15η Ιουλίου, Γρίβας τζιαι Μακάριος.

Ακούσαμεν τζιαι φέτος τες σειρήνες, τζιαι μετά αλλάξαμεν πλευρόν ή εσηκωστήκαμεν να βουττήσουμεν διότι εν είμαστεν καθόλου φαρισσαϊκή κοινωνία.  Τζιαι εντός ολίγου άρχισεν το συνηθισμένον "ξεχαρμάνιασμαν" του "εσού φταίεις" στα "κοινωνικά δίκτυα". Μια που τα ίδια, τζιαι το 2016. Μεταξύ μας οι ελληνόφωνοι εν μπορούμεν να φτάσουμεν σε μίνιμουν ιστορικόν consensus 42 χρόνια μετά που έναν συμβάν, τζιαι εννά τα εύρουμεν τζιαι με τους "αλλόθρησκους". Not.....

Πρόσφατα εκάτσαμεν απέναντι σε έναν τραπέζιν με ένα ζευγάριν συνομήλικον, στο πλαίσιον μιας δραστηριότητας των κοπελιών. Δυστυχώς (εκ του αποτελέσματος), η κουβέντα επήεν στο κυπριακόν τζιαι κατά προέκτασην στα γεγονότα του '74 (θέματα που εκ πείρας αποφεύγω όπως το χάρον, ειδικά άμα θέλω να φάω με την ησυχίαν μου). Η κοπέλα απέναντι μου εντόπισεν τον λόγον των συνεχών μας αποτυχιών (ως κράτος) να προοδεύσουμεν στην "διχόνοιαν", στο ότι εν μπορούμεν να μονιάσουμεν τζιαι να ενώσουμεν τες δυνάμεις μας για να καταφέρουμεν ότι μπορούμεν για τον τόπο μας. Τζιαι ενώ ήβρα της δίκαιον απόλυτον, προχωρά τζιαι λαλεί ότι εν επειδή εν ετιμωρηθήκαν οι πραξικοπηματίες που εν μπορούμεν να μονιάσουμεν. 

Εν ο χάρος μου να κάμνω το συνήγορον του θκιαόλου, αλλά εθεώρησα το εξύμωρον να θέλεις που την μιαν "ενότηταν" τζιαι που την άλλην να θκιαλέεις μια συγκεκριμένην ιστορικήν περίοδον τζιαι μιαν συγκεκριμένην ομάδαν αθρώπων τζιαι να θέλεις να "τιμωρηθούν", ωσάν το συγκεκριμένο γεγονός τζιαι οι συγκεκριμένοι αθρώποι να εππέσαν που τον ουρανόν τζιαι εκάμαν ότι εκάμαν επειδή ήταν, ξέρω γω, είτε "κακοί" είτε πελλοί. Φυσικά ούτε ο Μακάριος, με τον "κλάδον ελαίας" του το εχειρίστηκεν σωστά, διότι ούτε η ατιμωρησία ενόχων επουλώνει πληγές, αντίθετα αφήνει τες τζιαι χάσκουν τζιαι σαπίζουν τζιαι δηλητηριάζουν τζιαι τους νεώτερους. Εφόσον όμως ο στόχος μας 42 χρόνια μετά, εν είναι απλά να "τιμωρήσουμεν" κάποιους, αλλά να ενωθούμεν σε κοινήν προσπάθειαν, μονιασμένοι, καλόν θα ήταν να αρκέφκουμεν την απαίτησην "δικαιοσύνης" εφ'όλης της ύλης, τζιαι που ούλλες τες πλευρές, κάτι που φυσικά απαιτεί τζιαι μιαν στοιχειωδώς νηφάλιαν ιστορικήν ανάλυσην.

