"Εκοιμήθη" (sic)

 

"Ετζ̆οιμήθην". Ακούεται σαν απειλή. Διότι άμα "τζ̆οιμηθείς", παίζει τζ̆αι να ξυπνήσεις. Για τους υπόλοιπους εξ ημών, έχουμεν το "επέθανεν", που σίουρα εν πιο "οριστικόν".

Η κουβέντα ούλλη για τον αρχιπίσκοπον Χρυσόστομον τον Β', που σήμερα άφησεν μας χρόνους. "Εκοιμήθη" λαλούν, διότι εν αρχιερέας τζ̆αι όχι κοινός "λαϊκός" που απλά "πεθανίσκει". Αν δεν το ξέρετε ήδη, τούτοι οι αρχιερείς μας εν είναι "κοινοί θνητοί", εν "άγιοι", τζ̆αι όταν "κοιμηθούν", το νεκρόν τους σώμαν εν αποκαλείται "πτώμαν" ή "σωρός" αλλά "σκήνωμαν".

Τούτα ούλλα το 2022 που ο άθρωπος έσ̆ιει σχεδιάσει την μετάβασην στον Άρην τζ̆αι έσ̆ιει ξεκλειδώσει μεγάλον αριθμόν που τα βασικά μυστήρια του σύμπαντος. "Τζοιμησμένοι", "άγιοι" τζ̆αι "σκηνώματα". Με τες υγείες μας τζ̆αι καλά να μας κάμει ο Βλαδίμηρος ο γάρος όταν πατήσει το κουμπίν με τα πυρηνικά.

Για να προλάβω τους "μετριοπαθείς πιστούς", που εννά σπεύσουν ενδεχομένως να μου σούσουν το δάκτυλον για τον αποθανόνταν (σόρυ, τον κεκοιμημένον), ότι πρέπει να σεβούμαστεν τους νεκρούς κλπ., να αναφέρω ότι εν έτρεφα τον παραμικρόν σεβασμόν για τον συγκεκριμμένον άθρωπον όσον εζούσεν ακόμα, τζ̆αι εν βλέπω πως τωρά που εν νεκρός οφείλω να αλλάξω στάσην. Εξάλλου ο Παύλος (ο απόστολος σιόρ) εν άλλα που εννοούσεν με το "ο νεκρός δεδικαίωται". Ψάξετε το, ειδικά άμα θέλετε να το παίζετε πραγματικοί χριστιανοί.

Τζ̆αι κάτι τελευταίον, για τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης: την στιγμήν που φκάλλετε μιαν είδησην, μεν εφαρμόζετε θκυό μέτρα τζ̆αι θκυό σταθμά στην άσκησην της πολιτικής ορθότητας που συνήθως, με περισσήν υποκρισίαν, επιστρατεύκετε. Διότι το να γράφεις ότι ο τάδε "εκοιμήθην" τζ̆αι οι υπόλοιποι απλά "επεθάναν", εν κλασική περίπτωση δυσμενούς διάκρισης. Ωσάν να έχουμεν ακόμα τζ̆αι στον θάνατον "προνομιούχους", επειδή όταν εζούσαν ασκούσαν εξουσίαν εκκλησιαστικήν ή άλλην, τζ̆αι τούτον "ανεβάζει τους το επίπεδον".

Ώσπου να καταλάβουμεν ότι τουλάχιστον ο θάνατος εν η υπέρτατη ισότις, stay cool and keep rocking!

"Ένδοξος θάνατος"

Είχα δει κάποια στιγμήν, πριν χρόνια, μιαν ταινίαν, νομίζω με ιθαγενείς κάποιας χώρας, οι οποίοι ετοιμάζουνταν να παν στη μάχην εναντίον των "χλωμών προσώπων", μέσα σε ενθουσιώδεις ιαχές, εντυπωσιακά βαψίματα τζιαι μοστραρίσματα των διαφόρων πρωτόγονων όπλων τους. Ένας που τους σεβάσμιους γέροντες της φυλής εν έδειχνεν να συμμερίζεται τον πολεμικόν οίστρον των νεαρών πολεμιστών τζιαι η στεναχώρκα του ήταν τόσον έκδηλη που ένας που τους πολεμιστές εκόντεψεν του τζιαι ερώτησεν τον τι τον επροβλημάτιζεν.

