Στρατός, εφεδρεία τζιαι πολιτική ευθιξία

Κατά τζιαιρούς έγραψα για τα χάλια του Κυπριακού Στρατού (της Εθνικής φρουράς καλέ), οπότε να μεν τα ξαναλαλώ. Εν μια κατάσταση "κάθε πέρσι τζιαι καλλύττερα" τζιαι μια -οικονομικώς ομιλούντες -μαύρη τρύπα που δεν αποδίδει τίποτε, ούτε καν ηθικόν τζιαι αυταπάτην στον κόσμον που υποτίθεται προστατεύκει. Έκαμα τζιαι εισηγήσεις για το πως θα εμπορούσαν σαφώς λλιόττεροι πόροι να αποδώσουν πολλά παραπάνω οφέλη εφ'΄ολης της ύλης. Τούτα ούλλα έχοντας εδώ τζιαι τζιαιρόν διαμορφώσει την άποψην ότι ο στρατός εν μια παράνοια τζιαι ότι εν καταθλιπτικόν εν έτει 2019 να χρειάζεται στρατός, αστυνομία τζιαι βία για να επικρατήσει μια στοιχειώδης τάξη τζιαι ασφάλεια σε τούτον τον πλανήτην.

Πάραυτα, ουδέποτε εδιανοήθηκα να παίξω πελλόν τζιαι να προσπαθήσω να ποϋρίσω με κάποιον τρόπον που τες στρατιωτικές μου υποχρεώσεις. Ούτε ως κληρωτός, ούτε ως έφεδρος. Παρόλες τες περιπτώσεις που ένιωσα αφενός μαλάκας βλέποντας την στάσην άλλων συμπολιτών μου τζιαι αφετέρου ότι το να πηέννω στες παρουσιάσεις που με καλούν κάθε χρόνον δεν προσφέρει τίποτε απολύτως, ούτε σε μέναν ούτε στον οργανισμόν που εβαφτίσαμεν "εθνική φρουρά". Για τον απλόν λόγον ότι δεν αποκτούμεν ούτε δράμιν αίσθησης του τι σημαίνει να χρειαστεί να υπακούσεις διαταγές με πειθαρχίαν τζιαι οργάνωσην, να διατηρήσεις μιαν φυσικήν κατάστασην που να σου επιτρέψει στοιχειώδην αντοχήν άμα χρειαστεί,  να ζήσεις τον τρόμον του να βρίσκεσαι υπό εχθρικόν πυρ τζιαι -το κυριόττερον -να βιώσεις την θεωρητικήν πίεσην του να χρειαστεί να σκοτώσεις έναν συνάνθρωπον σου επειδή αν δεν το κάμεις εννά το κάμει τζιείνος. Τρέμω στην ιδέαν να γίνει οτιδήποτε τζιαι να χρειαστεί να πολεμήσουμεν. Θα είμαστεν "βορά των κανονιών" που λαλούν οι Εγγλέζοι. Αλλά εγώ εννά πάω. Διότι έτσι λαλεί ο νόμος της πατρίδας μου. Απλά πράματα.

Για την εφεδρείαν ούλλοι όσοι υπήρξαμεν στρατιώτες ξέρουμεν ότι ενδέχεται να μεν κληθείς επειδή με κάποιον τρόπον έμεινες κάτω που τα ραντάρ τους. Εγώ όταν ήρτα Κύπρον που τες σπουδές μου εν επήα ο ίδιος να τους ενημερώσω. Ήβραν με που τες κοινωνικές ασφαλίσεις που άρχισα ως εργαζόμενος να καταβάλλω πολλά γλήορα, εστείλαν μου κλήσην παρουσίασης, επαρουσιάστηκα ως όφειλα τζιαι που τότε είμαι έφεδρος για 14 χρόνια τζιαι συνεχίζω. Δεν έχω χάσει ούτε μέραν τζιαι έκαμα τζιαι σχολείον υπολοχαγών, λαμβάνοντας τζιαι δεύτερην αστέραν πρόπερσυ. 

