Πότε να σταματάς...

Εν είμαι που τζιείνους τους αθρώπους που θέτουν "ηλικιακούς φραγμούς" στην γόνιμην πορείαν ενός εκάστου. Αντίθετα πιστεύκω ότι κάθε άθρωπος μπορεί να εν δραστήριος τζιαι δημιουργικός ως την ημέραν του θανάτου του τζιαι εν μια ευχή που κάμνω τόσον στον εαυτόν μου όσον τζιαι σε ούλλον τον κόσμον. Αλλά....υπάρχουν πράματα που εν αντέχουν στο πέρασμαν του χρόνου τζιαι υπάρχει πάντα ο τζιαιρός να σταματήσεις να τα προσπαθείς. Τζιαι εξηγούμαι.

Εψές επήαμεν στο "Red" στην καρκιάν της Παλιάς Λευκωσίας για να ακούσουμεν μετά που πολλά χρόνια την πανμέγιστην Ελευθερίαν Αρβανιτάκη. Ήταν γενικά μια γεμάτη μέρα, αφού είshεν προηγηθεί η τελική συναυλία της "Μουσικής Σχολής Ορφέα" όπου εκαμάρωσα τα κοπέλια μου να παίζουν ροκιές στες ηλεκτρικές τους κιθάρες τζιαι να τραγουδούν όμορφα τραγούδια με την χορωδίαν της σχολής. Μάλιστα, μετά που αρκετά χρόνια, ετραγούδησα τζιαι γω σε έναν αφιέρωμαν για τον Βασίλην Τσιτσάνην. Έμελλεν τζιόλας να την πατήσω στην αρχήν του αφιερώματος, αφού η φωνή μου εψιλοκλάταρεν σε μιαν ψηλήν νόταν πριν "βράσω" στην συνέχειαν. Τζιείνον το αρνητικόν συναίσθημαν δυστυχώς εξανάνιωσα το αργότερα, ακούοντας την Αρβανιτάκη, αλλά που την πλευράν του ακροατή.

Κατ'αρχήν να καυτηριάσω την συμπεριφοράν των υπευθύνων του "Red" στην διαμόρφωσην του χώρου. Εκάτσαμεν κυριολεκτικά όπως τες τσαρτέλλες μέσα στην κονσέρβαν, με αποτέλεσμαν να μεν μπορούμεν να αναπνεύσουμεν σχεδόν, πόσον μάλλον να κινηθούμεν τζιαι γενικά να νιώσουμεν άνετα, παρά την αρκετά ψηλήν τιμήν εισητηρίου που επληρώσαμεν. Εδιερωτήθηκα αν εσυνέβαινεν κάτι ξαφνικόν, όπως μια πυρκαγιά, πως θα εφκαίναμεν που τζιειμέσα. Μάλλον με τα πόθκια μπροστά. Να πάμεν τουαλέταν ούτε λόγος, εshόνωσα τζιαι μισήν μπουκάλαν μπύραν πάνω μου, όπως την πόμπαν κύριοι του "RED". Τζιαι μετά στο τέλος, καππάτζιν, να μας ανακοινώνεται ότι υπήρχεν "καππέλλον" ελάχιστης κατανάλωσης το οποίον εν αξιοποιήσαμεν τζιαι έπρεπεν να πληρώσουμεν διπλάσια που όσα είχαμεν ξοδέψει για ποτά. Εφέραν μας δηλαδή μιαν απόδειξην με έναν χ ποσόν τζιαι εζητήσαμεν μας να πληρώσουμεν τα διπλά. Συμπεριφορά που "ώζει" φοροδιαφυγής δηλαδή. Απαράδεκτον τζιαι προσωπικά εν σκοπεύω να ξαναπάω στο ορατόν μέλλον τζιαμέ. Κρίμαν πραγματικά για ένα club που έφερεν τζιαι φέρνει σημαντικά ονόματα της ελληνικής μουσικής σκηνής.

