Οι κορούδες του καφέ.

Έshιει τωρά λλία χρόνια που εν σύνηθες θέαμαν στο παγκέττον πολυσύχναστων δρόμων να θωρείς μικρά οχήματα με πινακίδες κάποιου καφέ τζιαι δίπλα μιαν (ή παραπάνω) καλλίγραμμην κοπελλούδαν, κατά βάσην που το εξωτερικόν, ντυμένην με τρόπον που να μαγνητίζει τα αρσενικά βλέμματα στα περαστικά αυτοκίνητα (τζιαι αντιστοίχως φαντάζομαι να προκαλεί εκκρίσεις ορμονών έχθρας στις γυναίκες που περνούν, ειδικά τες παντρεμένες).

Αρχικά, όταν το επρωτοπαρατήρησα, είδα το θετικά το θέμαν. "Έξυπνος όποιος το εσκέφτηκεν" είπα γιατί εν γνωστόν ότι εμείς οι κυπραίοι είμαστεν σάγληες για λλίην ζαμπούαν τζιαι λλίον ποπόν εκτεθειμένον, "εννά κάμει καλές πωλήσεις".

Στην πορείαν είδα ότι τα αρχικά "σημεία πώλησης" ήβραν μιμητές, τζιαι κάθε μισό χιλιόμετρον εθώρες τζιαι μιαν κοπέλαν με το κιοσκούδιν της στην άκρην του δρόμου να προσπαθεί να σε τραβήσει να γευτείς τον καφέν της. Τζιαι παράλληλα με την αύξησην των κοπέλλων, επαρατήρησα τζιαι "μείωσην" των ρούχων που εφορούσαν. Σε βαθμόν, που όσον απονήρευτος τζιαι να το επροσέγγιζα, άρκεφκεν να χαλά η κατάσταση. Διότι πλέον οι κοπέλλες, αν δεν εγίνετουν που την αρχήν τούτον, εφαίνετουν να πλασάρουν τζιαι υπηρεσίες πέραν του αρχικού προϊόντος.

Αφενός είχα την απορίαν, οι "αρχές του κράτους" (οι ποιες;) εν εκάμναν τες σκέψεις που έκαμα εγώ τζιαι ο μέσος περαστικός κυπραίος άντρας, αφού πρώτα εκάμναμεν βεβαίως το οφθαλμόλουτρο μας; Ότι κάτι μπορεί να παίζει πέραν του καφέ; Πάντως, πέραν του ράδιο αρβύλα τζιαι της κλασσικής συνομοσιολογίας που γουστάρουμεν σαν επαρχιώτες κουτσομπόληδες, εν εντόπισα κάπου ποττέ στην επικαιρότηταν περίπτωσην να κατηγορηθεί κάποιος, ότι προάγει τούτες τες κοπέλλες ως πόρνες.

Που την άλλην, βλέποντας πιο αθώα το θέμαν τζιαι πιο φιλοσοφικά, εσκέφτηκα αν το να ντύνεται μια κοπέλλα τολμηρά για να "τραβήσει" πελάτες στο προϊόν της συνιστά κάτι κατακριτέον. Είχα πει παλιά ότι νιώθω τυχερός που εν έκαμα κόρην διότι ξέρω πολλά καλά τι περνά που το μυαλόν του μέσου άντρα όταν θωρεί καλλίγραμμα σώματα γυναικών, τζιαι δη νεαρών, οι οποίες τροποντινά επιδεικνύουν τα κάλλη τους με σαφήν προκλητικότηταν. Αν όμως οι εν λόγω κοπέλλες το πράττουν συνειδητά τζιαι ελεύθερα, ποιον είναι εν τέλει το πρόβλημαν; Πέραν ίσως του θέματος της καλλιέργειας της συνολικής αυτοεκτίμησης, τζιαι οϊ μόνων των εμφανισιακών προτερημάτων;