Έτσι, όταν έμαθα εχτές ότι ένας -συμπαθέστατος κατά τα άλλα -βουλευτής "έπαιξεν πελλόν" για τες υποχρεώσεις της εφεδρείας του, τζιαι εφκήκεν  να απολογηθεί επικαλούμενος "άγνοιαν του νόμου", αρχικά εγέλασα, διότι το ψέμαν εν προφανές. Εν υπἄρχει Κυπραίος αρσενικός που εν ξέρει για το τι ισχύει με την εφεδρείαν τζιαι για το πως άμα εν σε καλέσουν έννεν επειδή εν τους κάμνεις αλλά επειδή το ηλίθιον τζιαι πεπαλαιωμένον σύστημαν τους κάπου σε εξήασεν. Τζιαι οφείλεις να πάεις εσύ, εφόσον ετέλειωσες που τες υποχρεώσεις σου (π.χ. σπουδές) να παρουσιαστείς. Εκτίμησα μεν την δημόσια του δήλωσην τζιαι αναγνώρισην της παρανομίας που εδιέπραξεν, αλλά έγραψα του ότι τούτα έννεν αρκετά. Για τον απλόν λόγον ότι έννεν ένας απλός πολίτης που έπαιξεν πελλόν αλλά ένας εκλελεγμένος βουλευτής. Ο οποίος οϊ απλά οφείλει να διά το καλόν παράδειγμαν αλλά μετέχει στο ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΟΝ σώμαν της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πόσον μαλάκας πρέπει να νιώθω εγώ τζιαι ο κάθε ένας που τηρούμεν τον νόμον τζιαι τες υποχρεώσεις μας την στιγμήν που οι νομοθέτες μας παίζουν πελλόν τζιαι φυγοστρατούν; 

Η μόνη ένδειξη αληθινής μετάνοιας θα ήταν φυσικά η παραίτηση του που το ακριβοπληρωμένον τζιαι προνομιούχον αξίωμαν του. Σε χώρες με προηγμένον αίσθημαν ευθιξίας, οι πολιτικοί παραιτούνται υπό σαφώς πιο ανώδυνα πταίσματα που το συγκεκριμένον. Μια τέθκοια κίνηση εκτός που την ειλικρίνειαν του θα του δώσει τζιαι πόντους για την επόμενην φοράν που θα είναι υποψήφιος. Αν μείνει με τες "μετάνοιες", σόρρυ αλλά τίποτε εν αποδεικνύει τζιαι καθόλου εν επανορθώνει.

Ώσπου να αποκτήσουμεν, εμείς τζιαι οι εκλελεγμένοι εκπροσώποι μας, στοιχειώδην ευθιξίαν, stay cool and keep rocking!

"Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό" - αναδημοσίευση

Οϊ εμάς ρε, του άλλους, τους άλλους!

Που τον απίστευτα τσιάκκον πιτσιρίκκον :

"Αν μου ζητούσαν να επιλέξω μια φράση-κλειδί που ακουγόταν πολύ στην Ελλάδα τις προηγούμενες δυο δεκαετίες, δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό: «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε πολλές φορές από χιλιάδες χείλη απλών πολιτών. Μπορεί να την είπες κι εσύ. «Δεν με ενδιαφέρει η πολιτική». Ακούστηκε, ως απάντηση, από εκατοντάδες «καλλιτέχνες» και ηθοποιούς, όταν ερωτήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια για τα όσα συνέβαιναν στη χώρα μας. Το πίστευαν; Το έλεγαν γιατί ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους και να μη χάσουν «πελάτες»; Πάντως, το έλεγαν.

Τις προηγούμενες δεκαετίες, η πολιτική στην Ελλάδα δεν ήταν τόσο δημοφιλής όσο είναι σήμερα. Αν ξεκινούσες πολιτική συζήτηση, οι άνθρωποι δυσανασχετούσαν. Ήταν «βαρετό».

Κάτι ακόμα που δεν ήταν διόλου δημοφιλές στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες ήταν η γνώση και η πνευματικότητα. Ο χαρακτηρισμός «κουλτουριάρης» σου ερχόταν αμέσως σαν ταμπέλα όχι αν προσπαθούσες να πεις κάτι πολύ βαρύ και ασήκωτο αλλά αν έκανες το λάθος να ξεφύγεις λίγο από το Κλικ, το Nitro, το ποδόσφαιρο και τα τηλεοπτικά κλισέ.

