Μάνα μου Αναστασιάδη μου....

Μάνα μου ΡΕ! Ώστε εννά φέρουν 5000 πρόσφυγες  ΡΕ; Τζιαι εν τους σηκώννει η πουγγούδα μας ΡΕ;
ΡΕ μα έχουμεν πολλύν πρόβλημαν τελικά ΡΕ!
Να κόψουμεν που τη μύλλαν μας την πόλικην να τους δώκουμεν ΡΕ! Αφού έν έχουμεν cash ΡΕ!
Αλλά πνάσε Νίκαρε μου (που μιτσιανίσκεις συνέχεια τζιαι σου ΡΕ). Εδιάψευσεν το ο Στέφανος ΡΕ! Κουλάρετε τζιαι έθθα μας φαν την σουκλούδαν μας ΡΕ!

Άτε τζιαι παρετάτε μας ούλλοι ΡΕ!

Ώσπου να μας παραιτήσουν, stay cool and keep rocking!

Μια φοράν πεθανίσκεις...

Σήμερα νωρίς το πρωίν απεβίωσεν η γιαγιά η Χρυσταλλού, η τελευταία γιαγιά της αγάπης μου, τζιαι έτσι κλείει ο κύκλος των γιαγιάδων εν έσιει άλλες, πάππαλα (οι δικές μου έσιει τζιαιρόν που μας αφήκαν). Έμεινεν μόνον ένας παππούς, ευτυχώς σχετικά στεκάμενος ακόμα, που κινείται ακόμα ανάμεσα μας, εμάς τα εγγόνια του που έχουν τζιαι τζιείνα κάμποσες άσπρες τρίσιες στα μαλλιά τζιαι αλλού πλέον.

Η γιαγιά η Χρυσταλλού ήταν κλινήρης τα τελευταία χρόνια τζιαι εσχάτως εν επικοινωνούσεν καν με τον κόσμον γυρόν της. Είσιεν γίνει κυριολεκτικά τζιαι ψυχολογικά έναν βάρος για τα παιθκιά της, τζιαι αιτία προστριβών περί της "διαχείρισης", οπότε ο θάνατος της, παρά τα αναμενόμενα δάκρυα (γνήσια ή οϊ) εννά φέρει πιο πολλήν ανακούφισην παρά στεναχώρκαν. Κυνικός έννεν; Είπαμεν, δαμέ ασπρίσαν τα εγγόνια, ως που ήταν να πάει η γιαγιά;

Να πω δαμέ ότι οι γιαγιάδες της αγάπης μου ήταν βέρες Γιαλουσίτισσες, τζιαι επεθάναν μακριά που τον τόπον τους, όπως τόσες άλλες σιηλιάες πραγματικοί πρόσφυγες. Όπως ας πούμεν η γιαγιά τζιαι ο παππούς μου που τα Λιμνιά της Αμμοχώστου. Εν πειράζει βρε, με τον "μακροχρόνιον αγώναν", εννά παν τα εγγόνια τζιαι τα δισέγγονα τους (διότι τα παιθκιά τους εγεράσαν τζιαι τζιείνα πιον τζιαι σιγά-σιγά αρκέψαν τζιαι τζιαμέ οι "αποχωρήσεις"). Τωρά τζιαι να παν, τι νόημαν νομίζουν ότι θα έσιει, ή αν θα συγκρίνεται με το να επηένναν οι "γνήσιοι" Γιαλουσίτες έσσω τους, εν άλλου παπά ευαγγέλιον.

