Μια "νευρικιά χοντρή"...

 

Θκυό "σημεία των τζ̆αιρών" απασχολούν την σημερινήν (πλέον μηνιαίαν) ανάρτησην μας. Το πρώτον εν η δημόσια συζήτηση για μιαν κίνησην της Άλκηστης Πρωτοψάλτη να αλλάξει την λέξην "χοντρή" με την λέξην "ψηλή" στο γνωστόν τραγούδιν του Κραουνάκη «Πάμε στον Αδωνι για καφέ». Το δεύτερον εν η αυξανόμενη τάση να θωρούμεν στες διαφημίσεις "μοντέλα" αθρώπων που περιλαμβάνουν πλέον ουσιαστικά τους πάντες, σε σχέσην με τα "αψεγάδιαστα" πρότυπα περασμένων εποχών. Έτσι σε μια διαφήμιση για σερβιέτες η πρωταγωνίστρια εν μια αθλήτρια του πατινάζ της οποίας τα κιλά εν διπλάσια από όσα θα "έπρεπεν", απλά για να σταλεί το μήνυμαν ότι εν πρέπει να κάμνουμεν "δυσμενείς διακρίσεις" λόγω βάρους σώματος.

Έχω ξαναγράψει περί "πολιτικής ορθότητας" τζ̆αι εν θα τα επαναλάβω, αν τζ̆αι, επιγραμματικά, πιστώνω τες καλές προθέσεις αλλά άρχισα, εδώ τζ̆ιαι τζ̆αιρόν, να αντιδρώ στην υπερβολήν τζ̆αι την ακρότηταν που παρουσιάζεται ούλλον τζ̆αι πιο συχνά γυρόν που τες "διακρίσεις". Οι διακρίσεις που μόνες τους έννεν "καλές" ή "κακές", αφενός διότι εν αναπόφευκτες τζ̆αι αφετέρου διότι πρέπει να κρίνουνται που τα αποτελέσματα τους. Λόγου χάρην, το να μεταχειρίζεσαι τα μέλη της οικογένειας σου με "προτεραιότηταν" σε σχέσην με αγνώστους εν έναν είδος διάκρισης αλλά τα αποτελέσματα της έννεν απαραίτητα "δυσμενή" για τους άλλους. Το να βάλεις έναν ηλικιωμένον ή έναν άτομον με αναπηρίαν σε προτεραιότηταν έναντι των πιο νέων ή πιο υγιών συνανθρώπων εν διάκριση, αλλά θεωρείται μια διάκριση επωφελής για το κοινωνικόν σύνολον. Το να επισημάνεις ότι σε μιαν νεροτσουλήθραν ή μιαν κούνιαν εν πρέπει να ξεπερνά το βάρος ενός χρήστη τα τάδε κιλά έννεν δυσμενής διάκριση, εν απαραίτητον μέτρον ασφάλειας.