Αν δεν άκουγες Βίσση, Ρέμο, Σφακιανάκη, Ρουβά και Χατζηγιάννη, ήσουν κουλτουριάρης. Κι έτσι φτάσαμε κάποια στιγμή να θεωρούνται κουλτουριάρικα τα λαϊκά τραγούδια του Τσιτσάνη και του Χατζιδάκι.

Μιλώντας με νέους ανθρώπους, συνειδητοποιείς πως δεν έχουν διαβάσει σχεδόν τίποτα. Εντάξει, δεν ήμασταν ποτέ ένας λαός βιβλιολάγνων που δεν άφηναν το βιβλίο από το χέρι αλλά οι παλαιότερες γενιές όλο και κάτι είχαν διαβάσει. Έστω, τους κλασικούς συγγραφείς. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν κορόιδευαν αυτούς που αγαπούσαν το διάβασμα.

Δεν είναι τυχαία η επιτυχία του «Αλχημιστή» του Πάολο Κοέλιο στη χώρα μας. Αφενός το βιβλίο ήταν μικρό και αφετέρου περιείχε μια φράση που οι Έλληνες αποστήθισαν μαζικά: «Όταν επιθυμείς κάτι, ολόκληρο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις». Πώς; Μόνο με την επιθυμία; Χωρίς κόπο; Χωρίς πόνο; Χωρίς διάβασμα; Χωρίς γνώση; Ό,τι κι αν εννοούσε ο Κοέλιο, οι παθητικοί -και λόγω Ορθοδοξίας- Έλληνες καθησυχάστηκαν, αφέθηκαν στο σύμπαν και το περίμεναν να συνωμοτήσει υπέρ τους. Το σύμπαν δεν συνωμότησε.

Η αδιαφορία για την πολιτική και η απόλυτη αντιπνευματικότητα οδήγησαν στην χρεοκοπία. Πρώτα στην κοινωνική, ηθική και πολιτιστική χρεοκοπία και μετά στην οικονομική.

Ακόμα κι αν διαφωνεί κάποιος πως η αδιαφορία της πλειοψηφίας των πολιτών για την πολιτική και η αποστροφή τους για την γνώση οδήγησαν στην οικονομική χρεοκοπία, δεν θα διαφωνήσει στο ότι οι πολίτες καλούνται σήμερα να αντιμετωπίσουν την χρεοκοπία με τα πνευματικά εφόδια που απέκτησαν όλα αυτά τα χρόνια. Δηλαδή, με τον Σφακιανάκη, τη Μενεγάκη, τα ζώδια, τους μάγειρες, τις συνταγές και ό,τι άλλο πρόβαλε η ιδιωτική τηλεόραση.

Κοίταξε τα cd που αγόρασες όλα αυτά τα χρόνια, τα βιβλία που διάβασες (αν διάβασες), θυμήσου τις ταινίες, τις θεατρικές παραστάσεις και τις συναυλίες που παρακολούθησες (αν παρακολούθησες), γιατί είναι αυτά τα όπλα με τα οποία θα αντιμετωπίσεις την χρεοκοπία. Αυτός είσαι.

Βέβαια, ένα μεγάλος αριθμός Ελλήνων αντιμετωπίζει την χρεοκοπία με μόνο εφόδιο την αποβλάκωση που του πρόσφερε η ελληνική τηλεόραση. Και συνεχίζει να αποβλακώνεται.

Χρειάζονται εφόδια για να σκεφτείς. Και αυτά τα εφόδια δεν θα τα βρεις στην τηλεόραση.

Η τηλεόραση δεν έχει καμία σχέση με την παιδεία, την γνώση και το πνεύμα. Είναι ένα μέσο που μπορεί κάποιες φορές –και υπό προϋποθέσεις- να είναι ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό αλλά στην Ελλάδα δεν συνέβη ούτε αυτό. Η ελληνική τηλεόραση απευθύνεται στα χαμηλά ένστικτα και –με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι ένας σκουπιδοτενεκές, με ξεπουλημένα λαμόγια, χαζογκόμενες, βιζιτούδες και διάφορους άλλους φελλούς.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο το ότι οι Έλληνες που σέβονται τον εαυτό τους δεν εμφανίζονται στην τηλεόραση. Ίσως, να δέχτηκαν να εμφανιστούν σε κάποια αξιοπρεπή εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης αλλά μέχρι εκεί.

