Γεια σου χαρά σου Βενετιά!

 

Τσας καθυστερημένη, χρονικά, ανάρτηση, αφού το ταξίδιν μας έλαβεν χώραν τες τελευταίες μέρες του Αυγούστου, αλλά τωρά ήβρα αθκειάσην τζ̆αι διάθεσην. Είχα γράψει πρόσφατα για τα UWCs τζ̆αι για το ότι θα επαίρναμεν τον έναν μας γιον σε μιαν κωμόπολην κοντά στην Τεργέστην για να φοιτήσει τες τελευταίες του σχολικές χρονιές. Η πιο βολική πτήση χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς, σχετικά κοντά στον προορισμόν μας τζ̆αι σε λογικές, για την εποχήν, τιμές ήταν η Βενετία, έτσι είχαμεν αφορμήν να την επισκεφτούμεν για λλίον.

Είχαμεν θκυό παράγοντες που εν εβοηθήσαν πολλά την διάθεσην μας. Αφενός ήταν η συναισθηματική φόρτιση της "αποστολής" μας, εν αφήνεις πολλές φορές το δεκαπεντάχρονο σου σε μιαν ξένην χώραν τζ̆αι να φύεις, ξέροντας ότι επίσπευσες τον χωρισμόν που επερίμενες μετά τα 18. Αφετέρου ήταν η θκιαολόζεστη, στην οποίαν είχαμεν την ψευδαίσθησην ότι αποκτήσαμεν ανοσίαν τζ̆αι υψηλήν αντοχήν, Κυπραίοι γαρ όντες, αλλά φευ, στην Βενετίαν εχάσαμεν ποτάμια ιδρώταν, σε μιαν αναπάντεχα πνιγηρήν που την υγρασίαν ατμόσφαιραν. Έχω βιώσει πολλάκις την ανυπόφορην κατάστασην των παραλιακών πόλεων το καλοτζ̆αίριν δακάτω, αλλά η Βενετία ανάγει την πνίξην που προκαλεί σε νέα επίπεδα. Πρέπει να  εν το φαινόμενον του heat island, όπου οι πέτρες τζ̆αι το τσιμέντον συνάουν την βράστην ούλλη μέρα, τζ̆αι ακτινοβολούν την ακόμα τζ̆αι τες ώρες που κανονικά θα εδρόσιζεν. Εφυσούσεν ώρες ώρες αέρας αλλά δεν μας ανακούφιζεν. Άσε που έπρεπεν να φορτωνούμαστεν νερόν που σούπερμαρκετ ή την φουντάναν (ευτυχώς έχουν αξιόπιστον νερόν τρεχοέμενουν οι ιταλιάνοι) γιατί το μπουκκαλλούϊν άρκεφκεν που τα θυκό ευρώ.

Για τούτον η πρώτη μου συμβουλή σε όσους θέλετε να την δείτε, πηαίννετε εποχήν που εν πιο δροσερά. Η δεύτερη, μεν αγοράσετε νερόν που περίπτερα, εν πετάμενα ριάλια.

Πέραν τούτων των μάλλον ξενερωτικών, ΠΡΕΠΕΙ να πάτε σε τούτην την πόλην. Εν υπάρχει! Εν σαν να πάεις πίσω 300-400 χρόνια, ζωντανά. Εν υπάρχει μοντέρνα παθκιά, ούλλα εν παλιά, ούλλα εν κλασικά, ούλλα εν εντυπωσιακά αλλά παράλληλα εν ζωντανά με αθρώπους, μυρωθκιές τζ̆αι χρώματα. Ετοιμάστε τα asics σας με έξτρα gel αντικραδασμικά, γιατί θα περπατάτε ούλλη μέρα. Εν υπάρχουν αυτοκίνητα, σχεδόν καθόλου τροχοφόρα, τζ̆αι ούλλη η κίνηση γίνεται με τα πόθκια τζ̆αι με πλεούμενα, τα οποία όμως εν μέσα στα κανάλια  που διασχίζουν την πόλην σε ούλλες της τες διευθύνσεις τζ̆αι κατευθύνσεις.

Πόλη ακατάλληλη για κλειστοφοβικούς

Αν δε, αγαπάτε τα κτίρια-μνημεία όπως εγώ, θα έρτετε σε έκστασην. Ακόμα τζ̆αι τα πιο ταπεινά κτίσματα της πόλης εν συναρπαστικά, κἀθε γωνιά της εν έναν μυστήριον, κάθε στενοσόκκακον καταλήγει σε κρυμμένες πλατείες με αρχαία καφέ τζ̆αι στεκκούθκια μιας άλλης εποχής. Αν γουστάρεις μπούγιον, οφθαλμόλουτρον τζ̆αι βαβούραν πάεις στα μεγάλα της αξιοθέατα (εν θα κάτσω να σας τα γράψω, google it). Αν πάσχεις που αγοραφοβίαν ή μισείς τους (άλλους) τουρίστες, έσ̆ιει ολόκληρες περιοχές να περπατήσεις όπου οι αθρώποι εν ελάχιστοι αλλά που εν γεμάτες κάτι να δεις ή να ακουμπήσεις ή να φάεις.

Άδεια η πόλη, που πήγαν όλοι; (Cannaregio)

Θέλεις λλίες μέρες να κινηθείς με άνεσην, εμείς εν είχαμεν πολλές, αλλά εκόψαμεν πολλά χιλόμετρα οπότε ήταν γερή η γεύση. Μιλώντας για γεύσην, επιβεβαιώθηκεν ότι είχαμεν ακούσει, ότι εν ούλλα πανάκριβα τζ̆αι οϊ ιδιαίτερα καλής ποιότητας. Σημειώνω ότι επίνναν ούλλοι έναν ποτάκιν ονόματι sprizzer, που εν έναν γλυκόπικρον κοκτέϊλ, αρκετά ταιρκαστόν με το καλοκαιράκιν αλλά εν ετρελλάθηκα. Είχαν επίσης καλόν παγωτόν. Το πιο αξιόλογον μας γεύμαν ήταν το αποχαιρετηστήριον, σε μιαν παραθαλάσσιαν προβλήταν μακριά που τα πλήθη, όπου εσερβίραν ψαρικά αλλά τζ̆αι κάτι ωραία καλτσόνε.