Πάμεν τωρά ειδικά στην λέξην "χοντρή" που επείραξεν την Πρωτοψάλτη, ή τους υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων της, ή άλλους που έχουν να κάμουν μαζίν της. Το να διαπιστώσεις ότι ένας άθρωπος εν "χοντρός", δηλαδή το σωματικόν του βάρος υπερβαίνει "σημαντικά" τούτον που θεωρείται που την τρέχουσαν στάθμην της επιστήμης ως "φυσιολογικόν" αποτελεί όντως διάκρισην, αλλά εν σημαίνει αυτόματα ότι εν δυσμενής, όπως εν σημαίνει ότι εν δυσμενές να διαπιστώσεις ότι εν "ψηλός" (ή κοντός, ή ξανθός, ή μαύρος ή ομοφυλόφιλος). Στο τραγούδιν του Κραουνάκη η χρήση της λέξης κάμνει διάκρισην αλλά εν τζ̆αι υπονοεί απαραίτητα "στίγμαν", εκτός που την φαντασίαν των απανταχού θιασωτών της αχαλίνωτης πολιτικής ορθότητας. Πέραν τούτου, το τραγούδιν εγράφτηκεν σε μιαν άλλην εποχήν, όπου η χρήση λέξεων τζ̆αι εκφράσεων εδιέπετουν που άλλα "ήθη" ή "στάθμην ηθικής". Μπορείς σήμερα να "προσβάλλεσαι" τζ̆αι να το "επισημαίνεις" αλλά τι αλήθκεια έσ̆ιεις να κερδίσεις με το να στραφείς τζ̆αι να παραμορφώσεις έναν έργον τέχνης για να το φέρεις στα "σημερινά πρότυπα"; Κατά την γνώμην μου, τίποτε απολύτως. Αντίθετα, αλλοιώνεις την ιστορικήν εξέλιξην για να σε "βολέψει", κάτι εξαιρετικά αντιεπιστημονικόν τζ̆αι προκατειλημμένον. Γίνεσαι έτσι, άθελα ή ηθελημένα, μέρος του προβλήματος αντί της λύσης. Η επιμόρφωση εν γίνεται με "αλλοίωσην της ιστορίας", γίνεται με μελέτην τζ̆αι αποκόμισην διδαγμάτων που λλόου της.

Τέλος, πρέπει να καταλάβουμεν ούλλοι μας, ότι τα "άκρα" ουδέποτε βελτιώνουν κάτι. Στην χρήσην (ή απαγόρευσην) της λέξης "χοντρός" μπορείς να γίνεις ακραίος είτε που την μιαν είτε που την άλλην πάνταν. Είσαι εξίσου λάθος. Αν η χρήση της υπονοεί δυσμενείς διακρίσεις εις βάρος των χοντρών συνανθρώπων μας, τότε εν στο έναν άκρον. Αν η απαγόρευση της χρήσης της τείνει να "εξωραϊσει" το να είσαι "χοντρός" τότε πάει στο άλλον. Το να είσαι χοντρός έννεν "καλόν πράμαν". Το να είσαι χοντρός εν αποδεδειγμένα επιζήμιον στο σώμαν σου, αφού πλήττει το μυοσκελετικόν τζ̆αι το καρδιαγγειακόν σου σύστημαν, άρα την υγείαν σου. Τούτα εν επιστημονικά αποδεδειγμένες πραγματικότητες τζ̆αι εν συνιστά "δυσμενήν διάκρισην" ή "body shaming" η επισήμανση τους. Μια χοντρή κοπέλα που κάμνει πατινάζ εν μπορεί να αποτελεί "πρότυπον", όπως εν αποτελεί "μίασμαν". Βάλτε την σε διαφημίσεις, κανέναν πρόβλημαν αλλά μεν μου την ανάγετε σε "παράδειγμαν προς μίμησην". Θα ήταν καλόν να χάσει βάρος. Ειδικά εφόσον της αρέσκει έναν άθλημαν που παλεύκει τόσον πολλά με την βαρύτηταν. Πως να το κάμουμεν;

Ώσπου να ισορροπήσουμεν ανάμεσα στην καταπολέμησην των δυσμενών διακρίσεων τζ̆αι την ακραίαν πολιτικήν ορθότηταν, stay cool and keep rocking!

Διακρίσεις

Όπως τζιαι σε άλλες αναρτήσεις, εν καλά να δοθεί ένας ορισμός: τι είναι οι "διακρίσεις"; Μπορείτε να βάλετε τη λέξη στο google, είτε στα ελληνικά είτε στα αγγλικά (discrimination). Το ενδιαφέρον, όπως τζιαι στη λέξην "εγωισμός", είναι ότι κατά βάσην οι ερμηνείες που θα εύρετε έχουν "αρνητική χροιά", δηλαδή "εν κακόν πράμαν οι διακρίσεις". Η ανάρτηση σήμερα κάμνει μια μικρή διερεύνηση του αν τούτη η αίσθηση, που πάει να γίνει άλλον ένα κοινωνικόν στερεότυπον, έshιει όντως βάσην.