Είναι έναν θέμαν πάντως ο τρόπος που φεύκει ο άθρωπος που τούτον τον κόσμον, όταν κρούζει το λάδιν του καντηλιού του που λαλούν οι παλιοί. Η γιαγιά η Χρυσταλλού έζησεν πάνω που 90 χρόνια, έφτασεν εγγόνια τζιαι δισέγγονα τζιαι επέθανεν στο κρεβάτιν της, πιθανότατα χωρίς να υποφέρει. Φαντάζουμαι αν κάμεις ένα γκάλοπ, ο παραπάνω κόσμος έτσι θα επροτίμαν να πεθάνει. Αν εξαιρέσουμεν βέβαια περιπτώσεις όπως του Κώστα του Πατίνιου που θα επροτιμούσεν να "φύει" καθώς βουρά (όπως λαλεί στο βιβλίον του) ή άλλων που μπορεί να θέλουν να πεθάνουν νέοι τζιαι ακμαίοι πολεμώντας την Τουρτζιάν ή το μνημόνιον τζιαι την Τρόϊκαν. Το κομμάτιν που κάτω αφιερωμένον σε τούτους τους σπάταλους αθρώπους. Φανταστείτε κύριοι τες στατιστικές πιθανότητες απλά να υπάρχετε σε τούτον το σύμπαν τζιαι μετά σκεφτείτε πόσον αχάριστοι είσαστεν που θέλετε να πεθάνετε πρώιμα, για την κάθε αυταπάτην σας περί "μεγαλείου". Οξά χαρκέστε ότι μετά εννά τα θωρείτε ούλλα που ψηλά τζιαι εννά αγαλλιάζεστε.

Η αλήθκεια όμως για το θάνατον εν δύσκολον έως αδύνατον να προσδιοριστεί. Ήντα έχουμεν τόσες θρησκείες λαλείτε; Έννεν γιατί παραμένει μυστήριον; Τι σημασίαν έσιει πως θα πεθάνεις; Αφού μια φοράν εννά γίνει, εν τζιαι εννά στραφείς να ξαναδοκιμάσεις άλλες μεθόδους. Εκτός τζιαι αν υπάρχει μετεμψύχωση. Ναι, το σύμπαν εν έσιει άλλην δουλειάν που το να σας ξαναφέρνει πίσω σε άλλες μορφές.

Εμέναν η θεώρηση μου για το θάνατον συνοψίζεται στα ακόλουθα:

(1) "Δεν υπάρχει τέθκοιον πράμαν που να ονομάζεται "έντιμος θάνατος". Υπάρχει απλά θάνατος." (σπάζω την κκελλέν μου να αθθυμηθώ σε ποιαν ταινίαν το άκουσα).

(2) 

"(α) Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε.

(β) Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος." (τζιαι τα θκιό του μέγιστου Επίκουρου, δηλώννω φανατικός Επικούρειος).

Ώσπου να σταματήσουμεν να σκεφτούμαστεν το θάνατον τζιαι να χαρούμεν την περιορισμένην αλλά υπέροχην ευκαιρίαν που έχουμεν να ζήσουμεν, stay cool and keep rocking!

Πως να ξεπεράσετε την οικονομική κρίση!!!

It's (fucking) christmas again...

Κατ'αρχήν να ξεκαθαρίσω ότι τα τρία θαυμαστικά του τίτλου έννεν δικά μου αλλά του συγγραφέα ενός βιβλίου που αγόρασα με 10 ευρά που έναν περιπτεράν (φίλτατος, έσιει πολλύν υλικόν, είμαι θαμώνας) πρόσφατα. Πρόκειται για κάποιον Αλέξανδρον Παναγιώτου, ο οποίος στο εξώφυλλον,πέραν του τίτλου  με τα θαυμαστικά, αναφέρει τα εξής:

- "Χρυσές συμβουλές για αντιμετώπιση της κρίσης"

- "Για κάθε επαγγελματία και μικρές επιχειρήσεις"

- "Ένα βοήθημα ακόμα και για οικογένειες"

"Ου γκαμότο!" λαλώ που μέσα μου τζιαι εκόττισα τα 10 ευρά του περιπτερά γεμάτος προσδοκίες (not), παρά το κιτρινοκοκκινάκιν του εξωφύλλου που αθθύμιζεν βιβλιούθκια των αγγλικών της δεκαετίας του '80. Εβιάζουμουν τζιαι εν έριξα μια μαθκιάν πρώτα μέσα. Δέκα ευρώ τρεις φραπέδες ένει (στα λαϊκά στέκκια), τζιαι να μεν είναι της προκοπής εν πειράζει.

