Οι θεολόγοι έννεν καθηγητές

Ως τα 20 μου περίπου, εκουβαλούσα πολλά στερεότυπα της οικογένειας τζ̆αι του σχολείου. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια. Έλληνας, χριστιανός ορθόδοξος, με καθήκον να κάμω οικογένειαν για το καλόν του έθνους τζ̆αι για να κερδίσω μιαν θέσην στον παράδεισον όταν πεθάνω. Έν έχουν περάσει πολλά χρόνια που τότε που πριν τζ̆οιμηθώ έκαμνα τον σταυρό μου.

Έννεν της ώρας ούτε έσ̆ει μεγάλον νόημαν να ιχνηλατίσω πως, σταδιακά, στα 26 χρόνια που επεράσαν που τότε, επέρασα στο άλλον άκρον. Οϊ μόνον απόρριψα την θρησκείαν, τούτον το οπισθοδρομικόν τζ̆αι σκοταδιστικόν σύστημαν εξουσίας, αλλά αρνήθηκα την πιθανότηταν ύπαρξης του αόρατου φιλαράκου που ούλλοι αποκαλούν θεόν (με τα τόσα διαφορετικά ονόματα τζ̆αι παραλλαγές). Όσον για το "έθνος", ήταν παράλληλη η απομυθοποίηση του τζ̆αι η συνειδητοποίηση ότι εν έναν βραχύβιον κατασκεύασμαν, που μπορεί να υπήρξεν για 100-200 χρόνια κάπως χρήσιμον, αλλά μετά αποτέλεσεν την κύριαν αιτίαν για θκιό παγκόσμιους πολέμους τζ̆αι - το κυριόττερον για έναν Κυπραίον - τον πρωταρχικόν λόγον που ζει στην παράνοιαν του διχοτομικού, "εθνικά καθαρού" στάτους κβο. Ακόμα τζ̆αι τον "ιερόν θεσμόν" της οικογένειας άρχισα να τον θεωρώ ως άλλην μιαν μανίαν των άλλων θκιό κατασκευασμάτων, αφού ήταν προφανές γυρόν μου ότι εν κάμνουν ούλλοι οι αθρώποι για σύζυγοι, πατεράδες ή μανάδες. 

Αρχικά εσ̆οκκαρίστηκα. Μετά εθύμωσα. Με αποτέλεσμαν να θέλω να "διαδώσω την αλήθκειαν" σε ούλλους. Η "δημόσια πλατεία" του facebook επρόσφερεν τούτην την δυνατότηταν, τζ̆αι υπήρξαν αμέτρητες οι ώρες που αφιέρωσα τζ̆αι τα κείμενα που έγραψα, οι συζητήσεις που εσυμμετείχα, οι συναντήσεις που επαρευρέθηκα σε τούτον το πλαίσιον. Μέχρι τζ̆αι ιδρυτικόν μέλος σε όμιλον αθέων έγινα. Είχα σταδιακά εξελικτεί σε μιαν έκδοσην τζ̆είνου που επολεμούσα, δυστυχώς. Είχα γίνει "νεοάθεος", ένας "ευαγγελιστής του αθεϊσμού" τροποντινά. Άρα, εν ολίγοις, άλλος ένας "θρησκευόμενος", απλά που άλλον μετερίζιν.

Ευτυχώς ήταν πολλά πιο σύντομη τούτη μου η φάση. Η ίδια η μεταφυσική φιλοσοφία του αθεϊσμού ουσιαστικά εν επιτρέπει τούτην την αντίφασην. Ο πραγματικός άθεος εν "κηρύττει". Εν θιασώτης της απόλυτης ελευθερίας στην ερμηνείαν του κόσμου τζ̆αι ειδικά στο τι μπορεί να μας περιμένει μετά θάνατον. Αφήνει στον ίδιον το άτομον την ατόφιαν επιλογήν να σταθμίσει τα δεδομένα τζ̆αι να διαμορφώσει την δικήν του "αλήθκειαν" για την ζωήν τζ̆αι τον θάνατον. Έτσι λοιπόν, σταδιακά εγκατέλειψα την προσπάθειαν να πείθω άλλους για το τι να πιστεύκουν στα μεταφυσικά. Αν κάποιος θέλει να προσκυνά κόκκαλα τζ̆αι να θωρεί οράματα εν δικαίωμαν του. Αν θα αλλάξει, τούτον οφείλει να γίνει καθαρά με προσωπικήν διαδρομήν τζ̆αι συνειδητοποίησην.