Κατ'αρχήν θα δώσω μιαν προσωπικήν ερμηνείαν του όρου διακρίσεις. Διάκριση κατ'εμέναν είναι η μεταχείριση ενός άλλου αθρώπου ή συνόλου αθρώπων, ή τζιαι άλλων μελών του ζωϊκού βασιλείου μέσα που τα δικά σου, προσωπικά, κριτήρια, τα οποία αφενός διαμορφώνουνται που τα "έμφυτα" σου στοιχεία τζιαι αφετέρου, που τα "περιβαλλοντικά" σου. Μπορείτε να δείτε ότι στον ίδιον τον ορισμόν της λέξης, ήδη έκαμα μιαν διάκρισην, διαχωρίζοντας τους "αθρώπους" που τα υπόλοιπα ζώα (ακόμα τζιαι φυτά) του πλανήτη. Ήδη, κάποιος θα εμπορούσεν να με κατηγορήσει ως "speciesist" (google it).

Άρα, αν θεωρήσουμεν ότι ισχύει έναν άλλον "δεδομένον", ότι κάθε άθρωπος έshιει μοναδικά χαρακτηριστικά χαρακτήρα τζιαι βιωμάτων, ενδέχεται να μεν μπορεί κανένας να διαμορφώσει απολύτως κοινά δεδομένα στο τι μπορεί να συνιστά "διάκρισην", υπό την έννοιαν της "δυσμενούς μεταχείρισης" αθρώπων τζιαι άλλων ζώντων οργανισμών (καθώς οι πέτρες ή άλλα "άψυχα αντικείμενα" εν ενδέχεται να μας πάρουν δικαστήριον γιατί επιλέξαμεν άλλα που λλόου τους για τους σκοπούς μας - τούτον ισχύει τζιαι για ούλλα τα ζώντα πλάσματα του πλανήτη πλην του αθρώπου φυσικά αλλά τζείνα έχουν αθρώπους υπέρμαχους οπότε έμμεσα μπορεί να κατηγορηθείς ότι κάμνεις διακρίσεις εναντίον τους). 

Όταν αρκετοί μιλούν ή ακούσουν για διακρίσεις, συνήθως τούτες αφορούν κάποιες κατηγορίες ευρέως διαδεδομένες, τες οποίες αυτομάτως κατατάσσουν ως "κατάπτυστες" (τες διακρίσεις, οϊ τες κατηγορίες). Κάποιες που τούτες εν οι φυλετικές (φυλής τζιαι φύλου), οι σεξουαλικού προσανατολισμού, οι έχουσες σχέσην με αναπηρίες ή άλλα προβλήματα υγείας, οι ιδεολογικές τζιαι - σχετικά πρόσφατα - τζιείνες του είδους (π.χ. διακρίσεις κατά ζώων). Έτσι, με μιαν σειράν νομοθετημάτων σε τοπικόν, εθνικόν τζιαι διεθνές επίπεδον, έχουν διαμορφωθεί αρκετά αυστηρές ποινές, για όσους κατηγορηθούν τζιαι καταδικαστούν για τούτες τες κατηγορίες διακρίσεων. 

