Η κατάρα του γέρου (τζιαι του μεσήλικα)

 

Αθθυμούμαι, παραδόξως, μιαν που τες πρώτες φορές που εσυνειδητοποίησα ότι ο παπάς μου έκαμεν λάθος σε κάτι. Εν θυμούμαι περί τίνος ήταν το επεισόδιον, αλλά έχω σαφήν ανάμνησην του αισθήματος που μου επροκάλεσεν, που ήταν κυριολεκτικά έναν σ̆ιοκ! Πρέπει να ήμουν κάπου στα 11 με 13, τζ̆αι σε τζ̆είνες τες ηλικίες ο παπάς μου ήταν ο θεός τζ̆αι ότι ελάλεν ήταν σωστόν. Πως γίνεται ένας θεός να λαλεί κάτι αποδεδειγμένα λάθος;Πως;;;;
Στην συνέχειαν, μεγαλώνοντας τζ̆αι δεχόμενος την, τρομακτικής δύναμης, επίδρασην των εφηβικών ορμονών, τζ̆είνον το "ρήγμαν" στο τείχος της αυθεντίας του παπά μου εσυνέχισεν να διευρύνεται. Αφενός οι δικές μου εμπειρίες τζ̆αι γνώσεις αυξάνουνταν τζ̆αι αφετέρου τα δικά του λάθη τζ̆αι ελλείψεις εγίνουνταν ούλλον τζ̆αι πιο προφανή.

Εν ήταν ευχάριστον. Το να "υποβιβάζεται" σε "απλόν άθρωπον" μια "θεϊκή μορφή" εν προκαλεί θετικά συναισθήματα. Οι βάσεις πάνω στες οποίες επατούσαν το αίσθημαν ασφάλειας τζ̆αι η σιουρκά περί καθοδήγησης κλονίζουνται συνθέμελα τζ̆αι ένας κόσμος που μοιάζει ασφαλής τζ̆αι δεδομένος, γίνεται επικίνδυνος τζ̆αι αβέβαιος. 

Που την άλλην, σ̆ιοκ τούτου του είδους (διότι όπως απομυθοποιείται ο πατέρας, απομυθοποιούνται ούλλοι οι "σοφοί ενήλικες", συμπεριλαμβανομένων των δασκάλων), εν τζ̆είνα που φαίνεται να αποτελούν απαραίτητα εμπόδια προς την ενηλικίωσην. Εν σημαίνει όμως ότι η μετάβαση προς την ενήλικην ζωήν οφείλει να εν γεμάτη με τέθκοιου είδους πόνον. Τόσον η οικογένεια όσον τζ̆αι το σχολείον θα έπρεπεν που νωρίς να λειτουργούν με τρόπον που να αμβλύνει τον πόνον τούτης της μετάβασης.

Δυστυχώς, τουλάχιστον σε Κύπρον τζ̆αι Ελλάδαν, διότι αλλού ενδεχομένως να έσ̆ιει γίνει πρόοδος, είμαστεν ακόμα πολλά πίσω. Είμαστεν χώρες όπου ο σεβασμός εν κερδίζεται, αλλά επιβάλλεται, με νόρμες όπως "να σέβεσαι τους μεγαλύτερους", που σημαίνει να "μεν αμφισβητείς". Τζ̆αι εν υπάρχει πιο χαρακτηριστικόν πεδίον παρουσίασης τούτου του φαινομένου, που τα μεταφυσικά τζ̆αι ακόμα σ̆ειρόττερα, την διδασκαλίαν της ιστορίας.

Για τα μεταφυσικά εξανάπαμεν τα, κάθε κοσμική κοινωνία που σέβεται τον εαυτόν της τζ̆αι προβληματίζεται για την ελεύθερην σκέψην των κοπελλουθκιών της, κρατά την κατήχησην της θρησκείας έξω που τα σχολεία, ενίοτε τζ̆αι έξω που την οικογένειαν. Δακάτω κάμνουμεν παιδιόθεν κατήχησην σε τάξεις γεμάτες με σύμβολα τζ̆αι εικόνες "αγίων".