Επίσης, σε μιαν πιο "μανατζιερίστικην" προσέγγισην του θέματος, εδιερωτήθηκα γιατί σε μιαν κοινωνίαν όπου οι γυναίκες εν πλειοψηφία, εν εσκέφτηκεν κανένας να βάλει όμορφους νεαρούς με θεληματικά πηγούνια τζιαι ανεπτυγμένους δελτοειδείς (τόσα καταλάβω για το τι τραβά τις γυναίκες) να πουλούν καφέν ή άλλα προϊόντα όπως οι καλλίγραμμες νεαρές; Ήντα δηλαδή οι γυναίκες εν έχουν ψυshιήν αγαπητέ καπιτάλα; Οξά φοάστε ότι εννά παρκάρει τζιαι καμμιά γνωστή σας στα καφέ του δρόμου για νταραβέριν με τον γοητευτικόν πωλητήν;

Ώσπου να καλυφθεί τζιαι το γυναικείον κοινόν (τζιαι το libido αυτού) που τα καφενεδάκια του δρόμου, stay cool and keep rocking!

Το Ισλάμ τζιαι η υποκρισία μας

Είδα σήμερα το εξής βίντεο, όπου οι συζητητές εχωριστήκαν σε τζιείνους που εν επικριτικοί για το τι εστί Ισλάμ, βάσει του τι διδάσκουν τζιαι το τι κάμνουν φανατικοί όπως η ΙΣΙΣ στο Ιράκ, τη Συρία τζαι αλλού, τζιαι τζιείνους που καταδικάζουν τη συλλήβδην ισοπέδωσην ομάδων αθρώπων διότι κάποιοι φανατικοί κάμνουν ότι κάμνουν:

Έγραψα πρόσφατα ότι εγκαταλείπω (μέχρι νεωτέρας) την πολεμικήν στάσην έναντι της θρησκείας, διότι ουδέποτε υπήρξα εναντίον της προσωπικής πίστης (τζιαι άλλον πίστη, άλλον θρησκεία, αν δεν το ξέρετε ακόμα). Έτσι στο συγκεκριμένο βίντεο, είμαι απέναντι που τον ιδιαίτερα εμφυήν τζιαι συμπαθήν Bill Maher, διότι θεωρώ ότι η στάση του τείνει να είναι ισοπεδωτική, αν τζιαι έshιει απόλυτο δίκαιο στο δικαίωμαν του καθενός μας να ασκεί εποικοδομητικήν κριτική στα φαινόμενα που δημιουργούν οι οργανωμένες θρησκείες όπως καλή ώρα το Ισλάμ. Δεν είναι δηλαδή οι απλοί αθρώποι ούλλοι οι ίδιοι επειδή ασπάζονται ένα συγκεκριμένον τρόπον ζωής, μιαν κοσμοθεωρίαν, ούτε καν ως πλειοψηφία. Ο απλός ο άθρωπος ο καθημερινός ούτε θα πιάσει την κουνιάν να σφάξει ούτε θα ζωστεί τες πόμπες. Εν αλλού το πρόβλημαν.

Το Ισλάμ, έτσι χοντρικά-χοντρικά, βρίσκεται σήμερα, που άποψην εκδήλωσης ακραίου φονταμελισμού, στο σημείον που ήταν ο χριστιανισμός πριν 2-3 αιώνες. Δηλαδή, μάshιεται να φκει, ως σύστημαν εξουσίας (που εν ούλλες οι θρησκείες) που το δικόν του μεσαίωναν, διότι απλά ο κόσμος προχωρά, ακόμα τζιαι στες χώρες του τρίτου κόσμου όπου ανθούν ακόμα τούτα τα συστήματα, τζιαι αν θέλει να κρατηθεί ζωντανόν, πρέπει να "εκσυγχρονιστεί". Αλλά εξακολουθεί να παρουσιάζει φοβερές ακρότητες, όπως τους αποκεφαλισμούς που θωρούμεν πλέον σε βίντεο, τες ανατινάξεις "πιστών" μέσα σε αμάχους, τες εκτελέσεις γυναικών τζιαι άλλων "αμαρτωλών" για επουσιώδη πράματα όπως το ότι κάποιος τες είδεν χωρίς μπούρκαν, τον απίστευτον σκοταδισμόν στην εκπαίδευση τζιαι την ελευθερίαν έκφρασης (αθθυμίζω τα σκίτσα με το Μωάμεθ) κλπ. Θέλει δουλειάν ακόμα το marketing δηλαδή.