Α, τζ̆αι παρά τες συμβουλές διαφόρων ειδημόνων, εγώ αγόρασα μιαν κινέζικην μάσκαν. Εχρειάστηκεν πρώτα να τα κάμω σατσιήν της Αγάπης αλλά επειδή ξέρει με, ήξερεν εξαρχής το αναπόφευκτον της κατάστασης.

Η κινέζικη μου μάσκα που την Βενετίαν (μπου!)

Εννά έχουμεν την ευκαιρίαν να την ξαναδούμεν έστω τζ̆αι λλίον, αν τζ̆αι σε αντίθεσην με μέναν, οι υπόλοιποι εν ετραλλαθήκαν που την Βενετίαν. Το ότι έπρεπεν να κουβαλούμεν βαλίτσες πάνω που γέφυρες μέσα στον λάλλαρον εν εβοήθησεν την διάθεσην τους. Χρωστούμεν όμως ακόμα έναν γυρόν τζ̆αι καμμιάν βόλταν με γόνδολαν, ασχέτως αν θεωρώ ότι εν πολλά 80 ευρώ για το εφφέ.

Εν θα γράψω για την Τεργέστη, γιατί είδαμεν την πολλά λλίον ενώ θα ήθελα να της αφιερώσω δικήν της ανάρτησην στο μέλλον. Εν τζ̆αι έχουμεν πλέον τόσα πολλά να πούμεν δαμέσα ζαττίν, ας τζ̆ηδέψουμεν νάκκον τες αφορμές.

Ώσπου να ξαναπάμεν Βενετία, stay cool and keep rocking!

Κομπ λα βιλ

 ...(Combs-la-Ville). Γαλλική κωμόπολη, λλίον έξω που το Παρίσι, την οποίαν επισκεφτήκαμεν οικογενειακώς για μιαν εφτομάν, ως μέλη ομάδας του Δήμου του Δαλιού, με τον οποίον υπάρχει διδυμοποίηση εδώ τζ̆αι πολλά χρόνια.

Πινακίδα σε μικρήν πλατείαν της Κομπ Λα Βίλ
για την διδυμοποίησην με το Δάλι

Είχαμεν συμμετάσχει τζ̆αι πιο παλιά σε τέθκοιες δράσεις, φιλοξενώντας τρεις φορές παιδιά που το εξωτερικόν, θκυό Πολωνούθκια που μιαν πόλην με την οποίαν εν επίσης διδυμοποιημένος ο Δήμος τζ̆αι έναν Πορτογάλλον έφηβον, στο πλαίσιον μιας άλλης διδυμοποίησης, του δημοτικού που τότε εφοιτούσαν τα κοπέλια με έναν δημοτικόν στο Οπόρτο. Τα κοπέλια είχαν πάει παρέαν έναν καλοτζ̆αίριν, για μιαν εφτομάν, σε μιαν κατασκήνωσην έξω που την Βαρσοβίαν, ενώ είχαν μείνει τζ̆αι κάποιες μέρες στο σπίτιν μιας που τες οικογένειες των συμμετεχόντων Πολωνών. Επίσης, ο ένας τους επήεν για κάποιες μέρες Οπόρτο με το δημοτικόν. Οι εντυπώσεις τους ήταν ανάμικτες, αφού εζήσαν κάποιες όμορφες εμπειρίες αλλά υπήρχαν τζ̆αι downsides, ειδικά όσον αφορά την παραμονήν τους στο "ξἐνον σπίτιν", αφού οι οικοδεσπότες ήταν dog people τζ̆αι τα πάντα ήταν στολισμένα με σχετικές τρίχες. Επίσης, η, κατά τα άλλα πολλά θετική οικοδέσποινα, ήταν τρόμος πίσω που το τιμόνιν.

Ούλλοι μαζίν όμως εν είχαμεν πάει ποττέ να μείνουμεν σε σπίτιν αγνώστων σε μας αθρώπων. Είχαμεν πάει θκυό-τρεις φορές με groups σε διακοπές στο εξωτερικόν τζ̆αι οι εμπειρίες ήταν κατά βάσην θετικές, οπότε εν με ανησυχούσεν προσωπικά τζ̆είνη η πτυχή. Είχαμεν επίσης μείνει επανειλημμένα σε air bnb οπότε ούτε η πτυχή του "έννεν ξενοδοχείον" μας ενοχλεί, αφού ήβραμεν τα πλεονεκτήματα πολλά παραπάνω που τα μειονεκτήματα. Άλλον όμως να ενοικιάσεις τον χώρον κάποιου άλλου, τζ̆αι άλλον να μείνεις μαζίν του.

Άρκεψεν τζ̆αι η παλιοπαρέα, όταν τους το είπα, τα πειράγματα. "Που ξέρεις ότι έννεν μανιακοί δολοφόνοι", "εννά σηκώνεσαι το πρωίν με την γαρίλλαν στο μάτιν τζ̆αι να πρέπει να είσαι socially fit", "φαντάζουμαι σε να σφίγγεσαι να μεν ακουστούν οι κλανιές σου στην τουαλέτταν" κλπ. Παρά την επιχειρηματολογίαν του στυλ "πάμεν Γαλλίαν με μόνα έξοδα τα εισητήρια τζ̆αι τες προσωπικές δαπάνες, με διαμονήν, διατροφήν, μετακινήσεις, ξεναγήσεις καλυμμένα φουλ", όσον να'ναι μιαν έννοιαν είχα την, ειδικά αφού "έπιανα στο λαιμόν μου" τόσον την Αγάπην, όσον τζ̆αι τα κοπέλια, τα οποία εμουρμουρούσαν ότι εν τα εσυμβουλευτήκαμεν όταν εκαταρτίσαμεν το πρόγραμμαν. Βέβαια η ούλλη κουβέντα οριστικοποιήθηκεν ήδη που τον Μάϊον, αφού τους ερώτησα ούλλους πρώτα, οπότε είπα τους "ότι έγινεν έγινε, θα πάμεν τζ̆αι ότι βρέξει ας κατεβάσει".