Δυστυχώς τούτον επεκτείνεται τζ̆αι στην διδασκαλίαν της ιστορίας, που αν μη τι άλλον ανήκει στον χώρον της επιστήμης. Η ιστορία εν επιστήμη, αλλά στην Κύπρον τζ̆αι την Ελλάδαν η ιστορία εν εθνοκεντρική προπαγάνδα του χείριστου είδους. Τα κοπελλούθκια "διδάσκουνται" τα ιστορικά γεγονότα αποσπασματικά τζ̆αι αυστηρά υπό τον "εθνικόν φακόν". Έτσι εν γίνουνται πραγματικά "ιστορικά μορφωμένοι" αλλά ουσιαστικά υπόκεινται σε πλύσην εγκεφάλου, διαμορφώνοντας "εθνικά στρεβλωμένες" αντιλήψεις περί του "μεγαλείου του έθνους".

Δαμέ έρκεται να κουμπώσει ο τίτλος. Εμείς οι ενήλικες, μεσήλικες, ηλικιωμένοι υποφέρουμεν που μιαν κατάραν. Ξεχνούμεν πως εσκεφτούμαστεν όταν ήμαστεν κοπελλούθκια τζ̆αι έφηβοι, όταν κάθε μέρα ήταν γεμάτη με νέες εμπειρίες τζ̆αι όταν η οικογένεια, οι δασκάλοι τζ̆αι γενικά οι ενήλικες στην ζωήν μας ήταν "θεοί που τα ξέρουν ούλλα τζ̆αι εν κάμνουν λάθος". Αγνοούμεν έτσι πόσον επώδυνον τζ̆αι σ̆ιοκκαριστικόν είναι να διαψεύδουνται που την ζωήν οι διάφορες "διδαχές" στα μεταφυσικά τζ̆αι την ιστορίαν. Όταν μας υποβάλλουν ότι η ιστορία πρέπει να εν ιστορία τζ̆αι οϊ εθνοκεντρική προπαγάνδα απαντούμεν με το "όποιος θέλει, θκιαβάζει ως ενήλικας τζ̆αι διαμορφώνει την άποψην του ελεύθερα". Λες τζ̆αι εν εύκολον να ξεκολλήσεις που τα στερεότυπα που σου εκότσαρεν η εκάστοτε προπαγάνδα τζ̆αι κατήχηση.

Η Υπατία, η αλεξανδρινή φιλόσοφος που ελυντσαρίστηκεν τους πρώτους αιώνες μ.Χ. που φανατικούς χριστιανούς λόγω των ιδεών της, είσ̆εν διατυπώσει την αρχήν ότι τα κοπελλούθκια πρέπει να ξέρουν ότι κάτι που εν παραμύθι, μύθος ή καθαρή φαντασία ΔΕΝ αποτελεί "πραγματικότηταν". Αλλιώς μετά υποφέρουν συνειδητοποιώντας το ψεύδος στο οποίον τα υποβάλαν πλάσματα που θεωρούν θεούς, όπως οι γονιοί τζ̆αι οι δασκάλοι τους. Φανταστείτε πόσον υποφέρουν όταν τούτα τα πλάσματα έρκουνται να τα καταχειρίσουν όταν διανοηθούν να αμφισβητήσουν τες πελλάρες που τους επλασάραν ως "αλήθκειαν". Διότι τούτον εν το δεύτερον μεγάλον μας κουσούριν. Η αλαζονεία της ηλικίας. Του στυλ "άδε το πελλοκοπελλούϊν που έφκαλεν τζ̆αι γλώσσαν". Έννεν τυχαίον ότι μονίμως κυβερνούν μας μεσήλικες ή  γέροι τζ̆αι άμα εκλεγεί κατά λάθος κανένας κάτω των σαράντα αυτομάτως θεωρείται "ανώριμος" άρα "ανίκανος".

