Πραγματικότητα, αλήθεια, τεκμήρια, αποδείξεις

Μια που τες ταινίες που με επηρεάσαν σε διάφορα επίπεδα σε τεράστιον βαθμόν ήταν το "The Matrix", ειδικά η πρώτη ταινία, όπου εξεδιπλώθηκεν ο σχετικός κόσμος. Ουσιαστικά επερίγραφεν έναν κόσμον όπου οι αθρώποι ήταν σκλάβοι των μηχανών, οι οποίες για να τους ελέγχουν είχαν δημιουργήσει μιαν "εικονικήν πραγματικότηταν", μέσα στην οποίαν ο κάθε άθρωπος είshεν την ψευδαίσθησην ότι εζούσεν μιαν "κανονικήν ζωήν" στη Γην του 20ου αιώνα, την στιγμήν που ήταν ξαπλωμένος μέσα σε έναν "φέρετρον", με συστήματα που τον ετροφοδοτούσαν τροφήν, λειτουργώντας ως "ζωντανή παταρία" για να "ταϊζει" τες μηχανές-επικυρίαρχους. Πολλαπλά τα μηνύματα για τον φιλοσοφικά ανήσυχον σινεφίλ, αλλά η συγκεκριμένη ανάρτηση εννά σταθεί σε έννοιες όπως η "πραγματικότητα", η "αλήθεια" τζιαι τα "τεκμήρια", ή "αποδείξεις".

Ερέθισμαν έδωσεν μου μια συζήτηση που επαρακολούθησα εχτές στο "Έχεις Μέσον", όπου η συγγραφέας του βιβλίου "Ραντεβού με τους στρατηγούς", Άννα Αντρέου, ανέπτυξεν το σκεπτικόν πίσω που το πόνημαν της τζιαι επαρουσίασεν κάποιες ενδιαφέρουσες πτυχές της διαδρομής της κατά τη συγγραφήν του. Όλως παραδόξως, ίσως μέσα που κάποιαν που τες ομάδες για την επανένωσην στο fb, είμαστεν "friends" με την συγγραφέαν, οπότε είδα εχτές το σχόλιον της για μιαν αναφοράν του Λάζαρου Μαύρου στο βιβλίον της, με καθαρά μειωτικά σχόλια για τες προθέσεις της όταν το έγραφεν, τζιαι με υπόνοιες για το "νενενικόν" της παρελθόν τζιαι το που την "οδηγεί" (κλασσική απορριπτική στάση). Βάλλω τζιαι δαμέ το σχόλιο μου σχετικά με το παραλήρημαν του Λάζαρου Μαύρου:
""Εξωραϊσμός" οτιδήποτε μπορεί να σπάσει τα στερεότυπα κάποιων, τζιαι να δώσει μιαν άλλην πλευράν της ιστορίας. Ευτυχώς η ιστορία εν επιστήμη τζιαι οϊ δόγμαν, όπως της θρησκείας. Τζιαι κάθε τεκμήριον εν ευπρόσδεκτον στην επιστημονικήν "μη λήθην" (αλήθεια), ακόμα τζιαι αν προέρχεται που τον "εχθρόν"."

Ψάχνοντας στο internet, ήβραν τζιαι μιαν του Μιχάλη Ιγνατίου, ο οποίος, αν τζιαι ομοϊδεάτης του Μαύρου, εν προβαίνει σε αντίστοιχα σχόλια, αντίθετα περιορίζεται στην ενδεχόμενην αξίαν του βιβλίου ως προς τα νέα στοιχεία που παρουσιάζει για την εισβολήν των Τούρκων. Να λέμεν τζιαι τα καλά όταν τα θωρούμεν.