Εταξιδέψαμεν 30/06, μέραν Παρασκευήν, τζ̆αι εστραφήκαμεν 06/07, πάλε Παρασκευήν. Μια βδομάδα γεμάτη, αν φκάλεις τες ώρες του ταξιθκιού πήαιννε έλα. Για μέναν οριακά το μέγιστον ενδεχομένως χρονικόν διάστημαν που μπορώ πλέον να αντέξω μακριά που το σπίτιν μου. Αν αποφασίσουμεν να πάμεν κανέναν διηπειρωτικόν πριν φύουν τα κοπέλια για τα δικά τους, εν με θωρώ καλά...

Οι αθρώποι της Κομπ Λα Βιλ επαραλάβαν μας που το αεροδρόμιον τζ̆αι επήραν μας στα σπίθκια. Γενικά το πρόγραμμαν επροέβλεπεν μιαν σειράν που ομαδικές δραστηριότητες, όπου ούλλοι οι Κυπραίοι οφείλαμεν να είμαστεν παρόντες, τζ̆αι μιαν άλλην σειράν με δραστηριότητες "με τες οικογένειες", κατά την οποίαν θα ήμαστεν με τες οικογένειες φιλοξενίας. Έτσι κάποια δρώμενα ήταν κοινά, κάποια άλλα ήταν "προνομιακά", που την έννοιαν ότι μόνον εμείς θα τα εζούσαμεν. Τούτον, όπως καταλαβαίνει κάποιος, θα εμπορούσεν να εξελικτεί σε ευλογίαν ή κατάραν.

Πάντως το σπίτιν των οικοδεσποτών μας ήταν πολλά καλόν:

Το σπίτιν της Laurence τζ̆αι του Eric 

Η πόλη εν καταπράσινη, κτισμένη δίπλα που παραπόταμον του Seine, τζ̆αι το σπίτιν συνορεύκει με γραμμικόν πάρκον τζ̆αι λίμνην, έχοντας γείτονες μόνον που την μιαν πάνταν, τζ̆αι μιαν μεγάλην αυλήν, ότι πρέπει για barbecue τζ̆αι παρτούθκια. 

Με την Λοράνς τζ̆αι τον Ερίκ στον κήπον τους

Ο Ερίκ ψήνει μας βοδινά κοψίθκια

Δασώδες πάρκον δίπλα που το σπίτιν

Το ζευγάριν που μας εφιλοξένησεν, η Λοράνς τζ̆αι ο Ερίκ, αποδεικτήκαν λαχείον, ειδικά συγκρίνοντας με τες διηγήσεις άλλων μελών της ομάδας για τους δικούς τους. Η Λοράνς κατ'αρχήν, μιλά πολλά καλά αγγλικά, καθιστώντας το πολλά εύκολον να συνεννοηθεί κάποιος μαζίν της, ενώ έκαμνεν τζ̆αι τες μεταφράσεις όταν ήταν ο Eric στην παρέαν, ο οποίος εν είσ̆εν την ίδιαν άνεσην, ειδικά στο να τα μιλήσει. Ανάμεσα στα 55 τζ̆αι τα 60, εν αθρώποι που "εξιπαιθκιάσαν", αφού οι θκυό τους κόρες ζουν πλέον αλλού, τζ̆αι γενικώς ήβραμεν πολλά κοινά ενδιαφέροντα τζ̆αι εκάμαμεν κάποιες πολλά ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Ήταν τζ̆αι μέσα στες μέρες που στο Παρίσιν εγίναν πολλές ταραχές λόγω του φόνου ενός 16χρονου, μεταναστευτικού προφίλ, που την αστυνομίαν. τζ̆αι υπήρχεν αναστάτωση πανταχόθεν, τζ̆αι αναβολές κάποιων δραστηριοτήτων της ομάδας για λόγους ασφάλειας. Ευτυχώς τούτον εκράτησεν μόνον τες πρώτες 2-3 μέρες τζ̆αι μετά εξεθύμανεν, οπότε το πρόγραμμαν μας μετά ετζ̆ύλησεν μια χαρά.

Όπως ανέφερα πριν, είχαμεν πράματα κοινά με τους άλλους Δαλίτες τζ̆αι πράματα με την οικογένειαν. Έτυχεν να εν γειτόνοι μας κάποιοι άλλοι οικοδεσπότες με τους Δαλίτες τους, τζ̆αι εσυνδυαστήκαμεν εν μέρει μαζίν τους. Επιλέξαν κάποιες πολλά ξεχωριστές, θεωρώ, δραστηριότητες μαζί μας, που μας επροκαλέσαν εξαιρετικές εντυπώσεις τζ̆αι αφήσαν μας όμορφες αναμνήσεις: 

Στο Chateau de Vaux-le-Vicomte

Μπροστά που τους απίστευτους κήπους του κάστρου

Με τούτα τα μαραφέθκια εποδηλατήσαμεν οικογενειακώς
πάνω σε μιαν παλιάν σιδηροδρομικήν γραμμήν για αρκετά χιλιόμετρα

Ποικιλία τοπικής μπύρας στον τερματισμόν

Γενικώς δεν έχουμεν κανέναν παράπονον που τους οικοδεσπότες. Οι αθρώποι πραγματικά εκάμαν πολλά για μας, με διάθεσην πραγματικά φανταστικήν αν σκεφτεί κάποιος ότι αναστατώσαμεν την καθημερινότηταν τους τζ̆αι έπρεπεν να αφιερώσουν πολλύν ελεύθερον χρόνον τζ̆αι πόρους για να περάσουμεν καλά. 