Αλλά είναι απίστευτα γελοίον, τζιαι συνάμα υποκριτικόν, να θωρώ τζιαι να ακούω τους άλλους πάλαι ποτέ φονταμελιστές, δηλαδή αφενός τους χριστιανούς αλλά τζιαι τους εβραίους, των οποίων σημειωτέον τα συστήματα εξουσίας που ονομάζουν θρησκείες, βασίζονται ακριβώς στον ίδιον "Αβρααμικόν" θεόν της βίβλου τζιαι της "αποκάλυψης", να δακτυλοδείχνουν τους ισλαμιστές με "ιεράν αγανάκτησην" για τες ακρότητες που διαπράττουν. Λες τζιαι απέχουμεν πολλύν τζιαιρόν που τα κατορθώματα των δικών τους θρησκειών ανά το παγκόσμιον, λες τζιαι ακόμα τζιαι σήμερα εν πρέπει να ανεχούμαστεν τες δικές τους, πλήρως αστήρικτες τζιαι αντιεπιστημονικές, κοσμοθεωρίες μέσα στα σχολεία που την πρώτην του δημοτικού ως θέσφατα τζιαι αναντίλεκτες πραγματικότητες.

Φυσικά, είναι παράλληλα τζιαι απογοητευτικόν, όταν συζητώ με αθρώπους που κανονικά θα έπρεπεν να είναι "προοδευτικοί", να διατείνονται ότι "οι λαοί της Ευρώπης" πρέπει να διεξάγουν "ένοπλον αγώναν" εναντίον του "ιμπεριαλισμού" τζιαι του "καπιταλισμού", διότι λλίον πολλά "ούλλες οι επαναστάσεις έτσι εκάμαν για να πετύχουν" τζιαι διότι "εν υπάρχει άλλος τρόπος". Τζιαι ότι αν δεν δέχομαι την επιλογήν της βίας για έναν σκοπόν, διαφωνώ με τον σκοπόν τζιαι εν δικαιούμαι τα οφέλη της επίτευξης του. Τέθκοιες απόψεις λλίον απέχουν σε συντηρητισμόν κατ' εμέναν που άλλες οι οποίες υποστηρίζουν ότι "τούτον το σύστημαν (καπιταλισμόν) έχουμεν, με τούτον θα πορευτούμεν, το πολλύν να το βελτιώσουμεν".

Ώσπου να μας περάσει η υποκρισία ωσάν το κρυολόγημαν, stay cool and keep rocking!

Το απόγειο

"Είχε αρχίσει αργά το στίβο, στην τρίτη γυμνασίου, την τελευταία τάξη που δεν είχε τα απογεύματα της γεμάτα με ιδιαίτερα, παρά μόνο τα αγγλικά. Είχε έρθει πρώτος στα 3000 μέτρα ανώμαλου δρόμου του σχολείου, ουσιαστικά κατά λάθος και χωρίς να το περιμένει, και ένας πρωταίος που είχε έρθει τρίτος, τον πήρε στο παλιό Γ.Σ.Π. να αρχίσει προπονήσεις για μεγάλες αποστάσεις. 

Έλα όμως που ο Γούφης το είχε πάντα καημό να τρέχει γρήγορα, και όχι να αγκομαχά για πολλή ώρα σε χιλιάδες μέτρα. ‘Ετσι λίγες προπονήσεις μετά ζήτησε «μετάθεση» στις ταχύτητες, προς μεγάλη απογοήτευση του «Μπλάκκη». Αποδείχτηκε μια καλή επιλογή τελικά, καθώς στους μεν παγκύπριους μαθητικούς αγώνες της χρονιάς τερμάτισε τρίτος στα 80 μέτρα, ενώ πιθανόν να είχε διακριθεί και στη σκυταλοδρομία, αν δεν του έπεφτε η σκυτάλη στον τελικό των περιφερειακών.