Η Ελευθερία εμφανίστηκεν στην ώραν της τζιαι εχάρισεν μας το πρώτο σοκ περπατώντας στην σκηνήν αβέβαια, σαν μεθυσμένη σχεδόν, με τρεμάμενα shέρκα τζιαι χείλη. Σωματικά εφάνηκε μου σε πολλά καλήν κατάστασην αλλά το πρόσωπον της ήταν "λεοντικόν" που τες αισθητικές επεμβάσεις που έshιει κάμει τζιαι έρκετουν σε αντίθεσην με τα σημάθκια γήρατος, τόσον εμφανή στο λαιμόν τζιαι τες παλάμες της. Τούτα όμως ήταν πταίσματα μπροστά στην φωνητικήν της απόδοσην. Αστάθειες, παραφωνίες τζιαι "τσακρίσματα" της φωνής που ένιωθα σχεδόν σαν πάτσους όπως έρκουνταν συνέχεια στα αυτιά μου. Να θωρεί συνέχεια στο αναλόγιο για να θυμηθεί τους στίχους, ακόμα τζιαι στα κλασσικά της κομμάθκια, το οποίον εν ήταν αρκετόν αφού συχνά εσαντάνωνεν τους, είτε λαλώντας τους με λάθος σειράν είτε επαναλαμβάνοντας τους σε λάθος σημεία. Γενικά, τζιαι επειδή είχα την τύχην αρκετά χρόνια πριν, να την απολαύσω σε μιαν καλοκαιρινήν συναυλίαν στο Κούριον, ήταν λες τζιαι εθωρούσα μπροστά μου μιαν καρικατούραν τζιαι έναν φάντασμαν της μεγάλης τραγουδίστριας. 

Τούτα ούλλα εγίνουνταν ακόμα πιο τραγικά που την εμφανώς μεγάλην προσπάθειαν της να αυτοσυγκροτηθεί σε κάτι στοιχειωδώς εντάξει. Τζιαι που το ότι ακόμα τζιαι σε τούτην την κατάστασην, τα μαγικά της τραούθκια επροκαλούσαν έναν μικρόν σεισμόν που τον κόσμον όποτε τον εκαλούσεν να σιγοντάρει. Ένας φίλος είshεν με προειδοποιήσει, έχοντας πάει σε πρόσφατην εμφάνισην της, ότι η Αρβανιτάκη εν είναι πλέον τζιείνον που ήταν, αλλά έλπιζα ότι επέτυχεν την σε κακήν νύχταν. Δυστυχώς αποδείκτηκεν σωστός. 

Τζιαι καλάν, η ίδια ενδεχομένως να θέλει να πεθάνει πάνω στην σκηνήν, διότι εν θέλω να πιστέψω ότι μια καλλιτέχνης του επιπέδου της χρειάζεται ακόμα να βιοποριστεί. Οι αθρώποι γυρόν της εν εθεωρήσαν σκόπιμον να την προστατέψουν; Να την πείσουν ότι οι ζωντανές εμφανίσεις έννεν για λλόου της πλέον; Ότι κινδυνεύει να εξευτελιστεί; Ότι ο κόσμος εν αδυσώπητος τζιαι το ίδιον εύκολα που σε δοξάζει άλλον τόσον εύκολα καταβαραθρώνει σε;

Εστεναχωρήθηκα τζιαι στεναχωρκούμαι τζιαι τωρά που το σκέφτουμαι. Ο άθρωπος ορισμένα πράματα πρέπει να τα ζυγίζει τζιαι να μπορεί να βάλει έναν τέλος. Ούτε αντροπή είναι ούτε παραίτηση. Αντίθετα εν σεβασμός τζιαι ένδειξη εκτίμησης τόσον στον εαυτόν του όσον τζιαι στους άλλους που έshιει εμπνεύσει. Έναν άλλον τρανταχτόν παράδειγμαν εν ο Θεοδωράκης, που αποφάσισεν λλίον πριν πεθάνει να γίνει ρεντίκολον σε εξέδρες με νεοναζί...

Ώσπου να μάθουμεν να βάλλουμεν μιαν τελείαν τζιαι έναν τέλος σε κάποια πράματα, stay cool and keep rocking!

Κρεβάθκια που το ΙΚΕΑ

Ορισμένες ιδέες, μέσα στην απλότηταν τους αφενός, αλλά τζιαι το ότι που έναν σημείον τζιαι μετά εν τόσον μέρος της καθημερινότητας μας που τες παίρνουμεν ως δεδομένες, εν πραγματικά "μεγαλειώδεις". Μια που τούτες ήταν τζιαι το να σου διά την ευκαιρίαν ο κατασκευαστής να στήσεις μόνος σου τα έπιπλα σου. 