- Γιε μου στην ηλικία μου ξέρω πλέον τι σημαίνει πόλεμος τζιαι εν μου διά καμμιάν χαράν το ότι πάτε να ματζιελλεφτείτε, νέοι αθρώποι.

- Μα γέροντα, πρέπει να πάμεν να πετάξουμεν έξω τα "χλωμά πρόσωπα" που τους κυνηγότοπους μας, να τους κάμουμεν να μεν ξαναστραφούν. Να συνάξουμεν τζιαι κάμποσα σκαλπ να καταλάβουν τι πάει να πει Νάβαχο.

- Γιε μου, εγώ πάλε νομίζω ότι έθθα στραφεί κανένας σας πίσω ζωντανός.

- Μα ήντα ηττοπάθεια εν τούτη γέρο; Τζιαι να σου πω κάτι; Παρά να πεθάνω σαν εσέναν, γέρος μέσα σ'έναν στρώμαν, καλλίττερα ένας ένδοξος θάνατος πάνω στον άππαρο μου!

- Γιε μου, εν υπάρχει έτσι πράμαν που να λέγεται "ένδοξος θάνατος". Υπάρχει απλά θάνατος.

Η κυνική αποτύπωση του γέροντα ινδιάνου βρίσκει με 100% σύμφωνο. Διότι μέχρι να αποδειχτεί το αντίθετον, τούτη η γέρημη ζωή που ζούμεν εν η μόνη που έχουμεν, τζιαι ο θάνατος μας εν ένας τζιαι μοναδικός, τζιαι η υπόσταση μας εν συνεχίζεται πάρακάτω για να ποθαυμάσει το πόσον υπέροχα επέθανεν. Άρα "ένδοξος θάνατος" υπάρχει μεν, αλλά μόνον για όσους εν ακόμα ζωντανοί. Για τους νεκρούς, είτε πάσιν που "εχθρικόν βόλιν" είτε επειδή εστάθηκεν τους κοκκόνα, εν έναν τζιαι το αυτόν. Άρα ουδεμίαν σημασίαν έshιει, επί της ουσίας, πως θα πεθάνεις, Για σέναν τουλάχιστον.

Βέβαια, μπορεί να τείνω προς τον κυνισμόν σε τούτην τη φάσην της ζωής μου, αλλά ποττέ εν θα αρνηθώ τόπον στο συναίσθημαν. Γι'αυτόν ας ακούσουμεν έναν άσμαν για "αθάνατους", σε στίχους ενός αθρώπου που προφανώς επίστευκεν ότι έπρεπεν να πεθάνει "ένδοξα"...

Των αθανάτων το κρασί

Ώσπου να καταλάβουμεν ότι εν πιο σημαντικόν το πως ζεις, τζιαι οϊ το πως πεθανίσκεις, stay cool and keep rocking!

Μια φοράν πεθανίσκεις...

Σήμερα νωρίς το πρωίν απεβίωσεν η γιαγιά η Χρυσταλλού, η τελευταία γιαγιά της αγάπης μου, τζιαι έτσι κλείει ο κύκλος των γιαγιάδων εν έσιει άλλες, πάππαλα (οι δικές μου έσιει τζιαιρόν που μας αφήκαν). Έμεινεν μόνον ένας παππούς, ευτυχώς σχετικά στεκάμενος ακόμα, που κινείται ακόμα ανάμεσα μας, εμάς τα εγγόνια του που έχουν τζιαι τζιείνα κάμποσες άσπρες τρίσιες στα μαλλιά τζιαι αλλού πλέον.

