Follow by Email

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Η γοητεία του ταξιδιού

Πίσω στο "άντρο" μου, απολαμβάνοντας το "αραλίκκιν" μετά που μιαν εβδομάδαν ταξιδιωτικής "κραιπάλης"(την 2ην τούτον το καλοκαίριν, που αποτελεί οικογενειακόν ρεκόρ), αναρωθκιούμαι που βρίσκεται, στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης, τούτη η αγάπη για τα ταξίθκια. Χαρακτηριστικά, αν ρωτήσεις τους αθρώπους τι θα εκάμναν αν είχαν άφθονα χρήματα, παραπάνω που τους μισούς θα σου απαντήσουν το κλασσικόν "θα εγύριζα τον κόσμον".
Αντιμετωπίζοντας κάπως πιο πραγματιστικά το θέμαν, επιστρέφω στο παρελθόν του homo sapiens, ένα παρελθόν πάνω σε μιαν θάλασσαν δέντρων, με αφθονίαν τροφής τζιαι - το κυριόττερον - ασφάλειαν που τα αρπακτικά του εδάφους. Καμμιά ανάγκη για "εξερεύνηση", αφού ότι εχρειάζουνταν για να ευημερήσουν εβρίσκετουν εντός ακτίνας ολίγων χιλιομέτρων. Τζιαι ξαφνικά κάτι συμβαίνει. Άλλη μια κλιματική αλλαγή, που τες πολλές μέσα στες χιλιετηρίδες, αποψιλώνει το δάσος. Ο πρόγονος μας βρίσκεται στο έδαφος, γυμνός, στο έλεος των αρπακτικών, τζιαι με την τροφήν να γίνεται δυσεύρετη. Κάπου τζιαμέ ο άθρωπος έγινεν νομάδας. Τζιαι έμεινεν έτσι για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Ώσπου κάποτε, άρκεψεν να καλλιεργεί τη γην τζιαι να τρέφεται πάλε χωρίς την ανάγκην της περιπλάνησης. Ανακάλυψεν παράλληλα τη φωθκιάν τζιαι το λόγον τζιαι εσκαρφάλλωσεν στην κορυφήν της τροφικής αλυσίδας. Τέρμαν τζιαι ο φόος των αρπακτικών. 
Φαίνεται όμως, ότι κάτι που τον νομάδαν κουβαλούμεν το ακόμα μέσα μας. Όπως η χαρά του κυνηγιού εν μια ανάγκη που μόνη της, η οποία αναπτύχθηκεν στο πλαίσιον της αναζήτησης τροφής, έτσι τζιαι η χαρά της περιπλάνησης εν μια ενδόμυχη ανάγκη - φαίνεται μου - που ακόμα κουβαλούμεν μέσα μας. Εν χρειάζεται να υπάρχει βιοποριστική ανάγκη για να ταξιδέψουμεν. Εν χαρά που μόνον του το ταξίδιν.
Βέβαια, για έναν σπιτόσκυλον σαν εμέναν, άλλη τόση χαρά εν η επιστροφή στο λημέρι μου, στο άδυτο μου, στο καταφύγιο μου, όπως θέλετε πείτε το. Τζιαι πως να χαρείς την επιστροφήν, αν δεν λείψεις τζιαι λλίον που κοντά του;
Όπως ούλλα τα ταξίθκια, τούτα του φετινού καλοκαιριού αφήσαν μου ερεθίσματα σε ούλλες τες αισθήσεις τζιαι εμπλουτίσαν τον κόσμον μου, εξωτερικόν τζιαι εσωτερικόν. Πάνω που ούλλα, εδώσαν μου φρέσκες αναμνήσεις, στες οποίες με διάφορους τρόπους θα μπορώ να ανατρέξω όποτε το νιώσω ανάγκην. Τζιαι, σαν έξτρα μπόνους, κάπως όπως περιγράφει η φίλτατη Bea, στην τελευταίαν της ανάρτησην, απολαμβάνω το πως ζουν τα ταξίθκια τα κοπέλια μας. Εν πολλές οι περιπτώσεις που αντί να θαυμάζω μιαν εικόναν ή έναν δρώμενον επροτίμησα να γυρίσω προς τα πρόσωπα τους για να δω τες αντιδράσεις τους. Άλλον να σας το λαλώ τζιαι άλλον να το ζήσετε. 
Ώσπου να ξανατρέξω το πενταρούδιν μου στες όχθες του Seine, stay cool and keep rocking!