Τζ̆αι παράλληλα είχαμεν ούλλα όσα εδιοργανώσαν οι τοπικές αρχές για μας ως ομάδα. Επήραν μας σε τοπικόν εργοστάσιον macaron, σε ζυθοποιείον, σε μουσείον πολιτιστικής κληρονομιάς μιαν ώραν απόστασην, σε μεσαιωνικήν πόλην (Provins) τζ̆αι σε μεγάλην τοπικήν μονάδαν ανακύκλωσης απορριμμάτων. Κάποιοι που την ομάδαν επήαν τζ̆αι Ντίσνεϋλαντ, αλλά επειδή εμείς είχαμεν ήδη πάει τρεις φορές, επροτιμήσαμεν να πάμεν στο Παρίσι. Επηαμεν άλλην μιαν φοράν την τελευταίαν μέραν ούλλη η ομάδα μαζίν, οπότε είχαμεν τζ̆αι χρόνον για ψώνια. 

Φυσικά, όταν είσαι Γαλλίαν, σημαίνει καλοφαϊες:

Τούτα έπαιρνες τα τζ̆αι εψήναν σου τα τζ̆είνην την ώραν

Asian all you can eat

Η ψησταρκά του Ερίκ έκαμεν υπερωρίες (στα αριστερά χαλλούμιν)

Επεράσαμεν ωραία τελικά; Ναι. Ήταν ούλλα τέλεια; Όχι. Αλλά πότε εν τέλεια ούλλα, ειδικά σε καλοκαιρινές διακοπές; Θα το εξανάκαμνα; Όχι. Ίσως αν αφορά μόνον εμέναν ή άτε τζ̆αι την Αγάπην, αλλά να πάμεν τζ̆αι οι τέσσερις σε κάτι παρόμοιον θεωρώ το απίθανον. Εν του στυλ, επαίξαμεν λλίον τζόγον τζ̆αι εφκήκεν μας, ας μεν προκαλούμεν την τύχην μας. Τωρά παραμένει να φιλοξενήσουμεν εμείς απρόσκοπτα κάποιους Γάλλους, preferably την Λοράνς τζ̆αι τον Ερίκ, για να τους ανταποδώσουμεν τα ωραία που μας επροσφέραν. Έχουν ήδη έρτει μιαν φοράν Κύπρο αλλά έχουν φιλοξενήσει τέσσερις. Ο λόγος της "ανισορροπίας" είναι το ότι οι γαλλικές αποστολές έρκουνται κάτω σε περιόδους που εν τους βολεύκει να πιάσουν άδειαν.

Κλείοντας τούτην την ταξιδιωτικήν ανάρτησην, θα πω ότι δεν εμετάνιωσα καθόλου για το πείραμαν μας, τζ̆αι αν είσαστεν αθρώποι με στοιχειώδην ευελιξίαν τζ̆αι προσαρμοστικότηταν, δεν θεωρώ ότι θα σας βλάψει να το δοκιμάσετε. Αλλά it's up to you strictly, οϊ να με κατηγοράτε αν δεν σας κάτσει καλά η φάση.

Ώσπου να ξαναταξιδέψουμεν, stay cool and keep rocking!

"Που'σαι ρε πατρίδα;"

Καθώς εβούρουν στο παραποτάμιον πάρκον του Βασιλέως Μιχαήλ του Α' (συνονόματος), στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, την περασμένην Παρασκευήν, θωρώ έναν παρέαν να έρκεται απέναντι μου. Άσπρη φανελούα με έναν χαρακτηριστικόν γαλανόλευκον ορθογώνιον, με τον σταυρόν στην πάνω αριστερά γωνιάν. Είμαστεν τζ̆αι κάποιας ηλικίας οπότε έπρεπεν να κοντέψει αρκετά για να βεβαιωθώ, τζ̆αι παρά το μειωμένον του χρόνου αντίδρασης, επρόφτασα να σκεφτώ τζ̆αι να αποφασίσω για το αν θα τον εσ̆αιρετούσα τζ̆αι πως:

"Που'σαι ρε πατρίδα;"

Ο άθρωπος εξιππάστηκεν προφανώς, παρά το συγκρατημένον της, λαχανιασμένης, φωνής μου τζ̆αι επερίμενα να ανταποδώσει στα γλήορα τον χαιρετισμόν τζ̆αι να συνεχίσει. Αντί τούτου, έκαμεν μεταβολήν τζ̆αι ήρτεν να τρέξει δίπλα μου. Ανταλλάξαμεν λλίες κουβέντες, για το πως εβρεθήκαμεν τζ̆αμέ, το πόσον ωραίον ήταν το πάρκον, το πόσον μούργοι εν οι Ρουμάνοι τζ̆αι πόσον λλία τα αγγλικά τους, πόθεν είμαστεν, πόσες μέρες εννά μείνουμεν κλπ. Η στιχομυθία εκράτησεν 4-5 λεπτά, μετά που τα οποία ο Κρητικός εξανάκαμεν μεταβολήν πίσω στην προηγούμενην του κατεύθυνσην τζ̆αι οι δρόμοι μας εχωρίσαν, πιθανότατα για πάντα, αν τζ̆αι εσυλλάβισα του το επίθετο μου μπας τζ̆αι βρεθούμεν στα κοινωνικά δίκτυα να εισηγηθούμεν ο ένας του άλλου τοπούθκια που μας αρέσαν στην πόλην. 

