Αγιάνναπα τζιαι Πρωταράς

 

Στα παιδικά μου χρόνια οι θάλασσες επιλογής της οικογένειας ήταν προς Λάρνακαν τζιαι Λεμεσόν μερκάν. Στην Λάρνακαν γιατί ήταν κοντά τζιαι εβόλευκεν, στη Λεμεσό, τζιαι πιο συγκεκριμμένα στην παραλίαν του Κουρίου, γιατί στην κοντινήν Επισκοπήν εμεινίσκαν οι πρόφυγες, εκ Λιμνιών Αμμοχώστου, συγγενείς της μάμμας μου. Παρόμοιου στυλ τζιαι η παραλία της ακτής του κυβερνήτη, κάπου ανάμεσα. Πιο σπάνια επηαίνναμεν στον κόλπον των κοραλλίων στην Πάφο, όπου ήταν οι συγγενείς του παπά μου. Ακόμα πιο σπάνιες, σε βαθμόν δειγματοληψίας, ήταν οι εμπειρίες μας που τες θάλασσες του βορρά (Πύρκος, Λατσίν) τζιαι της ελεύθερης επαρχίας Αμμοχώστου, δηλαδή της Αγιάνναπας τζιαι του Πρωταρά.

Ειδικά οι τελευταίες πάντα εφαντάζαν μου οι πιο εξωτικές. Σχεδόν ούλλες βαθκιές που την αρχήν, ειδικά αν είσαι ακόμα μιτσής, σε αντίθεσην με τες παραλίες σε Λάρνακαν τζιαι Λεμεσόν που βαθυνίσκουν σταδιακά, με άσπρην χοντρόκοκκην άμμον αντί την ψιλήν, μαύρην άμμον του νότου, τζιαι με τυρκουάζ, γαλάζια χρώματα αντί γκριζομπλέ. Όταν δε στα εφηβικά χρόνια αρκέψαν να με συγκινούν παραπάνω τζιαι οι αθρώποι σε κάθε μέρος, πέραν του τοπίου, η Αγιάνναπα τζιαι ο Πρωταράς αποκτήσαν έξτρα ενδιαφέρον, αφού ενώ οι παραλίες που ήξερα ήταν οικογενειακές, οι παραλίες τούτες ήταν γεμάτες "νεανικά σώματα", παρέες, τζιαι φρέσκα ζευγαράκια, τζιαι οι νύκτες γεμάτες ίντριγκαν τζιαι ξεσάλωμαν.

Είμαστεν τωρά σε διαδικασίαν απόκτησης ενός εξοχικού κοντά στο διαβόητον Nissi Beach του μακαρίτη του Κίκη, τζιαι ξαφνικά έχουμεν την ευκαιρίαν να βάλουμεν την Αγιάνναπαν υπό τον φακόν, εξερευνώντας τες παραλιούες της τζιαι κάμνοντας χάζιν το πολύχρωμον πλήθος που σουλατσάρει στον μοναδικόν της κύριον δρόμον τωρά τους καλοκαιρινούς μήνες. Γιατί το ίδιον μέρος τον Σιειμώναν εν κυριολεκτικά πόλη-φάντασμαν.

Παρατηρώ λοιπόν ότι ο θερινός πληθυσμός του τόπου εν κυρίως ξένοι τουρίστες. Γυρεύκεις Κυπραίους με το σταγονόμετρον, αν εξαιρέσεις την περίοδον των αδειών, κατά την οποίαν η μισή τουλάχιστον Λευκωσία μετακομίζει στον Πρωταράν. Φαίνουνται που το στυλ τζιαι τους ήχους να εν Εγγλέζοι, Σκανδιναβοί τζιαι Βορειοευρωπαίοι, με διάσπαρτους όσους Ρώσους εκόψαν ποδά μετά την εισβολήν του μαλάκα του Βλαδίμηρου στην Ουκρανίαν, αφού τα αδέρφια οι Ρούσκι εν μας κάμνουν πλέον την τιμήν να μας επισκεφτούν με τα ωραία τους ρούβλια.