Ευτυχώς ο κόσμος προχωρά τζ̆αι αργά ή γλήορα σέρνει μας τζ̆αι μας πάρακάτω. Οι μιτσ̆ιοί σήμερα αν μη τι άλλον μπορούν να μας απομυθοποιήσουν πιο νωρίς τζ̆αι πιο εύκολα μέσα που τον τεράστιον πλούτον πληροφορίας τζ̆αι γνώσης του διαδικτύου τζ̆αι την ευχέρειαν επικοινωνίας με αθρώπους πιο προοδευτικών κοινωνιών, που ήδη στην εκπαίδευσην προωθούν παιδιόθεν την κριτικήν σκέψην στους νέους αντί τον τυφλόν σεβασμόν στον εκάστοτε ενήλικαν. Υπάρχουν κίνδυνοι τζ̆αι εμπόδια σε τούτην την μετάβασην; Σίουρα, αλλά ως φύσει αισιόδοξος άθρωπος, επιλέγω να θωρώ τα θετικά τζ̆αι να τα θεωρώ παραπάνω που τα αρνητικά.

Ώσπου να ξεπεράσουμεν την κατάραν του γέρου τζ̆αι του μεσήλικα, stay cool and keep rocking!

Ουτοπία, δυστοπία, πραγματικότητα

 

Εξ αφορμής της (επαν-)ανάγνωσης του περίφημου "1984" του Όργουελ, στο πλαίσιον της συμμετοχής στη λέσχη βιβλίου, έμπνευση της Beatrix, να πούμεν λλία λόγια για την δυστοπίαν (αφού το "1984" είναι τούτον που λαλούμεν "δυστοπικόν" έργον), την ουτοπίαν τζ̆αι ποιαν σχέσην έχουν με την πραγματικότηταν.

Δυστοπία εν ολίγοις εν έναν αρνητικόν μελλοντικόν σενάριον. Μια κατάσταση όπου ούλλα έχουν "στραβώσει", τουλάχιστον σε σχέσην με το τι ισχύει σήμερα. Για παράδειγμαν, γίνεται πυρηνικός πόλεμος, ή κτυπά τη Γην μετεωρίτης, ή επικρατεί μια παγκόσμια τυρραννία τύπου "μεγάλου αδερφού" κλπ.
Αντίστοιχα, ουτοπία εν μια κατάσταση όπου τα πράματα έχουν πάει τόσον καλά που καταντούν εξωπραγματικά, ονειρικά τζ̆αι - ρεαλιστικώς ομιλούντες - ανέφικτα. Εν ενδιαφέρον ότι ο όρος "ουτοπία" προέρχεται που το ομώνυμον έργον του Τόμας Μορ, στο οποίον προσπαθεί να σκιαγραφήσει την ιδανικήν πολιτείαν, όπως έκαμεν ο Πλάτωνας στην εποχήν του.

Η ουτοπία δηλαδή προσομοιάζει με έναν όνειρον, ενώ αντίστοιχα η δυστοπία με έναν εφιάλτην. Στην βραχύβιαν ζωήν του αθρώπου, τούτον που αντιλαμβάνεται ως "πραγματικότητα" μπορεί εν δυνάμει να προσεγγίσει είτε την μιαν κατάστασην είτε την άλλην. Για παράδειγμαν, κάποιος που εγεννήθηκεν αρχές του 20ου αιώνα τζ̆αι επέθανεν στα τέλη του ή τες αρχές της νέας χιλιετηρίδας, κάπου στον λεγόμενον "δυτικόν κόσμον", πρέπει να έζησεν μιαν αλληλουχίαν κοσμοϊστορικών γεγονότων τζ̆αι εξελίξεων, οι οποίες ήταν είτε εντυπωσιακά θετικές (π.χ. μεγάλες τεχνολογικές ανακαλύψεις), είτε φρικτά αρνητικές (παγκόσμιοι πόλεμοι). Αντίστοιχα όμως, ένας συνότζ̆αιρος άθρωπος, μέλος φυλής νομάδων στην έρημον της Καλαχάρι στην Αφρικήν, μπορεί να μεν επήρεν είδησην που μεγάλον μέρος τούτων των καταστάσεων, τζ̆αι η ζωή του να επαρέμεινεν επί της ουσίας η ίδια, που την γέννησην ως τον θάνατον του.

Εφόσον όμως εγώ προσωπικά είμαι "δυτικός" άθρωπος, μπορώ να διαλογιστώ για το πως επιδρά τόσον η έννοια της ουτοπίας όσον τζ̆αι η έννοια της δυστοπίας στην συνολικήν θεώρησην της πραγματικότητας, παρελθοντικής, παρούσας αλλά - κυρίως - τζ̆αι μέλλουσας.