Εν πολλοί τζιείνοι που γκρινιάζουν όταν έρτει η ώρα να στήσουν έπιπλα του ΙΚΕΑ, αν τζιαι πλέον ούλλοι οι κατασκευαστές έχουν αντιγράψει την ιδέαν. "Εν κουραστικόν" λαλούν ή "εν δύσκολον". "Πρέπει να τα κουβαλήσεις μόνος σου" κλπ. Εν η κλασσική στάση του "ανικανοποίητου", που όσα τζιαι να του δώσεις κάτι εννά εύρει να τον ενοχλήσει. Μιαν γενιάν προηγουμένως (οι γονιοί μας δηλαδή), ο μόνος τρόπος να αγοράσεις έπιπλα ήταν να τα παραγγείλεις, να τα κατασκευάσουν ή να τα εισάξουν τζιαι να σου τα φέρουν στο σπίτι σου μεταφορείς. Ούλλα τούτα μετά που εβδομάδες, ή μήνες. Με τον κίνδυνον να σου σπάσουν ή να σου χτάρουν τα πάντα στη διάβαν τους. Τζιαι φυσικά το κόστος τους ήταν τόσον ψηλόν, σε σχέσην με το μέσον εισόδημαν, που οι γονιοί μας αγοράζαν μιαν φοράν έπιπλα τζιαι μετά ήταν καταδικασμένοι να τα συντηρούν εφ' όρου ζωής. Εν παν να άλλασσεν η μόδα, να εκάθεσουν τζιαι να εβούλιαζες, τζιαμέ ο παλιός καναπές ή το τραπεζάκιν με τα σκαλίσματα, μέσα στες δεκαετίες, σταθερή αξία.

Τωρά, πάεις στο κατάστημαν, βρίσκεις νάμπου γουστάρεις, φορτώνεις το στο αυτοκίνητο, βάλλεις τα με ασφάλειαν όπου θέλεις τζιαι στήνεις τα. Αυθημερόν. Η τιμή τους εν τόσον χαμηλή σε σχέσην με το μέσον εισόδημαν που μπορείς να τα αλλάξεις όποτε θέλεις, είτε σπάσουν είτε ταλαιπωρηθούν, είτε απλά θέλεις μιαν αλλαγήν. Τζιαι η γκάμα των μοντέλων καθώς τζιαι η μόδα τους, κυριολεκτικά ατέλειωτη τζιαι συνεχώς ανανεούμενη.

Άσε που το DIY του πράματος, σε πολλούς έshιει την δικήν του απήχησην. Εν πολλύς κόσμος που γουστάρει να "μαστορέψει" που μόνος του. Τζιαι αν μεν είσαι έτσι τύπος, η εταιρία διά σου την επιλογήν να έρτει άθρωπος να σου τα στήσει. Εν μιτσήν το αυτοκίνητο σου; Φέρνουν σου τα τζιείνοι τα ογκώδη έπιπλα. Η λέξη κλειδίν εν η "επιλογή". Μπορείς να θκιαλέξεις. Παραπάνω τζιαι πιο βολικά.

Εννά μου πεις, "νάμπου έπαθες, έγινες τζιαι συ "καταναλωτής", θιασώτης τους καπιταλιστικού "όργιου"; Βασικά, εν νιώθω να έχω αλλάξει ως άθρωπος, απλά επειδή η αγορά προσφέρει μου παραπάνω επιλογές πλέον. Σαν χαρακτήρας πάντα εξόδευκα βάσει ουσιαστικών αναγκών, με εξαίρεσην κάποια χόμπι (π.χ. computer gaming). Με λλία λόγια, ο καταναλωτισμός, ως αρρωστημένη στάση, εν θα σταματήσει όταν καταπιέσεις το επιχειρηματικόν δαιμόνιον, αλλά όταν καλλιεργήσεις ευσυνείδητους καταναλωτές. 