Κάπως έτσι συνοψίζεται η αγάπη που έχω για τους Έλληνες τζ̆αι την Ελλάδα, μετά που δέκα χρόνια σπουδών τζ̆αι δουλειάς στη Σαλονίκη τζ̆αι έχοντας αφήσει "φρουράν" την αδερφήν μου στην Αθήναν (τζ̆αι άλλα θκιό αδέρφια η Αγάπη σε Αθήνα τζάι Σαλονίκη). Όσον τζ̆αι αν η ελληνοκεντρική κουλτούρα (τζ̆αι η τουρκοκεντρική για τους "βόρειους") που μας ταίζουν δακάτω παιδιόθεν εν ο καταφανής υπεύθυνος αφενός για τα δεινά του τόπου τζ̆αι αφετέρου για την δυσκολίαν επίτευξης μιας συμφωνίας συμβίωσης μεταξύ των θκιό "εθνικών ομάδων", την Ελλάδαν έχω την στην καρκιάν μου, τζ̆αι πάντα εννά με συγκρινεί κάθε παρουσία της στην ζωήν μου. Όπου τζ̆αι να την συναντήσω. Ακόμα τζ̆αι σε έναν Κρητικόν που βουρά στο πάρκον με την σημαίαν στην φανελλούαν.

Το ταξιδάκι στο Βουκουρέστι ήταν επιτυχία. Επέρασα καλά. Όπως τζ̆αι πέρσι έτσι τζ̆αιρόν στο Μόναχο, εσυνόδευσα την Αγάπην σε ένα συνέδριο, καθαρά ως τουρίστας ή ως "ο σύζυγος" αν προτιμάτε. Εν πολλά ωραίος ρόλος, αν μεν τον εδοκιμάσετε συστήνω τον. Την ώραν που το έτερον ήμισυ δουλεύκει ή παρίσταται σε παρουσιάσεις τζ̆αι διαλέξεις, εσύ απλά θκιαλέεις τι ευχάριστον να κάμεις με τη μέρα σου, ώσπου να τελειώσει τζ̆αι να συνεχίσετε παρέαν την περιδιάβασην. Άσε που πάεις σε ούλλα τα γεύματα τζ̆αι τα "γκαλά" δείπνα τζ̆αι παρλάρεις για διάφορα άσχετα τζ̆αι ξέγνοιαστα. 

Η πόλη εξέπληξεν με ευχάριστα, τζ̆αι παρά το ότι είχαμεν μόλις θκιό "καθαρές" μέρες να γυρίσουμεν, είδαμεν αρκετά πράματα. Που αρχιτεκτονικής τζ̆αι πολεοδομικής άποψης, έσ̆ει κάποιες ομοιότητες τζ̆αι κάποιες διαφορές που τες δυτικο- τζ̆αι κεντρο-ευρωπαϊκές πόλεις που έχω επισκεφτεί. Αφενός έσ̆ει πολλά ωραία landmarks, που περασμένους αιώνες αλλά τζ̆αι σύγχρονα, πότε επιβλητικά τζ̆αι τεράστια, πότε κρυμμένα στα πλακόστρωτα στενά του "παλιού κέντρου". Αφετέρου ήταν πολλά πιο απλωμένη πόλη, με τεράστιους ανοικτούς χώρους, πλαθκιούς δρόμους τζ̆αι συνεχείς πλατείες, που σε συνδυασμόν με τα τυπικά κτίρια σοβιετικού τζ̆αι μετα-σοβιετικού τύπου αθθύμιζεν την περίοδον που η χώρα ήταν μέρος του λεγόμενου "ανατολικού μπλοκ". 

Ο κόσμος, ανέφερα ήδη ότι εν μούργος, εν γουστάρει ιδιαίτερα τους "επισκέπτες", είτε εν τουρίστες είτε εργαζόμενοι. Τούτη ήταν η αρχική μας εντύπωση, τζ̆αι αν εμείς εμείναμεν πολλά λλίον για να το επιβεβαιώσουμεν σε βάθος χρόνου, η επιβεβαίωση ήρτεν επανειλημμένα που το πολυεθνικόν γκρουπ το οποίον εσυμμετείχεν στο συνέδριον, το οποίον είσ̆εν ακριβώς την ίδιαν, έντονην αίσθηση. Εν αθρώποι που προφανώς εν εμάθαν να έχουν ξένους μέσα στα πόθκια τους, τζ̆αι ούτε φαίνεται να τους έχουν ανάγκην. Η μόνη άλλη πόλη που εσυνάντησα τούτην την συμπεριφοράν ήταν η Πράγα. Προσωπικά θεωρώ ότι το να σκάσεις έναν χαμογελούϊν τζ̆αι γενικώς να δείξεις του άλλου μιαν στοιχειώδην συμπεριφοράν αποδοχής εν θεμελιώδες. Έννεν δηλαδή "δικαιολογημένον" να είσαι μια ξινίλα επειδή εν έσ̆εις ανάγκην. Βέβαια εμείς δακάτω ενίοτε πάμεν στο άλλον άκρον.

Το τροχαδάκιν στο πάρκον του βασιλιά ήταν που τα highlights. Υπέροχον περιβάλλον που πραγματικά έκαμνεν ακόμα τζ̆αι το jogging απόλαυση. Δώσ'μου νερά βασικά τζ̆αι πάρ' μου την ψυσ̆ήν. Νερά, ποτάμια, λίμνες τζ̆αι τεράστια δέντρα αγνώστου είδους με σκοτεινές φυλλωσ̆ιές. Τζ̆αι ξαφνικά να ξεπροβάλλει μια παραποτάμια μπυραρία, με τα pints παραταγμένα, ενώ αναδύονται μυρωθκιές που κοψίθκια. Το παλιόν κέντρον επίσης πολλά ενδιαφέρον, αν σου αρέσκουν τα τεράστια κλασσικά κτίρια τζ̆αι οι ουρανοξύστες πάραδίπλα, τζ̆αι εγώ γουστάρω πολλά. Το φαίν τζάι οι μπύρες αξιοπρεπέστατα, αν τζ̆αι εν ετρελλάθηκα. Το πιο ωραίον τζ̆αι ενδιαφέρον φαίνα ever νομίζω ήβραμεν το στην Αυστρίαν. Τζ̆αι για να πάεις Βουκουρέστι που Λάρνακα είναι μόλις θκιό ώρες, κάτιτίς παραπάνω που το να πάεις Σαλονίκη δηλαδή. Μια χαρά, ειδικά με έναν βιβλίον ανά χείρας ούτε που εκατάλαβα την ώραν.

