα. Έτσι τζ̆ αλλιώς οι πανδημίες εν ένας διαρκής κίνδυνος για την ανθρωπότηταν, όπως διαρκής κίνδυνος εν τζ̆αι ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος. Κάθε κίνδυνος όμως, λαλεί η θεωρία της διοίκησης επιχειρήσεων (τζ̆αι άλλων ομαδοποιήσεων) εμπεριέχει αυτομάτως τζ̆αι μιαν ευκαιρίαν. Τούτον φυσικά ισχύει τζ̆αι τωρά. Ο αναγκαστικός περιορισμός μας κατ'οίκον, ενηλίκων αλλά τζ̆αι ανηλίκων, έφερεν μας στην ανάγκην να αναζητήσουμεν τρόπους συνέχισης της εκπαίδευσης των κοπελλουθκιών εξ αποστάσεως. Κάτι που έπρεπεν φυσικά να είσ̆εν δοκιμαστεί τζ̆αι αναπτυχθεί εδώ τζ̆αι πολλά χρόνια, κατά τα οποία η τεχνολογία έσ̆ει αναπτύξει εργαλεία πολλά αξιόπιστα για μιαν τέθκοιαν προσπάθειαν. Σε συνδυασμόν με τες μεγάλες ταχύτητες που προσφέρουνται στο διαδίκτυον, τουλάχιστον στες αστικές περιοχές, το μάθημαν μπορεί σε σημαντικόν βαθμόν να γίνει τζ̆αμέ.

Τούτον έννεν το θέμαν της ανάρτησης. Απλά η παραφιλολογία των ημερών έφερεν στο προσκήνιον την πάλαι ποτέ σύγκρισην δημόσιου τζ̆αι ιδιωτικού σχολείου. Κάποιοι γονείς στα κοινωνικά δίκτυα επαραπονεθήκαν ότι ενώ τα ιδιωτικά σχολεία εσπεύσαν να προσφέρουν εξ αποστάσεως εκπαίδευσην σχετικά νωρίς στην παρούσαν κρίσην, τα δημόσια είτε εν το επράξαν ακόμα είτε επράξαν το αποσπασματικά. Το δε Υπουργείον Παιδείας τζ̆αι οι οργανώσεις των εκπαιδευτικών δείχνουν μιαν δυσκαμψίαν συντονισμού τζ̆αι πρωτοβουλιών, η οποία επισκιάζει τες φιλότιμες προσπάθειες πολλών εκπαιδευτικών του δημοσίου να προσφέρουν ότι μπορούν στους μαθητές τους υπό τούτες τες δύσκολες συνθήκες.

Η δημόσια εκπαίδευση έννεν "δωρεάν" όπως εκλαμβάνεται που κάποιους. Έσ̆ει κόστος (μισθοί προσωπικού, λειτουργικά/διοικητικά έξοδα, ανέγερση/ συντήρηση κτιρίων, αγορά/συντήρηση εξοπλισμού κλπ.) το οποίον πρέπει να καλυφτεί που κάπου. Ο διαχειριστής της δημόσιας εκπαίδευσης, δηλαδή η κυβέρνηση, καλύφκει το κόστος τούτον που διάφορες πηγές, η κυριόττερη των οποίων εν η φορολογία. Η φορολογία εν έσοδον του κράτους που προέρχεται που τους πολίτες του. Άρα ένας πολίτης που επωφελείται της δημόσιας εκπαίδευσης, κάποια στιγμήν στην ζώήν του ή τζ̆αι συνέχεια, αναλόγως του εισοδήματος του, έσ̆ει πληρώσει για την εκπαίδευσην που λαμβάνει ο ίδιος τζ̆αι τα κοπελλούθκια του.

Που την άλλην, η δημόσια εκπαίδευση έννεν "κερδοσκοπική". Εν υπολογίζει το κράτος πόσα εν το κόστος τζ̆αι μετά να χρεώνει στους πολίτες παραπάνω, όπως κάμνει έναν ιδιωτικόν σχολείον. Το ιδιωτικόν σχολείον είναι μια ιδιωτική επιχείρηση, τζ̆αι ως ιδιωτική επιχείρηση, εν κερδοσκοπική. Ο έλεγχος του κράτους σε τούτες τες επιχειρήσεις αφορά κυρίως το τι διδάσκουν, αφού το κράτος στες σύγχρονες αστικές δημοκρατίες έσ̆ει αναλάβει, στην θέσην του προηγούμενου αυθέντη, της θρησκείας, να μας διαμορφώνει την συνείδησην μας παιδιόθεν. Αφορά επίσης τους φόρους που πιάννει πάνω στα κέρδη τους.