6 σχόλια:

  1. Καλημέρα!
    Εκείνο που μου αρέσει στα ταξίδια ( είτε κοντινά ή μακρινά ) είναι ότι χάνω την ταυτότητά μου.
    Γίνομαι ένας άνθρωπος στο πλήθος, ένας άνθρωπος μες τη φύση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστά. Εν πολλά ενδιαφέρον φαινόμενον τζιαι εμπειρία τούτον που περιγράφεις. Έχω το νιώσει τζιαι γω ως "ταξιδευτής"...

      Διαγραφή
  2. O άνθρωπος εν εμετακινήθηκεν μόνο για ανεύρεσην τροφής και καλύτερων συνθηκών όταν το χρειάστηκε. Ο άνθρωπος εν περίεργο πλάσμα και ματαιόδοξο, εν μες στη φύση του να εξερευνά, να μαθαίνει, να ανελίσσεται. Γι'αυτό ανακαλύψαμε νέες ηπείρους, τον δορυφόρο μας, νέους πλανήτες, νέα αστέρια, το γαλαξία μας...
    Εμένα αρέσκει μου το διάλειμμα μου τη ζωή μου. Αρέσκει μου να θωρώ με άλλο βλέμμα ακόμα και τον τόπο μου. Που το σπίτι μου, ως τη γειτονιά μου, ως την πόλη μου, τη χώρα μου, μέχρι και άλλες χώρες. Αρέσκει μου η αλλαγή του ρυθμού, της καθημερινότητας, αρέσκει μου να παρατηρώ τους ανθρώπους: πώς εν στα έξω τους, πώς ψωνίζουν, πώς ντύνουνται, τι κάμνουν στις μετακινήσεις τους. Αρέσκει μου να θωρώ πράματα που στην Κύπρο εν θα δω. Να πηαίνω σε μουσεία κάθε είδους, σε εκθέσεις, να κάμνω βόλτες με τα πόδια, να χαζεύω street performances.. <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κοίτα, χωρίς να είμαι ειδικός, νομίζω ότι πολλοί που τους "συγγενείς" μας έννεν καθόλου έτσι. Ας πούμεν οι μεγάλοι πίθηκοι ζουν εν πολλοίς σε πολλά περιορισμένην ακτίναν, νοουμένου ότι έχουν αρκετήν τροφήν. Ο homo sapiens διαφέρει, τζιαι μάλλον διαφέρει γιατί η "φύση" του εξελίκτηκεν με τρόπον που το "ταξίδιν" να εν μια "ευχαρίστηση" που μόνον του, ώστε να εν πιο βιώσιμος. Εν κάπως "πεζόν", ξέρω το.
      Τα υπόλοιπα που λαλείς βρίσκουν με πολλά σύμφωνον, αν τζιαι όπως είπα τζιαι στην ανάρτησην, στο τέλος θέλω να έρκουμαι σπιτούδι μου. Εν είμαι ο "νομάδας" ο καθαρόαιμος δηλαδή...

      Διαγραφή
  3. εγω νομιζω οτι τουτη η αγαπη για τα ταξιθκια βασικα εν αναγκη για αποδραση που την καθημερινοτητα. σε παρομοιες γραμμες με τη Σελεστ, μπορεις να μεινεις στη χωρα σου, ακομα τζιαι στην πολη σου αλλα αμα αφιερωσεις το χρονο σου σαν σε διακοπες να νοιωσεις τζιειντο αισθημα που βιωνεις σε διακοπες. να μεν μαειρεψεις, να μεν ασχοληθεις με τιποτε που καμνεις συνηθως, να δεις την πολη σου σαν τουριστας κτλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Συμφωνώ ότι κάτι μέσα μας θέλει την "αλλαγήν" τζιαι αντιπαθεί τη "ρουτίνα". Έτσι αν προσέξεις οι "διακοπές" έχουν αξίαν όταν εν καταντήσουν "ρουτίνα".
      Παράλληλα μεν ξεχνούμεν ότι τα ταξίδια μέχρι αρκετά πρόσφατα είχαν τζιαι το στοιχείον του κινδύνου, ασχέτως πόσο μακριά θα επήεννες. Εν έναν επίτευγμαν του σύγχρονου κόσμου που τα ταξίδια πλέον εν αρκετά ασφαλή τζιαι εύκολα.

      Διαγραφή