Στα μείον οι ταξιτζ̆ίες τους που εν κλέφτες, ασχέτως αν η μέση ταρίφα εν φτηνή σε σχέση με δακάτω. Η εισήγηση είναι να πιάννεις uber αν τζ̆αι εμείς εν το εχρειαστήκαμεν. Επίσης, το ότι έχουν δικόν τους νόμισμαν, το Λέϊ, τζάι κάθε λλίον πρέπει να κάμνεις πράξεις για να καταλάβεις νάμπου καλείσαι να ξοθκιάσεις. Τέλος, πολλή πουρού ρε αδερφέ. Πατούν της πουρούς με το παραμικρόν, τζ̆αι παρατεταμένα, με προφανής διάθεσην εξόντωσης του άλλου μέσω της ηχορύπανσης. Ενόμιζα ότι μόνον οι αράπηες εν έτσι αλλά οι Ρουμάνοι βάλλουν τους κάτω με διαφοράν.

Γενικώς, τα μείον ήταν σαφώς λλιόττερα που τα θετικά. Έτσι συστήνω ανεπιφύλακτα μιαν βόλταν στο Βουκουρέστι τζ̆αι εύχομαι σας να προκύψει στο πρόγραμμα σας. Τζ̆αι στον εαυτό μου τζ̆'άλλα ταξιδάκια, με jogging σε όμορφες τοποθεσίες.

Ώσπου να ξαναβουρήσω δίπλα που ξένον ποτάμι, stay cool and keep rocking!

Η γοητεία του ταξιδιού

Πίσω στο "άντρο" μου, απολαμβάνοντας το "αραλίκκιν" μετά που μιαν εβδομάδαν ταξιδιωτικής "κραιπάλης"(την 2ην τούτον το καλοκαίριν, που αποτελεί οικογενειακόν ρεκόρ), αναρωθκιούμαι που βρίσκεται, στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, τούτη η αγάπη για τα ταξίθκια. Χαρακτηριστικά, αν ρωτήσεις τους αθρώπους τι θα εκάμναν αν είχαν άφθονα χρήματα, παραπάνω που τους μισούς θα σου απαντήσουν το κλασσικόν "θα εγύριζα τον κόσμον".

Αντιμετωπίζοντας κάπως πιο πραγματιστικά το θέμαν, επιστρέφω στο παρελθόν του homo sapiens, ένα παρελθόν πάνω σε μιαν θάλασσαν δέντρων, με αφθονίαν τροφής τζιαι - το κυριόττερον - ασφάλειαν που τα αρπακτικά του εδάφους. Καμμιά ανάγκη για "εξερεύνηση", αφού ότι εχρειάζουνταν για να ευημερήσουν εβρίσκετουν εντός ακτίνας ολίγων χιλιομέτρων. Τζιαι ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Άλλη μια κλιματική αλλαγή, που τες πολλές μέσα στες χιλιετηρίδες, αποψιλώνει το δάσος. Ο πρόγονος μας βρίσκεται στο έδαφος, γυμνός, στο έλεος των αρπακτικών, τζιαι με την τροφήν να γίνεται δυσεύρετη. Κάπου τζιαμέ ο άθρωπος έγινεν νομάδας. Τζιαι έμεινεν έτσι για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Ώσπου κάποτε, άρκεψεν να καλλιεργεί τη γην τζιαι να τρέφεται πάλε χωρίς την ανάγκην της περιπλάνησης. Ανακάλυψεν παράλληλα τη φωθκιάν τζιαι το λόγον τζιαι εσκαρφάλλωσεν στην κορυφήν της τροφικής αλυσίδας. Τέρμαν τζιαι ο φόος των αρπακτικών. 

Φαίνεται όμως, ότι κάτι που τον νομάδαν κουβαλούμεν το ακόμα μέσα μας. Όπως η χαρά του κυνηγιού εν μια ανάγκη που μόνη της, η οποία αναπτύχθηκεν στο πλαίσιον της αναζήτησης τροφής, έτσι τζιαι η χαρά της περιπλάνησης εν μια ενδόμυχη ανάγκη - φαίνεται μου - που ακόμα κουβαλούμεν μέσα μας. Εν χρειάζεται να υπάρχει βιοποριστική ανάγκη για να ταξιδέψουμεν. Εν χαρά που μόνον του το ταξίδιν.

Βέβαια, για έναν σπιτόσκυλον σαν εμέναν, άλλη τόση χαρά εν η επιστροφή στο λημέρι μου, στο άδυτο μου, στο καταφύγιο μου, όπως θέλετε πείτε το. Τζιαι πως να χαρείς την επιστροφήν, αν δεν λείψεις τζιαι λλίον που κοντά του;

Όπως ούλλα τα ταξίθκια, τούτα του φετινού καλοκαιριού αφήσαν μου ερεθίσματα σε ούλλες τες αισθήσεις τζιαι εμπλουτίσαν τον κόσμον μου, εξωτερικόν τζιαι εσωτερικόν. Πάνω που ούλλα, εδώσαν μου φρέσκες αναμνήσεις, στες οποίες με διάφορους τρόπους θα μπορώ να ανατρέξω όποτε το νιώσω ανάγκην. Τζιαι, σαν έξτρα μπόνους, κάπως όπως περιγράφει η φίλτατη Bea, στην τελευταίαν της ανάρτησην, απολαμβάνω το πως ζουν τα ταξίθκια τα κοπέλια μας. Εν πολλές οι περιπτώσεις που αντί να θαυμάζω μιαν εικόναν ή έναν δρώμενον επροτίμησα να γυρίσω προς τα πρόσωπα τους για να δω τες αντιδράσεις τους. Άλλον να σας το λαλώ τζιαι άλλον να το ζήσετε. 

Ώσπου να ξανατρέξω το πενταρούδιν μου στες όχθες του Seine, stay cool and keep rocking!

Όλοι οι δρόμοι...

