Ο Μακάριος ζει!!

Για όσους επήαν να χαρούν ή να αγχωθούν αντιστοίχως, πρέπει πρώτα να σας παραπέμψω σε περσινήν μου ανάρτηση (Μακάριε ζεις;), την οποίαν συστήνω προς κατατοπισμόν αναφορικά με την σημερινήν.

Περί του τίτλου το αληθές

Έτσι το λοιπόν ο Μακάριος Δρουσιώτης οϊ απλά "λύνει την σιωπήν του" αλλά σύρνει μας ολόκληρον βιβλίον, για τι άλλον, για το κυπριακόν, το οποίον προφανώς λατρεύει να μισεί ή μισεί να λατρεύει κ.ο.κ.

Η παρουσίαση στη διαφήμισην εν πολλά ενδιαφέρουσα για μέναν, αφενός γιατί δεν έχω γνωρίσει ποττέ το Μακάριο Δρουσιώτη δια ζώσης, αλλά τζιαι διότι θα συμμετέχουν αθρώποι αξιόλογοι όπως ο Βασίλης Πρωτοπαπάς τζιαι ο Νιαζί Κιλζιλγιουρεκ (τον τελευταίον είχα την ευκαιρίαν να τον γνωρίσω, όπως τζιαι το Γιώργον Πήτταν, μέσα που την "Πρωτοβουλία για ομοσπονδιακή Κύπρο"). Το κυπριακόν έτσι τζι'αλλιώς κρούζει με, όπως τζιαι τον συγγραφέαν του βιβλίου, τζιαι όσον αρθρογραφούσεν, θεωρώ ότι ήταν ο πλέον ενδιαφέρον σχολιογράφος για τες εκάστοτες εξελίξεις στον εθνικόν μας "καρκίνον". 

Η κυκλοφορία του εν λόγω βιβλίου, αν κρίνω καθαρά που το facebook τζιαι τα blogs (διότι μπορεί να υπάρχουν τζιαι αλλού "αντιδράσεις" αλλά να μεν τες έχω εντοπίσει) συναντά ήδη σφοδρήν "πολεμικήν", η οποία βάσει του τίτλου του, καθώς τζιαι της θέσης που κατέχει ο Δρουσιώτης εδώ τζιαι ενάμισυ χρόνον, ίσως να είναι αναμενόμενον τζιαι λογικόν να προέρχεται που το χώρον όπου ανήκουν ο Άνευ Ορίων, η Δυσδαιμόνα, τζιαι η Αγκάρρα. Ήδη έκαμα τα σχόλια μου στους φίλους Άνεφ τζιαι Dis, στη δε Αγκάρρα δεν θα πω τίποτε γιατί βαρκούμαι τες κατηχήσεις τες οποίες θα σπεύσουν να με υποβάλουν οι διαχειριστές του εν λόγω blog. Άλλες θκιό ενδιαφέρουσες ανταλλαγές απόψεων επί του θέματος στο facebook, σε αναρτήσεις του Στροβολιώτη τζιαι του Παύλου Παμπορίδη.

Υπάρχει κάτι που ανάφερα παλιά στους φίλους τζιαι συμπλόγκερ, ειδικά όσον αφορά την κυοφορούμενην (αν τζιαι κολλημένην) διαδικασίαν στο κυπριακόν: μπορεί η αφετηρία τους να είναι παντελώς διαφορετική, αλλά η όλη τους στάση στην κατάληξην της ουδεμίαν διαφοράν θα έshιει ως αποτέλεσμαν, που την απορριπτικήν συνοπαρτζιάν στο κυπριακόν. Μπορεί δηλαδή να είναι "αντι-ΝΑΤΟ" τζια να πουν το "περήφανον ΟΧΙ" τους, αλλά στο τέλος της ημέρας, πάλε "ΟΧΙ" όπως του Νικόλα τζιαι του Λιλλήκκα θα είναι. Έτσι τζιαι στο θέμαν "Μακάριος Δρουσιώτης", οι εξ αριστερών ορμώμενοι επικριτές τζιαι υβριστές του (διότι το να αποκαλείς κάποιον "σφουγγοκωλάριον του φασισμού" στο λεξικόν μου ονομάζεται εξύβριση) μπορεί κάλλιστα να πιστωθούν με διαφορετικές αφετηρίες, αλλά στη σούμαν, δυστυχώς για τζιείνους, καταλήγουν σε συμπεριφορές παρόμοιες ας πούμεν με του Λάζαρου. Άσε που η πάλε ποτέ απορριπτική συνοπαρτζιά επίσης χρεώννει στους αμερικανούς τα πάντα τζιαι προσβλέπει στο "ξανθό γένος" του Πούτιν για την λύτρωσην του έθνους. Άλλες αφετηρίες, ίδιες προτιμήσεις. The road to hell is paved with good intentions που λεν τζιαι στα αγγλοσαξωνικά χωρκά.