Ένα χρόνο μετά, η σύντομη καριέρα του Γούφη στο στίβο είχε ήδη πάρει την κάτω βόλτα, κυρίως λόγω των ιδιαιτέρων μαθημάτων σε φυσική και μαθηματικά για τα GCEs της γ’ λυκείου. Αυτά περιόριζαν τις προπονήσεις και κατά συνέπεια την απόδοση του αθλητού. Έτσι στους μεν περιφερειακούς μαθητικούς πήρε ένα χάλκινο στα 200 μέτρα, αλλά στους παγκύπριους δεν πέρασε καν στον τελικό. Στην σκυταλοδρομία όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά αυτή τη φορά.

Στους περιφερειακούς η ομάδα του σχολείου είχε έρθει 3η, προκρινόμενη στους παγκύπριους, όπου ο στόχος ήταν η είσοδος στον τελικό. Στον προκριματικό γύρο η ομάδα δεν πήγε καλά, πίσω ακόμη και από ομάδα που είχε ξεπεράσει στη Λευκωσία. Τα καλά νέα ήταν ότι οι νικητές της Λευκωσίας είχαν ρίξει την σκυτάλη αποκλειόμενοι από τον τελικό, αλλά τώρα οι αντίπαλοι από Λάρνακα και Λεμεσό καθώς και οι 2οι της Λευκωσίας έκαναν το μετάλλιο να μοιάζει πολύ απρόσιτο.

Ο Γούφης έτρεχε τρίτος, στην στροφή των 200 μέτρων, μια στροφή που ήξερε πλέον καλά. Είχαν προπονηθεί καλά με την ομάδα, είχαν μετρήσει τα βήματα τους βάζοντας το σχετικό κομμάτι κολλητικής ταινίας και ήταν χαλαροί αφού ότι και να έκαναν, ο στόχος του τελικού είχε επιτευχθεί.  Δίπλα του ο 3ος του (Λεμεσιανού) φαβορί του αγώνα φαινόταν δύσκολος αντίπαλος, ένα κεφάλι πιο ψηλός και σωματικά πιο σχηματισμένος σε κορμό και πόδια. Αλλά προκαλούσε ικανοποίηση στο Γούφη η εντύπωση ότι ο αντίπαλος φαινόταν πιο αγχωμένος από τον ίδιο.

Οι πρώτοι δύο της ομάδας φάνηκαν να τα πάνε καλά. Ο 2ος, ένας άλτης του μήκους, πλησίαζε σαν ατμομηχανή, και ο Γούφης συγκεντρώθηκε στο κομμάτι ταινίας που είχε κολλήσει στο πάτωμα. Μόλις τον είδε να το πατά, του γύρισε την πλάτη και ξεχύθηκε μπροστά περιμένοντας το σύνθημα. «Ωωωωωπππ!» τον άκουσε και τίναξε το αριστερό χέρι πίσω. Ένιωσε την σκυτάλη στην παλάμη και φέρνοντας την μπροστά του άρχισε τον καλπασμό. Στις ταχύτητες, η μερικών δευτερολέπτων κούρσα γίνεται σε ένα έντονο βουητό, σαν να σε τραντάζει μηχανή, και μέσα σε όλο αυτό ο Γούφης είδε την πλάτη του 4ου μερικά μέτρα μπροστά του. Σαν να μην ήταν δική του άκουσε την φωνή του να στέλλει το σύνθημα και του έδωσε την σκυτάλη. Αλλά αντί να σταματήσει συνέχισε για λίγα μέτρα ακόμα πίσω από τον συναθλητή φωνάζοντας. «Βούρα ρε Παναγιώτη, δώστα ούλλα ρε!!!». Και ο Παναγιώτης, σαν να πήρε έξτρα ώθηση, πέταξε προς το τέρμα, πρώτος. Αναπάντεχο, αναζωογονητικό, θρίαμβος. Το απόγειο της σύντομης αλλά όμορφης καριέρας του Γούφη στον στίβο."

Ώσπου να ξαναβουρήσω, stay cool and keep rocking!