Η γιαγιά η Χρυσταλλού ήταν κλινήρης τα τελευταία χρόνια τζιαι εσχάτως εν επικοινωνούσεν καν με τον κόσμον γυρόν της. Είσιεν γίνει κυριολεκτικά τζιαι ψυχολογικά έναν βάρος για τα παιθκιά της, τζιαι αιτία προστριβών περί της "διαχείρισης", οπότε ο θάνατος της, παρά τα αναμενόμενα δάκρυα (γνήσια ή οϊ) εννά φέρει πιο πολλήν ανακούφισην παρά στεναχώρκαν. Κυνικός έννεν; Είπαμεν, δαμέ ασπρίσαν τα εγγόνια, ως που ήταν να πάει η γιαγιά;

Να πω δαμέ ότι οι γιαγιάδες της αγάπης μου ήταν βέρες Γιαλουσίτισσες, τζιαι επεθάναν μακριά που τον τόπον τους, όπως τόσες άλλες σιηλιάες πραγματικοί πρόσφυγες. Όπως ας πούμεν η γιαγιά τζιαι ο παππούς μου που τα Λιμνιά της Αμμοχώστου. Εν πειράζει βρε, με τον "μακροχρόνιον αγώναν", εννά παν τα εγγόνια τζιαι τα δισέγγονα τους (διότι τα παιθκιά τους εγεράσαν τζιαι τζιείνα πιον τζιαι σιγά-σιγά αρκέψαν τζιαι τζιαμέ οι "αποχωρήσεις"). Τωρά τζιαι να παν, τι νόημαν νομίζουν ότι θα έσιει, ή αν θα συγκρίνεται με το να επηένναν οι "γνήσιοι" Γιαλουσίτες έσσω τους, εν άλλου παπά ευαγγέλιον.

Είναι έναν θέμαν πάντως ο τρόπος που φεύκει ο άθρωπος που τούτον τον κόσμον, όταν κρούζει το λάδιν του καντηλιού του που λαλούν οι παλιοί. Η γιαγιά η Χρυσταλλού έζησεν πάνω που 90 χρόνια, έφτασεν εγγόνια τζιαι δισέγγονα τζιαι επέθανεν στο κρεβάτιν της, πιθανότατα χωρίς να υποφέρει. Φαντάζουμαι αν κάμεις ένα γκάλοπ, ο παραπάνω κόσμος έτσι θα επροτίμαν να πεθάνει. Αν εξαιρέσουμεν βέβαια περιπτώσεις όπως του Κώστα του Πατίνιου που θα επροτιμούσεν να "φύει" καθώς βουρά (όπως λαλεί στο βιβλίον του) ή άλλων που μπορεί να θέλουν να πεθάνουν νέοι τζιαι ακμαίοι πολεμώντας την Τουρτζιάν ή το μνημόνιον τζιαι την Τρόϊκαν. Το κομμάτιν που κάτω αφιερωμένον σε τούτους τους σπάταλους αθρώπους. Φανταστείτε κύριοι τες στατιστικές πιθανότητες απλά να υπάρχετε σε τούτον το σύμπαν τζιαι μετά σκεφτείτε πόσον αχάριστοι είσαστεν που θέλετε να πεθάνετε πρώιμα, για την κάθε αυταπάτην σας περί "μεγαλείου". Οξά χαρκέστε ότι μετά εννά τα θωρείτε ούλλα που ψηλά τζιαι εννά αγαλλιάζεστε.

Η αλήθκεια όμως για το θάνατον εν δύσκολον έως αδύνατον να προσδιοριστεί. Ήντα έχουμεν τόσες θρησκείες λαλείτε; Έννεν γιατί παραμένει μυστήριον; Τι σημασίαν έσιει πως θα πεθάνεις; Αφού μια φοράν εννά γίνει, εν τζιαι εννά στραφείς να ξαναδοκιμάσεις άλλες μεθόδους. Εκτός τζιαι αν υπάρχει μετεμψύχωση. Ναι, το σύμπαν εν έσιει άλλην δουλειάν που το να σας ξαναφέρνει πίσω σε άλλες μορφές.

Εμέναν η θεώρηση μου για το θάνατον συνοψίζεται στα ακόλουθα:

(1) "Δεν υπάρχει τέθκοιον πράμαν που να ονομάζεται "έντιμος θάνατος". Υπάρχει απλά θάνατος." (σπάζω την κκελλέν μου να αθθυμηθώ σε ποιαν ταινίαν το άκουσα).

