Follow by Email

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Μακάριε ζεις;

Όποτε θωρώ κάποιες αναρτήσεις του φίλτατου Στέλιου - Νέου Ελληνοκύπριου στο blog του που έμμεσα ή άμεσα αναφέρονται στο Μακάριον (τον εθνάρχην - αρχιεπίσκοπον ή αντιστρόφως ντε) εν λες τζιαι σκόπιμα πατά μου τον κάλλον, ειδικά όταν τον ταυτίζει με τες επονομαζόμενες "δημοκρατικές δυνάμεις". Μιλούμεν για έναν εθνικιστήν, μοναχόν, αρχιεπίσκοπον ο οποίος στοιχειωδώς δημοκρατικά εκλέγηκεν μόνον μιαν φοράν (το '60) αλλά εκυβέρνησεν για 17 χρόνια, τζιαι σε μεγάλες φάσεις της "ηγεσίας" του οϊ μόνον το κράτος που εκυβέρνησεν ΔΕΝ έκαμνεν χαϊριν αλλά τζιαι οι φυλακές του ήταν γεμάτες με πολιτικούς κρατουμένους, ενώ οργιάζαν οι παραστρατιωτικές οργανώσεις ΤΖΙΑΙ του δικού του παρακράτους. Το να ονοματίζει το λοιπόν ένας αριστερός έτσι αθρώπους "δημοκρατικές δυνάμεις" επειδή μέσα στον όλεθρον που εσπείραν εκάμαν τζιαι "λλία καλά" (όπως η υποτιθέμενη στήριξη τζιαι προστασία της αριστεράς της Κύπρου) είναι πραγματικά πέραν της (αφελούς όπως την χαρακτηρίζουν "αριστερά σκεπτόμενοι") αντίληψης μου.
Τέσπα, ο τίτλος ΔΕΝ αναφέρεται σε τζιείνον τον Μακάριον αλλά σε έναν άλλον, τον Δρουσιώτην! Ο οποίος αν δεν κάμνω λάθος (κάπου το αναφέρει σε άρθρον του) ονομάστηκεν έτσι τιμής ένεκεν του "εθνάρχη" (μα ήντα έθνους εθνάρχης ήταν τελικά εν θα μάθουμεν ποττέ μάλλον) αλλά αποτελεί μιαν ιδιαίτερα δυνατήν πηγήν απομυθοποίησης του (μέσα που παράθεσην αρκετών στοιχείων που δείχνουν το πραγματικόν ποιόν του αντρός), γεγονός που βρίσκω εξόχως ειρωνικόν (ένας Μακάριος κάμνει έναν μάτσον ρεπανόφυλλα ΤΟΝ Μακάριον!).
Ε, ναι, με dog face καλλίττερα!