Τούτη η στάση δυσκολεύκει πολλά όσον αφορά στα κοπελλούθκια. Στο κάτω-κάτω είμαι τζ̆αι γονιός, τζ̆αι το πως μεταχειρίζουνται στο σχολείον τα δικά μου αφορά με, ως υπεύθυνος ενήλικας για λλόου τους. Τζ̆αι κάπου δαμέ ερκούμαστεν στο θέμαν του τίτλου. Τα σχολεία στην Κύπρον δυστυχώς εν χώρος προσυλητισμού τζ̆αι οϊ γνώσης. Προσηλυτισμός σε συγκεκριμένον δόγμαν του χριστιανισμού παιδιόθεν. Προσηλυτισμός στο έθνος, ούτε καν το κυπριακόν, αλλά το ελληνικόν, με αντίστοιχην κατάστασην στα κατεχόμενα για το τουρκικόν. Τζ̆αι φορείς του προσηλυτισμού εν οι δασκάλοι στο δημοτικόν τζ̆αι οι καθηγητές στο γυμνάσιον. Ειδικά στο τελευταίον, οι προσηλυτιστές έχουν τζ̆αι ειδικότηταν, λαλούν τους "θεολόγους".

Αφορμήν να ασχοληθώ με τούτους τους τύπους, που παν τζ̆αι "σπουδάζουν" τάχα "δόγμαν", δηλαδή θεωρούν σπουδήν το να παπαγαλίζουν ασύστολα μαλακίες που εγράψαν κάτι τύποι στην έρημον πριν 2000 χρόνια, ήταν έναν άρθρον στην σχολικήν εφημερίδαν "Δασουπολίτης" που την Ιόλην Νικολάου. Τζ̆αι ο οχετός αντίδρασης σε τούτον που μιαν μερίδαν των εν λόγω "προσηλυτιστών". Ιδού το άρθρον:

Το άρθρον εν η επιτομή της μετριοπάθειας τζ̆αι της ωριμότητας. Βάλλει κάτω κάποια πράματα με νηφαλιότηταν, τζ̆αι προτείνει βελτιώσεις στο πως ο ανήλικος μπορεί να λάβει μόρφωσην/γνώσην (αντί κατήχησην τζ̆αι προσηλυτισμόν) χωρίς να συγκρούεται τούτον με τες μεταφυσικές του αναζητήσεις. 

Η αντίδραση των προσηλυτιστών όμως, όσον προβλέψιμη τζ̆αι να είναι, άλλον τόσον εν δυσκολοχώνευτη. Αντί να απαντήσουν με τα δικά τους (ανύπαρκτα ουσιαστικά) επιχειρήματα, επιλέξαν την οδόν της προσωπικής επίθεσης τζ̆αι των θεωριών συνομωσίας περί "αθέων" τζ̆αι "ανθελλήνων". Μεγάλον ανέκδοτον τούτον, αφού εκτός που φανατικοί εν τζ̆αι παντελώς αδαείς για το πόσον αντιφατικές εν οι έννοιες του (πραγματικού) "ελληνισμού" τζ̆αι της "ορθοδοξίας". Νάμπου περιμένεις όμως που "καθηγητές" που αποκαλούν τους εαυτούς τους "θεολόγους". Αν είχαν στοιχειώδην συναίσθησην του τι σημαίνει "καθηγητής" θα εσ̆ίζαν τα "πτυχία" τους ή έστω θα απαιτούσαν να μετονομαστούν σε "θρησκειολόγους". Αλλά φυσικά, όπως λαλεί ο τίτλος, ένας θεολόγος εν μπορεί να εν "καθηγητής", δηλαδή ένας άθρωπος που "δείχνει το δρόμον" μπροστά. Ένας θεολόγος, εκ φύσεως της "δουλειάς" του, εν μπορεί παρά να κρατά την κοινωνίαν στην σκοταδιστικήν οπισθοδρόμησην. Οι λλίες περιπτώσεις θεολόγων που προσπαθούν να συμφιλιώσουν κάπως τα πράματα με την κοσμικότηταν του σύγχρονου σχολείου εν η θλιβερή εξαίρεση. 