...οδηγούν στη Ρώμη. Φυσικά εμείς επειδή είμαστεν νησιώτες, επήαμεν με την Ryan Air. Άρα μπορεί να ελαλούσαν οι Ρωμαίοι, ότι τζιαι "ούλλοι οι αεροδιάδρομοι οδηγούν στη Ρώμη". Τέσπα.

Όπως εξανάπα, τούτον το μπλογκ λειτουργεί τζιαι σαν το ημερολόγιον που ποττέ εν "εκράτησα". Οπότε μιαν έστω σύντομην αναφοράν στο ταξιδάκιον μας πρέπει να κάμω.

Περίεργη περίοδος εννά μου πεις να ταξιδέψει κάποιος. Φυσική διαπίστωση, αφού εμάθαν μας ότι ταξίθκια αναψυχής μπορείς μόνον να τα κάμεις την "περίοδον των διακοπών". Εμείς πάντως πέρσι (Βρυξέλλες) τζιαι φέτι (Ρώμη) μια χαρά εσπάσαμεν το στερεότυπον. Τζιαι έκατσεν μας μια ομορφιά.

Ο τζιαιρός εν μας εβοήθησεν πολλά, αφού ήταν συνέχεια συνεφκιά τζιαι ψιλόβροχον, αλλά παρόλον που είμαστεν όπως τη ζάχαρην, εν ελιώσαμεν. Ας εν καλά τα αδιάβροχα τζιαι οι ομπρέλλες. Κρύον εν έκαμνεν, διάθεση θετική υπήρχεν οπότε ούτε που μας εφάνηκεν το εξ ουρανού "φτύσιμον".

Η Ρώμη λοιπόν. Είχαμεν συνολικά τρεις μέρες καθαρές να ρίξουμεν μιαν αμμαθκιάν, τζιαι η αλήθκεια είναι ότι αν δεν είχαμεν τα κοπελλούθκια (που εχάσαν τζιαι πέντε μέρες σχολείον, αλλά τι είναι το σχολείον μπροστά στην εμπειρίαν του ταξιθκιού;) μπορεί τζιαι να μας εκανούσαν. Αν είχαμεν ακόμα τόσες θα την εβλέπαμεν πιο "πλήρως" αλλά ακόμα τζιαι έτσι μια χαρά εμαζέψαμεν τες εικόνες μας τζιαι τες γεύσεις μας.

Αν είσαστεν άθρωπος που γουστάρει τα έργα του είδους του (των άλλων αθρώπων δηλαδή), όπως είμαι εγώ, εννά τη γουστάρετε την "αιώνιαν πόλην". Δεν έshιει παθκιάν που να μεν σφύζει που ιστορίαν, τέχνην τζιαι κατασκευάσματα σχεδιασμένα να προκαλέσουν το δέος. Εντάξει εν παλιά, εν στενοκοπημένη, εν λερωμένη, αλλά η ατμόσφαιρα ρε παιδί μου, οι κλίμακες των πάντων, η συμπυκνωμένη γνώση τζιαι το αποτύπωμαν των αιώνων εν τόσον συναρπαστικά που σε κάμνουν να νομίζεις ότι δακάτω στο ομφαλόν της γης (την Κύπρο σιόρ) έππεσεν πόμπα τζιαι εν έμεινεν τίποτε.

Το οροφοδιαμέρισμαν μας ήταν κοντά στον κεντρικόν σταθμόν των τρένων, όπου σε παίρνει το λεωφορείον που το αεροδρόμιον του Ciampino (όπου παρκάρει ουσιαστικά μόνη της η κυρία Ryanair) σε περίπου 40 λεπτά. Άμα εύρεις τόπον διαμονής κοντά στον σταθμόν εν ούλλα κοντά σου. Μάλιστα αντί ξενοδοχείου επροτιμήσαμεν σπίτιν τζιαι ήρτεν μας τζιαι αρκετά πιο φτηνά.  Αν είσαι περιπατητής γερός εν χρειάζεσαι καν την συγκοινωνίαν ή ξεναγούς. Πιάννεις το χάρτη σου τζιαι ξαπολιέσαι. Τζιαι άμα έρτει η μέρα να στραφείς πιάννεις θκιό λεπτά το shuttle τζιαι στρέφεσαι στο αεροδρόμιον. Εύκολα πράματα. Άσε που ο σταθμός ο ίδιος εν όπως το mall, γεμάτος καταστήματα τζιαι φαγάδικα. 

Το Κολοσσαίον έννεν άshιημον, το Βατικανόν εν εντυπωσιακόν, αλλά εμέναν πιο πολλά εσυγκίνησεν με η Piazza Venezia (ουσιαστικά το κέντρον της πόλης) τζιαι οι γέφυρες του Τίβερη. Όσον να'ναι εμετάδωσεν μου ο παπάς μου την λαχτάραν του νερού ρε παιδί μου. Όποτε δω ποταμόν, έστω τζιαι πράσινον, κάτι παθαίνω. Η Fontana di Trevi, που πάλε έshιει να κάμει με νερά, ήταν χωσμένη μέσα στες σκαλωshιές οπότε μπορεί να την αδικώ νάκκον. Πάντως το σελινούδιν μας εσύραμεν το μέσα μαζίν με τη σχετικήν ευχήν, ως είθισται.

Αρέσαν μου πολλά τζιαι οι Ιταλοί ρε κοπέλια. Αθρώποι προσιτοί τζιαι χαμογελαστοί. Ούτε φορτικοί ούτε ψυχροί τζιαι απόμακροι. Ερέσσαμεν με τα κοπέλια μας (4 συνολικά, αφού ήρταν τζιαι τα Σαλονικιώτικα ξαδέρφια), τυλιμένα στα αδιάβροχα όπως τα στρουμφάκια τζιαι ακούαμεν το "bambini bellisimi" σύννεφον. Οι κοπέλες εν με ενθουσιάσαν, αλλά όπως ευστόχως επισήμανεν το κουνιαδάκιν (επίσης συμμετέχων στην αποστολήν), ενδεχομένως το δείγμαν να μεν ήταν "αντιπροσωπευτικόν". Μπορεί να είχα τζιαι πολλά "ψηλές προσδοκίες" (εν αντρέπεσαι εννά μου πεις, παντρεμένος άθρωπος).