"Να τιμωρηθούν ούλλοι" λαλεί μου, "όσον πίσω τζιαι να χρειαστεί να πάμεν". Τζιαι τζιαμέ επισήμανα της ότι για να γίνει τούτον πρέπει, δυστυχώς, να έχουμεν πρώτα λύσην του κυπριακού, γιατί στα διάφορα εγκλήματα της δεκαετίας του '60 εμπλέκουνται τζιαι οι θκιό κοινότητες, τζιαι θα πρέπει να έρτει το νέον κοινόν κράτος να επιβλέψει μιαν κοινά αποδεκτήν καταγραφήν ιστορικών δεδομένων, που να αποδίδουν ευθύνες τζιαι εύσημα όπου πρέπει, τζιαι να επιδικάσει αντίστοιχα αποζημιώσεις στα θύματα τζιαι ποινές στους ενόχους. 

Κάπου τζιαμέ έχασα την. "Άρα λαλείς μου ότι ποττέ εν μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη" λαλεί μου. "Μεν βάλλεις λόγια που εν είπα στο στόμα μου" λαλώ της τζιαι έτσι άδοξα έληξεν η συζήτηση. Πάλε καλά που είχα προλάβει να φάω. Εν ο χάρος μου να ερμηνεύκει κάποιος τα λεγόμενα μου όπως γουστάρει τζιαι μετά να κάμνει case στην δικήν του ερμηνείαν.

Για τον τίτλον: το πραξικόπημαν τζιαι η τουρκική εισβολή είναι απλά έναν επεισόδιον, έναν αποτέλεσμαν ενός έργου, μιας διεργασίας που άρκεψεν τουλάχιστον 200 χρόνια πριν, αν οϊ παλαιότερα, όταν  τα εθνικιστικά κινήματα, μέσα που τες ζυμώσεις της αναδυόμενης αστικής τάξης, αρκέψαν να ανατρέπουν τες τότε αυτοκρατορίες για να τες αντικαταστήσουνμε τα σύγχρονα έθνη/ κράτη. Το να απομονώνεις τούτα τα, αναμφίβολα τραγικά τζιαι καταστροφικά, γεγονότα που την ιστορικήν συνέχειαν καθιστά σε κοντόφθαλμον τζιαι προκατειλημμένον. 

Το ίδιον τζιαι όσον αφορά το twin parolin της σύντομης κυπριακής ιστορίας (ως κράτος): το Μακάριον τζιαι το Γρίβαν. Θα γράψω δαμέ ότι έγραψα τζιαι σε μιαν συζήτηση στο fb:

"...η μονόπαντη καταδίκη μιας ομάδας (π.χ. ενωτική παράταξη), ασχέτως του εύρους των εγκλημάτων της (π.χ. εν παραπάνω που της μακαριακής) δεν φκάλλει πουθενά, όπως τζιαι η αντιεπιστημονική τζιαι συναισθηματική τάση μας να απομονώνουμεν ιστορικά επεισόδια τζιαι να τους διούμεν ετερόκλητην σημασίαν κατά πως βολεύκει την ιδεολογικήν ή εθνικήν μας αφήγησην."

Η ιστορία του Μακάριου τζιαι του Γρίβα εν αρκέφκει ούτε το 1955, ούτε το 1960, ούτε το 1974. Πάει πριν το 1920. Ο ρόλος τους σε τούτα που σήμερα ονομάζουμεν "Κυπριακή Δημοκρατία" τζιαι "Κυπριακόν Πρόβλημαν" πρέπει να αναλυθεί λαμβάνοντας υπόψην ολόκληρην την ιστορικήν τους διαδρομήν, τόσον μαζίν όσον τζιαι χωριστά. Τζιαι οϊ να αρκέφκουν άλλοι την "λιτανείαν" που το 1955, άλλοι που το 1964 τζιαι άλλοι που το 1973. Όσον συμπεριφερούμαστεν έτσι, δεν πρόκειται να σταματήσουν να παίζουν σειρήνες κάθε 15 τζιαι 20 Ιουλίου.

Ώσπου να σταματήσουν να παίζουν οι σειρήνες, stay cool and keep rocking!

Η επέτειος

14 Ιουλίου 1974. Γάμος στη Γιαλούσα. Παντρεύκεται ο Π. με την Μ.. Ο Π. είναι είκοσι τριών ετών και η Μ. είκοσι ενός. Η σχέση τους προϊόν συνοικεσίου αλλά εν φανερόν ότι υπάρχει έρωτας. Η Μ. εν έξι μηνών έγκυος την ημέραν του γάμου της.