Ποιες εν οι κύριες διαφορές ενός νηπιαγωγού, δασκάλου τζ̆αι καθηγητή που δουλεύκουν στο δημόσιο με τους συναδέλφους τους στον ιδιωτικόν τομέαν; Οι πρώτοι έχουν ως εργοδότην το κράτος ενώ οι δεύτεροι κάποιαν ιδιωτικήν εταιρίαν. Οι πρώτοι έχουν πολλά πιο εξασφαλισμένην της θέσην εργασίας τους τζ̆αι πιο καλές απολαβές. Εν χαρακτηριστικόν ότι στα ιδιωτικά σχολεία η κινητικότητα διδακτικού προσωπικού εν πολλά ψηλή, αφού οι επιχειρηματίες έχουν την ευχέρειαν να προσλαμβάνουν που μιαν μεγάλην δεξαμενήν ανέργων ή υποαπασχολούμενων εκπαιδευτικών που καρτερούν υπομονετικά την ευλογημένην μέραν διορισμού τους στο δημόσιον, για ευνόητους λόγους. Τούτον εμέναν οδηγεί με αβίαστα στο συμπέρασμαν ότι ο μέσος εκπαιδευτικός του δημοσίου στην Κύπρο εν πιο ψηλού επιπέδου που τζ̆είνους του ιδιωτικού τομέα, για τον απλόν λόγον ότι οι θέσεις στο δημόσιον εν πιο "επίζηλες". Που την άλλην, για να λέμεν τα σύκα-σύκα τζ̆αι την σκάφην-σκάφην, το περιβάλλον του δημοσίου, με την μονιμότηταν τζ̆αι το ελλιπές σύστημαν αξιολόγησης, ενδεχομένως να προκαλεί εφησυχασμόν σε μερίδαν των εκπαιδευτικών, μια πολυτέλεια που ο συνάδελφος τους στον ιδιωτικόν τομέαν εν έσ̆ει, αφού αντιμετωπίζει πιο ξεκάθαρα την απειλήν της απόλυσης αν δεν αποδώσει.