Ο Δρουσιώτης που λαλείτε, χαίρει της μεγάλης εκτίμησης μου διότι αφενός εν που τους λλίους δημοσιογράφους/ συγγραφείς στην Κύπρον που εδιανοηθήκαν να καυτηριάσουν τζιαι να κριτικάρουν ανοικτά "ιερά τέρατα" τζιαι "άβατα" των χαζοκούμπαρων, όπως ο αγώνας του '55-59, ο Μακάριος,  ο Γρίβας, ο Λυσσαρίδης, ακόμα τζιαι το ΑΚΕΛ (ου γριστός!), με αποτέλεσμαν να μπει εύκολα στην μπούκκαν τους ούλλους (κάποιος που κανένας εν χωνεύκει πολλές φορές εν επειδή εν χαρίζεται κανενός). Έναν άλλον θετικόν στοιχείον του εν η εμμονή του να προάγει την λύσην του κυπριακού "εχτές!", τονίζοντας την κρισιμότηταν του παρελθόντος χρόνου ως προεξάρχοντος παράγοντα έναντι παραμέτρων όπως η "δικαιότητα" τζιαι η "βιωσιμότητα" της λύσης. Στο πλαίσιον τούτον δεν εδίστασεν να προσεγγίσει με στοιχειώδην νηφαλιότηταν ακόμα τζιαι το ενδεχόμενον της ελληνο-κυπριακο-τουρκικής προσέγγισης/ συνεργασίας, εκθέτοντας τον εαυτόν του στες ύβρεις των εθνικιστών τζιαι την χλεύην των "αριστερών/ σοσιαλιστών" όταν εβρέθηκεν στην Κωνσταντινούπολην δίπλα που τον (τότε σαφώς διαλλακτικότερον) Ερτογάν.
Την τελευταίαν τριετίαν, ο Δρουσιώτης επήρεν έναν δρόμον που προσωπικά ΔΕΝ μου άρεσεν, τζιείνον της ιδιαίτερα καυστικής αλλά (δυστυχώς) τζιαι μονόπλευρης κριτικής της διακυβέρνησης Χριστόφια. Η εντύπωση που μου εδίαν μέσα στα γραπτά του ήταν ενός αθρώπου που ελειτουργούσεν ρεβανσιστικά παρά αντικειμενικά/ δημοσιογραφικά. Μπορεί ψυχολογικά να τον δικαιολογώ (διότι ο Χριστόφιας αφενός εκατάπιεν τον παράγονταν "χρόνος" με το μόττο του Παπαδόπουλου "όχι άλλα χρονοδιαγράμματα" τζιαι αφετέρου ΔΕΝ ήταν αμέτοχος στο κυνήγιν μαγισσών της μετά δημοψηφίσματος εποχής - αθθυμίζω δηλώσεις του ότι "πάντα κάποιοι τα έπαιρναν στην Κύπρο" σχετικά με τη λίστα των Nathan Associates, όπου περιλαμβανόταν ανάμεσα σε άλλους τζιαι η Ελένη Μαύρου (!!!)). Αλλά όσα ελαφρυντικά τζιαι να έσιει, ο πραγματικά ανώττερος άθρωπος αφενός δεν ανταποδίδει την κακίαν των άλλων, τζιαι αφετέρου ο καλός τζιαι αντικειμενικός δημοσιογράφος δεν χαρίζεται μιας πλευράς στο βωμόν της πίκρας του προς μιαν άλλην.
Τωρά ο Δρουσιώτης εδιορίστηκεν "σύμβουλος του προέδρου" τζιαι έσιει κοντά τρεις μήνες που εξαφανίστηκεν. Στο blog του έβαλλεν τζιαι κανέναν άρθρον για το κυπριακόν, τωρά προφανώς η νέα του θέση εν του επιτρέπει να συνεχίσει.
Πέραν της σκιάς που πλανάται ότι ο συγκεκριμένος διορισμός έσιει να κάμει με "ανταμοιβήν" για την όλην στάσην του την τελευταίαν τριετίαν (που σκιές πόλικες πανταχόθεν ζαττίν), ενόχλησεν με τούτη η σιγή του, ειδικά μετά τα τελευταία καμώματα Νίκαρου/ Κασουλίδη κλπ. για τον Ντάουνερ. Εντάξει ο συγκεκριμένος μεσολαβητής δεν καταλάβω πως λειτουργεί, θεωρώ ότι θέλει να φκάλει αποτέλεσμαν αλλά δεν τον κόφτουν οι ισορροπίες εντός τζιαι εκτός των κοινοτήτων τζιαι τούτον έννεν καλόν, αλλά τούτες οι δαιμονοποιήσεις τζιαι οι κουβεντούες - πιππίλλα του "όχι χρονοδιαγράμματα και επιδιαιτησίες" αθθυμίζουν μου τους θκιό τελευταίους προέδρους τζιαι τα καμώματα τους. Αν εν έτσι που εννά πορευτούμεν κκ. Νίκαρε τζιαι Ιωάννη (ειδικά εσέναν που σε ξέρω τζιαι προσωπικά περιμένω να φέρεις τα μίλια σου εχτές!) γ...σ' τα τζιαι άφησ' τα!!.
Οπότε Μακάριε Δρουσιώτη, αφού προφανώς ζεις, άρκεψε να κάμνεις πιο αισθητήν την παρουσίαν σου στα του κυπριακού, διότι αν δεν το κάμεις, απαξιώννεις την όλην πορείαν σου στο θέμαν, για την οποία σε εκτιμώ ιδιαιτέρως. Ξύπνα τζιαι σου τζιαι σουξούλα τα κοπέλια γιατί δικαιολογίες εν υπάρχουν πλέον. Για κανέναν σας (μας)!!!
Ώσπου να δώσει ο Δρουσιώτης σημεία ζωής, stay cool and keep rocking!

11 σχόλια:

  1. Όση σχέση έχει ο Μακάριος με το δημοκρατικό τόξο (που σωστά γράφεις) άλλη τόση έχει και ο Δρουσιώτης με τη δημοσιογραφία.

    Το μόνον θετικό είναι ότι μας οικειοθελώς μας απάλλαξε από την παρουσία του

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ανάρτηση έτσι τζι'αλλιώς είναι κριτική προς το Δρουσιώτη, που φαντάζομαι δείχνει ότι εν είμαι κάποιος τυφλός οπαδός του.
      Εν είμαι καθηγητής δημοσιογραφίας αλλά αν θεωρήσουμεν ότι ο σωστός δημοσιογράφος ερευνά κάτω που την επιφάνειαν, τεκμηριώννει τζιαι καθοδηγεί προς έστω την δικήν του υποκειμενικήν αλήθειαν (η οποία πολλές φορές εν κόντρα στα στερεότυπα), τότε αν ο Δρουσιώτης εν αξίζει τούτον τον τίτλον αμφιβάλλω αν υπάρχουν πολλοί στην Κύπρον που τον αξίζουν.