Το κιτσαρκόν μεγάλου μέρους των υποστατικών εν τόσον έντονον που καταντά ψυχαγωγικόν. Υπάρχουν πινελιές φιλότιμες για κάτι πιο αξιόλογον, όπως η διαμόρφωση στο λιμανάκι, οι παραλιακοί πεζόδρομοι τζιαι κάποια καλοσχεδιασμένα πρόσφατα κτισμένα ξενοδοχεία, αλλά η προχειρότητα με την οποίαν μεταχειριζούμαστεν την χρυσήν κόταν του τουρισμού θέλει μεγάλην προσπάθειαν να εξελικτεί σε κάτι με όραμαν τζιαι προοπτικήν. Η δυναμική υπάρχει πάντως, αν αναλογιστεί κανένας τα μιλιούνια των επισκεπτών που έρκουνται σε τούτον το μέρος κάθε σεζον, παρά την μετριότηταν της υποδομής.

Εψές επήα μιαν βόλταν στον Πρωταράν να μεταφέρω κάτι συγγενείς που είχαμεν καλέσει για σουβλάκια, τζιαι έδωκα σε έναν πραγματικόν παροξυσμόν. Ολόκληρος ο πυρήνας τούτου που λαλούμεν Πρωταράν ήταν έναν κούλλουμάκκα ποτάμιν αθρώπων, άλλων με τα μπραζίλιαν τζιαι άλλων με τα ρούχα του clubbing. Αν δεν είσαι σε πλήρην αργόσχολην φάσην που να μεν σε κόφτει ο πεταμενος χρόνος μέσα στην κίνησην, πήαιννε Πρωταράν μέρες δεπανταύγουστου.

Βέβαια άμα πάεις νωρίς στες θάλασσες του Πρωταρά, εν άλλον πράμαν, για να είμαστεν δίκαιοι. Σχετικά πιο οικογενειακά, πιο συμμαζεμένα που την Αγιάνναπαν, με πιο πολλές επιλογές που δαντελένια ακρογιαλλιούθκια, που αν τα πετύχεις ήσυχα, εν όπως την πισίναν. Έννεν τυχαίον που συνάεται τόσος κόσμος. Απλά εν καλλύττερα να πάεις είτε αρχές του καλοτζαιρκού είτε αρχείς του Σεπτέμβρη, που εν σχετικά ήσυχα. Εκτός τζιαι αν είσαι party animal!

Ώσπου να εμπεδώσουμεν την Αγιάνναπαν τζιαι τον Πρωταράν, stay cool and keep rocking!

Άνθρωπος τζιαι περιβάλλον

 

Κάπως, κάπου, έμεσα ή άμεσα, έχω ξαναγράψει για τούτον το θέμαν. Μετά που μιαν δεκαετίαν στο blogging δύσκολα μεινίσκει κάτι που να μεν σε έσ̆ιει απασχολήσει. Αλλά αξίζει να διασφαλίσω ότι οι συγκεκριμένες σκέψεις εκαταγραφήκαν.

Υπάρχουν, το λοιπόν, θκυό ακραίες αντιλήψεις όσον αφορά την επίδρασην του αθρώπου στο περιβάλλον. Η μια υποστηρίζει ότι ο άθρωπος ότι τζ̆αι να κάμει εν επηρεάζει ουσιαστικά το περιβάλλον, άρα το να συμπεριφέρεται "περιβαλλοντικά φιλικά" εν άσκοπον. Η άλλη υποστηρίζει ότι ο άθρωπος εν ο κύριος παράγοντας επιρροής στο περιβάλλον, τζ̆αι ότι αν συμπεριφερτεί "περιβαλλοντικά φιλικά", τότε το περιβάλλον εννά "σωθεί".

Τζ̆αι οι θκυό αντιλήψεις, όπως ούλλες οι ακραίες αντιλήψεις, εν λανθασμένες. Ούτε είναι αμελητέα η επίδραση του αθρώπου στο περιβάλλον, ούτε όμως είναι πρωταρχικός παράγοντας επηρεασμού του περιβάλλοντος ο άθρωπος.