Επιστρέφω στον ορισμόν του τι είναι επί της ουσίας "διάκριση" για να παρατηρήσω, με μεγάλον ενδιαφέρον έχω να πω, ότι ούλλοι μας, καθημερινά, τζιαι σε διάφορα επίπεδα, κάμνουμεν διακρίσεις. Ας μείνουμεν αρχικά στους αθρώπους, πριν πάμεν τζιαι στα άλλα ζώα. Ας πούμεν, την οικογένειαν μου (γονείς, αδέρφια, σύζυγο, κοπελλούθκια) θα τα μεταχειριστώ σαφώς "ευνοϊκότερα" που τον οποιονδήποτε "ξένον" τζιαι σε οποιανδήποτε περίστασην, που την πιο "ανώδυνην" μέχρι τζιαι θέματα "ζωής ή θανάτου". Για τον απλούστατον λόγον ότι ταυτίζω πιο εύκολα τα συμφέροντα μου με την συγκεκριμένην "κατηγορίαν αθρώπων". Πότε συνιστά η διάκριση τούτη παράπτωμαν; Όταν τα συμφέροντα μιας πιο μεγάλης "ομάδας" έρτουν να μου επιβάλουν την "προτεραιοποίησην" άλλων παραμέτρων. Ας πούμεν ότι είμαι εξεταστής κάπου τζιαι ανάμεσα στους διαγωνιζόμενους έχω μέλη της οικογένειας μου. Εν πρέπει να δείξω δυσμενήν διάκρισην εναντίον των υπολοίπων, με το να ευνοήσω κάπως τους δικούς μου. Για τον απλούστατον λόγον ότι το "σύστημαν" στο οποίον ανήκω ως εξεταστής επιζητά τους "ικανότερους" βάσει των δικών του κριτηρίων. Το ενδιαφέρον δαμέ, είναι ότι στην συγκεκριμένην εξέτασην, όπου εγώ ως εξεταστής απαγορεύεται να κάμω "διακρίσεις" κάποιου είδους, το ίδιον το σύστημαν διαμορφώνει μιαν διαδικασίαν για να "διακρίνει" τους "ικανότερους" για τον δικόν του σκοπόν. Άρα, το να κάμνεις "διακρίσεις" έννεν, στην προκειμένην περίπτωσην, καλόν ή κακόν, αλλά καθαρά θέμαν "προτεραιοτήτων" τζιαι "συμφέροντος".

Το δεύτερον μου παράδειγμαν, αφορά στα υπόλοιπα μέλη του ζωϊκού βασιλείου, διότι όταν σταματά η "ανθρώπινη επικράτεια" αρκέφκουν άλλες αντιφάσεις, λλιόττερον εμφανείς που το "εν σερβίρουμεν εβραίους τζιαι σκυλιά" ή το "εν προσλαμβάνουμεν γυναίκες γιατί γεννούν" τζιαι το "εν δέχουμαι να κάμω τούρταν που γράφει πάνω "υποστηρίξτε τους γάμους των gay"". Στα φυτά, που εν μια χαρά ζώντες οργανισμοί, τζιαι μάλιστα πρόσφατα έχουν παρουσιαστεί μελέτες για το ότι νιώθουν τζιαι πόνον κάποια, εν μας πειράζει να πετσοκόφτουμεν τα "ζιζάνια" ή άλλα "ενοχλητικά φυτά" υπέρ των καλλιεργειών μας. Υπάρχουν φυσικά οι διάφοροι "φυσιοδίφες" που μπορεί να ματαιώσουν την κατασκευήν ενός αυτοκινητόδρομου γιατί "έshιει στη μέσην έναν χορτούϊν υπό εξαφάνισην", αλλά κατά βάσην κάμνουμεν ούλλοι φοβερά δυσμενείς διακρίσεις εις βάρος εκατομμυρίων ειδών φυτών, γιατί εν μας "βολεύκουν". Κάτι αντίστοιχον για τα ζώα: προχτές εβούϊξεν ο τόπος για έναν τύπον που εδημοσίευσεν με περηφάνιαν μια φωτογραφίαν με σκοτωμένες αλεπούδες, οι οποίες μάλλον ελυμαίνονταν τα κοτέτσια του. Με την ευκαιρίαν, έμαθα ότι οι αλεπούδες στην Κύπρον εν έχουν "φυσικόν εχθρόν", οπότε συχνά εξελίσσουνται σε "μάστιγαν", ειδικά για αθρώπους με κοπάθκια, κοτέτσια τζιαι άλλα ζώα. Το βρισίδιν που έφαεν ο τύπος εν περιγράφεται. Μέχρι τζιαι για διώξεις εμιλήσαν μέλη του "Κόμματος των ζώων" (ναι υπάρχει τζιαι τέθκοιον, κάποιοι μπορεί να μας επροτείναν να το ψηφίσουμεν τζιόλις αντί να απέχουμεν, ως "μη χείρον βέλτιστον"). Τζιαι γω, χωρίς να επικροτώ την μαλακίαν να αναρτάς ψόφια αλεπουδάκια μέσα στα αίματα τζιαι να shαίρεσαι τζιόλις ότι έκαμες κατόρθωμαν, διερωτούμαι: αν ο παρέας έβαλλεν μιαν σίκλαν πεθαμένες κατσαρίδες, με τίτλον "μόλις εκαθάρισα το βόθρον μου", πόσοι που τούτους ούλλους που του επιτεθήκαν, θα ελαλούσαν οτιδήποτε, πέραν ίσως του "ewww" (γνωστότατον επιφώνημαν της Monica που τους "Friends"); Αν όντως ισχύει τούτη μου η αίσθηση, γιατί οι διακρίσεις τους τούτους εν λλιόττερον "κακές" που του αμπάλατου με τους αλουπούς;