Την επομένην, την 15ην ημέραν του Ιούλη του 1974, έχουν τραπέζια απλωμένα για τους χωρκανούς, να φάσιν τζιαι να πιούσιν στην υγειάν τους. Το γλέντιν γίνεται δίπλα που το καινούριον τους σπίτιν, το οποίον εκτίσαν με πολλύν προσπάθειαν τζιαι αγάπην, δουλεύκοντας τζιαι οι ίδιοι για την κατασκευήν του.

Το κκέφιν καλά κρατεί όταν ακούεται που κάπου ότι έγινεν πραξικόπημαν. Έτσι λαλεί το ράδιον. Ο Μακάριος εν νεκρός. Εννά γίνει ένωση με την Ελλάδαν. Ο Π., που έshιει πιει τζιαι λλίον παραπάνω, φκαίννει πάνω σε έναν τραπέζιν τζιαι χορεύκει που τη χαράν του. Η Μ. εν θωρεί τα πράματα με τον ίδιον φακόν. Η δική της οικογένεια έννεν της "ενωτικής παράταξης". Εν μια αριστερή οικογένεια. Μάλιστα η πεθερά της μιαν φοράν "εκακολόγησεν" τον τζιύρην της. Είπεν τον "κομπούναρον". Η Μ. αθθυμάται κάποτε, ως τα σήμερα, τα τάγκια με το λάδιν της ελιάς που εφύλαεν ο μακαρίτης τζιύρης της για το κόμμαν, με πάσαν συνέπειαν.

Σε λλίες μέρες γίνεται εισβολή. Ο Π. φεύκει να πάει να πολεμήσει τους "shιύλλους". Η Μ. κλαίει ακόμα για το γλέντιν που έμεινεν στη μέσην, για τα τραπέζια με τα φαγιά που επήαν χαράμιν, για το γάμον της που εμαύρισεν που τον καπνόν του πολέμου, πρώτα αδερφικού τζιαι μετά με τον προαιώνιον εχθρόν. Κλαίει τζιαι για τον άντραν της, που φεύκει προς το άγνωστον τζιαι τον κίνδυνον, τζιαι αφήννει την με ένα μωρόν 6 μηνών στην τζιοιλιάν της. Τι να τους περιμένει άραγες;

Έναν μήναν μετά η Μ. είναι αιχμάλωτη στο ίδιον της το σπίτιν, τζιείνη τζιαι ούλλη η οικογένεια της. Οι "shιύλλοι" ήρταν μέσα στο χωρκόν τζιαι τρομοκρατούν τους. Μόνος σύμμαχος ο τουρκοκύπριος ζαφτιές, που την ξέρει, τζιαι θωρεί ότι εν κατάβαρη με μωρόν. Ο πεθερός της εν αιχμάλωτος των τούρκων, τζιαι επέψαν τον στην Τουρκίαν, τζιαι φοούνται ότι εν θα στραφεί πίσω. Η τύχη του άντρα της αγνοείται. Ξέρει ότι εχτύπησεν γιατί μιαν ημέραν ένιωσεν μιαν τζιεγκιάν τζιαι εκατάλαβεν ότι κάτι εσυνέβην. Εννά αρκήσει να μάθει νέα του, ότι εν καλά, στες "ελεύθερες περιοχές", όπου εκατάφερεν να φτάσει μέσα στον πανζουρλισμόν τζιαι τη σύγχυσην του πολέμου. Που το ράδιον του ΡΙΚ, που τα μηνύματα που εστέλλαν "ότι ζουν και είναι καλά". 

Τον Οκτώβρην γεννά την κόρην της. Η κατάσταση στο χωρκόν εν φοϊτσιάρικη. Οι τούρτζιοι κάμνουν τους ψυχολογικόν πόλεμον, προσπαθούν να τους σπάσουν το ηθικόν τους για να φύουν. Τελικά έρκεται η μέρα που έννεν πλέον στα shιέρκα τους τούτον. Αναγκάζουν τους να φύουν. Η Μ. διά στο shιέριν μιας τουρκάλλας το κλειδίν του σπιθκιού της τζιαι φεύκει που το χωρκόν της. 