Ξέρω, η ανάρτηση ώζει "επιθετικότητας", αλλά τι να κάμουμεν, ορισμένοι τύποι εν σε αφήνουν να "αγιάσεις".

Ώσπου να "αγιάσω", stay cool and keep rocking!

Για τους δασκάλους τζιαι τους καθηγητές μας.

Ένιωσα την ανάγκην, μέσα σε τούτην την καλοκαιρινήν αναταραχήν γυρόν που την παιδεία στη Κύπρο, τζιαι πιο ειδικά, την σύγκρουσην υπουργείου παιδείας τζιαι εκπαιδευτικών οργανώσεων σχετικά με την διαμόρφωσην των προύπολογισμών, να αναφέρω κάποια σημεία τα οποία αντικατοπτρίζουν το πως θωρώ εγώ την κατάστασην. Να αναφέρω ότι γράφω ως γονιός, αλλά τζιαι ως άθρωπος γενικόττερα που δεν γουστάρει να ταυτίζεται πλήρως με την μιαν ή την άλλην πλευράν σε μιαν αντιπαράθεσην, αλλά προτιμά να σταθμίζει ψύχραιμα τα δεδομένα τζιαι να καταλήγει σε μιαν όσον το δυνατόν πιο "αντικειμενικήν" τοποθέτησην. Πλήρης αντικειμενικότητα φυσικά εν αδύνατη.

 - Υπάρχει έναν χάσμαν, ανάμεσα στο πως αντιλαμβάνεται η ευρύτερη κοινωνία, ακόμα τζιαι οι γονείς, τες προκλήσεις, ιδιαιτερότητες, συνθήκες εργασίας τζιαι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί, τζιαι το πως τες εισπράττουν οι ίδιοι. Η κοινωνία, κατά μέσον όρον, τείνει στο να θεωρήσει τους εκπαιδευτικούς (τους δασκάλους παραπάνω που τους καθηγητές) ως "προνομιούχους", δηλαδή εργαζομένους με σημαντικά ωφελήματα, όπως καλοί μισθοί, ευνοϊκές συνθήκες εργασίας, ελεύθερον χρόνον, μονιμότηταν κλπ. Αντίθετα, οι εκπαιδευτικοί θεωρούν ότι επιτελούν έναν "λειτούργημαν", με υψηλήν ευθύνην, πίεσην τζιαι σύνθετα καθήκοντα πέραν του εκπαιδευτικού χρόνου, για το οποίον ενδεχομένως τζιαι να έπρεπεν να τυγχάνουν ακόμα μεγαλλύττερης υποστήριξης τζιαι κατανόησης, τόσον στο υλικόν, όσον τζιαι στο "άϋλον" επίπεδον. Νομίζω εν στο shέριν πρώτιστα των εκπαιδευτικών, αλλά τζιαι των υπολοίπων, τούτον το χάσμαν αντίληψης να μειωθεί.