Το να μην εμφανίζεσαι στην τηλεόραση σημαίνει -μεταξύ άλλων- πως δεν πιστεύεις πως πάνω απ’ όλα είναι το κέρδος. Γιατί η τηλεόραση έχει να κάνει με πολλά χρήματα.

Όλα αυτά τα χρόνια, τα πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης δεν ενδιαφέρονταν, βέβαια, για την πολιτική. Ήταν εθνικοί σταρ, οπότε ανήκαν σε όλους τους Έλληνες και δεν έπαιρναν ποτέ θέση για τίποτα. Επίσης, τα πρόσωπα της τηλεόρασης –τουλάχιστον αυτά που κυριάρχησαν- είναι βαριά αμόρφωτα.

Σε μια χώρα που μεγάλο μέρος των πολιτών δεν ενδιαφέρονταν για την πολιτική και την γνώση -και η «εκπαίδευσή» τους ήταν τηλεοπτική-, δεν θα πρέπει να κάνει σε κανέναν εντύπωση το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή εκφράζει σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας.

Αν δεν σε ενδιέφερε ποτέ η πολιτική και, παράλληλα, έχεις την εντύπωση πως ο Καζαντζάκης είναι ποδοσφαιριστής, είναι απόλυτα λογικό –όταν χρειαστεί- να εκφραστείς πολιτικά με το απόλυτο σκοτάδι, τον φασισμό, τους ψευτοτσαμπουκάδες, τις μαγκιές, τις κλωτσιές, τα ουρλιαχτά και όλη αυτήν την κτηνωδία που εκπροσωπεί η Χρυσή Αυγή. Το κτήνος το εκφράζουν τα κτήνη.

Φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαία η συμπάθεια των τηλεοπτικών προσώπων για τους βουλευτές της Χρυσής Αυγής. Μαζί τους αισθάνονται πολύ άνετα, αφού πνευματικά βρίσκονται στην ίδια κατάσταση: σε αυτή του χιμπαντζή.

Η Χρυσή Αυγή δεν ήρθε τώρα. Ο νεοναζισμός δεν ήρθε τώρα. Ο φασισμός δεν ήρθε τώρα. Θα έπρεπε να τον είχες διακρίνει στον ναρκισσισμό της Ελένης, στην εγωπάθεια του Σάκη, στη ρηχότητα της Ρούλας και του Γρηγόρη, στον αδίστακτο κυνισμό του Θέμου και στην κτηνώδη βλακεία που κουβαλάνε όλα αυτά τα εγωκεντρικά ανθρωποειδή που θεοποίησαν το εύκολο κέρδος, προώθησαν την ιδιωτεία και πούλησαν τη ψυχή τους στον διάολο.

Κι αν αυτοί έβγαλαν πολλά χρήματα, αυτοί που τους παρακολουθούσαν μαγεμένοι –και τους παρακολουθούν ακόμα αφού είναι πια ανάπηροι πνευματικά- παίρνουν για τρόπαιο τη Χρυσή Αυγή.

Οι πολίτες έχουν χρέος να ασχολούνται με τα κοινά και να ενδιαφέρονται για την πολιτική.

Οι πολίτες έχουν χρέος να φροντίζουν την ψυχή τους και το μυαλό τους, να επιζητούν την γνώση και να αποφεύγουν τα σκουπίδια.

«Μας πρόδωσαν οι πολιτικοί» λένε οι πολίτες. Ναι, αλλά πολύ πριν, οι πολίτες είχαν προδώσει τους εαυτούς τους. Το πρώτο δεν θα είχε συμβεί, αν δεν είχε συμβεί το δεύτερο.

Ο φασισμός είναι εδώ. Μέσα μας.

(Στη φωτογραφία -με ελληνική φορεσιά- είναι ο Όσκαρ Ουάιλντ. Αν και τα βιβλία του Όσκαρ Ουάιλντ υπάρχουν πια παντού -και στο διαδίκτυο-, εκατομμύρια Έλληνες στη διάρκεια της ζωής τους δεν θα διαβάσουν ούτε μια φράση του επειδή το σύμπαν δεν θα συνωμοτήσει.)"

Ώσπου να "ξεστρώσουμεν", stay cool and keep rocking!