Κάμνω χάζιν ας πούμεν, κάποιους που κατηγορούν ούλλη μέρα τα Lidl τζιαι το ότι κάποια προϊόντα του εν "αναξιόπιστα". Προσωπικά τα εν λόγω καταστήματα δεν τα θεωρώ πρότυπον "ποιότητας" αλλά εν με εμποδίζει που να τα θεωρήσω ως πρότυπον του λεγόμενου "value for money". Τα λεφτά που διάς πιάννουν τόπον. Φτάνει να είσαι ξεκάθαρος στο τι αναζητάς που το προϊόν που αγοράζεις. Εν μπορεί να αγοράζεις τράπανον στο 1/3 της τιμής του επώνυμου τζιαι να απαιτείς να δουλέψει το ίδιον αξιόπιστα στες ίδιες συνθήκες με το επαγγελματικόν. Εγώ αγόρασα ηλεκτρικήν σκούπαν πριν 6-7 χρόνια τζιαι δουλεύκει ακόμα μια χαρά. Απλά διότι η χρήση που της κάμνω εν για τα κυβικά της. Τα δε τρόφιμα τζιαι είδη νοικοτζυρκού του, όπου εν πιο φτηνά εν το ίδιον καλά τζιαι όπου εν στες ίδιες τιμές εν πιο καλά που τον ανταγωνισμόν. Για τον απλόν λόγον ότι καταφέρνουν την λεγόμενην "οικονομίαν κλίμακας". Άλλον να προμηθεύκεσαι α' ύλες τζιαι προϊόντα σε ποσότητες Χ τζιαι άλλον σε ποσότητες Χ στην τρίτην. Όσον να'ναι, το κόστος σου εν πιο μικρόν, άρα τζιαι οι τιμές σου, στην δεύτερην περίπτωσην. Τζιαι επήεν κάτι στραβά με την συσκευήν που αγόρασες, αλλάσσουν σου την ή διούν σου τα λεφτά σου πίσω, εφόσον πληρείς τους όρους εγγύησης. Αλλά είπαμεν: παραξενιές.
Εχτές που εστήναμεν τα τζιαινούρκα κρεβάθκια των κοπελιών, τα οποία θα έχουν ώστε να ενηλικιωθούν τζιαι να παν όπου εννά παν, απλά εκτίμησα το πόσον εύκολα εκάτσαμεν οι τέσσερις μας, εξεπακκεττάραμεν τα, εστήσαμεν τα τζιαι επήραμεν τα κουθκιά τους για ανακύκλωσην μέσα σε λλίες ώρες. Κουραστικές; Ασφαλώς. Αλλά η χαρά των κοπελιών όταν εσκαρφαλώσαν πάνω priceless. Πριν 13 χρόνια όταν εμπαίναμεν στο σπίτι μας εν είχαμεν έτσι επιλογήν, ούτε σε τιμές, ούτε σε εύρος επιλογών, ούτε σε τόσον μοντέρνον σχεδιασμόν, τζιαι προσωπικά είδα το ως βελτίωση των συνθηκών. Οϊ ως αιτία για παραπάνω γκρίνιαν.

Ώσπου να γκρινιάζουμεν για όσα το αξίζουν πραγματικά, stay cool and keep rocking!

Πόλεμος

Η Κύπρος δεν είναι τούτον που θα αποκαλούσεν κάποιος, "ειρηνικόν μέρος". Διαχρονικά. Που τον τζιαιρόν που υπάρχουν αθρώποι σε τούτον τον τόπον υπάρχει τζιαι πόλεμος. Όταν εν έρκετουν που έξω, οι Κυπραίοι επολεμούσαν μεταξύν τους. Τζιαι τούτον εν άλλαξεν ούτε όταν για πρώτην φοράν στα χρονικά, εκάμαν δικόν τους κράτος, την Κυπριακήν Δημοκρατίαν. Χωρίς ακόμα να στεγνώσει το μελάνιν στην συμφωνίαν για το νέον κράτος, οι Κυπραίοι ήδη αρχίσαν τους σκοτωμούς μεταξύν τους, είτε βάσει εθνικής, είτε βάσει ιδεολογικής ομαδοποίησης. Ώσπου ήρτεν τζιαι ο έσχατος εισβολέας, στη μορφήν της Τουρκίας, για να δημιουργήσει μιαν τραγικήν φαυλότηταν κατοχής η οποία κρατά το απίστευτον χρονικόν διάστημαν των 44 (προσεχώς) χρόνων. Μια παράνοια που δηλητηριάζει τα πάντα σε τούτην την χώραν τζιαι κρατά μας πίσω τζιαι κάτω, παρά τα απίστευτα αγαθά που μπορεί να προσφέρει η Κύπρος, ως πατρίδα, στον κάτοικον της.