      Διαγραφή
  2. Γεια σου φίλε.
    Νομίζω με την αναφορά σου αδικείς τη διαλεκτική μου προσέγγιση για το θέμα τζιαι οι αναγνώστες σου μάλλον θα σχηματίσουν λάθος εντύπωση.
    Επίσης αδικείς τζιαι την ιστορία.
    Θα είχα πολλά να γράψω για την υπόθεση έτσι όπως την καταθέτεις σχετικά με τους Μακάριους τζιαι τες πραγματικότητες ή τους μύθους που ισχύουν ή δεν ισχύουν αντίστοιχα, αλλά νομίζω πως δεν ωφελεί σε τίποτε.
    Να πω μόνο πως κανένας Δεξιός, εθνικιστής ή παπάς των πάνω στρωμάτων δεν έχασε την δημοκρατικότητά του για να την έβρει ο Μακάριος.
    Ο Μακάριος εστηρίχτηκε που την αριστερά, είπαμεν τα πολλές φορές αλλά οι επιφανειακές σου αναφορές τα κάμνουν γαργάρα, για την αντίθεσή του στο σχέδιο Άτσεσον κυρίως τζιαι την επιμονή του στη διατήρηση της αδέσμευτης πορείας. Τουτα εν αρκετά δημοκρατικά με την ευρεία έννοια ποιοτικά χαρακτηριστικά.
    Στην πορεία εφκήκαν τζιαι άλλες κοινές στάσεις, η αντιπαλότητα με την χούντα των Αθηνών τζιαι τους ΝΑΤΟϊκούς που εστείλαν το ογλάνι τους να τελειώνει την δουλειά, τα ανοίγματα προς την ανατολή τζιαι άλλα.
    Από εκεί και πέρα, όπως είπαμε επίσης πολλές φορές, για τον τίμιο μελετητή της ιστορίας, τίμιος μελετητής εν τζιείνος που γυρεύκει την αλήθκεια τζιαι όι την αλήθκεια του, υπάρχουν τζιαι οι κατάλληλες πηγές.
    keep rocking, ok, αλλά έσιει τζι άλλες μουσικές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν έχω διαπιστώσει κάτι περί "αλήθειας" φίλε (πέραν του ότι σημαίνει "α-λήθη", δηλαδή "μη λησμονιά") είναι ότι ποττέ έννεν μόνον μια, αλλά ταυτόχρονα εν μπορεί παρά να είναι τελικά μόνο μια (ούτε η Πυθία να ήμουν...).

      Διαγραφή
    2. Α, επίσης αδικείς με τα τα περί παραπλάνησης των αναγνωστών μου. Το πρώτον πράμαν που έκαμα αναφερόμενος σε σέναν εν η μπλογκερική σου ταυτότητα τζιαι το ίδιον το μπλογκ σου. Τζιαι γω μόνον που τζιαμέ σε "ξέρω" εξάλλου.

      Διαγραφή
    3. Παραπλανείς για τις θεσεις μου εννοώ, σχετικά με το πως βλέπω τον Μακάριο ιστορικά. Ένας πράκτορας των αμερικάνων ήταν ο Μακάριος, όπως οι περισσότεροι ηγέτες του χώρου (σας), που άλλαξε στρατόπεδο τζιαι επλήρωσε το με μισή ντουζίνα απόπειρες εναντίον του.
      Ας μεν του εκάμνετε πραξικόπημα να μεν τον συναφέρνουμεν!

      Διαγραφή
    4. Εν καταλάβεις ρε Στέλιο μου ότι στην ουσίαν εν τζιείνον το "άλλαξεν στρατόπεδον" που ΔΕΝ μπορείς ούτε εσύ ούτε κανένας να τεκμηριώσει. Τζιαι κρούζει. Ο Μακάριος (σας) ως την τελευταίαν του πνοήν εν τα "ξένα συμφέροντα" (τζιαι οϊ του λαού του) που εξυπηρετούσεν. Αλλά είπαμεν, "ο Γρίβας τζι'ο Γρίβας τζι'ο Γρίβας"...

      Διαγραφή
  3. Τελικά είναι άραγε πιο σημαντικό να δηλώσω την ταύτιση μου με την κριτική που κάνεις στον ΜΔ (για την περίοδο στην οποία αναφέρεσαι), ή να γελάσω με την απλοϊκότητα της σκέψης του Νέου: "Ένας πράκτορας των αμερικάνων ήταν ο Μακάριος, όπως οι περισσότεροι ηγέτες του χώρου (σας), που άλλαξε στρατόπεδο τζιαι επλήρωσε το με μισή ντουζίνα απόπειρες εναντίον του."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο καθένας με τα στερεότυπα του φίλε. Έννεν απλοϊκότητα. Έτσι κατηγορίαν για το Μακάριον, παρόλα όσα του σούρνω κατά τζιαιρούς ούτε εγώ εν θα έκαμνα.

      Διαγραφή
  4. Απορώ γιατί ασχολείσαι με τον Ν.Ε. και εσπατάλησες τον πολύτιμο σου χρόνο για να τον σχολιάσεις ... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διότι θεωρώ ότι εν τσιάκκος τζιαι καλόν παιδίν τζι'ας διαφωνούμεν σε πολλά πράματα (λλιόττερα από ότι φαντάζεται). Άρα ενδιαφέρει με η άποψη του πάντα.

      Διαγραφή