Το κυριόττερον που έχω καταλάβει είναι ότι η πραγματικότητα ουδέποτε εξελίσσεται ατόφια σε ουτοπίαν ή δυστοπίαν. Αφού τούτες οι θκυό έννοιες εμπεριέχουν την ιδιότηταν του ονείρου, καλού ή κακού, ουσιαστικά απέχουν μονίμως που τούτον που τελικά συμβαίνει, το οποίον έννεν ποττέ άσπρον ή μαύρον, αλλά άπειρες διαβαθμίσεις του γκρίζου. 

Παραμένει όμως μια κύρια ιδιότητα τζ̆αι εν τέλει δύναμη του αθρώπου η δυνατότητα του να φαντάζεται τζ̆αι να ονειρεύκεται. Εν στοιχείον που ορισμένοι θεωρούν καθοριστικόν ως αίτιον που εθρονιάστηκεν στην κορυφήν της τροφικής αλυσίδας του πλανήτη. Τζ̆αι ως εκφάνσεις τούτης της δυνατότητας, τόσον η δυστοπία όσον τζ̆αι η ουτοπία έχουν να παίξουν σημαντικόν ρόλον. Η πρώτη στο να μας κάμει πιο συνετούς, προσεκτικούς τζ̆αι ευγνώμονες στο τι έχουμεν σήμερα, ώστε να το προστατέψουμεν καλλύττερα. Τζ̆αι η δεύτερη στο να συνεχίσουμεν την αέναην, ουσιαστικά, προσπάθειαν μας να βελτιωθούμεν, στο κατά δύναμην.

Ώσπου να αποφεύγουμεν τες δυστοπίες τζ̆αι να ψάχνουμεν τες ουτοπίες, πατώντας γερά στην πραγματικότηταν, stay cool and keep rocking!

Φαντασία τζαι άθρωπος

Μπορούμεν νομίζω, αβασάνιστα, να συμφωνήσουμεν ότι η βαρύτητα υπάρχει τζ̆αι να το εξακριβώσουμεν με ποικίλα πειράματα. Ότι το νερόν παγώνει στους μηδέν βαθμούς κελσίου τζ̆αι εξατμίζεται στους εκατόν. Μπορούμεν να μελετήσουμεν τες αρχές της φυσικής τζ̆αι της χημείας πάνω στες οποίες βασίζεται η μηχανή εσωτερικής καύσης τζ̆αι να δεχτούμεν ότι εν κάτι χειροπιαστόν τζ̆αι υπαρκτόν, τόσον στην νόησην μας, όσον τζ̆αι στες αισθήσεις μας.

Υπάρχουν άλλα πράματα τζ̆αι καταστάσεις που δεν μπαίνουν σε τούτην την κατηγορίαν. Την κατηγορίαν του "υπαρκτού". Είναι πράματα τζ̆αι καταστάσεις που βασίζουνται καθαρά στην φαντασίαν του αθρώπου τζ̆αι την αποδοχήν τους ως "αρχές" που διέπουν την ζωήν του. Ας πάρουμεν το χρήμαν. Κρατάς στην τζ̆έπη σου κάποια κομμάθκια χαρτίν τζ̆αι μέταλλον, μπαίνεις σε έναν κατάστημαν τζ̆αι ανταλλάσσεις τα με τρόφιμα ή άλλα προϊόντα. Για να διεξαχθεί η δοσοληψία πρέπει τόσον εσύ όσον τζ̆αι ο πωλητής να φανταστούν την αξίαν των κομμαθκιών χαρτιού τζ̆αι μετάλλου σε σχέσην με μιαν εκδότριαν αρχήν (το κράτος, άλλη μια φαντασιακή κατασκευή) τζ̆αι μιαν αντιστοίχησην αξίας που την αγοράν (άλλη μια φαντασιακή αρχή) για να δεχτείτε ο μεν να αποχωριστεί/παραχωρήσει τα κομμάθκια χαρτιού τζ̆αι μετάλλου τζ̆αι ο δε τα προϊόντα/υπηρεσίες του. Τούτη η διαδικασία, παρά το φαντασιακόν της, εξυπηρετεί πολλά παραπάνω την λειτουργίαν της αγοράς, μιας προοδευτικής δύναμης, σε σχέσην ας πούμεν με την "σε είδος" ανταλλαγήν προϊόντων/υπηρεσιών που εν πολλά πιο δύσχρηστη.