Συνολικά έφυα που τη Ρώμην με την αίσθησην ότι χρωστώ άλλην μιαν επίσκεψην. Ίσως να στραφούμεν όταν εν τζιαι τα κοπέλια πιο δυνάμενα για περπάτημαν, για να θκιαβούμεν τον Τίβερην παρέαν με την αγάπην τζιαι να ρεμβάσουμεν στα καταπράσινα νερά του.

Ώσπου να στραφώ στη Ρώμη, stay cool and keep rocking!

Στες Κάτω Χώρες: για "δουλειάν" τζιαι "ευχαρίστησην".

Σε περσινήν μου ανάρτηση (ήνταλως περνά ο χρόνος σιόρ!) είχα κάμει αναφορά στην επιτυχία μας με κάποιους φίλους (ή γνωστούς, αναλόγως πως το θωρούν τζιαι τζιείνοι πλέον) σε ένα διαγωνισμόν επιχειρηματικής καινοτομίας του Πανεπιστημίου Κύπρου. Η εν λόγω θετικότατη εξέλιξη υποτίθεται θα οδηγούσεν σε εξελίξεις πολλά ενδιαφέρουσες όπως η ίδρυση εταιρίας κλπ. Δυστυχώς τα πράματα εν εξελιχτήκαν ευνοϊκά, η συνεργασία εδιαλύθηκεν απρόσμενα αλλά φυσικά εγώ εν σκοπεύκω να μείνω στάσιμος. Έστω τζιαι ένα χρόνο μετά, προχωρώ μόνος μου την όλην υπόθεσην. Για πιο πολλές λεπτομέρειες θα ακολουθήσει εξειδικευμένη ανάρτηση προσεχώς.

Ξεκινώντας το λοιπόν μοναχός, έπιασα την αγάπη μου τζιαι επήαμεν στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας (μιας εκ των "Κάτω Χωρών" μαζίν με το Βέλγιον) για να δούμεν που κοντά τες εγκαταστάσεις τζιαι  - κυρίως - τα μηχανήματα που προσφέρει συγκεκριμένη εταιρία τζιεικάτω για τούτον τον σκοπόν.

Κατ' αρχήν να πούμεν ότι οι συγκεκριμένες χώρες ονομάζονται "Κάτω" λόγω του χαμηλού υψομέτρου μέρους της Β. Ολλανδίας, το οποίον είναι ουσιαστικά κάτω που το επίπεδον της θάλασσας. Ως αποτέλεσμαν, κινδυνεύει να βυθιστεί, έτσι έχουν τεράστιες υποδομές με φράγματα τα οποία κρατούν τη θάλασαν υπό έλεγχον. Επίσης, είναι εξαιρετικά πεδινές περιοχές, όπως θα διαπιστώσει - ακόμα τζιαι αν δεν έσιει πάει - όποιος έσιει θκιαβάσει το "Ο Αστερίξ στους Βέλγους".

Το ταξιδάκιν μας έγινεν μέσω Πάφου - Βρυξελλών, χρησιμοποιώντας την Ryan Air τζιαι το δίκτυον των τραίνων το οποίον είναι πολλά πρακτικόν, φτηνόν τζιαι πολλά κατάλληλον για να δεις τζιαι λλίον την ύπαιθρον. Απλά να αναφέρω ότι για να πάμεν που Σκάλαν στο Άμστερταμ εθέλαμεν στάνταρ έναν ενδιάμεσον σταθμόν ανά πτήση τζιαι 6 (!!) φορές παραπάνω ριάλια. Άσε που είδαμεν τζιαι θκιό πόλεις με μιαν "τουφετσιάν", ενώ τζιαι το Άμστερνταμ ήταν σε απόστασην 2 ωρών αν εθέλαμεν να πετακτούμεν τζιαι τζιαμέ. Next time!

Εν θα πω πολλά, εξάλλου αν δεν ζήσεις κάτι τα γραπτά ή προφορικά περί ξένων εμπειριών τι να σου πουν; Αλλά σίουρα το Ρότερνταμ αξίζει τουλάχιστον μιαν επίσκεψην, οι δε Βρυξέλλες παραπάνω της μιας. Το πρώτον εν μοντέρνον γιατί οι γάροι οι ναζί εσύραν τα ούλλα κάτω στες αρχές του πολέμου (ένας που τους πιο περίεργους τζιαι ανούσιους βομβαρδισμούς "τρόμου" που εκάμαν) τζιαι ουσιαστικά εν υπάρχει ιστορικόν κέντρον, αλλά όποιος εν λάτρης της "καινουργίλας" τζιαι των "skylines" εννά περάσει πόμπα. Για να μεν αναφέρω την χορταστικήν αγοράν για τες κοπέλλες (σάστε τα πόθκια σας). 

Οι δε Βρυξέλλες εν μια κλασσική κεντροευρωπαϊκή μητρόπολη, με τα (βρωμερά) ιστορικά της μέρη τζιαι έναν αέραν παράδοσης που σε κάμνει να νομίζεις ότι ήρτες σε τόπον όπου "έππεσεν μια πομπα τζιαι εν έμεινεν τίποτε όρθιον" όποτε στραφείς Κύπρο. Λατρεύω τες τούτες τες πόλεις, ποττέ εν θα τες βαρεθώ. Τζιαι ας εγίναν όσον εμείς τζιαι οι αδερφοί στον "εθνικόν κορμόν" ήμαστεν στην νιρβάναν του "ραγιά". Ειδικά τζιείνον το atomium πρέπει να στραφώ να το δω τζιαι που μέσα, εν είχαμεν ώραν τζιαι κουράγιον τούτην την στράταν.

Ώσπου να στραφώ στο atomium, stay cool and keep rocking!