 - Μια που τες σημαντικές πτυχές της εν λόγω σύγκρουσης, είναι το θέμαν "δημόσιον vs ιδιωτικόν" σχολείον. Η παρούσα κυβέρνηση εν ξεκάθαρα μια ομάδα πολιτικών που ευνοούν την ενίσχυσην του ιδιωτικού τομέα τζιαι την συρρίκνωσην του κράτους, σε ούλλα τα επίπεδα, της παιδείας μη εξαιρουμένης. Έτσι, οι εκάστοτε προσπάθειες της κυβέρνησης για μείωσην των κονδυλίων στην δημόσιαν εκπαίδευσην εκλαμβάνεται ως συνειδητή  υπονόμευση του δημόσιου σχολείου, παρά ως "εξορθολογισμός" των δημόσιων οικονομικών, όπως ισχυρίζεται το υπ. παιδείας.

- Τα κονδύλια για την παιδείαν, όπως τζιαι τζείνα για την υγείαν, κατά την γνώμην μου, δεν μπορούν να μπαίνουν στον ίδιον φακόν με κονδύλια για άλλους τομείς της δημόσιας δταστηριότητας, όπως, λόγου χάρη, ο τουρισμός, η ενέργεια κλπ. Εν μπορεί δηλαδή αβασάνιστα, τζιαι χωρίς σοβαρήν "διαίσθησην" του άύλου μέρους τούτων των τομέων, να καταργείς ή τζιαι να εφευρίσκεις κονδύλια με τον φακόν ενός ψυχρού λογιστή. Κάποια ποσά δηλαδή εν πρέπει να θεωρούνται "κόστη" αλλά 'επένδυση". Κάτι όπως στο κυπριακόν, όπου ο συντηρητικός κάμνει λογιστικήν αποτίμησην του "κόστους της λύσης" αντί να δει - με όραμαν - ότι αποτελεί επένδυσην που εννά αποφέρει πολλαπλά κέρδη σε βάθος χρόνου.

Τα πιο πάνω σημεία εν καλά να τα δούν τζιαι οι θκιό πλευρές της αντιπαράθεσης (ο "εργοδότης" που εν το κράτος τζιαι οι "εργοδοτούμενοι" που εν οι εκπαιδευτικοί), να τα δει τζιαι η ευρύτερη κοινωνία, που εν ο μέτοχος τούτου του εποικοδομήματος, τζιαι που την τσέπην του οποίου φκαίνουν τα ποσά που θέλει να δώσει ή να κόψει το κάθε υπουργείον. Τζιαι επειδή είμαστεν τζιαι πλάσματα "συναισθηματικά", εν καλά να δει ποια εν η πλευρά που εν πιο κοντά του σαν υπόσταση, σαν ιδιότητα. Έτσι, ένας ιδιώτης εργοδότης εν αναμένω να δει με τον ίδιον φακόν την κατάστασην με έναν εργαζόμενον του δημοσίου ή του ιδιωτικού τομέα. Ούλλοι μας όμως, πρέπει να σκεφτούμεν το εξής: το μέλλον τούτου του τόπου (τζιαι κόσμου) εν τα κοπελλούθκια μας, τζιαι καλόν θα ήταν να αποφασίζουμεν με γνώμοναν ότι εν καλόν για λλόου τους, για τον απλόν λόγον ότι εν τζιαι για το δικό μας καλόν. Που τούτην την άποψην, αναμένω που τους εκπαιδευτικούς μας, όπως τωρά αντιδρούν δυναμικά στον χρηματοοικονομικόν κυνισμόν της κυβέρνησης, να αντιδρούν στην εθνικο/ θρησκευτικήν συντήρησην που κυριαρχεί στα σχολεία μας. Αλλιώς η "κατανόηση" που ενδεχομένως να λάβουν, να υποσκάπτεται που την ίδιαν την δικήν τους αδράνειαν.

Ώσπου να διαμορφώνουμεν άποψην τζιαι να παίρνουμεν σωστές αποφάσεις έχοντας τα πραγματικά σημαντικά πράματα υπόψη, stay cool and keep rocking!