Λόγω "υποχρεώσεων" (εκόλλησα με έναν free online game ονόματι World of Tanks) αλλά τζιαι διότι στην τουαλέτταν έτυχεν να θκιαβάζω το "500+1 αυτοκίνητα που πρέπει να οδηγήσω πριν πεθάνω", το βιβλιούδιν εκάθετουν καμμιάν δεκαρκάν ημέρες. Σήμερα που έκατσα νάκκον να κάμω καμμιάν αναρτησούδαν (χωρίς να ξέρω περί τίνος), επειδή εγνώρισα εψές στην Πύλην Αμμοχώστου τα κοπέλια συν-μπλόγκερς Στροβολιώτην, Νίκον Λαζάρου, Χριστόδουλον Καλλίνον τζιαι Κώσταν Πατίνιον (ήταν η παρουσίαση του βιβλίου του "Δρόμου Δρώμενα", το οποίον θα θκιαβαστεί προσεχώς τζιαι ενδελεχώς) τζιαι ένιωσα ότι έσιει τζιαιρόν, είδα το πάνω στο γραφείον τζιαι είπα "αχά, έτο θέμαν". Καυτόν, επίκαιρον κλπ κλπ.

Εν τζιαι μιτσήν, ούτε 100 σελίδες, έσιει τζιαι σκιτσάκια, οπότε εφυλλομέτρησα το νάκκον. Αρχικά εχάλασεν με ο τίτλος του κεφαλαίου 14: "Μεγαλύτερος εχθρός η μετριότητα". Όπα ρε μεγάλε! Τι σου έκαμεν η μετριότητα δηλαδής; Τζιαι τι εννοείς με το "μετριότητα"; Έσιει κανέναν που μπορείς με κάποιον  τρόπον να ορίσεις στοιχειωδώς αντικειμενικά ως "μέτριον"; Σε ούλλα τζιόλις; Άσε που ο μέσος άθρωπος εν κακός ή μέτριος στα παραπάνω πράματα τζιαι καλός έως εξαιρετικός σε ορισμένα μόνον.

Πάραυτα, παρά την σχετικήν κρυάδαν, άνοιξα το πρώτον κεφάλαιον που έσιει τίτλον "Οι αιτίες της κρίσης". Μεγάλη ταραχή, ελπίδες, προσδοκίες κλπ. "Λαλείς να τες ήβρεν τούτος, μπας τζιαι καταλάβουμεν τζιαι μεις τζιαι ο μακαρίτης ο Κέϋνς τζιαι ούλλοι οι (νεο)φιλελεύθεροι τζιαι ανασάνουμεν με ανακούφισην;" εσκέφτηκα. Διότι φίλε μου, άμα εύρεις τες αιτίες, έσιει τσιανς να εύρεις τζιαι τες μεθόδους να τες αντιμετωπίσεις. "Ο ορισμός του προβλήματος είναι 99% της λύσης του" είπεν (περίπου) ο Αλβέρτος.

Ποιες είναι λοιπόν οι αιτίες της κρίσης κατά τον (επιγραμματικότατον πρέπει να πω - για να πω τζιαι κάτι καλόν) συγγραφέαν; Κρατάτε την αναπνοήν σας έννεν; Άτε δέτε τες βρε:

(1) "Η έλλειψη ρευστότητας που επικρατεί στην αγορά" 

(2) "Οι διάφορες φορολογίες που αυξάνονται συνεχώς"

(3)"Τα συνεχές (έτσι το γράφει, εν φταίω εγώ) ελλείμματα των κυβερνήσεων"

(4)"Τα τεράστια ποσά που χρωστούν όλα τα κράτη"

Φτου!!! (δαμέ τζι'αν παν τα τρία θαυμαστικά). Πάσιν τα δέκα ευρωπουλλάκια. Κρίμας τα φραπεδάκια. Ποιος εγκληματίας εκδίδει έτσι βιβλία ρε αδερφέ; Τζιαι βάλλει τα τζιαι σε περίοπτην θέσην σε περίπτερα με πολλήν κίνησην του κοινού; "Σκάσε" πέτε μου, "ας μεν το αγόραζες, ή ας έριχνες μιαν μαθκιάν πρώτα". 

Τζιαι το ερώτημαν τωρά είναι: να το θκιαβάσω μπας τζιαι γελάσω (ή κλάψω - καλή τζιαι η συγκίνηση) ακόμα λλίον οξά να το δώκω των κοπελιών μου να κάμουν χαρτοκοπτικήν; Ακούω απόψεις.

Ώσπου να έρτουν οι απόψεις, stay cool and keep rocking!!