Επαναλαμβάνω ότι είχα πει τζιαι πέρσι. Δεν θεωρώ τον Μακάριο Δρουσιώτην αλάνθαστον, ούτε αυθεντίαν. Αλλά είναι μια ξεκάθαρη φωνή υπέρ της επίτευξης συμφωνίας στο κυπριακόν, με γνώμοναν τη σημασίαν του χρόνου που χάννεται. Τα δε βιβλία του, τα οποία έχω θκιαβάσει όλα, χαρακτηρίζονται που παράθεσην εγγράφων τζιαι διασταύρωσην αντικρουόμενων πηγών.Τζιαι είναι με ανακούφισην που βλέπω ότι η επιστροφή του στην επικαιρότηταν γίνεται με άλλην μια δουλειάν πάνω στο συγκεκριμένο θέμαν, όσον τζιαι αν τούτη μπορεί να πατά πάνω σε κάλλους τζια στερεότυπα δεκαετιών, εξάπτοντας τα πάθη (παλιά του τέχνη κόshιηνον). Έτσι θα πάω στην παρουσίασην τζιαι θα αγοράσω ένα βιβλίον για να αποκτήσω ίδιαν άποψην για τη δουλειάν που έκαμεν. Μετά θα τη διατυπώσω, όχι πριν.

Ώσπου να διατυπώσω άποψην, stay cool and keep rocking!

Υ.Σ. Τζιαι κάτι πολλά ψυχαγωγικόν, που λέει αρκετά για το συγκεκριμένον άθρωπον...

Μακάριε ζεις;

Όποτε θωρώ κάποιες αναρτήσεις του φίλτατου Στέλιου - Νέου Ελληνοκύπριου στο blog του που έμμεσα ή άμεσα αναφέρονται στο Μακάριον (τον εθνάρχην - αρχιεπίσκοπον ή αντιστρόφως ντε) εν λες τζιαι σκόπιμα πατά μου τον κάλλον, ειδικά όταν τον ταυτίζει με τες επονομαζόμενες "δημοκρατικές δυνάμεις". Μιλούμεν για έναν εθνικιστήν, μοναχόν, αρχιεπίσκοπον ο οποίος στοιχειωδώς δημοκρατικά εκλέγηκεν μόνον μιαν φοράν (το '60) αλλά εκυβέρνησεν για 17 χρόνια, τζιαι σε μεγάλες φάσεις της "ηγεσίας" του οϊ μόνον το κράτος που εκυβέρνησεν ΔΕΝ έκαμνεν χαϊριν αλλά τζιαι οι φυλακές του ήταν γεμάτες με πολιτικούς κρατουμένους, ενώ οργιάζαν οι παραστρατιωτικές οργανώσεις ΤΖΙΑΙ του δικού του παρακράτους. Το να ονοματίζει το λοιπόν ένας αριστερός έτσι αθρώπους "δημοκρατικές δυνάμεις" επειδή μέσα στον όλεθρον που εσπείραν εκάμαν τζιαι "λλία καλά" (όπως η υποτιθέμενη στήριξη τζιαι προστασία της αριστεράς της Κύπρου) είναι πραγματικά πέραν της (αφελούς όπως την χαρακτηρίζουν "αριστερά σκεπτόμενοι") αντίληψης μου.

Τέσπα, ο τίτλος ΔΕΝ αναφέρεται σε τζιείνον τον Μακάριον αλλά σε έναν άλλον, τον Δρουσιώτην! Ο οποίος αν δεν κάμνω λάθος (κάπου το αναφέρει σε άρθρον του) ονομάστηκεν έτσι τιμής ένεκεν του "εθνάρχη" (μα ήντα έθνους εθνάρχης ήταν τελικά εν θα μάθουμεν ποττέ μάλλον) αλλά αποτελεί μιαν ιδιαίτερα δυνατήν πηγήν απομυθοποίησης του (μέσα που παράθεσην αρκετών στοιχείων που δείχνουν το πραγματικόν ποιόν του αντρός), γεγονός που βρίσκω εξόχως ειρωνικόν (ένας Μακάριος κάμνει έναν μάτσον ρεπανόφυλλα ΤΟΝ Μακάριον!).

Ε, ναι, με dog face καλλίττερα!