Τι σχέσην έχουν τούτα με τον τίτλον εννά μου πείτε; Το τι είναι πραγματικότητα, αν σκεφτούμεν τον κόσμον του "The matrix", παίρνει μιαν ενδιαφέρουσαν διάστασην. Ουσιαστικά πραγματικότητα για τον καθέναν μας εν αρχικά το τι του λαλούν οι αισθήσεις του (αφή, όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση). Πέραν τούτου, εν το τι του "εκπέμπει" το "περιβάλλον", τόσον το "έμψυχον" όσον τζιαι το "άψυχον". Έτσι ξέρουμεν ότι το λεμόνιν εν ξινόν, το δέντρον πράσινον, ο πάγος κρύος, η μυρωθκιά της σούβλας ευχάριστη. Μέρος της πραγματικότητας εν εύκολα "πιστοποιήσιμον" που τες αισθήσεις μας. Εν χρειάζεται περαιτέρω τεκμήρια. Βέβαια μπορεί να είμαστεν τζιαι μεις ξαπλωμένοι σε φέρετρα, με ηλεκτρόδια στον εγκέφαλον που μας τροφοδοτούν με "ψευδαισθήσεις" ενώ είμαστεν "ζωντανές παταρίες", αλλά φυσικά για να δεχτούμεν κάτι τέθκοιον χρειαζούμαστεν "αποδείξεις" ή "τεκμήρια". "Πραγματικότητα" λοιπόν εν κάτι που δεχούμαστεν χωρίς αμφισβήτησην επειδή έχουμεν "επαρκή τεκμήρια". Έναν άλλον μέρος της "πραγματικότητας" εν μπορούμεν να το πιστοποιήσουμεν με τες αισθήσεις μας. Λόγω χάρην κανένας εν μπορεί να εν 100% σίουρος ότι η Γη περιστρέφεται γυρόν που τον εαυτόν της τζιαι γυρόν που τον Ήλιον, γιατί εν το έshιει "καταγράψει" με τες αισθήσεις του. Μπορεί όμως να το δεχτεί ως πραγματικότηταν, επιδεικνύοντας "πίστην" στα τεκμήρια που του προσκομίζουν οι επιστήμονες, μέσα που την διδασκαλίαν τζιαι άλλα μέσα (τηλεόραση, internet κλπ.). Περί της διάκρισης της "πίστης σε τεκμήρια" τζιαι της "τυφλής θρησκευτικής πίστης" μπορείτε να θκιαβάσετε σε μιαν παλιάν μου ανάρτηση.
Που τούτην την έννοιαν, η "πραγματικότητα" εν μπορεί ποττέ να είναι μια τζιαι απαράβατη, αντίθετα καθένας μας μπορεί να έshιει την δικήν του, προσωπικήν πραγματικότηταν, βάσει του τι έshιει αποδεκτεί με τη βοήθειαν των αισθήσεων του τζιαι των τεκμηρίων που του έχουν προσκομιστεί για όσα εν μπορεί να επαληθεύσει (ή να σκεφτεί) μόνος του.

Ποια εν η σχέση τωρά, της "πραγματικότητας" με την "αλήθεια"; Ο φίλος ο Μιχάλης Παρασκευάς (OSR), κάποια στιγμήν ανέφερεν ότι "αλήθεια" σημαίνει "μη λήθη", δηλαδή κάτι σαν το "δεν ξεχνώ" (ειρωνικόν αν το συνδέσεις με το πάλαι ποτέ σύνθημαν τζιαι την παθογένειαν του κυπριακού προβλήματος). Με λλία λόγια, η αλήθεια είναι μια διαδικασία "μνήμης της πραγματικότητας", δηλαδή μιας επαφής με το τι έshιει τεκμηριωθεί (μα τι λαλώ ο γίγαντας!!). Αν λοιπόν υπάρχει ουσιαστικά μια διαφορετική πραγματικότητα για τον καθέναν μας, έτσι υπάρχει τζιαι μια διαφορετική αλήθεια. Τι καθιστά μιαν "πραγματικότηταν" ή μιαν "αλήθειαν" πιο "αποδεκτές" που μιαν άλλην; Μα φυσικά το λεγόμενον consensus, δηλαδή η αποδοχή/ συμφωνία που μιαν κάποιαν "πλειοψηφίαν". Τζιαι δαμέ έρκεται μια τραγικότητα τζιαι μια απελπισία στην ούλλην κατάστασην μας ως είδος, στο ότι η "πλειοψηφία" τζιαι το consensus πολλάκις είναι παντελώς λάθος, όπως έρκεται αργά ή γλήορα να "αποδείξει" η "ιστορική συνέχεια". Δείτε ας πούμεν την θρησκείαν. Μηδέν αποδείξεις, τζιαι όμως το consensus παγκοσμίως είναι ότι αποτελεί ο "Θεός", "πραγματικότηταν"...τόση "πίστη" στο "συναίσθημαν" επιτέλους....
Ώσπου να εύρουμεν την "αλήθειαν", άρα τζιαι την "πραγματικότηταν", stay cool and keep rocking!