Ας πάρουμεν τα έθνη τζ̆αι τα κράτη. Εν υπάρχει στην φύσην τζ̆αι την πραγματικότηταν οτιδήποτε "νομοτελειακόν" σε τούτες τες έννοιες. Είναι καθαρά φαντασιακά προϊόντα του ανθρώπινου μυαλού, για να μπορέσει να λειτουργήσει. Εν υπάρχουν γραμμές συνόρων πάνω στην  γην όταν πετάς που πάνω της με το αεροπλάνον, αλλά υπάρχουν σύνορα στους φαντασιακούς χάρτες που ζωγραφίζει ο άθρωπος. Όταν ανεμίζεις μιαν σημαίαν τζ̆αι στέκεσαι προσοχήν σε έναν τραγούδιν που βαφτίζεις εθνικόν ύμνον, εν υπάρχει κάποιος "φυσικός νόμος" που σου το υπαγορεύκει. Εν καθαρά μια φαντασιακή διεργασία στο μυαλό σου, που εκαλλιεργήθηκεν που το περιβάλλον στο οποίον εμεγάλωσες. Η "πίστη" στο κράτος τζ̆αι το έθνος εξυπηρετεί πολλούς σκοπούς στην ανθρώπινην κοινωνίαν. Δημιουργεί συνοχήν, ενώνει δυνάμεις, καθιερώνει αρχές τζ̆αι νόμους. Παρά την τεράστιαν επιρροήν της όμως, είναι μια φαντασιακή κατάσταση, τζ̆αι δεν μειώνει την σημασίαν της το να παραδεχτεί κάποιος τούτον το απλόν γεγονός.

Η "ισότητα", τα "ανθρώπινα δικαιώματα". Εν είναι "υπαρκτές έννοιες", όπως είναι η έμμηνος ρύση, η έκκριση ορμονών, η δράση των μικροβίων. Εν υπάρχει στην φύσην "ισότητα" τζ̆αι "δικαιώματα των ζώων". Τούτα εν καθαρά κατασκευάσματα της κοινωνίας των αθρώπων, στην προσπάθειαν τους να βελτιώσουν την ζωήν τους. Χρειάζεται να φανταστείς ότι ούλλοι οι αθρώποι εν "ίσοι" μπροστά στον νόμον τζ̆αι την κοινωνίαν, για να πετύχεις κάποια οφέλη όπως η ειρήνη τζ̆αι η στοιχειώδης ευημερία. Αλλά στην πραγματικότηταν κάθε άθρωπος εν διαφορετικός που τον άλλον, τζ̆αι εξ'ορισμού εν μπορεί να μπαίνει στον ίδιον παρονομαστήν. Εν υπάρχει τίποτε στην φύσην που να επιβάλλει δικαιώματα των φύλων ή των φυλών. Εν αρχές που πρέπει πρώτα ο άθρωπος να φανταστεί τζ̆αι να υιοθετήσει ως αποδεκτές. Τούτον εν μειώνει την αξίαν ή την επίδρασην τους. Τούτον εν τες καθιστά πιο "πραγματικές" ή "χειροπιαστές". Τζ̆αι εν σημαντικόν ο άθρωπος να μπορεί να διακρίνει την "πραγματικότηταν" που την "φαντασίαν" στην ζωήν του. Κάμνει τον πιο ορθολογιστήν, νηφάλιον τζ̆αι εποικοδομητικόν.

Ώσπου να ξεχωρίσουμεν πραγματικότηταν τζ̆αι φαντασίαν, stay cool and keep rocking!