Τζ̆είνον που πρέπει να αντιληφθεί ο άθρωπος, είναι το εξαιρετικά εύθραστον τζ̆αι ευαίσθητον του περιβάλλοντος που τον διατηρεί στην ζωήν, τζ̆αι να κάμει που την πλευράν του το κατά δύναμην για να μεν το καταστρέφει. Παράλληλα όμως πρέπει επίσης να αντιληφθεί ότι το ανθρώπινον είδος είναι μια απειροελάχιστη ποσότητα στην μεγάλην εικόναν των πραγμάτων, τζ̆αι ότι υπάρχουν δυνάμεις "εκεί έξω", ή ακόμα τζ̆αι πάνω στον πλανήτην που αποκαλεί σπίτιν του, που μπορεί να κάμουν τες "περιβαλλοντικά φιλικές" πρωτοβουλίες του να μοιάζουν εξαιρετικά ανώφελες. Τζ̆αι ότι καλά κάμνει, αν θέλει κάπως να διασφαλίσει μιαν "αειφορίαν" του homo sapiens, να σταματήσει την αυτοκαταστροφικήν του συμπεριφοράν τζ̆αι να δει ήνταλως ξεκολλά που τούτον τον πλανήτην, αλλιώς αργά ή γλήορα κάτι εννά τον πέψει τζ̆αμέ που επήαν τζ̆αι οι δεινόσαυροι...

Ὠσπου να αντιληφθούμεν την ευθύνην μας, αλλά τζάι τα πραγματικά μας μεγέθη, stay cool and keep rocking!

Ασφάλεια τζ̆αι το απίστευτα έυθραστον της ανθρώπινης ζωής

 

Έτρωεν λαλεί ο άθρωπος τα σουβλούθκια του, εστάθηκεν του έναν τζ̆αι ώσπου να το πάρουν είδησην οι γυρόν του, επέθανεν. Νεότατος, λλίον πάνω που τα σαράντα. Θα ήταν σχεδόν κωμικόν αν δεν ήταν τόσον τραγικόν, να φύεις έτσι σχέδιον. Εν ακόμα πιο τρομακτική κατάσταση για λλόου μου για θκυό λόγους: πρώτον παραλλίον να το πάθω τζ̆αι γω, τζ̆αι δεύτερον, εν υπάρχει πιο τρομακτικός θάνατος για μέναν που την ασφυξίαν. Εν ο πιο μακρόσυρτος θάνατος που μπορεί να σου συμβεί, αφού για 2-3 λεπτά ξέρεις ότι πεθανίσκεις, πριν χάσεις τελικά τες αισθήσεις σου.