Υπάρχει όμως τζιαι μια άλλη τραγικότητα στην ιστορίαν τούτην: οι εισβολείς ισχυριστήκαν τζιαι συνεχίζουν να ισχυρίζουνται ότι εν εκάμαν εισβολήν τζιαι πόλεμον, αλλά "ειρηνευτικήν επιχείρησην". Άμα σκέφτεσαι φυσικά τα θύματα της εν λόγω επιχείρησης, τόσον τζιείνους που εχάσαν την ζωήν τους όσον τζιαι τους υπόλοιπους που εχάσαν πολλά άλλα, τζιαι συνεχίζουν να τα χάνουν, νιώθεις στιγμιαία να εξοργίζεσαι που την ειρωνίαν τζιαι να μεν μπορείς να κατανοήσεις πως το ίδιον συμβάν μπορεί να ερμηνεύκεται τόσον διαφορετικά αναλόγως της συνοπαρτζιάς στην οποίαν ανήκεις. Το πλέον τραγικόν όμως, είναι να συνειδητοποιείς ότι, με κυνικήν καθαρά θεώρησην, τα τελευταία 43 χρόνια παίζει να εν η πιο "ειρηνική" περίοδος στην ιστορίαν της Κύπρου. Εντάξει, σε έναν τόπον που τους πλέον στρατικοποιημένους του πλανήτη, με δεκάδες shιηλιάες υπό τα όπλα, με στρατιωτικές βάσεις - ορμητήρια για ούλλους τους γειτονικούς πολέμους τζιαι μιαν τεράστιαν ουλήν που διατρέχει το σώμαν του, με το εξόχως ποιητικόν όνομαν "πράσινη γραμμή", δύσκολα μπορείς να πιάσεις τούτην την πραγματικότηταν. Αλλά, επί της ουσίας, τα τελευταία 43 χρόνια οι Κυπραίοι εν σκοτώνουνται σχεδόν καθόλου, ούτε μεταξύ τους, ούτε που τους ξένους. Τζιαι η γενιά που εν τωρά γονείς, όπως εγώ ας πούμεν, εν εσυμμετείχαν ούτε υπήρξαν θύματα μαχών ή εμφύλιων συγκρούσεων. Οι δε μόνες πόμπες που εκρύγνηνται στην Κύπρον, πέραν των - μάταιων - ασκήσεων της Εθνικής Φρουράς, εν του υπόκοσμου όταν θέλει να εκφοβίσει οφειλέτες στοιχημάτων ή άλλων υπόγειων δοσοληψιών. Τζιαι τα θύματα "στρατιωτικής δραστηριότητας", εν θύματα ατυχημάτων, αναμενόμενων ακόμα τζιαι σε τζιαιρόν ειρήνης. Πιο πολλούς χάνουμεν στην άσφαλτον τζιαι λόγω καρκίνου παρά λόγω της κατάστασην με τον "εχθρόν".

Η παράνοια του κυπριακού προβλήματος, λαλούμεν συχνά, μπορεί μόνον να εκλείψει μέσω της διαπραγμάτευσης. Για τον απλόν λόγον ότι είμαστεν νάνοι μπροστά στον γιγάντιον νταήν της περιοχής, είτε μόνοι μας είτε με την Ελλάδαν, τζιαι το αποτέλεσμαν τυχόν πολεμικής σύρραξης το πιθανόττερον θα εκατέληγεν σε ήτταν, η οποία προφανώς θα έκαμνεν την θέσην μας ακόμα δυσμενέστερην που τη σημερινήν. Αντιλαμβανούμαστεν όμως το τι σημαίνει πόλεμος; Το φόβον, την ανασφάλειαν τζιαι την φρίκην που φέρνει μαζίν του;