Τι οφέλη αποκομίζει κάποιος γονιός, υπό το φως τούτων που ανέφερα, όταν επιλέγει το ιδιωτικόν σχολείον έναντι του δημόσιου; Κατ'ἀρχήν, με τον ορισμόν του κόστους που εβάλαμεν πιο πάνω, εν ξεκάθαρον ότι ο συγκεκριμένος γονιός, παρά το ότι πληρώνει συνήθως αδρά, ιδιωτικήν εκπαίδευσην, εξακολουθεί να επωμίζεται τζ̆αι το κόστος της δημόσιας, που την οποίαν εν επωφελείται. Ήδη ανάπτυξα το σκεπτικόν ότι ο μέσος εκπαιδευτικός στο δημόσιον ενδεχεται να εν πιο καλός που τον συνάδελφον του στον ιδιωτικόν τομέαν. Άρα τζ̆αι σε τούτον τον τομέαν χασούρα. Το έναν όφελος που εν ευδιάκριτον, εν η προσοχή. Ο γονιός στο ιδιωτικόν σχολείον βρίσκει την προσοχήν του "πελάτη". Νιώθει πιο σημαντικός, αφού ο παροχέας της εκπαίδευσης του παιθκιού του διά του παραπάνω σημασίαν. Τα δε ιδιωτικά σχολεία εν αυτόνομες μονάδες, ενώ τα δημόσια εξαρτούνται πολλά παραπάνω που τον κεντρικόν μηχανισμόν του Υπουργείου Παιδείας για την λειτουργίαν τους. Η αυτονομία εν μεγάλη υπόθεση στην βελτίωσην ενός οργανισμού, αφού μπορεί να βελτιωθεί πιο αποτελεσματικά για να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμόν (δαμέ έρκεται τζ̆αι το ότι τα ιδιωτικά εσπεύσαν να προσφέρουν εξ αποστάσεως εκπαίδευσην ενώ τα δημόσια ακόμα βολοδέρνουν με άνωθεν διαδικασίες). Το δεύτερον μεγάλον όφελος εν η προσφορά των λεγόμενων εξωσχολικών δραστηριοτήτων που οργανώνει ο ιδιώτης. Αθλητικά, τέχνες, χόμπυ, συμμετοχή σε διαγωνισμούς εν ένας τομέας που τα ιδιωτικά σχολεία πραγματικά διούν ρέστα, για να αποδείξουν στον αδρά πληρώνονταν γονιόν ότι διούν το κάτι παραπάνω. Εν χρειάζεται να βουρά ο γονιός κάθε απόγευμαν δεξιά-αριστερά στα διάφορα φροντιστήρια, σχολές μουσικής/χορού/πολεμικών τεχνών/ σου'πα μού'πες, κανονίζει τα το ιδιωτικόν σχολείον. Το ερώτημαν βέβαια είναι, τι κόστος τελικά γλυτώνει ή επωμίζεται ο γονιός με τούτην την επιλογήν, δηλαδή αντί να οργανώσει ο ίδιος τα εξωσχολικά, να τα παραδίδει στο σχολείον; Κατά τη γνώμη μου, χάνει τζ̆αι που τζ̆αμέ. Διότι όταν βουρά ο ίδιος, κάμνει sweat labor αλλά ελέγχει πιο καλά τι κάμνει το κοπελλούϊν του. Όταν τα πασάρει στο σχολείον, στοιχίζει του 100% μετρητά.

Όταν υπολόγισα κάποιαν στιγμήν, λοιπόν, τι κεφάλαιον θα απαιτείτουν για να στείλω τα κοπέλια σε ιδιωτικόν γυμνάσιον (ούτε που μου επέρασεν που το νουν για ιδιωτικά δημοτικά, ενώ τα δημόσια νηπιαγωγεία για κάποιον λόγον ήβρα τα πολλά πιο καλά που τα ιδιωτικά) εκατάλαβα ότι δεν άξιζεν. Καλλύττερα να φυλάξω το εν λόγω κεφάλαιον για να τους το διαθέσω στην ανώτατην τους εκπαίδευση, αν θα παν. Οι απογευματινές κούρσες στα διάφορα εξωσχολικά καλά κρατούν, αλλά έξι χρονάκια είναι, εννά περάσουν πολλά γλήορα. Άσε που κρατώ επαφήν πολλά παραπάνω μαζίν τους έτσι, ενώ στο θκιάβασμαν, η ανασφάλεια που προκαλεί η ανεπάρκεια κάποιων εκπαιδευτικών του δημοσίου (υπάρχουν τζ̆αι τέθκοιοι αρκετοί δυστυχώς) καλύφκεται πάλε με χρόνον του γονιού, αν έσ̆ει την στοιχειώδην διάθεσην, ή κάποιου ιδιώτη εκπαιδευτικού επικουρικά τζ̆αι επιλεκτικά. 

Γενικά, θεωρώ ότι ένας μαθητής στοιχειωδώς καλός, τζ̆αι ακόμα παραπάνω ο άριστος, μια χαρά θα τα πάει στο δημόσιο σχολείο, εφόσον φυσικά έσ̆ει τζ̆αι την αρωγήν/ συμπαράστασην της οικογένειας του. Κάποια ιδιωτικά σχολεία ενδεχομένως να βοηθούν  παραπάνω μαθητές πιο χαμηλού επιπέδου, αφού η προσοχή σε κάθε μαθητήν εκ των πραγμάτων εν πιο μεγάλη. Αλλά συνολικά νιώθω ότι το κόστος που επωμίζεται η οικογένεια στα ιδιωτικά εν εξαργυρώνεται, τζ̆αι καλλύττερα να μετατίθεται για πάρακάτω ως επένδυση.

Ώσπου να γίνει πραγματικά "δωρεάν" η εκπαίδευση, τζ̆αι άλλα βασικά αγαθά, stay cool and keep rocking!