Στες "ελεύθερες περιοχές" σμίγει με τον άντραν της. Ζουν σε τσιατίρκα, ούλλη η οικογένεια, παιθκιά, αδέρφια, γονιοί, παππούδες, ώσπου να τους βολέψει κάπου η κυβέρνηση. Τελικά διούν τους έναν "προσφυγικόν" σπίτιν, όπου ξανακτίζουν τη ζωήν τους. Μέσα στα επόμενα 40 χρόνια αναγιώννουν, εκτός που την κόρην τους, άλλα θκιό κοπελλούθκια. Εν αθρώποι νέοι, δουλευτές, μερακλήδες, εν τους καταβάλλει η προσφυγιά. Αγοράζουν τζιαι λλίην γην όταν βρίσκουν ευκαιρίαν, παρόλον που ο Π. αντιδρά τζιαι λαλεί ότι "εννά παν πίσω στα δικά τους". Νάμπου να αγοράζουν γην "στα ξένα";

Εχτές ο Π. τζιαι η Μ. εγιορτάσαν την τεσσαρακοστήν επέτειον του γάμου τους. Μακριά που το σπίτιν τους στη Γιαλούσαν, στο οποίον ζει ακόμα η συγκεκριμένη τουρκοκύπρια που έπιασεν στο shιέριν το κλειδίν που την Μ. Τα θκιό που τα τρία παιθκιά τους εν ξενιτεμένα στην "μητέραν - πατρίδαν", για το όνειρον της οποίας εχαθήκαν τόσα πολλά, τζιαι χάννονται ακόμα. Έχουν τζιαι θκιό εγγονούς στην Ελλάδα, που την δεύτερην κόρην, οι οποίοι φυσικά αγαπούν τους "κυπραίους παππούδες", αλλά μεγαλώνουν βέροι Θεσσαλονικείς. Μαζίν τους στο τραπέζιν η κόρη τους η μεγάλη, τζιείνη που εγεννήθηκεν στη Γιαλούσαν, τζιαι έκαμεν τζιαι έναν χρόνον εγκλωβισμένη μαζίν τους. Με την οικογένεια της πιον τζιαι τζιείνη, σαράντα χρονών σχεδόν, όπως η επέτειος τους. "Τζιαι του χρόνου στη Γιαλούσαν" ελέαν πιο παλιά κάμνοντας "εις υγείαν". Τα τελευταία χρόνια εν το λαλούν πιον. Έμεινεν τουλάχιστον η υγεία. Όσον την επιτρέπει η ηλικία. Ερέξαν τα εξήντα πιον. 

Η πιο πάνω ιστορία εν ως επί το πλείστον αληθινή, αν τζιαι μπορεί να έshιει κάποια κενά τζιαι ανακρίβειες. Το πραξικόπημαν τζιαι η εισβολή κάπως μας ακούμπησεν τζιαι συνεχίζει να μας επηρεάζει ούλλους. Σε λλίες μέρες κλείω τζιαι γω τα "δεύτερα -άντα" μου. Έshιει τζιαι άλλες ιστορίες τούτων των ημερών που ξέρω, αλλά ας τες αφήκουμεν για άλλην φοράν. Ένα δράμαν την ημέραν εν αρκετόν.

Στους Π. τζιαι Μ. επί τη ευκαιρία της επετείου τους εύχομαι υγείαν πάνω που ούλλα, να shιαίρουνται τα παιθκιά τζιαι τα εγγόνια τους. Τζιαι εν με κόφτει πόσον απίθανον ακούεται, αλλά εννά πω το "Τζιαι του χρόνου στη Γιαλούσαν". 

Ώσπου να κάμουν επέτειον του γάμου τους στη Γιαλούσαν ο Π. τζιαι η Μ., stay cool and keep rocking!