Ώσπου να "διακρίνω" την "αλήθκειαν", stay cool and keep rocking!

Η δίκη του άθεου ζαχαροπλάστη*

*Ο τίτλος της ανάρτησης τζιαι ο αστερίσκος έχουν άμεση σχέση με την πρόσφατην ανάρτηση της φίλτατης Brenda. Όπως θα δείτε τζιαι στα σχόλια, είχαμεν επί του θέματος που την απασχόλησεν μιαν ζωηρήν τζιαι, θεωρώ, πολλά πολιτισμένη συζήτηση, έστω τζιαι αν δεν τα "ήβραμεν" τελικά. Το συγκεκριμένο θέμαν όμως τζιαι η στιχομυθία που ακολούθησεν έδωσεν μου το ερέθισμαν να δοκιμάσω κάτι "ανάποδον". Αν ήταν διαφορετικές οι "θέσεις" των "ηρώων" της εν λόγω υπόθεσης, θα άλλαζεν κάτι; Τώρα να δούμεν.

Θεωρείστε έναν παράλληλον σύμπαν, όπου δεν υπάρχουν θρησκείες. Ο κόσμος είναι, στην πλειοψηφίαν του, άθεος. Μέσα όμως που την κοινωνικήν, τεχνολογικήν τζιαι πολιτικήν εξέλιξην εμφανίζεται μια θρησκεία, ο χριστιανισμός, ο οποίος ανάμεσα σε άλλα, υποστηρίζει ότι το να προσκυνάς εικόνες αννοίει το δρόμον προς τον παράδεισο. Ο εν λόγω ισχυρισμός εν είναι πλήρως αποδεδειγμένος αλλά υπάρχουν σημαντικές ενδείξεις για τούτον, όπως διατείνονται διάσημοι επιστήμονες. Επειδή το σύμπαν τούτον εν παράλληλο αλλά μιλούμεν πάλε για αθρώπους, εννοείται ότι αρχικά οι πρώτοι χριστιανοί εδιωχθήκαν με μανίαν, εθεωρήτο "παρά φύση" να είσαι χριστιανός, μέχρι πρόσφατα ήταν παράνομον με αρκετά αυστηρές ποινές, αλλά σιγά-σιγά η κοινωνία αρχίζει να αποδέχεται ότι οι χριστιανοί εν δαμέ για να μείνουν. Μάλιστα για να δείξουν τούτην την αλλαγήν, έshιει καθιερωθεί η παγκόσμια ημέρα "κατά της χριστανοφοβίας", διοργανώνονται ετησίως "Cristian Pride" εκδηλώσεις κλπ. Το θέμαν των εικόνων όμως, σε κάποιες χώρες εξακολουθεί να είναι "ταμπού". Η σκέψη του να shύφκεις τζιαι να προσκυνάς έναν κομμάτιν ξύλον με την εικόναν κάποιου γενειοφόρου προκαλεί τα συναισθήματα της πλειοψηφίας των αθέων. Έτσι υπάρχει δημόσια συζήτηση κατά πόσον πρέπει να επιτρέπεται στους χριστιανούς να επιδίδονται σε τούτην την προκλητικήν για τα αισθήματα των αθέων πράξη, η οποία για την ώραν εν παράνομη. Διότι, καλάν κάμε ότι θέλεις στο σπίτι σου, αλλά δημοσίως εν γίνεται. Άσε που τούτοι οι αθρώποι μπορεί να κάμουν ή να υιοθετήσουν τζιαι κοπελλούθκια τζιαι να τα βάλλουν τζιαι τζιείνα να προσκυνούν εικόνες.