Πραγματικότητα, αλήθεια, τεκμήρια, αποδείξεις

Μια που τες ταινίες που με επηρεάσαν σε διάφορα επίπεδα σε τεράστιον βαθμόν ήταν το "The Matrix", ειδικά η πρώτη ταινία, όπου εξεδιπλώθηκεν ο σχετικός κόσμος. Ουσιαστικά επερίγραφεν έναν κόσμον όπου οι αθρώποι ήταν σκλάβοι των μηχανών, οι οποίες για να τους ελέγχουν είχαν δημιουργήσει μιαν "εικονικήν πραγματικότηταν", μέσα στην οποίαν ο κάθε άθρωπος είshεν την ψευδαίσθησην ότι εζούσεν μιαν "κανονικήν ζωήν" στη Γην του 20ου αιώνα, την στιγμήν που ήταν ξαπλωμένος μέσα σε έναν "φέρετρον", με συστήματα που τον ετροφοδοτούσαν τροφήν, λειτουργώντας ως "ζωντανή παταρία" για να "ταϊζει" τες μηχανές-επικυρίαρχους. Πολλαπλά τα μηνύματα για τον φιλοσοφικά ανήσυχον σινεφίλ, αλλά η συγκεκριμένη ανάρτηση εννά σταθεί σε έννοιες όπως η "πραγματικότητα", η "αλήθεια" τζιαι τα "τεκμήρια", ή "αποδείξεις".

Ερέθισμαν έδωσεν μου μια συζήτηση που επαρακολούθησα εχτές στο "Έχεις Μέσον", όπου η συγγραφέας του βιβλίου "Ραντεβού με τους στρατηγούς", Άννα Αντρέου, ανέπτυξεν το σκεπτικόν πίσω που το πόνημαν της τζιαι επαρουσίασεν κάποιες ενδιαφέρουσες πτυχές της διαδρομής της κατά τη συγγραφήν του. Όλως παραδόξως, ίσως μέσα που κάποιαν που τες ομάδες για την επανένωσην στο fb, είμαστεν "friends" με την συγγραφέαν, οπότε είδα εχτές το σχόλιον της για μιαν αναφοράν του Λάζαρου Μαύρου στο βιβλίον της, με καθαρά μειωτικά σχόλια για τες προθέσεις της όταν το έγραφεν, τζιαι με υπόνοιες για το "νενενικόν" της παρελθόν τζιαι το που την "οδηγεί" (κλασσική απορριπτική στάση). Βάλλω τζιαι δαμέ το σχόλιο μου σχετικά με το παραλήρημαν του Λάζαρου Μαύρου:
""Εξωραϊσμός" οτιδήποτε μπορεί να σπάσει τα στερεότυπα κάποιων, τζιαι να δώσει μιαν άλλην πλευράν της ιστορίας. Ευτυχώς η ιστορία εν επιστήμη τζιαι οϊ δόγμαν, όπως της θρησκείας. Τζιαι κάθε τεκμήριον εν ευπρόσδεκτον στην επιστημονικήν "μη λήθην" (αλήθεια), ακόμα τζιαι αν προέρχεται που τον "εχθρόν"."

Ψάχνοντας στο internet, ήβραν τζιαι μιαν του Μιχάλη Ιγνατίου, ο οποίος, αν τζιαι ομοϊδεάτης του Μαύρου, εν προβαίνει σε αντίστοιχα σχόλια, αντίθετα περιορίζεται στην ενδεχόμενην αξίαν του βιβλίου ως προς τα νέα στοιχεία που παρουσιάζει για την εισβολήν των Τούρκων. Να λέμεν τζιαι τα καλά όταν τα θωρούμεν.

