Αθθυμούμαι πριν εφτάμισυ χρόνια, όταν εκόντευκεν η φάση της εγκυμοσύνης στην οποίαν θα εμαθθαίναμεν το φύλον των διδύμων, ότι εν είχα ξεκάθαρην άποψην για το τι επροτιμούσα. Αφενός άρεσκεν μου η ιδέα τουλάχιστον το έναν να εν γιος, ή να εν τζιαι τα θκιό γιούες, αλλά σε καμμιάν περίπτωσην εν ήθελα να εν τζιαι τα θκιό μωρά κόρες. Εν υπήρχεν τότε ξεκάθαρος λόγος για τούτην την "τάσην", εκτός ίσως που το ενδεχόμενον να βρεθώ με τρεις γυναίκες μέσα στο σπίτι, κάτι ιδιαιτέρως τρομακτικόν, σκεφτόμενος ότι μιαν την είχα ως τότε τζιαι δύσκολα "εκουμάνταρα", πως θα τα έφερνα βόλταν με τρεις;
Ξέρω, ξέρω, τα μωρά να εν καλά τζιαι ότι θέλουν ας ένει, που λαλεί τζιαι το στερεότυπον, αλλά όταν εκατάλαβα ότι θα εγίνουμουν παπάς, τζιαι ότι εν είχα ιδέαν για το πως θα τα καταφέρω (εξακολουθώ να μεν έχω ιδέαν by the way), ήταν παρήγορον να υπάρχει έναν "ισοζύγιον φύλων" μέσα στο σπίτιν.
Τελικά, ήρταν θκιό κοπέλια, τζιαι ήμουν μια χαρά ευχαριστημένος, αν τζιαι ξέροντας ήδη ότι να περάσω βρεφικήν τζιαι νηπιακήν ηλικίαν ξανά ούτε κατά διάνοιαν, εδιερωτούμουν πώς θα ήταν αν έρκετουν τζιαι έναν κοράσιν στο πακέτον. Σήμερα, ευτυχώς εν έχω έτσι θέματα. Εν είμαι εγώ για κόρες μάνα μου.
Διότι καλάν ως τα εννιά-δέκα τους θα εν "δικές σου" πατερούλη, θα είσαι ο θεός τους, τα "ξένα" αγόρια εννά είναι μακαρόνια, στο σχολείον εννά εν προκομμένες τζιαι τα δωμάτια τους συγυρισμένα, μια φοράν θα πρέπει να τες φωνάξεις να έρτουν έσσω, τζιαι θα έρκουνται σχετικά καθαρές τζιαι οϊ μέσ'την πίχλαν. Τζιαι μετά, ως έφηβες τζιαι ενήλικες, πάντα θα είσαι η προτίμηση τους που την κακομάζαλην την αντίζηλον τη μάναν τους.
Αλλά έλα που μιαν ημέραν, την οποίαν θα τρέμεις χρόνια πριν έρτει, θα χτυπήσει η εξώπορτα τζιαι αννοίοντας θα έβρεις μπροστά σου έναν μαντράχαλον, ο οποίος θα έshιει καταφτάσει για να πάρει την πριγκίπισσαν "έξω". Τζιαι γυρίζοντας θα δεις την "πριγκίπισσαν" μέσα στα "στολίθκια"τζιαι τα "προκλητικά" της να σκάζει τζιείνον το χαμόγελον που ενόμζες ότι εν μόνον για τον παπάκην, τζιαι θα καταλάβεις τι θα ακολουθήσει, διότι είσαι τζιαι συ "άδρωπος" τζιαι ξέρεις τι συμβαίνει μέσα στο μυαλόν (τζιαι τα υπόλοιπα όργανα του σώματος) τζιείνου του μαντράχαλου.
Θωρώντας δε τες σύγχρονες κοράκλες, το πως κυκλοφορούν τζιαι το πως συμπεριφέρονται, πρέπει να εκφράσω τες μεγάλες μου ευχαριστίες σε ότι νόμους πιθανοτήτων με εκάμαν τζύρην κοπελιών τζιαι οϊ κοπελούδων. Ευκολύνει την κατάσταση μου ρε παιδί μου. Φυσικά τα κοπέλια έχουν άλλα τράβαλα αλλά νομίζω εννά τα κουμαντάρω, γιατί πάλε μπορώ να αθθυμηθώ κάποια που τα χούγια τους, όσον να'ναι είμαστεν της ίδιας ψυχοσύνθεσης. Μπορεί τζιόλις ως έφηβοι, να με βάλουν μεσ'τη μέσην τζιαι να μου διούν που πάνω, μπορεί να έχουν τη μάναν του θεάν τζιαι μέναν μόνον για καμμιάν μάππαν, αλλά κανένας ξένος μαντράχαλος έθθα χτυπήσει την πόρταν μου γυρεύκοντας "πριγκίπισσες". Αντίθετα, κάποιοι άλλοι εννά αντικρίσουν τους δικούς μου μαντράχαλους, τζιαι ας κάμουν καλά.
Εννά μου πεις, "τζιαι αν εν gay τα κοπέλια;" Κανέναν πρόβλημαν. Δεν είμαι gay, δεν ξέρω καν τι περνά που το μυαλόν τους, ας κάμουν ότι γουστάρουν, εν πρόκειται να κάμνω νοσηρές εικόνες με το μυαλό μου όπως με τες κόρες. Διότι αγαπητές, αν μεν το ξέρετε, εμείς οι "αδρώποι" έχουμεν έναν μεγάλον κουσούριν: θεωρούμεν, έστω τζιαι "υποσυνείδητα", ουσιαστικά ούλλες τες γυναίκες ως πόρνες. Εκτός που τέσσερις: τη γυναίκα μας, την μάνα μας, την αδερφή μας τζιαι την κόρην μας. Το ότι τούτη η λογική εν "οξύμωρον" τζιαι το ότι ζούμεν στο 2015, με τόσες γνώσεις για την σεξουαλικότηταν των φύλων, τζιαι τόσην χειραφέτησην σε πολλά επίπεδα, δυστυχώς ή ευτυχώς εν καθιστά τούτην την ψυχολογίαν των αρσενικών παρωχημένην. Ζει τζιαι βασιλεύει τζιαι εν η αιτία τόσων τζιαι τόσων κλασσικών συγκρούσεων. Εν πολλά "σφηνωμένη" μέσα στα γονίδια μας προφανώς για να ξεριζωθεί που το περιβάλλον. Τζιαι όποιος τζιύρης με κοράκλες σας πει ότι εν τραβά ζόριν τούτου του είδους, λαλεί σας ψέματα.
Ώσπου να μεν ταξινομούμεν τες γυναίκες βάσει συσχέτισης, stay cool and keep rocking!