Ο Δρουσιώτης που λαλείτε, χαίρει της μεγάλης εκτίμησης μου διότι αφενός εν που τους λλίους δημοσιογράφους/ συγγραφείς στην Κύπρον που εδιανοηθήκαν να καυτηριάσουν τζιαι να κριτικάρουν ανοικτά "ιερά τέρατα" τζιαι "άβατα" των χαζοκούμπαρων, όπως ο αγώνας του '55-59, ο Μακάριος,  ο Γρίβας, ο Λυσσαρίδης, ακόμα τζιαι το ΑΚΕΛ (ου γριστός!), με αποτέλεσμαν να μπει εύκολα στην μπούκκαν τους ούλλους (κάποιος που κανένας εν χωνεύκει πολλές φορές εν επειδή εν χαρίζεται κανενός). Έναν άλλον θετικόν στοιχείον του εν η εμμονή του να προάγει την λύσην του κυπριακού "εχτές!", τονίζοντας την κρισιμότηταν του παρελθόντος χρόνου ως προεξάρχοντος παράγοντα έναντι παραμέτρων όπως η "δικαιότητα" τζιαι η "βιωσιμότητα" της λύσης. Στο πλαίσιον τούτον δεν εδίστασεν να προσεγγίσει με στοιχειώδην νηφαλιότηταν ακόμα τζιαι το ενδεχόμενον της ελληνο-κυπριακο-τουρκικής προσέγγισης/ συνεργασίας, εκθέτοντας τον εαυτόν του στες ύβρεις των εθνικιστών τζιαι την χλεύην των "αριστερών/ σοσιαλιστών" όταν εβρέθηκεν στην Κωνσταντινούπολην δίπλα που τον (τότε σαφώς διαλλακτικότερον) Ερτογάν.

Την τελευταίαν τριετίαν, ο Δρουσιώτης επήρεν έναν δρόμον που προσωπικά ΔΕΝ μου άρεσεν, τζιείνον της ιδιαίτερα καυστικής αλλά (δυστυχώς) τζιαι μονόπλευρης κριτικής της διακυβέρνησης Χριστόφια. Η εντύπωση που μου εδίαν μέσα στα γραπτά του ήταν ενός αθρώπου που ελειτουργούσεν ρεβανσιστικά παρά αντικειμενικά/ δημοσιογραφικά. Μπορεί ψυχολογικά να τον δικαιολογώ (διότι ο Χριστόφιας αφενός εκατάπιεν τον παράγονταν "χρόνος" με το μόττο του Παπαδόπουλου "όχι άλλα χρονοδιαγράμματα" τζιαι αφετέρου ΔΕΝ ήταν αμέτοχος στο κυνήγιν μαγισσών της μετά δημοψηφίσματος εποχής - αθθυμίζω δηλώσεις του ότι "πάντα κάποιοι τα έπαιρναν στην Κύπρο" σχετικά με τη λίστα των Nathan Associates, όπου περιλαμβανόταν ανάμεσα σε άλλους τζιαι η Ελένη Μαύρου (!!!)). Αλλά όσα ελαφρυντικά τζιαι να έσιει, ο πραγματικά ανώττερος άθρωπος αφενός δεν ανταποδίδει την κακίαν των άλλων, τζιαι αφετέρου ο καλός τζιαι αντικειμενικός δημοσιογράφος δεν χαρίζεται μιας πλευράς στο βωμόν της πίκρας του προς μιαν άλλην.

Τωρά ο Δρουσιώτης εδιορίστηκεν "σύμβουλος του προέδρου" τζιαι έσιει κοντά τρεις μήνες που εξαφανίστηκεν. Στο blog του έβαλλεν τζιαι κανέναν άρθρον για το κυπριακόν, τωρά προφανώς η νέα του θέση εν του επιτρέπει να συνεχίσει.

Πέραν της σκιάς που πλανάται ότι ο συγκεκριμένος διορισμός έσιει να κάμει με "ανταμοιβήν" για την όλην στάσην του την τελευταίαν τριετίαν (που σκιές πόλικες πανταχόθεν ζαττίν), ενόχλησεν με τούτη η σιγή του, ειδικά μετά τα τελευταία καμώματα Νίκαρου/ Κασουλίδη κλπ. για τον Ντάουνερ. Εντάξει ο συγκεκριμένος μεσολαβητής δεν καταλάβω πως λειτουργεί, θεωρώ ότι θέλει να φκάλει αποτέλεσμαν αλλά δεν τον κόφτουν οι ισορροπίες εντός τζιαι εκτός των κοινοτήτων τζιαι τούτον έννεν καλόν, αλλά τούτες οι δαιμονοποιήσεις τζιαι οι κουβεντούες - πιππίλλα του "όχι χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες" αθθυμίζουν μου τους θκιό τελευταίους προέδρους τζιαι τα καμώματα τους. Αν εν έτσι που εννά πορευτούμεν κκ. Νίκαρε τζιαι Ιωάννη (ειδικά εσέναν που σε ξέρω τζιαι προσωπικά περιμένω να φέρεις τα μίλια σου εχτές!) γ...σ' τα τζιαι άφησ' τα!!.

Οπότε Μακάριε Δρουσιώτη, αφού προφανώς ζεις, άρκεψε να κάμνεις πιο αισθητήν την παρουσίαν σου στα του κυπριακού, διότι αν δεν το κάμεις, απαξιώννεις την όλην πορείαν σου στο θέμαν, για την οποία σε εκτιμώ ιδιαιτέρως. Ξύπνα τζιαι σου τζιαι σουξούλα τα κοπέλια γιατί δικαιολογίες εν υπάρχουν πλέον. Για κανέναν σας (μας)!!!

Ώσπου να δώσει ο Δρουσιώτης σημεία ζωής, stay cool and keep rocking!