Τι σχέσην έχουν τούτα με τον τίτλον εννά μου πείτε; Το τι είναι πραγματικότητα, αν σκεφτούμεν τον κόσμον του "The matrix", παίρνει μιαν ενδιαφέρουσαν διάστασην. Ουσιαστικά πραγματικότητα για τον καθέναν μας εν αρχικά το τι του λαλούν οι αισθήσεις του (αφή, όραση, ακοή, γεύση, όσφρηση). Πέραν τούτου, εν το τι του "εκπέμπει" το "περιβάλλον", τόσον το "έμψυχον" όσον τζιαι το "άψυχον". Έτσι ξέρουμεν ότι το λεμόνιν εν ξινόν, το δέντρον πράσινον, ο πάγος κρύος, η μυρωθκιά της σούβλας ευχάριστη. Μέρος της πραγματικότητας εν εύκολα "πιστοποιήσιμον" που τες αισθήσεις μας. Εν χρειάζεται περαιτέρω τεκμήρια. Βέβαια μπορεί να είμαστεν τζιαι μεις ξαπλωμένοι σε φέρετρα, με ηλεκτρόδια στον εγκέφαλον που μας τροφοδοτούν με "ψευδαισθήσεις" ενώ είμαστεν "ζωντανές παταρίες", αλλά φυσικά για να δεχτούμεν κάτι τέθκοιον χρειαζούμαστεν "αποδείξεις" ή "τεκμήρια". "Πραγματικότητα" λοιπόν εν κάτι που δεχούμαστεν χωρίς αμφισβήτησην επειδή έχουμεν "επαρκή τεκμήρια". Έναν άλλον μέρος της "πραγματικότητας" εν μπορούμεν να το πιστοποιήσουμεν με τες αισθήσεις μας. Λόγω χάρην κανένας εν μπορεί να εν 100% σίουρος ότι η Γη περιστρέφεται γυρόν που τον εαυτόν της τζιαι γυρόν που τον Ήλιον, γιατί εν το έshιει "καταγράψει" με τες αισθήσεις του. Μπορεί όμως να το δεχτεί ως πραγματικότηταν, επιδεικνύοντας "πίστην" στα τεκμήρια που του προσκομίζουν οι επιστήμονες, μέσα που την διδασκαλίαν τζιαι άλλα μέσα (τηλεόραση, internet κλπ.). Περί της διάκρισης της "πίστης σε τεκμήρια" τζιαι της "τυφλής θρησκευτικής πίστης" μπορείτε να θκιαβάσετε σε μιαν παλιάν μου ανάρτηση.
Που τούτην την έννοιαν, η "πραγματικότητα" εν μπορεί ποττέ να είναι μια τζιαι απαράβατη, αντίθετα καθένας μας μπορεί να έshιει την δικήν του, προσωπικήν πραγματικότηταν, βάσει του τι έshιει αποδεκτεί με τη βοήθειαν των αισθήσεων του τζιαι των τεκμηρίων που του έχουν προσκομιστεί για όσα εν μπορεί να επαληθεύσει (ή να σκεφτεί) μόνος του.

Ποια εν η σχέση τωρά, της "πραγματικότητας" με την "αλήθεια"; Ο φίλος ο Μιχάλης Παρασκευάς (OSR), κάποια στιγμήν ανέφερεν ότι "αλήθεια" σημαίνει "μη λήθη", δηλαδή κάτι σαν το "δεν ξεχνώ" (ειρωνικόν αν το συνδέσεις με το πάλαι ποτέ σύνθημαν τζιαι την παθογένειαν του κυπριακού προβλήματος). Με λλία λόγια, η αλήθεια είναι μια διαδικασία "μνήμης της πραγματικότητας", δηλαδή μιας επαφής με το τι έshιει τεκμηριωθεί (μα τι λαλώ ο γίγαντας!!). Αν λοιπόν υπάρχει ουσιαστικά μια διαφορετική πραγματικότητα για τον καθέναν μας, έτσι υπάρχει τζιαι μια διαφορετική αλήθεια. Τι καθιστά μιαν "πραγματικότηταν" ή μιαν "αλήθειαν" πιο "αποδεκτές" που μιαν άλλην; Μα φυσικά το λεγόμενον consensus, δηλαδή η αποδοχή/ συμφωνία που μιαν κάποιαν "πλειοψηφίαν". Τζιαι δαμέ έρκεται μια τραγικότητα τζιαι μια απελπισία στην ούλλην κατάστασην μας ως είδος, στο ότι η "πλειοψηφία" τζιαι το consensus πολλάκις είναι παντελώς λάθος, όπως έρκεται αργά ή γλήορα να "αποδείξει" η "ιστορική συνέχεια". Δείτε ας πούμεν την θρησκείαν. Μηδέν αποδείξεις, τζιαι όμως το consensus παγκοσμίως είναι ότι αποτελεί ο "Θεός", "πραγματικότηταν"...τόση "πίστη" στο "συναίσθημαν" επιτέλους....
Ώσπου να εύρουμεν την "αλήθειαν", άρα τζιαι την "πραγματικότηταν", stay cool and keep rocking!