Θα ανέμενεν κάποιος, που έναν λαόν που γειτονεύκει με χώρες όπως η Συρία, όπου κατασκοτώνουνται για χρόνια, με εκατοντάδες shιηλιάες νεκρούς τζιαι πρόσφυγες, να διατηρεί μιαν επαφήν με τούτην την κατάστασην που ονομάζεται πόλεμος. Τζιαι όμως, αν κρίνω που τον εαυτόν μου, που είμαι τζιαι έφεδρος υπολοχαγός, αλλά τζιαι που τον μέσον συμπατριώτην με τον οποίον συναναστρέφουμαι, ότι έχουμεν μαύρα μεσάνυχτα. Εξαιρούνται φυσικά όσοι εζήσαν τες μάχες κατά την εισβολήν, τον τρόμον των αεροπορικών τζιαι άλλων βιομβαρδισμών, την φρίκην της αιχμαλωσίας τζιαι του εξαδραποδισμού στες φυλακές, ή ακόμα τζιαι κάποιοι γέροντες που εσυμμετείχαν στες διακοινοτικές ταραχές της δεκαετίας του '60 τζιαι τον αγώναν της ΕΟΚΑ νωρίττερα. Τούτοι οι αθρώποι εν είτε ηλικιωμένοι είτε φεύκουν σιγά-σιγά που την ζωήν, ελαττώνοντας το ποσοστόν που μας που μπορεί να αντιληφθεί τι εστίν πόλεμος.

Η φυσιολογική ερώτηση είναι: έννεν καλόν που εν έχουμεν ζήσει οι περισσότεροι Κυπραίοι την βίαν του πολέμου; Τζιαι η αβασάνιστη απάντηση είναι: ναι, φυσικά, κανένας εν αξίζει να υποστεί τέθκοιαν συμφοράν. Που την άλλην όμως, τρομάζει με κάποτε τούτη η έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας. Διότι όταν εν έshιεις ζήσει κάποια πράματα, κάπου μπορεί να υποτιμήσεις την επίδρασην τους. Η πρόσφατη συμπεριφορά της Τουρκίας, με τα πλοία της μέσα στα μούτρα μας, φαίνεται να εξάπτει σε μιαν μερίδαν που μας μιαν "πολεμόχαρην" διάθεσην. Μιαν τάσην να θέλει να εγκαταλείψει την οδόν της διαπραγμάτευσης, τζιαι να επιδιώξει άλλα "μέσα". Μέσα σύγκρουσης. 

Τζιαι καλάν, όντως όταν εν είσαι έτοιμος να πολεμήσεις για κάτι, προφανώς εν σου αξίζει τζιαι εννά το χάσεις. Αλλά, εν έτει 2018, εν μπορεί παρά να σε θλίβει, τζιαι να σε απελπίζει το πόσον απαραίτητα εν ακόμα τα πρωτόγονα αισθήματα τζιαι η προσφυγή στη βίαν, για την επίλυσην διαφορών που θκιό σόφρωνες άθρωποι θα εμπορούσαν να συμφωνήσουν σε διάστημαν κάποιων ωρών, φτάνει να είχαν ολόκληρην την πληροφόρησην τζιαι την θέλησην να ξεπεράσουν τα στερεότυπα τους. 

Εν έχω πρόβλημαν να παραδεχτώ ότι εν φοούμαι απλώς το ενδεχόμενον πολέμου. Τρέμω το. Εν το θεωρώ καθόλου απομακρυσμένον ενδεχόμενον. Τζιαι τρέμω το ακριβώς γιατί αν συμβεί εννά θέλω να πολεμήσω. Τον φόβον τζιαι την φρίκην έχω τα αντιμετωπίσει στους εφιάλτες μου τζιαι στες πολεμικές ταινίες. Εν μπορώ να διανοηθώ τι θα μου κάμουν αν γίνει πραγματικότητα. Όμως τούτα τα αισθήματα γίνουνται ακόμα πιο κατακλυσμιαία, όταν αντιληφθείς ότι είσαι γονιός, τζιαι ότι στην "γραμμήν του πυρός", ή πίσω της, εν θα είσαι μόνον εσύ, αλλά τζιαι η οικογένεια σου. 

Ώσπου ο πόλεμος να εν τόσον μακρινός, που έθθα υπάρχει ούτε ως ανάμνηση, stay cool and keep rocking!