Ήταν μια μέρα σε συγγενικόν σπίτιν, αθθυμούμαι, τζ̆αι ετρώαμεν σουβλάκια. Ήταν λάθος κομμένα, αφού ήταν τεράστια, τζ̆αι ήταν τζ̆αι σχετικά κακοψημένα, αφού ήταν καψαλισμένα που έξω τζ̆αι σχετικά άψητα, άρα δυσκολομάσητα, που μέσα. Αλλά επειδή εγώ τζ̆αι τα σουβλάκια, εγώ τζ̆αι το φαϊν γενικώς, έχουμεν μιαν σχέσην "ορμής" (λαλείς την τζ̆αι λαιμαργίαν), είχα δώσει πάνω τους με θέρμην, χωρίς να πολλομασώ πριν καταπιώ. Είσ̆εν τύχει πολλές φορές στο παρελθόν να πάει στραβά μια μπουκκιά, αλλά πάντα κάπως εκατάφερνα τζ̆αι εξεκολλούσα την που τον τσάρουκκαν μου. Τούτην την φοράν όμως εστάλωσεν για τα καλά μια προδοτική, τεράστια σουβλακομπουκκιά, τζ̆αι εν εξεκόλλαν. Μόλις το εσυνειδητοποίησα, αντί να ζητήσω βοήθειαν που τους συγγενείς, που αμέριμνοι ετρώαν τζ̆αι εμιλούσαν δίπλα μου, εβούρησα να φκω έξω στην αυλήν, να κάμω πιο έντονες προσπάθειες ξεμπλοκκαρίσματος, μακριά που τα βλέμματα τζ̆αι τα ενδεχόμενα πειράγματα, ή την ανησυχίαν των συγγενών. Έλα όμως που η κατάσταση αντί να βελτιωθεί εσ̆ειροττέρεψεν. Για λλία αγωνιώδη δευτερόλεπτα άρκεψα να μεν μπορώ να πάρω ανάσαν, καθώς ο στρόππος κρέατος αντί να φκει προς τα έξω, άρκεψεν να μου κόφκει τέλεια την οδόν του αέρα, προκαλώντας μου ασφυξίαν. Με μιαν απελπισμένην προσπάθειαν, έφκαλα προς τα έξω ότι αέραν είχα ακόμα, δουλεύκοντας τους μυς του λαιμού, τζ̆αι με τεράστιαν ανακούφιην ένιωσα το κρέας να ξεμπλοκκάρει, τζ̆αι να ππέφτει με δύναμην στο γρασίδιν του κήπου όπου είχα καταφύγει. Το δράμαν μου είσ̆εν γίνει, ευτυχώς ή δυστυχώς, αντιληπτόν, που τους διπλανούς μου στο τραπέζιν, οι οποίοι αρχικά με χαμόγελα, σταδιακά με ανησυχίαν, θωρώντας το πρόσωπον μου, ερωτούσαν τι έγινεν. Ανακουφισμένος που την εγλύτωσα, ένιωσα ότι εν ήταν σωστόν να τους ανησυχήσω παραπάνω, τζ̆αι εμείωσα την σοβαρότηταν του περιστατικού στην περιγραφήν μου, επιστρέφοντας στο τραπέζιν τζ̆αι συνεχίζοντας να τρώω. Περιττόν να αναφέρω ότι έκοφκα πλέον τα σουβλάκια στα 8 πριν τα φάω, ενώ εσυνόδευκα κάθε μπουκιάν με μπύραν, για να τζ̆υλά πιο σίουρα. Ο πόνος στον φάρυγγαν μου είσέν ήδη εκδηλωθεί, τζ̆αι ως το τέλος της μέρας, σ̆ειροττερεύκοντας, έκαμνεν με να καταλάβω πόσον χαττάν του είχα προκαλέσει.

Το συγκεκριμμένον περιστατικόν εν έσ̆ει εξαλείψει, δυστυχώς, τον λαίμαργον τρόπον που τρώω, αλλά τουλάχιστον, όπως κάποιον που άμα κρούσει στην σούππαν, φυσά τζάι το γιαούρτιν, έσ̆ει με κάμει πολλά πιο προσεκτικόν όποτε πάει να συμβεί κάτι παρόμοιον. Έσ̆ει με όμως κάμει επίσης να εκτιμήσω τον κίνδυνον για την ζωήν μας που ελλοχεύει σε κάθε μικρήν, καθημερινήν μας δραστηριότηταν, τζ̆αι το πόσον εύκολα μπορεί να χάσουμεν ούλλα όσα έχουμεν με μιαν στιγμιαίαν απερισκεψίαν τζ̆αι αφηρημάδαν, δικήν μας ή άλλων.

Για κάποιους τούτη η πραγματικότητα μπορεί να τους προκαλέσει ψυχολογικά θέματα, τζ̆αι φοβίες. Τζ̆αι έχουν το δίκαιον τους, όποιος εν φοάται για την ασφάλειαν τζ̆αι την ζωήν του, ή τζ̆είνην όσων αγαπά, έννεν σοφός κατ' εμέναν. Που την άλλην, το πόσον εύθραστη εν η ζωή, σε συνδυασμόν με την απειροελάχιστην πιθανότηταν που αντιστοιχεί στην ύπαρξην του καθενός μας, κάμνει με να αγαπώ τζ̆αι να την εκτιμώ ακόμα παραπάνω.
Ώσπου να εκτιμούμεν παραπάνω την ζωήν μας, παρά τα κακά που μας τζ̆υνηούν, stay cool and keep rocking!