(2) 

"(α) Ο θάνατος δεν θα πρέπει να μας απασχολεί, επειδή όταν εμείς υπάρχουμε, ο θάνατος δεν είναι παρών και όταν ο θάνατος είναι παρών, εμείς δεν υπάρχουμε.

(β) Μια φορά υπάρχουμε, δεν υπάρχει τρόπος να υπάρξουμε δυο φορές και μάλλον δεν θα υπάρξουμε ξανά ποτέ. Κι εσύ που δεν εξουσιάζεις το αύριο, αναβάλλεις τη χαρά. Και η ζωή πάει χαμένη με τις αναβολές και ο καθένας πεθαίνει απασχολημένος." (τζιαι τα θκιό του μέγιστου Επίκουρου, δηλώννω φανατικός Επικούρειος).

Ώσπου να σταματήσουμεν να σκεφτούμαστεν το θάνατον τζιαι να χαρούμεν την περιορισμένην αλλά υπέροχην ευκαιρίαν που έχουμεν να ζήσουμεν, stay cool and keep rocking!

Εσκότωσα τον Τζιέρρυ σήμερα...

Λαλώ το με κάποιον ίχνος μεταμέλειας, διότι νομίζω εν η πρώτη φορά (εν είμαι σίουρος, που την άλλην άτε να έγινεν αλλό μιαν φοράν). Αλλά ο κύριος τούτος ή κάποιος συγγενής ή συγγένισσα του τέλος πάντων, μαζί με ακόμα έναν συνένοχον, ετολμήσαν να πάσιν να με κλέψουν!!! Να φάσιν το φαίν ΜΟΥ που μέσα που τα συρτάρκα της κουζίνας ΜΟΥ, του σπιθκιού ΜΟΥ! Τζιαι φυσικά που την ώραν που το εκάμαν τούτον το θανάσιμον αμάρτημαν, απόκτησα τζιαι γω το δικαίωμαν "ζωής ή θανάτου" τους. Ήντα κορυφή της τροφικής αλυσίδας είμαστεν σιόρ καλό;

Για τούτον, έτσι όπως ήταν κολλημένοι μεσ'την παγίδαν που τους έστησα, επήρα τους έξω (για να μεν λερώσω τζιόλις) τζιαι έδωκα τους που πάνω με το φτυάριν ώσπου τζιαι εποσπαστήκαν. Θέλω δουλειάν διότι εν τα κατάφερα που την πρώτην αλλά μόνον ο ένας ελάκτισεν νάκκον πριν τα τινάξει.

Μετά που ετέλειωσεν το φονικόν, έσυρα τους μέσα σε μιαν σακκουλλούν τζιαι επέταξα τους στα σκουπίθκια.

Για λλίον μετά εσκέφτηκα ότι ως τα σήμμερα είμαι σχετικά "προστατευμένος" που το θέμαν "θάνατος" τζιαι "σκοτωμός". Ούτε το έχω δει πολλές φορές (μάλλον ποττέ) που κοντά τζιαι ούτε έσιει χρειαστεί να το διαπράξω εγώ (φκάλλω έξω τα έντομα τζιαι άλλα ζωύφια αν τζιαι εν ξέρω αν διαφέρει επί της ουσίας). Όσο να'ναι που μακριά εν άλλον, αν τζιαι πειράζει με ούτως ή άλλως. Που την άλλην, τα κοψιδάκια καθαρίζω τα μια χαρά μεσ'το πιάτον χωρίς να πολλοσκεφτώ τη διαδικασίαν που τα εφέρεν ως τζιαμέ.

Νομίζω μαζί με τον (μονίμως καταχωνιασμένον) φόον του θανάτου, έχω τζιαι έναν άλλον φόον: ότι μπορεί μιαν ημέραν να σταματήσω να είμαι τόσον "προστατευμένος" που το θάνατον.

 

Ώσπου να μεν φοούμαι πιον έτσι πράματα, stay cool and keep rocking!