Ένας γνωστός χριστιανός ακτιβιστής επισκέπτεται ένα κατάστημα γνωστής αλυσίδας αθέων ζαχαροπλαστών τζιαι παραγγέλλει τούρταν για την παγκόσμιαν μέραν κατά της χριστιανοφοβίας. Ο ζαχαροπλάστης εσύγκοψεν φυσικά τον χριστιανόν που τα χαϊμαλιά που φορεί (σταυρούς, παναγίτσες κλπ.) τζιαι κρατά (κομποσκοίνι) αλλά αρχικά εν πάει ο νους του στο κακόν, έshιει αρκετούς πελάτες χριστιανούς που εν του εκάμαν κάποιον πρόβλημαν. Τότε όμως ο ακτιβιστής χριστιανός ζητά του να γράψει πάνω "Υποστηρίξτε το προσκύνημαν εικόνων". Ο άθεος shιοκκάρεται. Είναι ένας άθρωπος πολλά συνεπής στες διαχρονικές αξίες της κοινότητας του, όπου ούλλοι θεωρούν που χαζόν έως ψυχοπάθειαν να φιλάς εικόνες με γενειοφόρους. Έτσι, πολλά ευγενικά αρνείται να υλοποιήσει την παραγγελίαν του πελάτη του. Ο πελάτης του φεύκει με την υπόσχεσην αγωγής εναντίον του, με την κατηγορίαν της διάκρισης εις βάρος του, καθώς αρνήθηκεν να τον εξυπηρετήσει εξαιτίας των χριστιανικών του πιστεύω.

Ο άθεος δικαστής κατανοεί την συναισθηματικήν οδύνην του άθεου ζαχαροπλάστη, αλλά πάραυτα δεν μπορεί να αγνοήσει ότι ο ζαχαροπλάστης, εμμέσως πλην σαφώς, έκαμεν διάκρισην βάσει συγκεκριμένης ιδιότητας (θρησκευτικής πεποίθησης στην προκειμένη περίπτωση), για το αν θα επρόσφερεν υπηρεσίαν/ προϊόν σε κάποιον. Έτσι επιβάλλει χρηματικόν πρόστιμον στον ζαχαροπλάστη βάσει της ισχύουσας νομοθεσίας.

Ο ζαχαροπλάστης ξέρει ότι ο χριστιανός ακτιβιστής έκαμεν το σκόπιμα για να στείλει πολιτικά μηνύματα τζιαι να δημιουργήσει νομικόν προηγούμενο. Νιώθει ότι ο ίδιος εν έκαμεν κάτι κακόν τζιαι ότι ίσως πρέπει να ασκήσει έφεσην στην ποινή που του επιβλήθηκεν. 

Εγώ εν ξέρω αν θα πετύχει ο ζαχαροπλάστης στην έφεσην του. Ή μάλλον ξέρω αλλά έθθα σας πω τι νομίζω. Εσείς νάμπου λαλείτε;

Ώσπου να το σκεφτείτε, stay cool and keep rocking!